https://virgool.ir/feed/@rstgrd25fa2026-11-11 01:32:21https://files.virgool.ir/upload/users/4913593/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@rstgrd25https://virgool.ir/@rstgrd25/مهندسی-بقا-ik73pwshdjdcبود انسان ابتدا حیوانِ صِرفدر کفِ تکاملِ کور و شگرفمحضِ انفعال، محضِ انتخابغرق در غریزه، محبوسِ عذابتا که ناگه شعله‌ای در جان نشستدانهٔ یک خواب مشترک در دل شکستداستان برخاست، انسان جان گرفتاز حقیقت سایه‌ای پنهان گرفتپول و ملت، قانون و آیین و دادهمه افسانه‌ست، اما جانِ ماستانسان از این افسانه‌ها معنا بساختبر فرازِ درس زیست او پر افراختاوج این پرواز، اما «ایثار» بودمرگ در راهِ «دگر»، بازار بوددگردوستی، گذشتن از شمارفداکاری، گزینش اختیارلیک «شهادت» جهشی دیگر استکیمیای مرگ، تولد در بهشتمرگ، نه پایان که آغاز حضورجان، نه قربانی که سرمایهٔ نوراینچنین انسان، مهندس گشت و رفتبر فرازِ تکامل تاخت و تفت---لیک این شمشیر، تیغِ دو دَم استداستان، هم زهر شد هم مرهم استهر که با افسانه‌ای پیمان ببستدر رهِ آن، جان شیرین را گسستگاه حق، مانند کرب و بلامی‌دهد بر مرگ، رنگِ کبریاگاه پلاسکو، که در آتش شتافتفداکاریِ مدنی، اجر یافتگاه در ویتنام و در باتلاقداستان دروغ شد، آمد فراقسرباز آمریکا، قربانیِ پوچنه شهید و نه قهرمان، افروخته هیچگاه در ایران، پلیسِ خسته‌جاندر نبردی سخت با اهریمنانمی‌دهد جان در رهِ مواد و دودقهرمان گمنام، در نبردی فرسود---و آن طرف تر، ظلمتِ وارونه‌هاستشهادتِ دروغ، در افسانه‌هاستآنکه در راهِ کارتل و باند رفتدر رهِ «برادری» ننگین بخفتداستانی پلید، جانش ربوداو به جای نور، در آتش غنودپس بلا آمد ز «داستان دروغ»آن که گیرد از حقیقت، شمع و فروغ---عصرِ ما اما، عصر طاغوت است و دردخدا ز عرصهٔ عمومی سرد سردبازار، افسانهٔ «سعادت» سرودالگوریتم، داستان ما ربودنفس، معبود مدرنیته گشتانسان، قربانیِ خودپرستیهاش گشت---لیک در این موج طوفانیِ کورسه مدعی آمدند از راه دور:طالبان، با غیرتِ بی‌عقلی‌اشغرق در تحجیر و در انزوای خویشپایبندِ ظاهر دین، بی‌شکوهروحِ دین را کشته در زندان کوهواتیکان در قفس زرین اسیرخوب، اما زندانیِ دنیای پیردر دل طاغوت، ابزار بقاستمهری از نور، ولی در دست ماست---وان ایران، آن میانهٔ راهبا فقاهت، با اجتهادِ گاه گاهساختاری از نقد درونی به پاستفسد دارد، لیک راه اصلح رواستاو میان این سه، پیشاهنگ شددین و عقل و مصلحت را رنگ زد---پس بشر با داستانش زنده استهم بلای او، همش فرخنده استآنکه می‌میرد برای یک «دروغ»می‌شود هیزم برای شعلهٔ کوروانکه می‌میرد برای «حقّ» نابمی‌شود خورشید و می‌ماند در آفتاب---پس چه داستانی از این زیباتر استکآدمی را تا خدا یکباره بَرْد؟آن «شهادت در راه معبود» پاککه زند بر جسمِ فانی، بوسه خاکمرگ، آنجا زندگی‌بخش و رهاستعاشق از معشوق خود گیرد جزاداستان‌ها جمله رفت‌نی‌ستند و کماین یکی جاوید ماند، محکم، أَتَمپس در این بازارِ آشوب و فریبجز «شهادت» نیست ما را هیچ زیبداستانی کآن ز معشوق آیدتنور گردد، بر فراز آیدت---و تمام.رستگردرستگردThu, 23 Jul 2026 15:27:49 +0330