https://virgool.ir/feed/@roshanak.gharaviINTJ - 25 - B.A. in Architecturefa2026-11-13 05:06:42https://files.virgool.ir/upload/users/518850/avatar/17CJNO.jpeghttps://virgool.ir/@roshanak.gharavihttps://virgool.ir/@roshanak.gharavi/سامورایی-پرنده-eehlfziusk6eشاید یکی از آرزوهای یک آدم درونگرا این باشد که بیشتر اوقاتش را در خانه بگذراند و کمتر مجبور به ترک محیط امن و خلوت خود شود. فرض کنید در یک روز سرد برفی یا بارانی، درحالیکه زیر پتو، کنار آتش شومینه نشسته اید و یک فنجان قهوه هم نوش جان می کنید، بتوانید به همه کارهای روزمره و اساسی خود رسیدگی کنید. نه خبری از روبرویی­ های استرس­ آور با غریبه ­ها هست، نه خیس شدن زیر باران و افتادن در چاله­ های پر آب!احتمالا تنها افرادی که در هنگام قرنطینه، سبک زندگی­ شان کمتر متوجه تغییر شد، ما درونگراها بودیم. قطعا نمی توان استرس و نگرانی­ های ناشی از یک بیماری ناشناخته را نادیده گرفت. ولی نسبت به برونگراها، اوضاع راحت­ تری داشتیم. می دانم برای بعضی از شماها، کاری عذاب آورتر و خسته کننده­ تر از در خانه ماندن وجود ندارد. هیچ چیز جای قدم زدن روی شن­ های ساحل هنگام غروب آفتاب، یا وقت گذرانی با دوستان، در یک آخر هفته در دل طبیعت را نمی گیرد. اما در چنین شرایطی چاره دیگری نداریم. همه ترجیح می دهیم برای حفظ سلامتی خود و عزیزان، به دنیای مجازی پناه بیاوریم.با وجود همه این­ها، برای من فرصت خوبی به وجود آمد تا به سراغ کارهای عقب افتاده بروم و خیلی از آنهایی را که به دلیل کمبود وقت یا درگیری ذهنی، توانایی انجامشان را نداشتم، انجام دهم. در این یک سال، توانستم خیلی از کتابهای مورد علاقه­ ام را بصورت ای-­بوک بخوانم. با ویدئوهای آموزشی یوتیوب، طراحیم را کمی تقویت کنم. حتی در کلاسهای آنلاین شرکت کردم و یک زبان جدید یاد گرفتم. با استفاده از تماس تصویری، توانستم با دوستانی که به ندرت میتوانم ببینم­شان، صحبت کنم و از حالشان باخبر شوم. مخصوصا حالا که با همه آنها در یک شهر، یا حتی در یک کشور نیستم. یک خوبی دیگر قرنطینه هم این بود که تا همین اواخر اگر نمی خواستم در جایی حضور داشته باشم، با یک بهانه خیلی راحت از زیر بارش درمی رفتم. (کمی خبیثانه ­است می دانم!)حتما شما هم مثل من از آن آدم­هایی بودید که در اوایل قرنطینه، مرزهای خلاقیت را با پختن انواع نان و شیرینی جابجا کردند. با ساعتها گردش، در صفحه­ های اینستاگرام ایرانی و خارجی، کلی دستور پخت غذا و شیرینی وگان یاد گرفتم و توانستم نسبت به سالهای قبل مفیدتر عمل کنم. خلاصه که اگر قرنطینه کمی طولانی تر بود، احتمالا یک دستگاه جدید اختراع می کردم. شاید هم یک کتاب می نوشتم و بخاطرش جایزه نوبلی چیزی دریافت می کردم.با اینکه گوشی من، یک گوشی میان رده است، ولی این هیچوقت باعث نشده احساس کمبود داشته باشم. شاید خنده ­دار به نظر برسد ولی من فکر می کنم گوشی­ ام احساس دارد. من او را مثل یک شخص یا شاید حتی یک دوست می بینم. اگر انسان بود، یک سامورایی ژاپنی بود. وقتی منظره زیبایی می بینم که دوست دارم آن را ثبت کنم، به کمکم می آید. وقتی ایده ­ای در ذهن دارم و می خواهم آن را برای بعد یادداشت کنم، در نوت آن ذخیره می کنم. وقتی احساس ناراحتی و بی ­حوصلگی می کنم، می توانم با گوش دادن به یک آهنگ، سر حال بیایم. هر ساعتی که بخواهم بیدارم می کند. حتی به روش خودش، به فعالیت روزانه و ورزش کردنم هم نظارت می کند. (البته در این زمینه، چندان از عملکردم راضی نیست!)