<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های روح اله جلیلی</title><link>https://virgool.ir/feed/@ruhollahjalili</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 10:51:47</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>روح اله جلیلی</title><link>https://virgool.ir/@ruhollahjalili</link></image><item><title>نوشتن</title><link>https://virgool.ir/@ruhollahjalili/نوشتن-ng5mwxhb91wc</link><description>این پست رو در حالی می نویسم که مدتی هست درگیر کرونا اومیکرون شدم.تنبلی و سستی عجیبی بر من غالب شده و عملا کاری نمی تونم پیش ببرم.امروز صبح اما شروع کردم به فکر کردن.مقداری هم جستجو داشتم و چرخیدم.اینستاگرام رو نصب کردم و چرخی هم اونجا زدم. بعدش هم حذفش کردم.اومدم اینجا و شروع کردم به نوشتن.یکی از موضوعات مهمی که بهش فکر کردم روایتگری بود. به نظرم روایت آدم ها از موضوعات و اتفاقات خیلی مهم هست و بخش مهمی از واقعیت های زندگی به ترتیب و چیدمان ورود ما به موضوع ارتباط داره. این چیدمان درواقع روایت ما از موضوع هست و اون رو جهت میده.روایت من از هستی و رویکردی که به اون داشتم رو کاملا در شرایطی که الان در اون به سر می برم می تونم مشاهده و ردگیری کنم.الان هم که دارم می نویسم ذهنم درگیر هزاران هزار موضوع و رویکردی هست که دلم می خواد یکی یکی درباره شون بنویسم و بهتر بفهممشون</description><category>روح اله جلیلی</category><author>روح اله جلیلی</author><pubDate>Sun, 10 Apr 2022 11:41:57 +0430</pubDate></item></channel></rss>