https://virgool.ir/feed/@rouziiifa2026-11-11 03:40:36https://files.virgool.ir/upload/users/1554/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@rouziiihttps://virgool.ir/@rouziii/گرداب-خیس-آرزوها-lcdewryeut2lآه ای نگاهِ آن سوی آینهگدال غم های قرنطینهگرداب خیس آرزوهاییسنگین چونان اندوه بر سینهشوری چونانِ اشک، زندانی!تلخی چونان یک شوق دیرینهمیترسم از تو ای سیاهِ سردکمتر نگاهم کن تو با کینه. #روزیrouzirouziThu, 13 Jan 2022 06:28:26 +0330https://virgool.ir/@rouziii/سرکشی-dffuuxav7zbwای ساقی قدح پر کن کز کار نخواهم شد زین مستی جانانه، هوشیار نخواهم شد هر قدر که میخواهی دنیا تو نهیبم زن با این سرِ سنگین من بیدار نخواهم شدگوشم همه پر شد چون از ننگ و نکوهش ها خام سخن شیخ و هشدار نخواهم شدبر راوی دهر ا(گ)ر نیست قول و غزلی نیکو من قصه ی تلخی را تکرار نخواهم شدصد زخم چو بر سینه، بر دل ننشان کینه بر زخم چو زهری نیست زنگار نخواهم شدمرداب تهی از حُسنم گر در نظر یاران گرداب پریشان اسرار نخواهم شداین لشکر اندوهت ای چرخ هزیمت جو من دایره ی غم را پرگار نخواهم شدrouzirouziFri, 14 May 2021 16:13:08 +0430https://virgool.ir/@rouziii/ناسروده-ها-mfabxy99fkhnشروع می کنم به رفتن - رو به روم سراب ترسه *** شاید این فریب گرماست - که جلو چشمام می رقصه از ترس‌هام رد می شم این‌بار- آخر جاده مهم نیست *** واسه آدمی که دنیاش پر شده از تابلوی ایست.دارم پرسه می زنم باز - توی این خلوت خاموش *** می گردم کوچه به کوچه - قهرمان قصه هام کوش تا کی با فانوس امید توی آینه ها بگردم *** همه تکرار سکوتن. تکرار نگاه سردم می دونم آخر جاده خاطراتم هم می میره. *** یک #روزی که سنگی زخمی بیاد و جامو بگیره.روزگاریست که بر پایان جنون بویی نیست *** بر چراغ دلمان میل به سوسویی نیست گم شده در گذر خیل پریشان مردم *** در پی نور امیدی که بر رویی نیست از چه بیهوده بخوانی غم خود بر دگران *** #روزی گر بر سخنت گرد به جادویی نیستمن عادت می کنم آخر - به این تکرارِ مردن ها *** به این لبخند تو خالی - به این افسوس خوردن ها من عادت می کنم آخر به دنیایی که غمگینست *** من و یک کولبار اندوه. تمام سهم من اینست.خیال از شهر واژه ها دگر گذر نمی کند *** به زخم های کهنه ات دلت نظر نمی کندبه جوهری خیال، خواب قلب خسته را پریش خود نمی کند *** دو چشم شوق مرده را به غصه تر نمی کندrouzirouziSun, 19 Jul 2020 21:57:20 +0430https://virgool.ir/@rouziii/پوچی-بی-انتها-y2db0mssobkaمردم شهر سیاهی، شدند با غصه هم آغوششهر شده سمفونی درد، قهرمان قصه خاموش***ای خواب شده از ورد مقامی که تهی‌ست خود گوش بده بانگ سلامی که تهی‌ست تو در سخنش نام ز خود چون جویی؟ کی می شنود خلق ز نامی که تهی‌ست؟ در حافظه ی دهر تو را جایی نیست ای مست شده از پی جامی که تهی‌ست.rouzirouziSat, 13 Jun 2020 03:16:11 +0430https://virgool.ir/@rouziii/مترجم-دردها-fduwe8suiom0ما دردِ دوره گردیم ما زخم های سردیمدر زادگاه حرمانامیدِ در نبردیمگرچه شکسته قامتگرچه به روی زردیمما راویان اندوه ما ترجمان دردیم***بشنو مرا. بشنو مرا. گوش بده. گوش بده فرصت شعری تو به این مرده ی خاموش بدهبا لبی از قند بیا. چهره به لبخند بیا جوهر شادی تو به این چشمه ی غم جوش بدهبشنو مرا. بشنو مرا. گوش بده. گوش بده...