https://virgool.ir/feed/@roufarshbafاینجا سرای موقت من است...fa2026-11-11 23:20:31https://files.virgool.ir/upload/users/143980/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@roufarshbafhttps://virgool.ir/@roufarshbaf/خداحافظی-با-ویرگول-n77an1k7hhjgسال پیش در جلسه‌ای به نام «حلقه‌های گفتگو» در دانشگاه شرکت کردم. در ابتدا، استادم من را به گرداننده‌ی حلقه معرفی کرد و گفت «محمد یک وبلاگ‌نویس است». سپس جلسه شروع شد و بحث مفصلی در مورد استارتاپ و محیط دانشگاه و ... انجام دادیم. گرداننده‌ی حلقه در خلال حرف‌هایش یکی از نمونه‌های خوب استارتاپ را ویرگول معرفی کرد و رو به من گفت: «شما که وبلاگ‌نویس هستی با ویرگول آشنایی داری.» و خب، نه حقیقتش، خیلی آشنایی نداشتم. دوستم حمید در ویرگول یک پست نوشته بود و من هم همان یک پست را چند بار خوانده بودم و شاید معدودی پست دیگر در ویرگول دیده بودم، وگرنه خودم اکانتی در ویرگول نداشتم و زیاد هم نوشته‌های موجود در آن را نمی‌خواندم. اکنون مدتی ویرگول را امتحان کردم و محیطش را نپسندیدم. هر بستری برای تعدادی وبلاگ‌نویس مناسب است و برای تعدادی دیگر نه. ویرگول به درد وبلاگ‌نویسی با سبکِ من نمی‌خورد. شاید بسترهای دیگر وبلاگ‌نویسی برای من مناسب‌تر باشد. نتیجه اینکه به احتمال زیاد نوشتن در ویرگول را با همین پست به پایان می‌رسانم. فعلاً هاست و دامین جدیدی خریده‌ام، اما ترجیح می‌دهم آن را تا مدتی به کسی و حتی به موتورهای جستجو معرفی نکنم تا هم برای چند ماه وبلاگم مدتی ساکت و کنجِ دنج من بماند و هم فرصت کنم روی امکانات و قالب و ... آن کار کنم. امیدوارم به زودی شما را در وبلاگ جدیدم ببینم.تا سلامی دیگر، شما را به خدا می‌سپارم. محمد روفرش‌بافمحمد روفرش‌بافThu, 07 Jan 2021 00:37:15 +0330https://virgool.ir/@roufarshbaf/حال-یا-آینده-l3dtbaykierrهو الحقاین روزها به این مسئله زیاد فکر می‌کنم که هرآنچه که اکنون ایران را بهتر کند، اما در مقابل زندگی نسل‌های بعدی مردمان این مملکت را به نابودی و نکبت بکشاند، نه تنها ارزش انجام ندارد، بلکه یقیناً مضر هم هست و باید جلویش را گرفت. اگر صنایع ایران رشد کنند؛ صنایعی که آلاینده‌های زیادی را به هوا و زمین و آبها راهی می‌کنند و فکری هم به حال این مشکل آنها نمی‌شود، حتی اگر گسترش این صنایع باعث شود که یک ایرانی هم اکنون بیکار نماند (که خود فرض محال است) و مردم را از فقر کنونی نجات دهد، به دلیل اینکه ایرانِ فردا را به جایی تحمل‌ناپذیر و جهنمی بر روی زمین تبدیل می‌کنند، رشدشان "هیچ" ارزشی ندارد.اگر قرار باشد پول وقتی وارد مملکت شود که بر فرض ما یا بیگانگان منابع تجدیدناپذیر ما را غارت کنیم، پول حاصل هیچ ارزشی ندارد. درختان خطه‌ی شمال کشور، که (در سال‌های قبل) هر وقت آنها را می‌دیدم نسبت به سال‌های قبل از تراکمشان کاسته شده بود، منابع ملی ما هستند. تک تک درختانی که برای مصارف مختلف یا ویلاسازی‌ها بریده می‌شوند از منابع ما هستند؛ منابعی که خداوند در طبیعت ما گذاشته و سهل‌انگارانه است اگر فکر کنیم به راحتی قابل جایگزینی‌اند. دریای خزر و خلیج فارس از منابع ملی ما هستند. دریاهایی که آنها را آلوده می‌کنیم و موجودات آن را بی‌حد و حصر صید می‌کنیم (یا دیگران می‌کنند) از منابع تجدیدناپذیر ما هستند. کویر از منابع ماست. کویری که در آن (به بهانه ی اشتغال‌زایی و نیاز کشور) صنایع آلاینده می‌سازیم و خاک و هوایش را به نابودی می‌کشانیم از منابع ماست. حتی اگر در این صنایع، هزاران شغل ایجاد شود ارزش این را ندارد که صد سال آینده کویری داشته باشیم که زباله‌دان باشد؛ موجودات زنده در آن وجود نداشته باشند و مشکلات محیط زیستی مردم آن نواحی را به بدبختی کشانده باشد. کرونا در شرایط فعلی یک بحران است؛ بحرانی که دیر یا زود احتمالاً به پایان می‌رسد. از نظر من، مشکل اصلی (با وجود دردناک بودن و مرگ و میر فراوان آن) کرونا نیست. مشکل اصلی، فرهنگ بحران‌ساز در کشور ما و در جهان است؛ فرهنگی که هر بحرانی را که حل می‌کند، تا مردم می‌آیند نفسی بکشند بحران بعدی را شروع می‌کند. این بحران‌ها