<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های روژینا صادقی</title><link>https://virgool.ir/feed/@rozhina169</link><description>داستان نویسی که روانشناس شد!</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:46:38</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4186345/avatar/sm9nCa.jpg</url><title>روژینا صادقی</title><link>https://virgool.ir/@rozhina169</link></image><item><title>انگار...</title><link>https://virgool.ir/@rozhina169/انگار-qs1c7kfxehnv</link><description>انگار روز اردو بوده و خواب موندمانگار بستنی مورد علاقم از دستم افتاده زمینانگار لباس قشنگه که منتظربودم تا اندازه بشه یادم رفته و کوچیک شدهانگار مسافرتی که واسش چمدون جمع کردم کنسل شدهانگار دوست صمیمیم از مدرسمون رفتهانگار با دوچرخه افتادم زمین و دوچرخم خراب شده انگار کارتونی که یک هفته است متنظرش بودم تا ببینم و یادم رفته ببینم.انگار بابام زده زیر قولش و واسم اون عروسک پشت ویترین و نخریدهانگار تولدمه و هیچ کس یادش نمونده ...</description><category>روژینا صادقی</category><author>روژینا صادقی</author><pubDate>Thu, 22 Jan 2026 17:48:39 +0330</pubDate></item><item><title>حرف های طولانی...</title><link>https://virgool.ir/@rozhina169/حرف-های-طولانی-nqz4zmeewzu4</link><description>میگفت من آدم حرف های طولانی آخر شبمراست میگفت...بیشتر شب ها انقدر حرف داشتیم که شب کنار ما کم میاورد و جاش و به طلوع صبح میداد ,گذر زمان برامون مفهومی نداشت .عادتم داده بود به حرف زدن به حرف زدنای طولانی هیچ وقت فکر نمیکردم به حرف زدن علاقمند بشم,چقدر بی صدا گریه کردن وسط حرف حال آدم و خوب میکنه یا چقدر چای با چاشنی حرف خوشمزست.ولی دیگه حرفم نمیاد ,دیگه کلمات کنار هم نمیشینن.انگار تو فقط اومده بودی بهم بفهمونی منم آدم سرحرفیم , رفتی و بهم ثابت کردی به هم صحبته وگرنه من که لال لالم...</description><category>روژینا صادقی</category><author>روژینا صادقی</author><pubDate>Thu, 14 Aug 2025 22:23:37 +0330</pubDate></item><item><title>برای شروع...</title><link>https://virgool.ir/@rozhina169/برای-شروع-ef14lq7o5wmz</link><description>اگر بخوام برای شروع چیزی بنویسم :قرار بود که بشنوم و بنویسم , بنویسم از قصه ی روزگار مردم.شروع کردم نوشتن از تخیلاتم و به خودم لقب داستان نویس دادم و پای حرف و داستان مردم نشستم.فقط درد شنیدم و درد دیدم.چیزی برای نوشتن نداشتم توی تاریکی و برهوت گیر کردم , درد مردم راز شد و من به دنبال پیدا کردن فرمول مرهم دوویدم بین هر چیزی گشتم و بین هر جایی سرک کشیدم .به خودم که اومدم شخصی اسمم و درمانگر صدا کرد, اره , من به دنبال داستان نویس شدن لقب روانشناس گرفتم.</description><category>روژینا صادقی</category><author>روژینا صادقی</author><pubDate>Wed, 13 Aug 2025 21:57:32 +0330</pubDate></item></channel></rss>