***از روز های جانی افسرده می سرایم از نثر سرنوشتی خط خورده می سرایم فانوسکی ز امید در دست ْدوره گردم با کولباری از غم بر گرده می سرایم***روایت می کنم اکنون من از جانی که افسرده از نثر سرنوشتی که به کل گویی تو خط خورده به شب چون دوره می گردم به یک فانوسک امید بجویم من نشان تو به بار غم بر این گرده***پیاله از شراب غم، تو خود بگو چه پر کنی؟چرا مرا به حال خود، دگر رها نمی کنی؟***عدم بودم. جهانم را گرفتی امید نیمه جانم را گرفتی بهارت را برای خود نگهدار که تو باغ خزانم را گرفتی***کجاست رقص سازها؟ کجاست شور چنگ‌ها؟ که دل چه ساده پژمرد در این سکوت رنگ‌هاننما ای ماه سنگدل که روی بسته ای ز مندگر دل عادت کرده است به خوی تخته سنگ‌ها***اي گنبد سیاه شب, تاريك و بي ستاره ایای رو سیَه خالی چرا زآن ماه نقره سايه اي؟***بوران مرا به سیلی سردی توبیخ می کند سنگینی غمی به زمینم میخ می کند***دریای قلب ما را ماهی نبوده سایه کان مليئا بالحزن، عاصف من البدايه***برای شعر های من بهانه ای نمانده است. تمام قصه گفته شد, ترانه ای نمانده است میان واژه ها اگر چه پرسه می زنم ولی به خاطر خموش من فسانه ای نمانده است***نگاهش آفتاب خون شده خورشید و از ماهش به زردی یاس می تابد به پاییزش سردی باد زمستانیست کجا امید راهی سوی ما یابد؟***ببین افتاده ای ای دل در این دالان دلتنگیاسیر و ناتوان محصور سایه ای سنگیمگر تو زخم کم خوردی از این دنیای وارونهچرا با لشکر غم ها چنین بیهوده می جنگی؟؟؟***تو گویی گرد غم پاشیده اینجا به روی سایه ی سنگین این شب دوباره کاسه ی قلب من و تو پر است از حس تاریکی, لبالب***او که خود باران پاییزست - با من از بهار می گوید در دل چنین زمستانی - شوق روزگار می جوید.***نه نیست در عبور شب. نشان رد پای تودر این سکوت گم شده. صدای خنده های توrouzirouziWed, 15 Apr 2020 07:58:07 +0430https://virgool.ir/@rouziii/داستان-کوتاه-گلوله-yf0ex7ug7o5zروی تپه ای شنی ، کمی آنطرف تر از چادرهای سفید خاک گرفته، نشسته بود و به افق نگاه میکرد. 2 سال بود که آن منطقه را می شناخت، کوهای شنی آرام و داغ و خورشیدی که انگار قصد ترک آسمان را نداشت. جای عجیبی بود، به غروب آرامش بخش و به صبح طاقت فرسا.از وقتی که تانکها راه خود را به آنجا باز کرده بودند همه چیز عوض شده بود. جای زوزه ی باد ، شبهای کویر پر شده بود از زخمی هایی که از درد می نالیدند و آواهای بیگانه ای که دلتنگی آدمیان را فریاد می کردند. آدمهایی که جنگ ، آنها را از آرزوهایشان جدا کرده بود و با وعده های تازه به آن سوی دنیا کشانده بود. با خود اندیشید کِی تمام این جنجالها تمام می شود؟از سر خستگی آهی کشید، یکباره یاد آرزوهای خودش افتاده بود که حالا انگار به اندازه ی یک عمر با آنها فاصله گرفته، اما امروز خوشحال بود، نمی خواست با این فکر ها روزش را خراب کند.