ناشی از نگاه غلط فرهنگ امروز مردم جهان به محیط زیست و منابع خدادادی است. نگاهی که سبب می‌شود آدم‌ها شیره‌ی جان طبیعت را تا ته بمکند و طبیعتی بی‌رمق را باقی بگذارند که دیگر کشش تغییرات دیگری ندارد. مثال عینی بزنم: اگر در گذشته چهار نفر بودند که در جنگل هر کدام یک درخت می‌بریدند، شاید طبیعت توان جبران این حجم از برداشت را داشت. اما اکنون که به جای چهار نفر، چهارصد نفر به جنگل آمده‌اند و هر نفر با ولعی بی‌حد و حصر و به تعداد هرچه بیشتر درخت می‌برند، طبیعت کشش جبران این برداشت را ندارد. این تنها یک مثال بود از صدها مثالی که می‌توان زد. شاید ما نتوانیم آینده‌ی جهان را تغییر دهیم. آینده‌ی جهانی که رئیس یکی از قدرتمندترین کشورهایش احمقی مثل ترامپ می‌شود را شاید نتوان تغییر داد. آینده‌ای که خیلی از سیاستمداران جهان حتی به آن فکر هم نمی‌کنند را شاید نتوان تغییر داد. اما من فکر می‌کنم ما می‌توانیم حداقل سعی کنیم سهم خودمان را، که مربوط به کشور خودمان است، بهتر ایفا کنیم. کمتر شعار محیط زیستی بدهیم و در مقابل، بیشتر عمل کنیم. کمتر آب را هدر بدهیم. کمتر حرص داشتن این چیز و آن چیز را داشته باشیم. زندگی کنیم، اما به اندازه‌ی خودمان زندگی کنیم و بیش از سهمی که داریم از زمین برنداریم. ایران فقط متعلق به ما نیست. زمین فقط متعلق به ما نیست. نسل‌های بعدی هم قرار است در ایران و بر روی کره‌ی زمین زندگی کنند. من عمیقاً نگران ایران فردا هستم. محمد روفرش‌بافمحمد روفرش‌بافWed, 23 Dec 2020 15:48:36 +0330https://virgool.ir/@roufarshbaf/نُهِ-نُهِ-نود-و-نُه-glkyrh7orbxpبه نام اوروزهای اول سال تحصیلی 88 بود و من دانش‌آموز دوم دبیرستان شده بودم. روزهای اول سالْ فقط غرغر کردن برای شروع سال داشت، اما استرس امتحان نداشت، چون جلسات اول معلم‌ها آرام درس می‌دادند و امتحانی در کار نبود.یک روز از همان روزها زنگ تفریح تمام شد و معلم ادبیات وارد شد. دیدیم که معلم ادبیاتمان، همان معلم سال پیش است. شاید بعضی از این قضیه راضی نبودند، اما من راضی بودم. او وارد شد و بسم الله را که گفت شروع کرد به شرح دادن تقویم و تعطیلی‌های پیش رو و گفتن اینکه تعطیلی زیادی به کلاسش خواهد خورد و بنابراین باید سریع‌تر کلاس را پیش ببرد. سال قبل هم همین کار را کرده بود. سال بعد هم که اتفاقاً دیدیم باز معلم ادبیات ما همان آقاست همین کار را کرد. عادتش همین بود: صحبت از تاریخ و تقویم. آن روز که او سر کلاس ما آمد گفت که روز هشتِ هشتِ هشتاد و هشت، که مصادف با تولد امام هشتم هم هست، را در پیش داریم. از این گفت که رسانه‌ها روی آن مانور هم می‌دهند. راست هم می‌گفت. خیلی‌ها شاید دوست داشتند بچه‌شان آن روز به دنیا بیاید. کارخانه‌ها در آن روز قرعه‌کشی‌های بزرگ انجام می‌دادند. البته هرکاری که می‌کردند در آخرْ تلخیِ سالِ هشتاد و هشت چیزی نبود که با قرعه‌کشی و معلق زدن و هورا کشیدن برطرف شود. علی‌ای‌حال، روز موعود رسید. قرعه‌کشی‌هایش هم انجام شد و برخی جایزه بردند و شاد شدند. بعضی‌ها در آن روز بچه‌شان به دنیا آمد و تولد فرزندشان در آن روز را مبارک دانستند و برخی در آن روز عزیزی را از دست دادند و خود را با این تسلی دادند که عزیزمان در روز ولادت امام هشتم (ع) فوت شده و امید است که با آن حضرت محشور شود. هشتِ هشتِ هشتاد و هشت آمد و رفت؛ مثل همه‌ی روزهای دیگر. راستش را بخواهی خود من اصلاً یادم نیست آن روز چگونه گذشت، چون آن روز هم روزی بود مثل بقیه‌ی روزهای خدا. تفاوتش فقط در توالی هشت‌ها بود و تولد امام هشتم، وگرنه آن‌چنان روز استثنائی‌ای نبود که در ذهنم ثبت و ضبط شود. فردا، روز نُهِ نُهِ نود و نه است. تفاوتش با هشتِ هشتِ هشتاد و هشت این است که تولد امام نهم فردا نیست. تفاوت دیگرش هم این است که دیگر اینقدر مردم در باتلاقِ مشکلات فرو رفته‌اند که کسی برایش آنچنان مهم نیست که فردا توالی نُه‌ها را در پیش رو داریم؛ همه گرمِ مشکلات معیشت و مُردنِ خود هستند، چه از کرونا و چه از غیر کرونا. نُهِ نُهِ نود و نه، هرگونه که برای هرکس باشد یک خاصیت دارد: چه ما در آن در این جهان باشیم و چه