سامورایی من!در گذشته برای انجام هر کاری، یک وسیله وجود داشت. ولی کم کم با پیشرفت تکنولوژی، می توانیم همه آنها را در دستگاهی کوچک که در جیبمان جا می شود، داشته باشیم. مثلا همین ده سال پیش، هیچ یک از ما تصور نمی کرد که آینده تکنولوژی و تلفن­ های همراه، در این زمان کوتاه به این شکل خواهد بود. قطعا انتظار این را نداشتیم که با زدن یک عینک، در پذیرایی خانه ­مان، از موزه ­ای در لندن سر دربیاوریم.بیایید تصور کنیم ده سال آینده، چه خواهد شد؟! ماشین­های پرنده؟ شاید ماشین به زمان بیشتری نیاز داشته باشد. ولی می توانیم تصور کنیم گوشی ­هایمان پرواز کنند. فرض کنید در آشپزخانه مشغول پخت غذا هستید که تلفن ­تان، در اتاق زنگ می خورد. به جای اینکه با عجله به سمتش بدوید، خودش مثل بچه آدم(؟) پرواز کند بیاید کنارتان، تا ببینید چه کسی تماس گرفته؟ یا مثلا با اضافه شدن هوش مصنوعی، یاد بگیرد وقتی خوابید با صدای کم زنگ بخورد. فرض کنید در حال خارج شدن از خانه هستید که صدایی از اعماق جیب­تان می گوید کلیدها را یادت رفت. امروز هوا بارانی است، چتر یادت نرود. موقع خرید یادآوری کند که ماستِ توی یخچال تاریخش گذشته...شاید این­ ها انتظارات زیادی باشند. نمی دانم این­قدر تکیه کردن به تلفن همراه خوب است یا بد. قطعا بخش اعظمی از کارهای همه ما، به کمک آنها آسان­تر شده. اما در مواردی هم وابستگی بیش از حد، باعث می شود در یک ضرب و تقسیم ساده هم نتوانیم روی ذهن خود حساب کنیم.حتی دادن این مقدار از اطلاعات شخصی به یک تلفن همراه هم کمی ترسناک به نظر می رسد. هیچکدام از ما دوست نداریم که اطلاعات­مان را به شرکت­های تبلیغاتی بفروشند. حتما برای شما هم پیش آمده که با کسی درمورد موضوعی صحبت کنید و تبلیغی مربوط به آن را در شبکه ­های اجتماعی ببینید. حالا فرض کنید با پیشرفت تکنولوژی و هوشمند شدن تبلیغات، یک روز که درخیابان با دوستتان قدم می زنید و از قضا جورابتان هم سوراخ است، از در و دیوار تبلیغات خرید جوراب برایتان سرازیر شود؛ "نمیخوای جوراب بخری؟ از جورابهای سوراخت خسته شدی؟ میترسی دوستات بفهمن جورابات سوراخه؟ وقتشه جورابت رو عوض کنی!"البته پیشرفت در هر زمینه­ای، در جهت بهتر شدن آن است. گوشی­ هایمان هر روز هوشمندتر می شوند. بر امکانات آنها افزوده می شود و این یعنی زندگی راحت­ تر. بسیاری از کارهایی که انجام آنها وقت زیادی از ما می گرفت، با فشار یک دکمه انجام می شوند. امیدوارم در آینده، صبح ­ها که از خواب بیدار می شویم، دغدغه ­های کمتری داشته باشیم. بیشتر وقتمان آزاد باشد تا به علایق­مان برسیم و این گوشی­ های کوچک، در نقش مشاور، منشی یا حتی یک دوست، همراهمان باشند.@The_RoshanakRoshaNak | روشنکRoshaNak | روشنکWed, 30 Dec 2020 15:58:44 +0330