قرار بود امروز عصر را مرخصی بگیرد و می توانست با دختری که دوستش داشت یک شب را به دور از جنجال و مرگ سپری کند، دختری که تنها دلیلش برای ماندن در آن صحرا بود و همان یک دلیل برای اشتیاقش به زندگی و ادامه این شرایط سخت کافی بود . این که از ذهنش گذشت ، تازه شروع کرده بود انگشتان دستش را روی خاک کشیدن، انگار بخواهد شنها را نوازش کند، که احساس کرد زمین در حال غرش است. چند دقیقه بعد آژیر خطر به صدا در آمده بود و پایگاه پر از پزشکان و سربازانی بود که با عجله در آمد و شد بودند. زخمی های جدید را آورده بودند.تازه از تپه بالا آمد بود و خود را به چادرها رسانده بود که متوجه شد در آن شلوغی کسی برایش دست تکان می دهد. مردی با قدی متوسط و عینک قاب گرد دستیارش بود که روپوش پزشکیش به چشم‌‌، گشاد می آمد و با هر وزشی، باد می افتاد که بخاطر همین در پایگاه چترپوش صدایش می کردند. پشت یکی از کامیونهای جنگی حاوی زخمی ها ایستاده بود، با حالتی شبیه دویدن آرام خود را به او رساند، هنوز به او نرسیده بود که چترپوش با صدایی لرزان شروع به حرف زدن کرد:· -هیچ معلومه کجایی؟ زود باش کمک کن این یکی رو بذاریم روی برانکارد، هنوز نبض داره ولی اگه دیر بجنبیم مرده.این را گفت و با دست به دو پای آویزان شده از لبه ی بار کامیون اشاره کرد، روی پای چپ، اثرِ خون، روی باند پیچی ناشیانه ای دیده می شد که نشان از خون ریزی شدید داشت. پزشک که حالا داخل قسمت بار رفته بود تا بالا تنه ی زخمی را بلند کند فریاد زد: مواظب باش، خیلی آروم، یه گلوله خورده به پشت سرش، یکی به پهلوی راست، پاشم که داری می بینی، پس خیلی آروم بلندش می کنیم می ذاریمش روی برانکارد. آماده ای؟ صد و یک، صد و دو، صد و سه(فکر کرد این شمارش کند از اضطراب چتر پوش کم کند ) .برانکارد را با همان احتیاط بلند کردند و به چادر جراحی رساندند، پزشک که می دید چترپوش خیلی دست پاچه است برای اینکه اطمینان پیدا کند که حادثه ای پیش نمی آید بلند گفت: به پهلوی چپ روی تخت می خوابونیمش، خیلی آروم. آهان، همینطوری خوبه، حالا سریع باید دستامون ضد عفونی کنیم و دست به کار بشیم.همینطور که داشت دستهایش را در یک تشت آب فلزی با یک قالب صابون می شست نگاهی به زخمهای مردی که روی تخت بیهوش افتاده بود انداخت. پیش خودش گفت خدایا، چه افتضاحی، این چطور هنوز زنده است. و سریع رفت بالای سرش، می دانست که فقط تا زمانی که خود زخمی بیهوشست می تواند بی دردسر نجاتش دهد، اگر به هوش می آمد ممکن بود هیجانش باعث نامنظم شدن ضربان قلبش شود و کنترل عمل از دستشان بیرون بیاید، بی هوشی مجدد هم ممکن بود به مرگش بینجامد. باید سریع دست به کار می شدند. خودش به سراغ زخم پشت سر رفت و به چترپوش گفت تا زخم پهلو و پایش را ضد عفونی کند و تیر ها را بیرون بکشد. با دقت نگاهی به زخم انداخت، تجمع خون داخل حفره ی زخم اجازه نمی داد چیزی را ببیند، سعی کرد با پنبه کمی از خون داخل حفره را جمع کند تا شاید بتواند محل گلوله را تشخیص دهد. تقریباً خون داخل حفره را جمع کرده بود که صدای برخورد دو تکه فلز با فاصله کوتاه به گوشش رسید، چترپوش که گلوله های دو زخم دیگر را در آورده بود و رگهای پاره شده را یا سوزانده یا به هم دوخته بود، حالا داشت ناحیه ی زخمها را برای بستن ضد عفونی می کرد. کار پزشک هم تمام شده بود، حالا می توانست جای تیر را ببیند، تقریبا سمت راست و زیر مخچه، می دانست کوچکترین جا به جایی گلوله در سر می تواند منجر به خسارات غیرقابل جبرانی شود، شاید بیرون کشیدن گلوله به قطع نخاء یا خون ریزی داخلی منجر می شد که در این صورت دیگر هیچ کاری نمی توانست بکند. او تصمیمش را گرفته بود، گلوله را در جای خودش ثابت نگه داشت و زخم را بست.