نباشیم، چه شاید باشیم و چه غمگین، چه احساس ‌نیک‌بختی کنیم و چه شوربختی، و چه شاکر باشیم یا شاکی، خواهد گذشت، مثل بقیه‌ی روزهای دیگر. زمین به گردشش ادامه خواهد داد و خورشید و ماه مثل روزهای قبل پیدا و پنهان خواهند شد. درختان، با رسیدن فصل پاییز خشک و بی‌روح خواهند شد و در بهار، سر و کله‌ی جوانه‌ها دوباره پیدا خواهد شد. این روز هم همانند بقیه‌ی روزها به تاریخ خواهد پیوست و سال‌ها از آن خواهد گذشت و دیگر کسی یادش نخواهد آمد که نُهِ نُهِ نود و نهی هم آمد و گذشت. نه نه نود و نه هم مثل هشت هشت هشتاد و هشت تنها یک فرصت اندک است برای بهتر زیستن و به دنیا عمیق‌تر نگریستن، حداقل برای یک روز. شاید برای خیلی از ما آدم‌ها این روزها_ روزهایی که توالی خاصی دارند یا اول سال‌اند یا ..._ برای شروع یک کارِ خوب جذاب‌تر باشند و منتظر بمانیم تا آن روز خاص برسد تا ما آن کارِ خاص، آن رفتار خاص یا آن عادت خاص را شروع کنیم. اما من ترجیح می‌دهم اگر قرار باشد کاری کنم که فکر می‌کنم خوب است، از همین الان آن کار را در پیش بگیرم، چرا که من می‌دانم که نُهِ نُهِ نود و نهی در پیش است، اما نمی‌دانم که من طلوع آن را خواهم دید یا نه. من می‌توانم آرزو کنم که نُهِ نُهِ نود و نه روز بهتری برای مردم دنیا باشد، اما بهتر این است که آرزو را وانهاده و خودم قدمی برای بهتر کردن دنیای کوچک خود و اطرافیانم بکنم، آن هم نه از فردا، از همین امروز و از همین الان؛ یعنی از هشتِ نهِ نود و نه. از همین امروزی که برای زمین یک روز است مثل روزهای دیگر، درست مثل فردا، اما برای من می‌تواند نقطه‌ی شروعی باشد برای انجام یک کار خوب یا ایجاد یک عادت خوب. اگر تو هم چنین قصدی داری که از امروز کار خوبی را شروع کنی، به تو تبریک می‌گویم. امروز روز میمون و مبارکی برای ماست؛ چه نُه‌هایش متوالی باشد و چه نباشد. سلام بر روز هشتِ نُهِ نود و نه. محمد روفرش‌بافمحمد روفرش‌بافSat, 28 Nov 2020 12:41:52 +0330https://virgool.ir/@roufarshbaf/یک-حرفِ-غیرسیاسی-در-مورد-سیاست-zwc5xklvp4qpهو الباقیروزهای اولی که وبلاگ می‌نوشتم گهگاهی در وبلاگم گریزی به سیاست می‌زدم و با دوستانم هم حضوراً گاهی حرف از سیاست می‌زدم. ماه‌ها گذشت و سیاست از دایره‌ی حرف‌های من در وبلاگ خارج شد. رفته‌رفته پی بردم نه من آنقدر آدم سیاسی و آگاه به سیاستی هستم که در مورد این مسائل اظهار نظر کنم و نه این حرف‌ها دردی از کسی دوا می‌کند، پس تنها به غر زدن و درد دل کردن با دوستانم اکتفا کردم. با گذشت یکی دو سال این درد دل‌ها هم کمتر شد و امروز به ندرت با کسی از سیاست حرف می‌زنم، مگر اینکه مسئله‌ای را بسیار حیاتی و مهم و در پیوند با مسائل مهم‌تر تشخیص دهم. این پست را تنها از این جهت می‌نویسم که بگویم از نظر من «سیاست وسیله است» و بیش از این نیست و بیش از این ارزش ندارد. اینکه امروز آقای روحانی رئیس جمهور است و دیروز آقای احمدی‌نژاد بود و فردا کس دیگری است در ابعاد کلانِ قضیه اهمیت چندانی ندارد. همه‌ی این افراد و احزاب و حکومت‌ها می‌آیند و می‌روند، همانطوری که دیگرانی آمده و رفته‌اند*. هدف، تعالی مادی و معنوی این کشور است. هدف این است که ما درست زندگی کنیم. مهم این است که طوری برنامه‌ریزی شود که در سال‌های آینده که زمین با مسائلی نظیر بحران آب، آلودگی هوا و خاک، مقاومت آنتی‌بیوتیکی، و دیگر مسائلی که پیش‌بینی می‌شود روبرو می‌شود، ما طوری برنامه چیده باشیم که کمتر درگیر شویم و بهتر عمل کرده باشیم. مهم این است که در عصری که با پوچی زیستن یا بر اساس ارزش‌های تهی زندگی کردن در جهان روزبه‌روز شایع‌تر می‌شود، ما پوچ نباشیم و ارزش یابیم. ما خودمان می‌دانیم که به احتمال زیاد نسلی نیستیم که اقتدار مجدد کشور و بازگشت به عصر تعالی‌اش را شاهد باشیم، پس شاید بهتر باشد به مسئله‌ای دیگر هم فکر کنیم که امید بیشتری به آن در آینده هست: اقتدار نسل‌های آینده‌ی ایرانیان. اگر قرار باشد تنها دغدغه‌ی سیاستمدار ما این باشد که فلان فرد در انتخابات آتی رای بیاورد یا نیاورد و تنها فکرش این باشد که کمی اوضاع اقتصاد و شغل و مسکن و ... را_ عجالتاً