https://virgool.ir/feed/@rostam.naderiدکترای اقتصاد ، مستند ساز (اقتصادی)، و نویسندهfa2026-11-11 12:43:46https://files.virgool.ir/upload/users/2543490/avatar/PS44Zj.jpghttps://virgool.ir/@rostam.naderihttps://virgool.ir/@rostam.naderi/قهوه-لاته-xg90e67hijw5داستان کوتاه - رستم نادریگذشت زمان مثل نسیمی که بر زغال تفتان وزیدن گرفته است ، آتش عشق را تا نقطه جوش شعله ور می سازد .راننده سرویس اداره ادامه داد : هر بار که دیدن معشوق تازه می شود، به خوبی می توان عمیق ترین لایه های کان وجود را تا سرحدات کیهان ‌ملاحظه کرد.درهنر گفت : این خاصیت عشق است .و خرسند بود که او نیز عاشق شده است . اما خیلی زود فهمید که عشق، مادام که یک طرفه باشد ، آدمی را خسته می کند ؛ آنقدر خسته که نیاز به استراحت پیدا خواهد کرد.پس یک راست به امور اداری رفت و درخواست هفته ها مرخصی کرد تا به زعم خود، خوب استراحت نماید . اما دیگر، کار بیخ پیدا کرده بود . ته واره های گفتمان عاشقانه، درباب فضیلت عشق و گاهی یک اظهار فضل نا بهنگام، سبب شده بود که این راز ، همچون آفتاب ؛ پرتو افشان ، تمام سرنخ ها را نزد مردمان روشن کند.پس چنان بود که مدیر امور اداری گفت : عاشق در آغوش معشوق آرام می گیرد.و از امضا برگه مرخصی امتناع کرد . درهنر، کمی دلخور شد. التماس بی فایده بود . افکار جورواجور به ذهنش هجوم آورد. دلش می خواست به چیزی مثل سیگار پناه ببرد . در این میان اما ، حسی مبهم او را برای صرف یک فنجان قهوه ، به صرافت انداخت. آن روز کمی خوش شانس بود زیرا احساس کرد در مسیر راه ، دیگر بار معشوق را خواهد دید . اما از آنجا که مدت ها بود، چنین احساسی را تجربه نکرده بود ، ناباورانه سر به زیر انداخت و در مسیری دیگر به سمت کافه سحر، به کریدور کنار گذر خزید . ناگهان حجم عظیمی از لبخند ، درست از وسط گذر، او را در بهت و حیرت فرو برد : خودش بود . !؟ انگار در دور ترین نقطه ممکن ، خرامان آمد و بی نصیب رد شد . با گفتمانی شبیه " سیمای دو زن " ، اثر سعیدی سیرجانی. دست آخر ، باز هم نفهمید که او براستی "شیرین " است یا " لیلی " ؛ هر دو در بند ؛ یکی گرفتار میان دو عاشق و رنجور از مردان زنباره ، و دیگری گرفتار میان سنت ها و مایوس از مردان کاهل. چه چاه عمیقی !. پس برخود لرزید و عمیق ، احساس عجز کرد . فکر کرد اگر توانسته بود وی را داخل ماشین یا هرجا که ممکن بود ولو به اندازه هفده ثانیه بغل کند ، بی شک تمام کائنات به کمکش خواهند آمد.پیشتر تا قبل از عاشق شدن، یعنی بیشتر از حالا، اهل مطالعه بود . همان موقع یک جایی خوانده بود که فرکانس کائنات، هفده ثانیه است ، با این توضیح که برای هر خواسته ، اگر تنها هفده ثانیه، مداومت داشته باشید ، این فرکانس در کل کائنات منتشر و سبب جذب کمک و مساعدت خواهد شد . لاکن بعدها فهمیده بود که آغوش آدمی ، سبب می شود تا هورمون های انگیزشی همچون هورمون اکسی توسین در بدن، ترشح نمایند که صد البته مسبب علاقه اند. افکار گوناگون یکی پس از دیگری می آمدند و لایه لایه ، حسرت های زندگی را آشکار می کردند . یک آن ، متوجه شد که جلوی کافه سحر، درست در مرکز شمال شهر ایستاده است. افکارش را جمع و جور کرد و نسبت به تمام این سالها که از مطالعه باز مانده بود ، افسوس خورد : عشق یک طرفه هم، مثل هوش زیاد ، آدمی را مستعد افسردگی و بطالت می کند.وارد کافه شد . آدم های جورواجور در جاهای مختلف ، مختلط نشسته بودند. بی اعتنا و کمی سربه هوا در اولین میز خالی با بی نهایت احساس خستگی فرونشست. تنها بود با این حال دو فنجان قهوه سفارش داد . قهوه چی متعجب شد.درهنر گفت : وصیت کرده ام که حتی بهنگام مرگ نیز مرا با دو فنجان قهوه به گور بسپارند ؛ باید با خدا صحبت کنم ، خب ! ، کمی دلخوری وجود دارد.قهوه چی پرسید : قربان، قهوه ، چی باشد ؟!.درهنر به صرافت افتاد ، خاطره ای مبهم در دوردست ترین زمان ممکن ذهنش را قفل کرد . به سختی به یاد آورد، زمانی در چالشی عامدانه، به خانم کتابدار گفته بود : به من نگاه کن، و برو برایم کتابی مناسب بیاور. آن روز ، خانم کتابدار رمان بلندی های بادگیر، اثر امیلی برونته را پیشنهاد کرده بود ، هنوز مهمترین جمله عاشقانه این کتاب را بخاطر داشت :"روح از هر چه ساخته شده باشد، جنس روح او و من از يك جنس است"احساس کرد حالش کمی بهتر شده است . به قهوه چی نگاه کرد ، حس کرد ، فضای موجود، کمی بازی گوشی می طلبد. گفت : به من نگاه کن ، با تمام مهارتت برو قهوه مناسبی بیاور.قهوه چی ، سلانه سلانه این چالش را پذیرفت و بانک برآورد : قهوه لاته سرانجام دو فنجان قهوه ، جلویش روی میز گذاشتند، بر یکی طرح کلمه خدا بود و بر دیگری پیکر زنی دیده می شد که چارچنگولی، دمر به چهارسوق فنجان چسبیده بود و مثل کسی که خود را از چاه بر می کشد، با هرتکان فنجان، به تکاپو می افتاد. درهنر در خود فرو رفت و از خودش پرسید : آیا این زن ، خود را رها بر خواهد کشید ؟!. آیا به کمک نیاز خواهد داشت ؟!.سپس با صدای قهوه چی به خود آمد: امیدوارم خدا با تو سخن بگوید!.نگاهش از قهوه چی به سمت فنجان دوم سرخورد و دوباره به فکر فرو رفت،قهوه چی با اطمینان گفت :عشق امری قدسی است اما مثل هر بذر دیگری مستلزم " کاشت ، داشت ، و برداشت " است .درهنر خوشحال بود ، خیلی زود آرامشی از جنس کشف و شهود ، تمام وجودش را درنوردید . خودنویس پدر بزرگش را برای قدردانی و به رسم خلعت ، پیشکش قهوه چی کرد و در حالی که به فنجان دوم اشاره می کرد گفت :با خداوندگار این فنجان ، برمی گردیم.دکتر رستم نادریدکتر رستم نادریSun, 21 May 2023 23:10:22 +0330