<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های A satellite of light</title><link>https://virgool.ir/feed/@roxanaagz1384</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 22:52:48</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/489629/avatar/avatar.png</url><title>A satellite of light</title><link>https://virgool.ir/@roxanaagz1384</link></image><item><title>فقط کافیست زوم کنی ...</title><link>https://virgool.ir/@roxanaagz1384/فقط-کافیست-زوم-کنی-oppts8zy1zll</link><description>من یک دانش آموز هستم . در این دوران که هرکس با مشکلی دست و پنجه نرم میکند در دنیای من بزرگترین مشکل ، مشکلی است که برخی دوستانم دارند . دنیای من بسیاری از گرفتاری ها و پیچیدگی های دنیای دیگران را درک نمیکند ولی کوچکترین تار و پود گره ی زندگی آنان برای من طنابی است عظیم که بین تنیدگی غامض آن گیر افتادم . ما با نرم افزار  و وبسایت های مختلفی کار میکنیم . با اینکه با تبلت ، گوشی ، هندزفری و اینترنت خوبی دارم ، آنگاه که سرکلاس نت ناگهان قطع میشود و من از مطلبی عقب می مانم طناب مشکلات مانند شلاقی که سال هاست در سرما ی زمستان یخ بسته و بخواب زمستانی رفته به بدنم میخورد .بسیاری از دوستانم این را درک نمیکنند .شاید هرکسی از این جمله یک مفهوم را برداشت کند ؛ طبیعی است خاصیت انسان ها چندگانگی افکارشان است و اگر این چند گانگی نبود همه مانند هم بودند . فکرش را بکنید همه یک رنگ را دوست داشته باشند یا همه حرف هایشان مانند هم باشد . آن موقع تقاضا برای یک رنگ افزایش پیدا میکرد و اگر آن رنگ را از گلی سرخ بدست می آوردند ، آن گل سرخ منقرض میشد ،در نتیجه دیگر از آن رنگ تولید نمی شد و چون همه فقط آن رنگ را دوست داشتند ، کسی بر روی زمین نمی ماند که افسردگی نداشته باشد . یا اگر حرف ها مانند هم بودند هیچ وقت کسی حرف نمی زد چون میدانست که دیگران هم همان نیازی که او نیاز به گفتنش را دارد ، دارند  یا همان نظری که او درباره ی یک موضوع دارد را دارند .بگذریم، با توجه به این موضوع نیاز دیدم که منظور خودم را از این جمله کامل بگویم .(گر چه ممکن است منظور های دیگری هم داشته باشم که یادم رفته باشد یا آنها را کشف نکرده باشم ).یکسری از دوستانم علاقه ی آنچنانی به درس و مدرسه و ... ندارند برای همین وقتی این را میگویم فکر میکنند که من به قول گفتنی جو میدهم یا نگرانی به خرج میدهم تا اگر قند کلاس افتاد با شیرینی خودم آن را بالا بیاورم و حسابی خودم را در دل معلم جا کنم . یکسری از دوستانم هم هستند که کلا نمیتوانند درک کنند ؛ چون تا الآن از این نرم افزار و وسایل الکترونیکی که بخواهند با آن درس بخوانند ، نداشتند . یعنی دوست داشته بودند که داشته باشند ها ولی خب شرایطشان اجازه نداد . من خودم احساس آن را ندارم که همه چیز داشته باشم ، گوشی من قلم ندارد و به همین دلیل خیلی دوست داشتم که گوشی ای بگیرم که این امکان را داشته باشد ولی خب شرایطش را واقعا نداشتم . حتی خودم را جایز به آن نداستم که به پدر و مادرم بگویم که در تین شرایط سخت برایم همچین چیزی را تهیه کنند . به هرحال انسان هیچ وقت محدود نمیشود دیگر. هرچه داشته باشد دوست دارد  چیز بهتری از آن داشته باشد . اگر این ویژگی نبود هیچ وقت هیچ کس برای هیچ چیز تلاش نمیکرد چون از شرایط الآنش راضی بود و تمایلی بر بهتر از آن نداشت . البته هر چیزی به اندازه ‌اش سود می رساند . یعنی اگر این علاقه به حرص و طمع تبدیل شود نه تنها انسان را به آن چیز بهتر نمی رساند بلکه همین شرایط وی را هم از او میگیرد .به هرحال ، دوست داشتم به برخی دیگران بگویم که هرگاه دیدید گره هایی پیچیده در زندگی تان افتاد ، ذره‌بینی بردارید و تار و پود آن را بنگرید و بدانید که این تار و پود ها هر کدامشان برای کسی گره دیگر اند . همانطور که اگر از هواپیما به پایین بنگریم چندتا مهره بیشتر نمیبینیم اما میدانیم هر مهره ای گرم ترین جایگاه مورد نیاز برای زندگیست . همیشه شاد باشید .ر.ع</description><category>A satellite of light</category><author>A satellite of light</author><pubDate>Mon, 21 Dec 2020 02:48:55 +0330</pubDate></item></channel></rss>