https://virgool.ir/feed/@rozhanaهمان به که به هنگام جنگ بمیری به نام و نمانی به ننگfa2026-11-11 21:29:26https://files.virgool.ir/upload/users/3428915/avatar/ntdqF5.jpghttps://virgool.ir/@rozhanahttps://virgool.ir/@rozhana/توهم-qpb6psqomtkoوقتی نوجوان بودم اغلب من رو به شور زندگی و حال خوب و انرژی مثبت همیشگیم می شناختند. الکی خوش بودم. چیزی نبود در این دنیا که منو ناراحت کنه. هر چقدرم سنم بالاتر رفت سایه سنگین تری روی این روحیه من افتاد. فهمیدم زندگی تماما خوش خوشان نیست.. البته که همیشه این رو میدونستم اما چند سال اخیر صرفا قبولش کردم..تا جایی که الان در نقطه ای از زندگی هستم که تقریبا بابت هیچ چیزی الکی خوشحال نمیشم. دیگه انرژی مثبتی در من نمونده و حتی اگر باشه هم خیلی سریع و در یک پلک زدن از بین میره. اما بهتر! از وضعیتی که دارم خوشحالم. واقع بینی رو دوست دارم. رویا نپردازی رو دوست دارم. پذیرش بدبختی رو دوست دارم. ناامید نیستم اما امید واهی هم ندارم. اما این حرف ها رو چرا گفتم؟ چون معتقدم یک ایران الان همونقدر احمق هست که من تا سه سال پیش بودم. چطور؟این روز ها زیر سایه بی خبری و نبود اینترنت تنها راه برای فهمیدن اینکه تو کشور یا خارج کشور چخبره شبکه های مختلفند. همشون رو هم میبینم. از ایران اینترنشنال و منوتو و بی بی سی و این ها گرفته تا کانال های خبری جمهوری اسلامی و حتی مجاهدین خلق(!). شاید ده ساعت در روز اخبار میبینم و روزی..در واقع لحظه ای نیست که با خودم نگم اخه این چه وضعیه؟ کجای دنیا مردم میشینن تو خونشون و 24 ای اخبار میبینن؟ این چه زندگی ایه!و همین شبکه های خبری باعث میشن که بیش از هر وقت دیگه ای دیوانه بشم. زیر لب با خودم حرف میزنم. ده ها شایدم صد ها بار با خودم تکرار میکنم ما چقدر بدبختیم! شبکه های حکومتی که تکلیفشون کاملا مشخصه. بیش از دو هفته ست که عین طوطی فقط یکسری عناوین مشخص رو مطرح میکنند؛ حساب اغتشاش گر با معترض جداست. این ها تروریستند. این کار مردم عادی نیست. خساراتی که زدند در اصل به مردم زده میشه. کالا برگ دهک x و y و... واریز شد. دیدار با خانواده شهدای اغتشاشات اخیر. این ها اتوبوس های مردم بود و و و و و و وچرندیات این پفیوز های بی سر و پا که خیلی وقته مشخص شده و حرفشون هم خریداری نداره اما میریم اونور.ایران اینترنشنال. هر روزی که میگذره این شبکه بیشتر داره از نقشش به عنوان یک «رسانه خبری» فاصله میگیره چرا که داره رویا میفروشه! روزی ده تا تحلیلگر دعوت میکنند که در راستای همین رویا حرف بزنند که آهای ملت ایران نترسید! مبارزات خودتون رو ادامه بدید! کلک جمهوری اسلامی کنده ست! چیزی تا آزادی نمونده! و اگر ازشون بپرسی آقا با چه منطقی این رو میگی؟ چه چیزی دیدی که انقدر اطمینان داری که همین روز ها کارشون تمومه متهم میشی به اینکه داری دل مردم رو خالی میکنی و ترویج ناامیدی میکنی! یا شاید حتی بدتر اینکه نفوذی جمهوری اسلامی هستی و دلت به انقلاب نیست. زکی. از بین اون ده ها مثلا تحلیلگر سیاسی ای که دعوت میکنند شاید هر چند روز ی نفر بیاد و دو کلام حرف منطقی بزنه که آقا! مسئله اونقدرها هم ساده نیست! طرف مقابل ما اون موجود خار و خفیفی که دربارش حرف میزنید نیست! ما با یک جانی طرفیم! اما خدا نکنه که کسی همچین حرفی بزنه. چنان حمله ای بهش میشه که انگار این ادم به تنهایی جلوی انقلاب رو گرفته. واقعیت، هر چند تلخ اینه که اوضاع در ظاهر تا حدی به شرایط عادی برگشته. مردم در خیابان ها رفت و آمد میکنند میرن سر کار خرید میکنند و تقریبا هر چیزی که لازمه زندگی عادی باشه در ظاهر داره انجام میشه اما همین شرایط رو طوری جلوه میدن که انگار اتفاق عجیب غریبی داره میوفته. انگار هر لحظه قراره انقلاب شه! تو پایین ترین قسمت کادر خبریشون یک تیتر همیشگی دارند. خبر فوری.  مفهوم خبر فوری رو تغییر دادند. ارزشش رو پایین آوردند. بی معنیش کردند و این ها من رو کلافه میکنه. چرا دروغ میگید؟ همه ی ما میدونیم این ها الکیه. تا کی قراره خودمون رو گول بزنیم؟ کنار اومدند با واقعیت و درک درست از شرایطی که توش هستیم باعث نمیشه بتونیم این انقلاب رو بهتر پیش ببریم؟با این کار تصور میکنند که مردم ناامید نخواهند شد و یا ترغیب میشن که اعتراضات خیابانی رو ادامه بدند اما دقیقا داره تاثیر برعکس رو میذاره! مثل اینه که با کاغذ برای خودت تراول های صد دلاری درست کنی و خوشحال بخوای بری خرید و بگی خب پول که دارم! این امید همونقدر واهیه که تراول ها هستند. ذهنم خیلی شلوغه واسه همین همینطوری هر چی میاد رو میگم. برگردیم به موضوع. توهم جمعی.همه میگن مردم نسبت به 57 عاقل شدند! میفهمن! الان گول نمیخورن(!!!) اما راستش به نظر من مردم همونقدر احمق هستند که اون موقع بودند؛ احمق ترینشون هم خود من. در یادداشت زن زندگی آزادی وقتی در روز های اولیه اعتراضات به سر میبردیم واضحا نگرانیم رو از اینکه دوباره بیش از حد امیدوار بشم بیان کردم. از اینکه باز خیلی بخوام و باز نشه..اتفاقی که بعد از جنبش مهسا افتاد. اما دوباره همون بلا سرم اومد! با وجود آگاهی کامل نسبت به شرایط باز گول خوردم. ای دل غافل.. همون روز ها بود که باز برگشتم به عادت دوران نوجوانی. به خیال و رویا پردازی. به اینکه به دوستام بگم «این دفعه دیگه تمومه!». شروع کنم به سناریو سازی. به فکر کردن به اینکه چقدر ایران بدون ج ا رو دوست دارم. از چیزهای اولیه مثل اینکه چقدر آزادی های اجتماعی بیشتر میشه بگیر تا مسائل عمیق تر.اما تمام شد؛ اعتراضات خیابانی تمام شد. مردم رو به رگبار بستند و مردم دیگه نیومدند. حق هم داشتند. جمهوری اسلامی ترسناک هست. اینکه دست هر کسی مسلسل میدهد ترسناک هست. اینکه دستور مرگ صادر میکند ترسناک هست. اینکه در خیابان ها روی زمین رد خون میبینی ترسناک هست. اینکه خبر دستگیری دوستت رو میشنوی ترسناک هست. اینکه حریفت تو میدون تا دندان مسلح میاد و تو در بهترین حالت کوکتل مولوتوف داری ترسناک هست. اینکه برای زندگی بری کف خیابان و ده ها تیر بخوری و در نهایت حتی جسدت هم نتونه آرام بگیره ترسناک هست. اینکه دشمنت برای بقا حتی هم خون خودش رو هم حاضره از بین ببره چه برسه به تو ترسناک هست. از 19 دی به بعد مردم ترسیدند. حق داشتند که بترسند. هیچ حرفی نیست و هیچ ایرادی نمیشه گرفت چون حریف ما ترسناک هست.