و منحصراً برای اینکه اذهان عموم را آرام‌تر کند و دهان مخالفینش را ببندد_ سر و سامان دهد، چه فرقی دارد که این سیاستمدار آقا یا خانم الف باشد یا ب. اکنون که چند ماه به انتخابات مانده به این فکر می‌کنم که چقدر خوب بود اگر همه‌ی ما مردم، و بیش از همه خودم، ارزش‌ها و آرمان‌های بلندی پیدا می‌کردیم و بر اساس آنها انتخاب می‌کردیم. اگر ارزش‌های منِ محمد، شخصاً، ارزش‌هایی باشد که سه سال پیش بر اساسش رای دادم و هیچ پیشرفتی در نگاه من نباشد، با انتخاب شخص جدید و به قدرت رسیدن او هم نباید به بهبود اوضاع امیدی داشته باشم. با خودم فکر می‌کنم آیا می‌شود نگاه همه‌ی ما مردم آنقدر دوراندیشانه و خردمندانه شود که فقط برای بهبود معیشت دو روزی که در دنیا هستیم رای ندهیم؟ و کسی را بطلبیم که نه فقط به فکر الان، بلکه به فکر دهه‌های بعدی این کشور و دنیا باشد؟ کسی که در برنامه‌هایش آینده را همچون امروز در حساب‌هایش و برنامه‌ریزی‌اش بیاورد و به رشد روحی و روانی مردم هم بیندیشد. کسی که دغدغه‌اش این باشد که کودکان ما درست تربیت شوند و ما آدم‌بزرگ‌ها هم به معنی واقعی بزرگ شویم.پ.ن. *ابیات روزهای پایان عمر پادشاهان در شاهنامه‌ی حکیم ابوالقاسم فردوسی بسیار در این مورد عبرت‌آموز است. بسیار با خودم کلنجار رفتم تا این پستی که به نظر خودم سیاسی نیست را در اینجا بنویسم. نمی‌دانم چقدر وقت این پست اینجا می‌ماند. شاید حذفش کنم. به هرحال، حرفی بود که در دلم مانده بود و خواستم این حرف را بی‌پرده بزنم. محمد روفرش‌بافمحمد روفرش‌بافSun, 22 Nov 2020 13:12:27 +0330https://virgool.ir/@roufarshbaf/اینجا-سرای-موقت-من-است-xrgzt6mc7w7kبه نام اوپریروز زمان زیادی را روی یک مطلب صرف کردم تا بعد چند روز پستی در ویرگول منتشر کنم. اینکه آن پست را منتشر خواهم کرد یا نه را نمی‌دانم. من فقط این را می‌دانم که نوشتن برای من در اینجا از سخت‌ترین کارها بوده است. هرگاه که من دست به کیبورد شدم تا کلمه‌ای در ویرگول بنویسم، افکارم نگذاشتند که راحت به کارم ادامه دهم. افکاری که در چرخ و فلک ذهنم پایین و بالا می‌شدند و می‌گفتند: "اینجا جای تو نیست."نه اینکه ویرگول بستر بدی باشد. اگر بد بود این همه وبلاگ‌نویس خوب در آن نمی‌نوشت. من فکر می‌کنم این بستر با روحیات من زیاد هم‌خوانی ندارد. چراییش را هم درست نمی‌دانم. این یک حس کلی است که بعد از یکی دو هفته استفاده از ویرگول در من ایجاد شده است. ویرگول مثل همه‌ی ارائه‌دهنده‌های خدمات وبلاگ مزایا و معایب خود را دارد. مزیت آن برای من این بوده که دنگ و فنگ ندارد و کار با آن راحت است. اما بدی‌اش این بوده که من عادت به دسته‌بندی مطالب و منظم‌تر نوشتن دارم ولی ویرگول این را برای من فراهم نمی‌کند. اما جدا از اینها، اینکه چرا نوشتن در ویرگول حس خیلی خوبی به من نداده گویا به دلیل‌هایی ربط دارد که به مزیت و عیبی که گفتم مربوط نیست. فقط می‌دانم به دلم نچسبیده است. با این حال، من سعی می‌کنم هرچند وقت یکبار در ویرگول هم چیزی بنویسم. بنویسم تا احساس خفگی نکنم. بنویسم تا احساس زندگی کنم. بنویسم تا امیدم حفظ شود، تا زمانی که دوباره بتوانم بستر مناسبی برای نوشتن خود پیدا کنم؛ بستری که کمی پایدارتر باشد و طولانی‌تر پذیرای من باشد، نه بستری دائمی. در این دنیا بستر دائمی‌ای وجود ندارد. خلاصه، اینجا سرای موقت من است. امیدوارم آنچه در این سرای موقت می‌نویسم مفید حال خودم و مخاطبان اندکی که دارم واقع شود. یا حق. محمد روفرش‌بافمحمد روفرش‌بافFri, 20 Nov 2020 00:37:17 +0330https://virgool.ir/@roufarshbaf/به-روز-باش-تا-بهروز-شوی-dxpkcxyhsd1bچند وقت پیش بود که به یکی از مجلات طنز ایمیلی ارسال کردم و گفتم علاقه دارم در مجله‌شان مطالبی بنویسم. از من درخواست نمونه کار کردند. من هم برایشان یک داستان کوتاه فرستادم. آن داستان، از معدود نوشته‌هایم بود که دوستش داشتم. در آخر، بعد از چند روز به من ایمیل دادند که "داستانت با یک داستان خوب فاصله‌ی زیادی دارد. بیشتر بنویس تا ماهرتر شوی و دوباره برایمان داستان بفرست". من علی‌رغم علاقه‌ام به آن داستان، حرف آن‌ها