آن سرباز تا چند ساعت دیگر در حالی که خون ریزی توانش را گرفته با تیری که تا همیشه با او خواهدبود به هوش می آمد.امروز فهمیده بود هر گلوله ای را نباید بیرون کشید.تا چند ساعت بعد درگیر زخمی ها بود، بعضی هاشان وقتی داشت زخمهایشان را می بست با افتخار از جنگ می گفتند، درست مثل پسر بچه هایی که وسط زمین بازی زخمی می شوند و بدون آن که خم به ابرو بیاورند داستان بازیشان را تعریف می کنند. برای بعضی ها این جنگ همین قدر کودکانه, ولی بی رحم بود.برگه ی مرخصیش را که گرفت مستقیم با یک جیپ راهی شهر شد، به خورشید سرخ خیره شده بود که دیگر داشت خودش را پشت شن زار ها پنهان می کرد. یک ساعتی خود را مشغول تعقیب خورشید کرد تا به شهر رسید. وارد شهر که می شدی اولین چیزی که نظرت را جلب می کرد خانه های گِلیِ کوچک، صمیمی و مکعبی شکل بود که اطراف خیابانی که به یک میدان منتهی می شد قرار گرفته بودند. از جایی که میدان شروع می شد اطرافت پر بود از خیابانهای باریکِ سنگ فرش شده و شلوغ، که دور تا دورشان خانه های چند طبقه ی آجری رنگارگ خودنمایی می کرد و هر کدام در داخل خود باغچه ای کوچک داشتند. شهر پر تحرک و شادی بود، کاسبهای پر جنب و جوش، کودکان در حال بازی، مردمانی که در کافه ها، باغچه ها یا بازار مشغول گذران وقت بودند. اگر همان دسته های پنج شش نفری سربازان که در خیابان ها مشغول پچ پچ بودند هم نمی دیدی نمی شد فهمید در آن نزدیکی جنگی برپاست.پزشک راه خود را از میانه بازار پیش گرفت و خودش را با گوش دادن به پچ پچ عابران و دیدن حجره ها مشغول کرد تا که به کافه‌میدانی برسد که آن دختر معمولا آنجا انتظارش را می کشید. یک کافه که صندلی هایش داخل خیابان چیده شده بود و معمولاً سربازان در کنار پیانویی که داشت، مشغول پایکوبی و آواز خوانی بودند. پزشک او را دید که روی صندلی کنار خیابان نشسته بود و ماه را که در انتهای آسمان باریک میان خانه ها نمایان بود، تماشا می کرد، یک لباس ساری مانند قرمز به تن داشت و شال آبی تیره رنگی را، زیر موهای تیره اش که روی شانه هایش ریخته بود، می توانست ببیند. پزشک با خودش اندیشید ظاهرش پریشان تر از همیشه است و خیلی آهسته از کنارش رد شد به این امید که او را ببینید، ولی تا زمانی که در مقابلش نشست دخترک آن قدر خود را با طرح شطرنجی روی میز مشغول کرده بود که متوجه حضورش نشد، داشت دور مکعب های سیاه و سفید با انگشتانش قاب مربع دیگری را می کشید، انگار چیزی او را آزرده بود. سرش را که بالا آورد تازه فهمید پزشک مقابلش نشسته و با نگرانی به او نگاه می کند. سعی کرد لبخند بزند ولی بیشتر شبیه این بود که نصف صورتش را بی حس کرده باشند. خیلی ساده گفت، سلام، حسابی خسته ای، نه؟ پزشک که نگران شده بود، سعی کرد نگرانیش را در صدایش پنهان کند و گفت: آره، یه جنگ دیگه و کلی سرباز زخمی، راستش دیگه خسته شدم، راستش اگر به اختیار خودم اینجا بودم شاید الان وقتش بود که از اینجا بریم.