صحبت های شبکه هایی مثل ایران اینترنشنال من رو یاد دوران خوش خوشانم میندازه. برمیگردم به شیش هفت سالگی وقتی دندون پزشکی بودم و از صداهایی که میشنیدم میدونستم قراره خیلی زیاد درد بکشم اما مادرم میگفت درد نداره..چیزی نیست، زود تموم میشه، به چیزهای خوب فکر کن. همین کار رو میکردم؛ قبل از اینکه اتفاقی بیوفته به برادرم  که تازه بدنیا اومده بود فکر میکردم. به بستنی ای که بعد از اینجا قراره بخورم فکر میکردم. به دورهمی ای که قرار بود داشته باشم فکر میکردم. همه چیز خوب بود تا جایی که دستگاه روشن میشد و دکتر شروع به کار میکرد. هیچ کدوم از اون فکر ها تو سرم نمیموند. درد میکشیدم. گریه میکردم و حتی با وجود سن کم با خودم میگفتم که چقدر این کار احمقانه بود! چرا فکر میکردم این فکر ها قراره دردم رو کم کنه؟ البته مسئله ناراحت کننده اینجاست که هیچ وقت اون عادت رو ترک نکردم حتی الان که بیست سالمه.شبکه های اونور آبی(!) با وعده های الکی و احمقانشون دقیقا دارند کاری رو میکنند که مادرم تو اون دندون پزشکی انجام میداد. چیزی نیست، زود تموم میشه، به چیزهای خوب فکر کن. همه ی ما میدونیم، حتی اگر بیان نکنیم میدونیم که این ها حرف رو هواست و همین بیشتر قلب رو به درد میاره. اینکه مجبوریم با یک توهم خودمون رو سرپا نگه داریم. نمیگم هیچ چیز نیست و تموم شده. قطعا نشده هیچ کدوم از ما آدم ی ماه پیش نیستیم و تو هیچ شرایطی هم نخواهیم بود. جدای از اتفاقی که درون ما افتاد حتی خیلی چیز های دنیای بیرون هم نشون از این داره که شرایط عادی نیست. مدارس رو الکی تعطیل میکنند؛ امتحانات اکثر دانشگاه ها مجازی شدند، اینترنت قطعه و خیلی وقته سطل آشغالی تو شهر نمیبینم! و البته خیلی چیز های دیگه. شرایط عادی نیست ولی مثل 19 دی هم نیست. قرار نیست همیشه در اوج باشیم و باید این رو بفهمیم. انقلاب رو انقدر کوچیک شمردن احمقانست چون نیست و وقتی این رو نفهمیم سرخوردگی خیلی بیشتر میشه چون ما قبول کردیم که این حکومت دست یه مشت دلقک بی سر پاست و از بین بردنشون کاری نداره در واقع حتی قبول کردیم که بخش زیادیش از بین رفته در حالی که اینطور نیست. «مردم ایران از جمهوری اسلامی عبور کردند». در ذهن؟ بله. در عمل اون از ما عبور کرده و هنوزم راه بلندی داریم برای اینکه این غائله برعکس شه و باید این رو بپذیریم چون اگر اینطور نشه مثل هر بار صرفا با یک سرخوردگی بزرگ مواجه میشیم که فاعلیت رو ازمون میگیره. آدم افسرده فقط ی گوشه میوفته و بی تفاوت میشه و این بلاییه که سر میلیون ها ایرانی اومده.خیلی حرف برای گفتن هست. درباره این موضوع ساعت ها میتونم حرف بزنم اما الان دیگه خسته شدم. پ.