مبنی بر اینکه هنوز ماهر نیستم و با آنچه باید فاصله دارم را به راحتی پذیرفتم. آدمی ضعف‌ها و ایراداتی دارد که از چشم خودش قابل دیدن نیست، اما چشم‌های دیگر می‌توانند آن نواقص را دیده و به آدم آن را گوشزد کنند. اما بحث دیگری که از طرف مجله صورت گرفت و پیشنهادی که به من دادند این بود: "به روز بنویس". یعنی اینکه نوشته‌هایم طوری باشد که به مسائل روز مرتبط باشد. این حرف برای من از نپذیرفته شدن داستان خیلی سخت‌تر بود، چون که آنچه من می‌دانم اکثراً محدود به آن چیزهایی است که از خانواده و از مردم می‌شنوم. خودِ من بسیار به ندرت به اخبار_ چه اخبار شبکه‌ی یک خودمان باشد و چه اخبار شبکه‌های خارجی فارسی‌زبان_ گوش می‌دهم. علاوه بر این، روزنامه هم نمی‌خوانم و سایت‌های خبری (غیر از ورزش 3) را پیگیری نمی‌کنم. معمولاً در شبکه‌های اجتماعی هم حضور چندانی ندارم. هربار که اینستاگرامم را بعد از مدت‌ها فعال می‌کنم بعد از چند روز آنقدر از دست خودم عصبانی می‌شوم و احساس حماقت می‌کنم که دوباره مدتی طولانی رهایش می‌کنم. ‌همه‌ی اینها را خواستم بگویم که به این برسم: من شاید از طریق حرف زدن با بقیه از مهم‌ترین اخبار آگاه شوم، اما من از جزئیات_ به خصوص آن جزئیاتی که در زندگی شخصی من تاثیر چندانی ندارد_ آگاه نیستم. در نتیجه، برای من نوشتنْ از اتفاقاتِ روز چندانْ شدنی نیست. البته شدنی شاید باشد، ولی این شدنْ مستلزم این است که من دیگر خودم نباشم و شخصیت کنونی‌ام را نداشته باشم. حداقل الان من تصمیم ندارم برای نوشتن و بیشتر خوانده شدن، خودم را تغییر دهم. اگر قرار باشد خودم را تغییر دهم باید دلیل قانع‌کننده‌تری برای این کار داشته باشم، دلیلی مثل آدم بهتر و مفیدتری برای جامعه شدن. چند وقت پیش، یکی از دوستانم، یعنی امیرسجاد، در مورد این قضیه‌ی به‌روز نبودن با من صحبت کرد و کمی نصیحتم کرد. او خود از آن آدم‌هاست که اخبار گوش می‌کند و آن را تحلیل هم می‌کند. نظر او این بود که من نباید اینقدر از جریانات روز بی‌اطلاع باشم. باید بدانم و بتوانم تحلیل کنم. یکی دو جمله هم از آقای خمینی نقل کرد که مربوط به همین لزوم دانستن در مورد وقایع روز بود. به هرحال چون این دوست من از آدم‌هایی است که تفکر نقادانه دارد و حتی اگر از حرف‌هایش خوشم هم نیاید از نظر من حرف‌هایش ارزش شنیدن را دارد، من هم به او گفتم در مورد این قضیه که آخر اخبار گوش بدهیم و آن را تحلیل بکنیم یا نه فکر خواهم کرد. متاسفانه بعد دو ماه از آن روز، هنوز وقت نگذاشته‌ام که در مورد این قضیه فکر کنم. چیزی که آن روز به امیرسجاد هم گفتم این بود که من در چند کتاب خوانده‌ام و از جاهای مختلف شنیده‌ام که بهتر است آدم ذهنش را درگیر شنیدن اخبار نکند. اینکه در چند جا این قضیه را شنیده‌ام یادم نیست، اما می‌دانم حداقل رولف دوبلی در کتاب "هنر شفاف اندیشیدن" این قضیه را مطرح کرده است. جدیداً همین نویسنده کتابی به نام "اخبار را دنبال نکنید" هم منتشر کرده که من نه آن را خوانده‌ام و نه خواهم خواند، چون من بدون اینکه این کتاب را بخوانم هم‌اکنون دارم به این توصیه عمل می‌کنم و اگر اخبار نشنیدن سودی داشته باشد من به قول انگلیسی‌های پدرسوخته already دارم از نتایجش بهره‌مند می‌شوم. غالباً پدر و مادر برای بچه‌ای که مسواک نمی‌زند کتابِ کودک در مورد فواید مسواک زدن و فجایع مسواک نزدن، از جمله افتادن کرمِ بدجنس به رگ و ریشه‌ی دندان‌ها، می‌خرند. بچه‌ی مسواک‌زن نیاز به کتاب در مورد کرم دندان‌خوار ندارد. من هم به گمانم مثل همان بچه‌ام. از حواشی که بگذرم هم از امیرسجاد و هم از بعضی آدم‌های دیگر شنیدم که این قضیه که "به اخبار گوش نکنید" مربوط به آن خارجی‌های کشورهای توسعه یافته است، نه مربوط به کشور ما که اگر ترامپ یک روز آب دماغش را نتواند بالا بکشد ارزش دلار پایین و بالا شود. درستی یا نادرستی این قضیه را نمی‌دانم. اینکه آیا چون ما در رشته‌ کوه‌های آلپ یا نیوزلند زندگی نمی‌کنیم و در منطقه‌ای از دنیا واقع شده‌ایم که آدم‌ها از شرق و غرب دنیا جمع شده‌اند که دهان ما را سرویس کنند تا منابعمان را چپاول کنند باید اخبار گوش کنیم یا