دخترک انگار که می خواست چیز تلخی را از گلویش پایین بدهد آب دهانش را قورت داد و گفت: آره، الان وقتش هست که اینجا رو ترک کنیم، چون جنگ داره به شهر کشیده می شه و دیگه نمی شه اینجا موند، ما هم بخاطر همین داریم فردا اینجا رو ترک می کنیم تا بریم پیش عموم، جایی تو واحه های شمالی ، خودت می دونی اوضاع چجوریه، تو به دشمن خدمت می کنی و این برای هیچ کس قابل هضم نیست.از این لحظه راه ما از هم جدا می شه. پزشک که انگار روی سرش آب یخ ریخته باشند خشکش زده بود، آن دختر از هرکس بهتر می دانست که معنی پزشک وظیفه چیست و جنگ چاره ای جز این برایش باقی نگذاشته بود. می خواست چیزی به اعتراض بگوید ولی می دانست که موضوع پیش کشیده شده، فقط بهانه است، پس ترجیح داد سکوت کند. در حالی که پزشک سر جایش خشکش زده بود دخترک ادامه داد: من می دونم تو قوی هستی وتنهایی از پس همه چیز بر می آی و از صندلی بلند شد تا آنجا را ترک کند.پزشک در حالی که حالا او بود که به میز چشم دوخته بود با لحن خشکی گفت: اما تو تنها دلیلی هستی که من این شرایط رو دارم تحمل می کنم، بعد از این اگه تمام دنیا هم همدیگه رو تیکه پاره هم کنن برام فرقی نداره.دخترک در حالی که به چهره ی رنگ پریده ی پزشک نگاه می کرد گفت: این فقط یه تلقینه، همه چی درست میشه، مواظب خوت باش، خدا نگهدار.چند دقیقه بعد پزشک سرش را بلند کرد. همرا ه با کمرنگ شدن سایه ی دخترک در انتهای کوچه، تمام انگیزه ی او برای زندگی داشت محو می شد. دیگر به هیچ چیز اهمیت نمی داد گویی روحش فلج شده بود و سیاهچاله ای درون سینه اش داشت تمام امیدش را به عدم می مکید. با خودش اندیشید کاش دخترک هم این را آموخته بود:*** هر گلوله ای را بیرون نمی‌کشند. ****** نوشته شده ۷ سال پیش برای رویداد ‍داستان نو‍rouzirouziMon, 06 Apr 2020 07:30:23 +0430https://virgool.ir/@rouziii/silk-moon-yfehcnlcgxvvشب موهای سیاهش را پهن کرده بود روی گنبد زمین و داشت آن بالا با مروارید درخشانش نگاه ها را به خود جلب می کرد. میان این همه نگاه اما چهار چشم به هوای دیگری به گوهر او خیره مانده بودند. سوسوی چشمان غم زده یشان مثل سوز زمستان سرد بود، شب که برای اولین بار این حس را تجربه می کرد از روی کنجکاوی نگاهی به زمین انداخت و صداها کَم کَمَک از لابه لای درختان کهن سالی که با سایه یشان بر نیمکتی در یک بوستان معمولی خم شده بودند پدیدار شد:اولی: چند تا تار ازش کم شده.دومی: از چی؟اولی: ماه و می گم. نگاهش کن. نگو که نفهمیدی.دومی: آره، داره لاغر میشه.اولی: ماه نحیف بود وقتی اولین بار دیدمت، به نازکی یک تار ابریشمی.دومی: آره، یادم می آد. صدای جیرجیرک های مزاحم اون موقع ها دوست داشتم، و اون قصه ها...اولی: ماه اون شب اول فقط یک تار ابریشم بود، ما با قصه هامون ماه و بافتیم.دومی: و هر شب هم یکی به عابرای این جاده خاموش اضافه می شد. اولی: یک عابر با دو تا چشم که زل بزنه به تحسین از هنر ما، چه ماهی بافته بودیم. بزرگ، قشنگ، مهربون...مدتي بعد وقتی كه شهر از پرسه ها خالي شده بود ماه نازک ابريشمی ناپديد شد.rouzirouziThu, 26 Oct 2017 22:20:39 +0330