ن : ای کاش شبکه منوتو تو همون حیطه سرگرمی میموند و مجری ها و رقصنده ها و آشپز ها یکهو اکتیویست سیاسی نمیشدند =)) روژروژWed, 21 Jan 2026 22:17:15 +0330https://virgool.ir/@rozhana/جای-گلوله-ای-روی-بدنم-درد-می-کند-که-به-من-نخورده-ntqmzqvit5nqچقدر این جمله وصف حال این روز هامه. انگار تو برزخ افتادم. هیچ کاری از دستم بر نمیاد و از طرفی دارم کار هایی که بقیه انجام میدن رو میبینم. ج ا درون خونه در رو روم قفل می کنه و اجازه نمیده خارج بشم. از طرفی از اتاقم، امن ترین نقطه دنیا برای من صدای شعار می شنوم « نترسید نترسید ما همه با هم هستیم» دلم گرم میشه اما بدون کمترین فاصله از صدای شعار صدای شلیک میاد. 19 دی ماه کف شهر با خون پوشیده شد. آماری ندارم اما شک ندارم صد ها نفر اون شب به قتل رسیدن. مردم رو با مسلسل می زدند! دارم مغزم رو از دست میدم. نمیتونم دست از فکر کردن به این صحنه ها بردارم. اگر سعی کنم خودم رو مشغول به کار دیگه ای کنم احساس گناه خفم می کنه. سعی میکنم فیلم ببینم که دست کم 2 ساعت مغزم آروم شه. هردقیقه فیلم ی صدای بلند تو سرم میگه « مردم دارن تو خیابون میمیرن، تو داری فیلم میبینی؟ » از اینکه هیچ کاری نمیتونم بکنم دارم به جنون میرسم. تو ذهنم همش یسری چیز یکسان داره تکرار میشه. صحنه های کشتار تو خیابون، آدم هایی که دستگیر کردن. نمیتونم تصور کنم چه بلایی سرشون میاد؛ البته میتونم و شاید واسه همینه که دارم دیوانه میشم.به دوستام زنگ میزنم اما جوابی نمیگیرم. نمیدونم بخاطر قطع خطوطه یا نمیتونن جواب بدن. همین هم دیوانم میکنه. صدای شلیک تو سرم تکرار میشه. اون صحنه ها برام یادآوری میشه که با تمام وجودم سعی کردم اشکم رو نگه دارم ولی نتونستم و از بس نمیدونستم چیکار کنم رفتم پیش خانواده و گفتم «بچه ها رو دارن میزنن» انگار که اونا میتونن کاری کنن. همین الان دارم گریه می کنم. چرا زندگی ما اینطوریه؟ مگه ما قراره چقدر عمر کنیم؟ چرا باید با همه این چیزا دست و پنجه نرم کنیم؟ کلافگی داره دیوانم میکنه از بالا پایین کردن شبکه های خبر خسته شدم.حس وقتایی رو دارم که تو نوجوونی کار اشتباهی میکردم و میدونستم خانواده به زودی قراره بفهمه. اون حس دلشوره همراه با ترس. خیلی عجیبه من هیچ کاری نکردم که بخواد برام مشکلی ایجاد کنه اما این دلشوره همش همراهمه. شاید بهترین جمله ای که چند وقت اخیر شنیدم همین بود «جای گلوله ای روی بدنم درد میکند که به من نخورده» فکر میکنم به بچه هایی که دستگیر شدن و اینکه الان چی دارن میگذرونند و این دلشوره فکر کنم برای همینه. تو سرم یسری سناریو تکرار میکنم از چیزایی که میتونن به اون بازجو های حرومزاده بگن بلکه بلای کمتری سرشون بیاد. با یکیشون وقتی آزاد شد حرف زدم. البته اینی که میگم جزو معترضین نبوده و صرفا رهگذری بوده که مزدور های حکومت بخاطر دیوانگی ای که بهشون دست داد الکی دستگیرش کردن. بعد از آزادی از اینکه چه اتفاقی براش افتاد هیچ چیزی نگفت جز ی جمله « شیر مادرم به من حلال نشد ».