https://virgool.ir/feed/@royabidanjiriو مبتلا به شعر :)fa2026-11-11 10:04:35https://files.virgool.ir/upload/users/169943/avatar/poJrTM.pnghttps://virgool.ir/@royabidanjirihttps://virgool.ir/@royabidanjiri/امّید-ghpzl0nhoz4yکه از امّید سرشار است..که او حتی دلش روشن تر از دیروزو ساعت حول و حوش پنج و نیم عصر،تمام راه های منتهی بر غصه ها را بستنشست و سنگ هایش را دوباره با خودش وا کنداگر قلب زمین افسرده و بی روحاگر آینده نامعلوم و شاید هم کمی تاریکاگر جیب هزاران آدم غمگین،نه تنها خالی از پول است ،که حتی از محبت، عشق هم خالیستدلیل محکمی بر ناامیدی ها نخواهد بودکه شاید با گذشت روزها یا سالزمان هر مشکل و ناراحتی را میبرد با خودکه شاید واقعا بعد از غم و اندوهسراسر شادی و لبخند خواهد بودو چه شعر و کتاب و قصه ها مانده استکه او باید به گوش هر کسی میخواندو چه گلبرگ هایی که میان صفحه کاغذدوباره خشک میکرد و نشان صفحه اش میماندهنوز او در دلش صدها تمنا داشتو حتی در سرش صدها خیال انگاشتخودش را توی یک دامن پر از چین دیدو بی وقفه به روی غصه ها خندید و میرقصیدجهانش خالی از بغض و غم و پاییز و دستانش پر از خوشبختی بی حد و اندازهتمام غصه ها نابود و خوشحالی کنار اوو تنها با امید این آرزوها واقعی تر بود...!:))رؤیا بیدانجیریرؤیا بیدانجیریFri, 24 Jul 2020 23:38:28 +0430https://virgool.ir/@royabidanjiri/سرطان-vui5dmhbyiu3" دردِ تاریکیست! "لمس دست کوچکشحس نبض ریز و کند و ممتدشدیدن هر شاخه ی مو ی به روی بالششچشم های کم فروغ و انتظار مبهمش...او و امّید درون قلب گرم و کوچکش،در کشاکش، در تکاپو، در نبرددست های نرم چون برگ گلش هم بی صدا،شبنم روی کویر گونه اش را می چکاند در فضاهمچنان معصوم و پاک و بی ریا،لای موها ی عروسک های خود،روزهای شاد خود را می کند گاهی مرورگاه شاید در میان نغمه ی راز و نیاز مادرش،می کند از بین این ها هم عبوردست در دستان گرم مادرش،با امید توی قلب کوچکش،با نگاه مملوء از رنگ غمش،همچنان خوابیده روی تخت خود در انتظارمنتظر تا که بتابد نور سبزی از میان آسمان...17/8/97رؤیا بیدانجیریرؤیا بیدانجیریSat, 25 Apr 2020 23:29:43 +0430https://virgool.ir/@royabidanjiri/پل-چوبی-dp2eatdnrlaxزمستان است...پل فرسوده ی بین امید و آرزوهایش،کنون آغشته از برفی سپید و سرد!و او فرسنگ ها راهی دراز و دور و جان فرساپر از عصیان، پر از سردرگمی، حیرتپر از تشویش ها، تردیدپر از تاریکی مطلقبه جان پیموده تا اینجا!و حالا ارتعاش زانوانی خسته و زخمی،عبور از این پل فرسوده ی چوبی چرا خواهد؟!...نسیم سوزناکی در خلاف معبر فرسوده ی چوبین،دو پلک خسته اش آرام می بوسد!و ذرات بلورین یخ و بوران هر از گاهی،به زیر گام هایش ناز می رقصد!...به نیمه می رسد این معبر چوبین...به آخر می رسد این راه طولانی...به زحمت می کشاند باز هم خود را...و اینجا انتهای آن همه سختی است!...به سمت کاج پوشیده شده از برف...و سر تا سر همه برف است و برف و برف......و او با دست بی حس و کبود از رخنه ی سرماسپیدیِ به روی سنگ قبرش رادوباره ساکت و آرام می روبدو زیر لب برایش شعر می خوانددو قطره بی صدا از چشم هایش باز می بارد...7/11/97رؤیا بیدانجیریرؤیا بیدانجیریThu, 16 Apr 2020 14:43:34 +0430https://virgool.ir/@royabidanjiri/نارنجی-wty2g0jnr3jdبستن پنجره ی باز اتاقی تاریک،شد بهانه انگار!شعر غمگینم را شد مقصر این بار!زوزه ی بادی سرد...پرده ها رقصیدند...کوچه ها ی شهری تا همیشه در خواب،زیر گام مردی خسته از بیداریخسته از شب هایی تیره و طولانییک به یک طی می شد...او غبار سرد کوچه ها را می برد...خش خش جاروی مرد نارنجی پوش،نغمه ی خاموش شهر بی روحش بود!گرمی سیگارش،مرهم بی رحم سردی قلبش بود!در مسیرش هر بار،چیزها یی را دید...کالبد بی جانی...مرگ تلخ قمری...نامه ای از یک عشق...شاخه ای از یک گل...قصه ای بی تقدیر...برگ هایی هم زردته سیگاری سرد...برگه ی امتحان انشادو سه سطری درد دل با دنیا...کوچه ها را طی کردهمه را جارو کردخاطره ها را بردصبح روز فردا،کوچه هایی خالیاز تمام آنچهمرد نارنجی پوششب قبلش می دید!#رؤیا_بیدانجیریبه تاریخ 97/10/7 سروده شده و به تاریخ 99/1/25 گداشتمش تو ویرگول :)تصمیم گرفتم از قدیمیا شروع کنم تا برسم به شعرای جدیدترم و شاید یکم قشنگ ترم ;)رؤیا بیدانجیریرؤیا بیدانجیریMon, 13 Apr 2020 21:50:26 +0430https://virgool.ir/@royabidanjiri/باران-qenohcyu3jmnبی گمان در زیر باران واژه ها بارید!بذر شعرش را میان دفترش پاشید!روز سوم، ماه آبان، ساعتِ شش بودآسِمان نزدیک مرز گریه ای تازهبا دو دستِ توی جیبش، با نگاهی خیره و ثابت،محو شمشاد کنار بوته ی نعنا،سر خوش و مستانه از عطر خوش نارنج!او دلش تنگ طنین نازکی از جنس ابریشماو دلش گرم خیال روشنی از جنس فرداهافارغ از هر حس موهوم و غلط یا پوچ،او فقط یک خنده از عمق دلش می خواست!خسته از طعم گس هر عشق پوشالی،بی تفاوت، ساکت و مغروق تنهایی،گیسوانش را به روی شانه اش افشاند!چند لحظه، گرچه کوتاه و کمی محدود،زیر باران ماند و از حسرت رهایی یافت!ساعتِ هفت است و او با عطسه و خندهواژه ها را یک به یک پهلوی هم چیده استعطر باران همچنان از دور می آیدحال او خوب است و شعرش روی این میز است!#رویا_بیدانجیریرؤیا بیدانجیریرؤیا بیدانجیریSat, 11 Apr 2020 20:37:51 +0430