https://virgool.ir/feed/@rkhosravi8506118سلام. من ریحانه‌ام و داستان می‌نویسم.fa2026-11-11 19:25:32https://files.virgool.ir/upload/users/4192831/avatar/FfUG2u.jpghttps://virgool.ir/@rkhosravi8506118https://virgool.ir/@rkhosravi8506118/آخرین-نفس-ygk2v5abt9a6هیچ کس نمی‌دانست او چطور خودش را به آنجا رسانده بود. هر کس عقیده ی خودش را در مورد عماد داشت،‌ اما همه متفق القول بودند که او قرار نیست آن روز و آن ساعت، به موقع برسد. بعضی‌ها قطع امید کرده بودند و یک جا منتظر نشسته بودند، انگار این کاری بود که باید در نبود عماد انجام می‌‌دادند. بعضی‌ها هم نگران دور اتاق راه می‌رفتند و به این فکر می‌کردند که چگونه باید با مرگ کنار آمد و فلسفه ی هستی چیست. حداقل این چیزی بود که وقتی عماد پا به اتاق گذاشت‌، به نظر می‌رسید در ذهن آن‌ها جریان داشته باشد و حالا که او اینجا بود، همه دست از هیچ کاری نکردن برداشته و دور او جمع شده بودند. هیچ کس هیچ چیز نمی‌گفت. انگار اکسیژن اتاق هر نشانه‌ای از صدا را جذب خود کرده باشد و هیچ کس به این سکوت اعتراضی نداشت. عماد دستش را روی میله ی تخت گذاشته بود و در حالی که ستاره سعی می‌کرد خون خشک شده ی روی صورتش را با یک دستمال خیس پاک کند، بهت زده به پیرمرد روی تخت نگاه می‌کرد و به این فکر می‌کرد که چه باید بگوید. در لحظات پایانی عمر یک نفر چه باید به او گفت؟ چه می‌توان به او گفت؟ انگار که وقت و فرصت کافی برای فکر کردن به آن‌ها را داشته باشد. نه. عماد اینطور فکر نمی‌کرد. حتی باور نداشت که دنیایی ورای این دنیا وجود داشته باشد. بهشت؟ جهنم؟ او همین الآن در جهنم بود. گلویش را صاف کرد و یک قدم به تخت نزدیک‌تر شد. پیرمرد، با چشمانی که نای باز شدن هم نداشتند، به عماد خیره شده بود و این،‌ تشخیص زنده یا مرده بودن او را برای عماد سخت‌تر می‌کرد. البته، دستگاه مانیتور قلب صدای غیر عادی‌ای نمی‌داد و صد البته، کسی سوگواری نمی‌کرد که این دلیل محکمی بر این بود که نفس پیرمرد هنوز قطع نشده است.در تاریک‌ترین شب‌های زندگی عماد،‌ دلش می‌خواست اگر می‌توانست خودش پیرمرد را از هستی ساقط کند،‌ اما حالا اینجا،‌ حتی نمی‌توانست یک قدم دیگر به او نزدیک شود. ستاره در حالی که زیر لب به زمین و زمان لعنت می‌فرستاد دستمال را از روی صورت عماد برداشت و به باقی‌مانده ی لکه ی خون روی صورتش نگاه کرد. چه اتفاقی افتاده بود؟ کسی نمی‌دانست. آیا عماد در راه رسیدن به اینجا تصادف کرده بود؟ یعنی آنقدر مرگ پدر ظالمش برایش مهم بود که از صحنه ی تصادف تا اینجا را با سر خونی بیاید تا زمان مرگش اینجا باشد؟ یا نه، شاید می‌‌خواست زجر دیدن او را به تماشا بنشیند چون می‌دانست خودش نمی‌تواند این کار را با او بکند؟ نمی‌دانست. در واقع، هیچ کس نمی‌دانست. اما یک چیز در ذهن همه جریان داشت و آن هم این بود: عماد برای مرگ پدرش آنجا بود.این خیلی چیز غریبی بود. باید از زیر و بم زندگی عماد خبر می‌داشتی تا این صحنه برایت از هر چیزی گیج‌کننده و حیرت‌انگیزتر باشد. و همه ی افراد حاضر در اتاق، می‌دانستند چه بلاهایی سر عماد آمده و هیچ کس انتظار نداشت که عماد خودش را به اینجا برساند. جز یک نفر. یک نفر که امید داشت عماد آنجا باشد،‌ و صادقانه، ستاره فکر می‌کند دلیل بودن عماد به آنجا همان یک نفر باشد. مادر.