میدونی برای من قابل درکه که چرا افراد تو خیابون نمیرن اما چیزی که اصلا تو کتم نمیره اینه که چطوری میتونن عادی زندگی کنن؟ دیروز رفتم بیرون تا ببینم شهر چخبره صحنه هایی دیدم که باورم نمیشه. مردمی که تو کافه نشستن و بلند بلند دارن میخندن انگاری که هیچی نشده. حتی اونقدر شرم نکردن که دست کم داخل بشینن و انقدر خودشون رو در عموم نمایش ندن؛ مثل اینکه بوی خون تو هوا اذیتشون نمیکرد. دلم میخواست برم تف کنم تو صورتشون. اگر مثلا ی خانم محجبه یا چادری رو میدیدم همچین حرفی نمیزدم چون تکلیف اکثرشون معلومه اما اون هایی که دیدم حتی ی شال دور گردنشون هم نداشتن! دلم میخواست برم داد بزنم سرش که « آخه بی غیرت! این مویی که الان افشون کردی بخاطر ریخته شدن خون همون آدم هایی که دیشب تو خیابون به قتل رسیدن! » فکر کنم آدم های بی شرف و بی عقل راحت ترین زندگی رو دارن. بدون کوچیک ترین اهمیتی به دیگران و دور و ورشون هر کاری میخوان انجام میدن و صرفا از خدماتی که به لطف بقیه دارن استفاده میکنن.یا مثلا یکی از همکلاسی هام که برگشت و با ی جمله من رو واقعا شگفت زده کرد. گفت « بدیش اینه که الان امتحانات عقب افتاد درسا یادمون میره ». واقعا نمیدونستم چی بگم. گفتم « فلانی، مردم دارن تو خیابون کشته میشن» و قطع کردم چون یک ثانیه بیشتر از اون مکالمه قطعا به جاهای خوبی نمی رسید.چیزی که واضحا میبینم اینه که نیرو های سرکوب و از اون مهم تر کسی که بهشون دستور میده عقلش رو از دست داده. صرفا برای بقا دست به کشتار هزاران نفر زدن. به طرز دیوانه کننده ای دارن آدم میکشن و این یک واقعیته. هیچ وقت چنین چیزی ندیده بودم و همش با خودم فکر میکنم این آدم های کی هستن؟ این هایی که به مردمی که از سر فقر و بدبختی و نداری تو خیابون اومدند تیر اندازی میکنن کی هستن؟ آیا اصلا فکر میکنن؟ بعید میدونم.خسته شدم.روژروژTue, 13 Jan 2026 15:59:58 +0330https://virgool.ir/@rozhana/زن-زندگی-آزادی-hhgm80zkv3ebآخرین باری که متنی اعتراضی نوشتم بر میگرده به بیست و هشتم اردیبهشت ماه سال 402 و در رابطه با اعدام سه جوان بی گناه، مجید کاظمی، سعید یعقوبی و صالح میرهاشمی که البته تو کمتر از یه ساعت توسط ویرگول پاک شد. از اون زمان دو سال و اندی میگذره و من کاملا آدم متفاوتی هستم. بلایی که ناکامی خیزش 401 به سر اعصاب و روانم آورد هیچ مشکلی از زندگی شخصیم نیاورد. افسردگی جمعی ای که همه دچارش بودند و سایه خاکستری ای که روی زندگیمون افتاده بود عملا من رو فلج کرد. هیچ چیز مثل قبل نشد و در برابر این خورد شدن ما گله کفتارهایی بودند که بیشتر از قبل سینه سپر کرده بودند و با افتخار تو خیابون ها قدم می‌زدند و همین راه رفتن «مفتخرشون» انگار بزرگترین تودهنی برای من بود. انگار داشتن میگفتن دیدی هیچی نشد؟ دیدی شما سگ کسی هم نیستید؟ دیدی همش کشکه؟ دیدی این همه آدم الکی مردن؟ البته که سعی میکردم خودم رو با خیلی چیزا قانع کنم که ما حداقل دیگه حجاب اجباری نمی‌زاریم و یا اینکه اصلا از اول اینکه این خیزش رو انقلاب بنامیم کار اشتباهی بوده اما کمکی در کم کردن حجم ناامیدی نمی‌کرد. این ناامیدی تا جایی پیش رفت که ی ماه پیش داشتم به مهروز می‌گفتم واقعا از ایران و ایرانی بدم میاد و تمام تلاشم رو میکنم تا فقط از این خراب شده برم! یا دو هفته پیش وقتی با سوفیا داشتیم درباره بلبشویی که توش گیر افتادیم حرف می‌زدیم می‌گفتم واقعا گور پدر ایران! چیه این کشور؟ چرا من باید عمر و جوونی و اعصاب و وقتم رو صرف جایی کنم که همچین بلایی سرم آورده؟ البته بعد از این سوفیا ازم پرسید یعنی از ایران بدت میاد؟ گفتم خب ایران چیزی جدا از همه اتفاقاتی که توش داره میوفته نیست. دوباره پرسید یعنی از خاک کشور بدت میاد؟ جوابی نتونستم بدم. چون نمیومد، بخش بزرگ و عمیقی از وجود من به همین خاک تعلق داشت و همیشه هم خواهد داشت.تو این چند روز یهو کشور برای من دوباره تبدیل به مملکت شد! یهویی به خودم اومدم و دیدم آره واقعا ایران برای من خیلی فراتر از اتفاقاتی که درش میوفته‌ست. یهو دیدم دلم نمیخواد برم و انگار «بمان و پس بگیر» یراحی داشت منطقی جلوه می‌کرد. به خودم اومدم و دیدم اتفاقا برای من مهمه که ایران رو بدون آخوند و آباد ببینم. اتفاقا برام مهمه که چی میشه. اتفاقا آدماش برام مهمن. انگار به خودم اومدم و فهمیدم این مدت افکارم آخوندیزه شده بود و برای شخصیت 17 ساله ای که داشتم منِ الان به شدت ناامید کننده می‌بود!بعد از 401 و تو دهنی ای که خوردیم به خودم قول دادم هیچ وقت جلو جلو ذوق نکنم چون قطعا کنسله! حتی روز دوم اعتراضات وقتی داشتم با شیرین حرف میزدم گفتم که دیگه این دفعه تا انقلاب نشه من اصلا خودم رو تو هیجان قرار نمیدم؛ ولی مگه میشه؟ دوباره شدم همون آدم 401. همونی که با اخبار زنده بود. کمتر از دو روز بعد تمام تلگرامم شد کانال های خبری و دیدن انقلابیون و damn دیگه از ایرانی ها بدم نمیومد که اتفاقا برعکس دوباره انگار فهمیدم چقدر افتخار میکنم به اینکه از این خاک و این مردمم. دوباره برگشتم به روزایی که ۲۴ ساعته تنها چیزی که می‌شنوم شعار هاییه از نقطه نقطه این کشور. حالا میخواد جو باشه یا هر چیزی. نمیدونم خوشحالم یا میترسم از اینکه این بار هم کلی ادم برن برای هیچی.. اما انگار فرق داره از زبون همه میشنوم که اقا فرق داره! ی خبرایی داره میشه! نمیدونم باور میکنم یا نه چون خیلی از این دیالوگ ها برام آشنا هستن اما شاید واقعا فرق کنه و میدونم که اگر بکنه من و میلیون ها منِ دیگه هستند برای این خاک.بلاتکلیفی برای من بدترین حس دنیاست و تو بزرگترین بلاتکلیفی ممکن قرار دارم اما تنها چیزی که تکلیفش معلومه اینه که گور پدر آخوند و تا روز زنده به گوری این حرامزاده های بی رگ و ریشه،زن زندگی آزادیروژروژSun, 04 Jan 2026 20:18:44 +0330https://virgool.ir/@rozhana/یاد-آوری-fgyctvteeu51محسن روح الامینیمحمد کامرانیامیر جوادی فررامین قرمانیاحمد نجاتی کارگرمحرم چگینیکیانوش آساحسین اخترزندعلیرضا افتخاریناصر امیرنژادداوود صدریحسین طهماسبیحسام حنیفهعلی حسن پورعلیرضا صبوری