این توصیه‌های رولف دوبلی جهان‌شمول است را نمی‌دانم. درست است که من به امیرسجاد قول دادم که در مورد این قضیه که به اخبار گوش دهیم یا نه فکر خواهم کرد ولی چنین نکردم، اما من سال‌هاست که به موضوعی مرتبط به این قضیه فکر می‌کنم: به اینکه اگر در گذشته می‌زیستم و شاعر می‌شدم و قرار بود شاعر توانایی هم شوم و حق انتخاب داشتم که فرخی یزدی بشوم یا سهراب سپهری، به احتمال قریب به یقین سهراب می‌شدم. از آب‌هایی که نباید گل کنیم می‌سرودم و از آب انار که فِش و فش در چشمم می‌پاشید و مادرم می‌خندید. شاید هم از لولوی شیشه‌ها صحبت می‌کردم یا از باقی چیزهایی که خودم هم دقیق نمی‌دانستم چیستند! من اگر شاعر می‌شدم احتمالاً هیچ‌گاه حواسم به این نبود که به کسی توصیه کنم بهمن و کیخسرو و جمشید و افریدون شود؛ چه قرار بود با نخ و سوزن دهانم را بدوزند و چه ندوزند. حال از این قضیه که من چگونه شخصیتی دارم بگذرم و بساط این مطلب را هم جمع کنم. آخر باید اخبار گوش بدهیم یا ندهیم؟ و اینکه آخر باید ‌به‌روز باشیم تا بهروز باشیم یا باید کمی از اخبار فاصله بگیریم که ذره‌ای بیشتر رنگ و روی خوشی ببینیم. اصلاً از خوشی و خوشبختی بگذریم؛ آخر ما اگر اخبار گوش دهیم و تحلیلش کنیم آدم‌های بهتری می‌شویم یا اگر این کارها را نکنیم؟ آیا اکثر ما ایرانی‌ها با دنبال کردن اخبار آدم‌های به دردبخورتر و خردمندتری شده‌ایم یا به موجوداتی تبدیل شده‌ایم که از اخبار تنها در جهت منافع شخصی کوتاه‌مدت خود (نظیر در صف خرید یا فروش دلار قرار گرفتن) استفاده می‌کنند؟ آیا ما با گوش دادن به اخبار، کارِ خود را بهتر انجام می‌دهیم یا اینکه با شنیدن از اوضاع خراب فقط این و آن را ملامت می‌کنیم و خود را نادیده می‌گیریم؟ اگر نظری دارید خوشحال می‌شوم بخوانم. یا حق. محمد روفرش‌بافمحمد روفرش‌بافSat, 14 Nov 2020 16:03:52 +0330https://virgool.ir/@roufarshbaf/1000jelveh-ynzgyzcsa8tnهوالباقیباور کنی یا نه، هر شروعی را یقیناً پایانی است. هیچ چیز در این دنیا از این قاعده مستثنا نیست: روزها، فصل‌ها، سال‌ها، خوشی‌ها و ناخوشی‌ها، آدم‌ها و حتی یادشان. باور کنی یا نه و دوست داشته باشی یا نه، طبیعت دنیا چنین است.سه سال پیش در گروه تلگرامیِ هم‌ورودی‌های دانشگاهمان پیامی از طرف یکی از هم‌کلاسی‌ها_ که سردبیر مجله دانشکده‌مان، ریتالین، بود_ دیدم:"سلام بچه ها. كسي هست كه به عنوان يك سال بالايي وكسي كه تجربه داره بخواد در مورد مشكلات يا تجربيات خنده دار، جالب، ناراحت كننده يا آموزنده كه توي داروخونه يا دوران دانشگاه باش مواجه شده مطلبي بنويسه؟ توي قالب طنز، كنايه، دردودل، انتقادي، اجتماعي، اقتصادي يا ... اگر كسي مايل بود بنويسه و مطلبش چاپ بشه يه اطلاع به من بده."من مدت‌ها بود که در همان مجله‌ی ریتالین می‌نوشتم، منتها بیشتر در قالب علمی. این بار فرصتی برای من پیش آمده بود که از آنچه بنویسم که در آن پنج سال دانشجویی بر من رفته بود. فرصتی برای من مهیا شده بود که از خودم بنویسم؛ از تجربه‌هایم و از آنچه دلم می‌خواست بگویم.من بی‌درنگ نوشتن آن مطلب را قبول کردم. پس از قبول مسئولیت، در ابتدا تقریباً می‌دانستم چه می‌خواهم بگویم ولی فرصت نشد چیزی بنویسم؛ سرم با امتحانات و سفرهای متعدد شلوغ بود. تا اینکه گذشت و گذشت و بعد از مدت‌ها فراغ بال لازم را به دست آوردم: در صبحی در تیرماه سال 96، پس از نماز صبح، در شهری دور. آن روز صبح که برای نماز بیدار شدم، بعد از نماز، تمامی سرتیترهای مهم آنچه می‌خواستم بنویسم را در یادداشت‌های موبایلم نوشتم و بعد دوباره به خواب فرو رفتم.به اصفهان برگشتم. پیش‌نویسم را مرور کردم و مجدداً بررسی‌اش کردم، کمی به آن مطالب دیگر افزودم و مجدداً ویرایشش کردم و دوباره این چرخه ادامه یافت تا اینکه رسیدم به ویرایش آخر. سرانجام آن مطلب در مهر 96 برای دانشجویان جدیدالورود داروسازی به چاپ رسید.من، که مدت‌ها بود به بهانه‌ی درس و کلاس از نوشتن از خود و افکار و احساساتم طفره می‌رفتم؛ من، که در دوران دانشجویی تقریباً هرآنچه به نظرم مفید می‌رسید امتحان کرده بودم، و من، که شیرینی‌ها و تلخی‌های زیادی را در آن چند سال کوتاه چشیده بودم، با نوشتن آن مقاله و لمس شیرینی آن، با خود گفتم که "باید بنویسم". این یک بخش از ماجرا...