عماد دوباره گلویش را صاف کرد و با این کار،‌ ستاره خودش را کنار کشید تا از دور نظاره‌گر این پدیده ی ناممکن باشد. عماد دستش را جلو برد و روی دستان پیرمرد گذاشت. پیرمرد هیچ تکانی نخورد، انگار نه انگار که سال‌ها عماد حتی از لمس کردن او اجتناب می‌کرد و در اکثر اوقات، حتی حاضر نبود در هوایی که او نفس می‌کشد نفس بکشد. و برای پیرمرد هم تعجب برانگیز بود که حالا که نفس‌های آخرش را می‌کشید،‌ پسرش، کسی که تمام عمر از او دوری می‌کرده حالا کنارش ایستاده و می‌خواهد آخرین کلماتی که در زندگی‌اش می‌شنود را روانه ی گوش‌هایش کند.او انتظار هر چیزی را می‌کشید. فحش و ناسزا،‌ دعوا و حتی گریه. گرچه تعدا دفعاتی که گریه ی عماد را دیده بود به تعداد انگشتان یک دست هم نمی‌رسید،‌ اما مطمئن بود یک جایی، یک زمانی آن را دیده و حتی مطمئن‌تر بود که عماد از دیده شدن گریه‌اش توسط او به شدت خشمگین شده بود. به همین دلیل پیرمرد ترجیح می‌داد چشمانش را ببند،‌ تا عماد هرچه می‌خواهد بگوید و هر کاری که می‌خواهد بکند، بدون این که نگران نگاه او باشد. اما نمی‌توانست، نمی‌خواست چشمانش را از دنیا بگیرد قبل از این که دنیا از او گرفته شود.عماد چیز هایی را زیر لب زمزمه می‌کرد. کسی نمی‌فهمید چه. حتی پیرمرد هم نمی‌فهمید که عماد چه می‌گوید. و عماد این را می‌دانست. یک‌جورهایی می‌دانست که به گفتن این کلمات نیاز دارد و در عین حال، نیازی نبود کسی آن‌ها را بشنود. همه ی آن رنج‌ها را خودش تنهایی کشیده بود و هیچ کدام از افراد حاضر در اتاق، تلاشی برای کمک کردن به او نکرده بودند و پیرمرد؟ او خودش دلیل تمام رنج‌های عماد بود. «من هیچ‌وقت نمی‌بخشمت.» تنها چیزی بود که در آن اتاق گفته شد و باز هم کسی چیزی نگفت. عماد از اتاق بیرون رفت و پیرمرد آخرین نفسش را هم بیرون داد. عماد رفت، و آخرین نفس او را هم با خود برد.ریحانه خسرویریحانه خسرویMon, 18 Aug 2025 22:45:02 +0330https://virgool.ir/@rkhosravi8506118/بی-خوابی-x6fnwqb4ymxtصدای تیک تاک ساعت، انگار که روی مغزش لی‌لی بازی کند، در اتاق می‌پیچد و مونا از این متعجب‌ است که اهالی خانه چگونه می‌توانند با این صدای اذیت‌کننده به خواب بروند. دستانش را روی چشمانش می‌کشد، قطرات اشک که از خستگی از گوشه چشمانش جاری شده‌اند را با بی‌حوصلگی پاک می‌کند و مطمئن‌ است که اینقدر به دور چشمانش دست کشیده که پوستش قرمز شده. پنکه ی رومیزی،‌ روی میز کنار تخت بی‌جان افتاده و انگار که هیچ‌وقت قرار نیست دوباره روشن شود، به سمت دیوار تکیه داده شده است. پنجره باز نیست، نه، مونا می‌ترسد صدای نشستن گرد و غباری که از بیرون می‌آید هم خوابش را مختل کند.هر شب به همین منوال است.بعضی شب‌ها انگار که چشمانش حریص دیدنند، دم به تله ی خواب نمی‌دهند و وقتی صبح از روی تخت بلند می‌شود،‌ انگار که چشمانش را در خون شسته باشند، به صورت بی‌حالش نگاهی می‌اندازد و با خودش می‌گوید که به هر حال زندگی باید جریان داشته باشد. بعضی شب‌ها هم هر طور که شده،‌ چشمانش را می‌بندد و خودش را با رویا غرق می‌کند، تا شاید خواب او را برباید. اما، مدت‌هاست که طعم خوابی لذیذ را نچشیده است، مثل یک رویای دور،‌ هر بار که به آن چنگ می‌زند از دستش فرار می‌کند. البته، او نمی‌داند چند روز است که درست نخوابیده. شاید ۳ روز، ۳ هفته یا حتی ۳ ماه. آدم خسته زمان نمی‌شناسد. یک دقیقه به اندازه ی یک سال می‌گذرد و مونا، همیشه خوابش می‌آید.