میاندهیندا آقاسلطانحمید حسین‌بیگ عراقی فاطمه سمسارپور اشکان سهرابی بهزاد مهاجر مسعود هاشم‌زاده محمد حسین فیضشهرام فرج زادهشبنم سهرابی شاهرخ رحمانی مهدی فرهادی راد مصطفی کریم‌بیگی امیرارشد تاجمیر صانع ژالهبهنود رمضانی میثم عبادی سهراب اعرابی مصطفی غنیان یعقوب بروایه محمدجواد پرنداخ رامین پوراندرجانی امیررضا عبداللهی نیکتا اسفندانی محمد داستان‌خواه محمدجواد عابدی ساسان عیدی‌وندی پژمان قلی‌پور فرزاد انصاری‌فر محمد حشم‌دار فرشاد حاجی‌پور میلاسی محسن محمدپور برهان منصورنیا محسن کرمی‌نیا ارشاد رحمانیان جواد نظری فتح‌آبادی آرشام ابراهیمی ابراهیم کتابدار میثم احمدی نادر مختاری آزاده ضربی ناصر رضایی پویا بختیاری امیرحسین کبیری مینا شیخی کمال فرجی رضا معظمی گودرزی مهرداد معین‌فر محمد طاهریپوریا ناصری‌خواه نوید بهبودی سجاد رضایی وحید دامور امیرحسین زارع‌زاده امیر الوندی‌مهر بهمن جعفری علیرضا انجوی مهدی نیکویی مینو مجیدی محمد جواد زاهدیسینا نادریآرمین صیادی اسرا پناهی رامین فاتحی آرنیکا قائم مقامی ساسان قربانینگین عبدالملکی مائده جوانفرمهرشاد شهیدی فرشته احمدیصدف موحدی سارینا ساعدی محسن قیصری بهناز افشاریکومار درافتاده پریسا بهمنی نسیم صدقیغزاله چلابی محمدرضا سروری ستاره تاجیکشیرین علیزاده عرفان زمانی نیما نورینسرین قادریمهدی حضرتیحنانه کیا بهنام لایق‌پور عرفان رضایی امیرحسین شمس روشنا احمدی حدیث نجفی رضا شهپرنیا پارسا رضادوست محمدحسن ترکمانجواد حیدری سارینا اسماعیل‌زاده میلاد زارع مهسا موگویی ابوالفضل آدینه‌زادهسیاوش محمودی نیکا شاکرمی نیما شفیق‌دوست یحیی رحیمیهستی نارویی خدانور لجه‌ای محمداقبال نائب‌زهی یاسر شه‌بخش کیان پیرفلک دانیال پابندی حمیدرضا روحی آیلار حقی برهان کرمیمطلب سعیدپیرو حامد سلحشور مهران سماک شورش نیکنام امیرجواد اسعدزادهامید مؤیدی زارع دنیا فرهادی مهدی زارع اشکذری عاطفه نعامی ابراهیم ریگی یلدا آقافضلی شیرزاد احمدی‌نژاد آیدا رستمی بهار خورشیدی روژروژMon, 10 Feb 2025 02:34:30 +0330https://virgool.ir/@rozhana/به-مامان-چیزی-نگو-atffrcfnivz3امروز 17 دی ماه هست. یادم نبود چه روزیه حتی هاله ای از اینکه چه اتفاقی افتاد هم تو ذهنم نبود. اتفاقی ویدیویی دیدم از تو.« بابا حکم ها رو به ما دادن حکم من اعدامه »لرزیدم. باور نمیکردم که انقدر راحت فراموشت کردم. از خودم عصبانی شدم و هی فکر کردم و فکر کردم که به یاد بیارم. زدم زیر گریه. چطوری تو رو فراموش کردیم؟ فقط سنگینی اون روز ها رو یادمه. قسم های تو رو؛ التماس های بابا و وحشت مامان.الان که برات مینویسم اشک هام یکی بعد دیگری سرازیر میشن. حتی نمیدونم چی بهت بگم احساس شرم تنها چیزیه که به سراغم میاد. حرفی ندارم. از فحش دادن به بالا و پایین اینا خسته شدم. شرمنده و دلتنگتیم.برای تو زنده یاد زنده نام محمد مهدی کرمیجوانی که به دست پینه بسته پدر قسم خورد که کاری نکرد اما جمهوری اسلامی اون رو به دار آویخت.روژروژMon, 06 Jan 2025 15:06:55 +0330