اکنون از بخشی دیگر از ماجرا بگویم: در همان تابستان 96 که نه، در تابستان 92 که با دوستان پدرم به روستایی در مسیر اسالم به خلخال رفته بودیم، با شنیدن حرف‌های یک پیرمرد که در یکی از دهات‌های اطراف خلخال زندگی می‌کرد، به این فکر افتادم که چه خوب است اگر من بستری را فراهم کنم که در آن از مردم عادی حرف بزنم. از مردم عادی؛ نه از کسانی که قدرتمندند و هر روز اسمشان در تیتر اخبار می‌آید. از مردم عادی، همان‌ها که اکثریت جوامع را شکل می‌دهند ولی از حیث دیده شدن و شنیده شدن در همیشه در اقلیت بوده‌اند و اکنون نیز در اقلیت‌اند.در همان تابستان 92 و بعد از سفر بود که اسم کتاب "هزار جلوه‌ی زندگی" اثر ارنست هولتزر، عکاس آلمانی عصر قاجار، را از دوستم مهدی زمانی شنیدم، موقعی که مهدی در کنفرانسش سر کلاس زبان در مورد داستان این هنرمند آلمانی و عکس‌هایش سخن گفت. این هنرمند بیشترعکس‌هایش را از اصفهان قدیم گرفته بود و بیش از به تصویر کشیدن پادشاهان و صاحب قدرتان، به نگریستن به مردم عادی از لنز دوربین روی آورده بود.مجموعه‌ای از این اتفاقات سبب شد که در مرداد ماه 96 ایده‌ی شکل گرفتن سایت در ذهنم تقویت شود؛ سایتی که قرار بود محورش مصاحبه با مردم عادی باشد. سایتی که در ابتدا قرار بود سایت باشد و نه یک وبلاگ. من در آن ابتدا با خود گفتم که تا به دست آوردن صوت و تصویر کافی از مردم روستا فعلاً جهت دست‌گرمی چند پست وبلاگی در آن می‌نویسم، اما هیچ گمان نمی‌کردم که آن بستر، وبلاگی شخصی شود و وبلاگی شخصی بماند؛ وبلاگی به نام "هزار جلوه‌ی زندگی"، با زیرعنوانِ "آیینه‌ی نمایش زندگی‌های رنگارنگ".من هزار جلوه‌ی زندگی را ننوشتم؛ من هزار جلوه‌ی زندگی و تک تک آنچه در آن نوشتم را زندگی کردم. من در هزار جلوه سخنرانی‌هایی را پیاده‌سازی کردم که خود مشتاق شنیدن آنها بودم؛ حرف‌هایی را زدم که با گوشت و پوست و استخوان لمسشان کرده بودم؛ عکس‌هایی را منتشر کردم که خود را متصل به تک‌تک عناصرش می‌دیدم. من هزار جلوه را به مدت سه سال زندگی کردم.من نوشتم، حتی در روزهایی که هزار جلوه جز من خواننده‌ی ثابتی نداشت. و باز هم نوشتم، در روزهایی که هزارجلوه ده‌ها خواننده داشت. نوشتم، در روزهای روشن و شگفت‌انگیز سال 96. و نوشتم، در روزهای تاریک و غم‌انگیز سال 97. من نوشتم، در روزهای تغییرات اساسی تفکرات و اتفاقات زندگی‌ام در سال 98. و نوشتم در روزهای ناپایداری که در سال 99 داشتم و دارم.در این چند سال، ده‌ها گونه سبکِ زندگی و احساس و تفکر را تجربه کردم. هزار جلوه، آیینه‌ی نمایش زندگی‌های رنگارنگ مردم مختلف نشد، اما شد آیینه‌ای از نمایش زندگی مختلفِ خودِ من، با همه‌ی رنگ‌هایی که داشت. من هزار جلوه را زندگی کردم.چند ماهی بود که در هزار جلوه زیاد نوشتم. می‌نوشتم، از بس که تنها بودم، چه در تنهایی‌هایی که در جمع چند نفره‌ در شب‌های اراک داشتم و چه در تنهایی تک‌نفره در اتاق کوچک خودم در اصفهان. می‌نوشتم تا کمتر تنها باشم‌؛ می‌نوشتم تا بیشتر بیاموزم؛ می‌نوشتم تا بتوانم بهتر حرف بزنم. من مشق نوشتن کردم. من این رویه را از اول سال 99_ که همان اولِ اولش یعنی 1 فروردین مسیر زندگی‌ام با یک ایمیل کاملاً دگرگون شد_ تا آخر شهریور 99 که قرار بود به آموزشی سربازی اعزام شوم ادامه ‌دادم: رویه‌ی زیاد نوشتن. با رسیدن آخر شهریور، هم کارهایم زیاد شد؛ هم آموزشی سربازی رفتنم قطعی شد؛ و هم میلم به آن همه نوشتن کمتر. پس تصمیم گرفتم مدتی ننویسم و "فارغ‌التحریر" شوم. فارغ از اینکه آدمی هیچ‌گاه از آنچه بر او خواهد رفت آگاه نیست. او حتی از اینکه کی و چگونه خودِ او از این دنیا خواهد رفت هم آگاه نیست. حال اینکه چه موقع مال و مایملک و علایقش بر باد خواهد رفت که دیگر تکلیفِ نامشخصیشان مشخص است!من در مهرماه و در دوره‌ی آموزشی، مدتی دور از اینترنت بودم و برگشتم و دیدم که هزار جلوه‌ی من مشکل پیدا کرده و سر جایش نیست و یک چیز که نه، ده‌ها چیز هستند که در آن می‌لنگند. مشکل مرتب می‌رفت و می‌آمد تا اینکه کاشف به عمل آمد که وبلاگ هک شده است. من از آن موقع تا امروز، یعنی 21 آبان 99، تلاش زیادی کردم که قلب هزار جلوه از حرکت بازنایستد؛ مکرراً و امیدوارانه سعی کردم که قلب هزار جلوه را احیا کنم، ولی در آخرْ هزار جلوه از دست رفت، با همه‌ی خاطراتش و با همه‌ی آنچه که جزئی از زندگی من بود. من می‌دانم که هنوز آنقدر بزرگ نشده‌ام که برای از دست رفتن چیزی مانند هزار جلوه غصه نخورم، اما آنقدر بزرگ شده‌ام که بفهمم که تلاش من موثر است، اما تلاش من همه چیز نیست؛ تلاش من یکی از چیزهاست و خیلی از موثرها از دست من خارج است.اکنون، هزار جلوه و خاطراتش در گوشه‌ای در من کمی آرام گرفته و من دو راه در پیش روی خود می‌بینم: کنار گذاشتن نوشتن و کار و تلاش یا دوباره تلاش کردن و روییدن و سبز شدن و به آینده امیدوار بودن. اگر من را بشناسی، می‌دانی که من آدم خوشبینی نیستم، بارها گفته‌ام و به آن افتخار نمی‌کنم، اما من می‌دانم که نمی‌خواهم آدم منفعلی باشم. من هنوز از آن آدم‌ها هستم که به راه بادیه رفتن را به از نشستن باطل می‌دانم. در نتیجه، دوست دارم که راه دوم را در پیش بگیرم و دوباره برویم و دوباره سبز شوم.چند وقت پیش بود که داشتم در کانال تلگرام قدیمی و غیرفعال محمدرضا شعبانعلی سیر می‌کردم و به مطلبی برخوردم تحت این عنوان: تفاوت پاسخ با اقدام. در آن مطلب، محمدرضا از آن گفته بود که برفرض اگر اتفاقی برایت بیفتد و تو آناً کاری به ذهنت بیاید تا از آن موقعیت فرار کنی جنسش می‌شود "پاسخ"، ولی اگر اندکی بایستی و درنگ کنی و تصمیمی عاقلانه بگیری، جنسش می‌شود "اقدام".در اینجا من می‌توانم واکنشی سریع نشان دهم: به سرعت وبلاگ دیگری درست کنم و محتویات قبلی را در آن مجدداً بارگزاری کنم و دوباره شروع کنم به نوشتن با همان سبکی که در هزار جلوه نوشتم. اما من تصمیم دارم که اقدام کنم. من می‌خواهم صبر کنم و ببینم که دوست دارم در زمینه‌ی نوشتن و حرف زدن و کلاً آنچه امروز به آن (متاسفانه) تولید محتوا می‌گویند چه کار کنم و بعد آن علاقه‌ام را پیگیری کنم. من این دومی را بیشتر می‌پسندم. من ممکن است در این چند ماه به وجود راه‌های بسیار مجزایی پی ببرم و یکی از آنها را انتخاب کنم، حتی اگر آن راه ربطی به آنچه در هزار جلوه در پیش گرفتم نداشته باشد. به هرحال من به هرآنچه که جنسش در مقطع کنونی اقدام باشد و نه پاسخ خوش‌آمد می‌گویم."هزار جلوه زندگی" همیشه جزئی از زندگی من بوده، هست و خواهد بود. شاید روزی برسد که من بتوانم کاری مفید برای چند نفر انجام دهم. شاید روزی بیاید که من بتوانم چیزی بنویسم، حرفی بزنم، کاری بکنم و ... که به درد چند نفر بخورد. من آن روز قطعاً "هزار جلوه زندگی" را به خاطر خواهم آورد؛ وبلاگی که عاشقانه خودش و خوانندگانش را دوست می‌داشتم؛ وبلاگی که در روزهایی که آدم‌ها زیر بار حجم انبوهی از اطلاعات از طرف جامعه‌ی حقیقی و شبکه‌های مجازی بودند، پذیرای من و افکار معمولی‌ و در مقابل احساسات عمیق من بود؛ وبلاگی که معدودی خواننده‌‌ و طرفدارِ در جستجوی معنا داشت، در روزگاری که وبلاگ‌خوانی دیگر چندان طرفدار نداشت.باور کنی یا نه، هر شروعی را یقیناً پایانی است. هیچ چیز در این دنیا از این قاعده مستثنا نیست: روزها، فصل‌ها، سال‌ها، خوشی‌ها و ناخوشی‌ها، آدم‌ها و حتی یادشان. باور کنی یا نه و دوست داشته باشی یا نه، طبیعت دنیا چنین است. هزار جلوه‌ هم یکی از آنهاست و استثناء نبود.اما برای هر پایانی هم می‌توان شروعی متصور بود؛ مثل نو شدن سال و رشد مجدد جوانه‌ها در بهار پس از مرگ آنها در خزان؛ و مثل امید آدم‌ها برای تحویل حالشان به احسن‌الحال بعد از گذراندن سال‌های سردِ ناامیدی.من، همواره می‌خواستم که "هزار جلوه زندگی"، دریچه‌ای باشد به روی زندگی و روییدن و سبز شدن و امید. و من لایق نویسندگی هزار جلوه نبوده‌ام، اگر که خود مجدد نیندیشم، احساس نکنم و امیدوار نباشم.خداحافظ هزار جلوه زندگی. به امیدِ روزهای روشنِ پس از هزار جلوه زندگی.چهارشنبه، 21 آبان 1399ساعت 2:41 شباصفهان، ایران.محمد روفرش‌بافمحمد روفرش‌بافمحمد روفرش‌بافThu, 12 Nov 2020 00:19:42 +0330