شاید طلسم شده است. شاید جادوگری از شب نمی‌خواهد او به عنصر خواب دسترسی داشته باشد و برای همین سیاهی پشت پلکانش را از او گرفته است. شاید هم ماه احساس تنهایی می‌کند و دلش می‌خواهد مونا را کنار خودش بیدار نگه دارد تا بداند که همدمی دارد. مونا نمی‌داند، مغزش این داستان‌ها را به هم می‌بافد تا شاید بتواند دلیلی برای این بی‌قراری شبانه پیدا کند. البته که گاهی در طی روز بیهوش روی تخت می‌افتد و انگار که از جنگی ۱۰ ساله برگشته باشد،‌ توپ و تفنگ هم او را از خواب بیدار نمی‌کنند. اما شب، شب که فرا می‌رسد، خواب، بار و بندیلش را جمع می‌کند و پیشانی مونا را می‌بوسد، انگار کار مهمی دارد و باید برود، و مونا مثل کودکی که از تنهایی می‌ترسد و نمی‌داند که مادر فقط قرار است به بازار برود و برگردد،‌ دامن خواب را چنگ می‌اندازد و از او خواهش می‌کند که او را تنها نگذارد.اما خواب،‌ می‌رود.مونا خیلی فکر می‌کند. آنقدر که نمی‌داند به خاطر فکر کردن نمی‌تواند بخوابد یا به خاطر نخوابیدن اینقدر فکر می‌کند. در هر صورت، افکار، مثل صدف های داخل امواج، به ساحل ذهن او هجوم می‌آورند و او نمی‌خواهد که موقع قدم زدن در ساحل روی آن‌ها راه برود. پاهایش درد می‌گیرند. پس می‌نشیند و تک تک آن‌ها را، دانه به دانه از روی زمین بر می‌دارد. حتی اگه با این کار کمرش درد بگیرد. افکار دردناک، نگران کننده و آزار دهنده دور سر او می‌چرخند و مونا به جای شمردن گوسفندهای در حال پرش روی پرچین، افکارش را می‌شمارد تا شاید خوابش ببرد.مادر می‌گوید که این‌ها به این دلیل است که مونا به خاطر چیز های الکی اضطراب دارد. حتی وقتی مونا می‌گوید که مطلقا چیزی برای نگران شدن ندارد مادر باز حرف خودش را می‌زند و مونا به این فکر می‌کند که شاید حق با مادر باشد. پس چیزی برای نگران شدن پیدا می‌کند و به آن فکر می‌کند، شاید به این طریق دلیلی برای بی‌خوابی‌اش پیدا کند. پدر نظری نمی‌دهد. معمولا هیچ وقت نظری نمی‌دهد. مادر همیشه می‌گوید مشکلات بزرگتری هم از بی‌خوابی وجود دارند. شاید پدر درگیر همان مشکلات بزرگ‌تر است.مونا دوباره صفحه ی گوشی‌اش را روشن می‌کند و ساعت را نگاه می‌کند. ۳ و ۱۵ دقیقه بامداد. گوشی را روی میز می‌گذارد و به سقف خیره می‌شود. نیازی به پتو ندارد. همیشه یک چیز روی سینه‌اش سنگینی می‌کند و سنگینی آن، نبود پتو را جبران می‌کند. مونا در دلش آرزو می‌کند که کاش می‌توانست چشمانش را ببندد و نگران این نباشد که چه ساعتی زمان مناسبی‌ست که مادر را از خواب بیدار کند و به او اطلاع دهد که باز هم نتوانسته بخوابد.امشب طولانی‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. زمانی که مونا حس می‌کند از بی‌خوابی حالت تهوع گرفته، روی تخت می‌نشیند و دستانش را دور خودش می‌کشد. شاید مونا آدم خوبی نبوده باشد اما می‌داند که آنقدر بد نبوده که مثل بچه‌های مدرسه، حتی خواب هم از او فراری باشد. انگار مونا یک دافعه ی قوی داشته باشد، یک نچسبیدن و تعلق نداشتن به هیچ کجا، انگار که حتی به دنیای خواب هم تعلق ندارد و این آزارش می‌دهد. تک تک این افکار،‌ صدای تیک تاک ساعت، کلمات مادر که می‌گفت: «چیزی نیست و فقط نگرانی.» آزارش می‌دهد و دلش می‌خواهد این سنگینی روی سینه‌اش را از بین ببرد. قطرات اشک از چشمانش جاری می‌شوند و مونا حتی تلاش نمی‌کند آن‌ها را متوقف یا پاک کند. اشک‌ها می‌ریزند و می‌ریزند و مونا مطمئن است اگر آن‌ها را جمع کند اندازه ی یک برکه خواهد شد. سرش را روی بالشت می‌گذارد و به این فکر می‌کند که صدای گریه‌اش آنقدری هست که اهالی خانه را از خواب بیدار کند یا نه.صبح، وقتی مادر بالای تخت مونا می‌ایستد، بالشت خیس است و مونا با چشمانی بسته آرام نفس می‌کشد.خواب، آمده،‌ رفته، و بعد از مدت‌ها،‌ او را هم با خود برده است.ریحانه خسرویریحانه خسرویSun, 17 Aug 2025 23:08:11 +0330https://virgool.ir/@rkhosravi8506118/بی-راهی-b9b38pet0svuدستش را به روی ریش در هم تنیده‌اش کشید. کجا بود؟ نمی‌دانست. از دو طرف،‌ فقط صحرا بود که خود را جلوی چشمانش می‌انداخت. شاید باید بیشتر نگاه می‌کرد، دقیق‌تر به خاک دور و برش نگاه می‌کرد تا اثری از امید در آن ریشه بزند. اما نه. هرچه بود، سنگ بود و خار. خاک بود و بی‌آبی. انگار نه انگار تمدن بشری هزاران سال است که وجود داشته. هیچ چیزی در این بیابان وجود نداشت. کافی بود که انسانی نخستین از راه برسد،‌ در هر حال مرد نمی‌توانست تمایز قائل شود. نه راهی بلد بود، نه راهی می‌دید.آفتاب چشمانش را نوازش می‌کرد و مرد به این می‌اندیشید که آیا پایان کارش همین است؟ در ناکجا آباد،‌ دور از خانه،‌دور از دخترش؟ می‌دانست باید حرکت کند. ولی به کدام سو؟ کدام مسیر او را به خانه می‌برد؟ و کدام مسیر او را دورتر می‌کرد؟ ساعت‌ها بود که راه می‌رفت. دریغ از یک آبادی، دریغ از نشانه‌ای از تمدن. اشتباه خودش بود. چرا ماشین را ترک کرد؟ اصلا چرا از وسط بیابان آمد که وسط راه ماشینش هم دیگر نخواهد او را همراهی کند؟ لعنت به بخت سیاه. نباید عجله می‌کرد. چه با خودش فکر کرده بود؟ اصلا اگر خوراک حیوانات بیابان شود،‌ یا از تشنگی و گشنگی بمیرد کسی می‌فهمد؟مرد یک قدم برداشت. این پایان نبود. هنوز باید می‌رفت و می‌رفت و قطعا به جایی می‌رسید. شاید باید سعی می‌کرد خودش را به جاده ی اصلی برساند. یا اصلا می‌توانست برگردد و کنار ماشین قراضه‌اش بماند. اما خب، باید جاده ی اصلی را پیدا می‌کرد تا بتواند برای ماشینش کمک بخواهد. باز هم همین آش و همین کاسه.لعنت به بخت سیاه.مرد عزمش را جزم کرد و راه افتاد. باید می‌رفت. در نهایت، یا به جایی می‌رسید، یا در راه رسیدن به جایی جان می‌داد. بالاخره، او تلاشش را کرده بود.در خانه‌ای میانه ی صحرا، دختری از خودش پرسید: «آیا پدر امروز هم به خانه می‌آید؟»ریحانه خسرویریحانه خسرویSun, 17 Aug 2025 11:11:13 +0330https://virgool.ir/@rkhosravi8506118/همدست-dwhsldtgu6u0نور چه مزه‌ای دارد؟ آن را مزه می‌کرد. گرما بر زبانش جاری بود. نه از آن آفتاب‌هایی که پوستت را درخشان می‌کند. نه. از آن‌هایی که می‌سوزاندت. عمیق وجودت را، سایه‌ات را، روحت را.فرار چگونه بود؟ یک نقاب. خب، بعدش چه؟ همیشه تاریکی. اگر دیگر آفتاب را نبیند چه؟ اگه صبح می‌شد و او می‌خوابید چه؟ نقاب را جا به جا کرد. عمق جانش می‌سوخت. خب مثلا ببینندش. که چه؟ پلیس او را می‌گیرد، بازجویی می‌کند و می‌کشد. بعد چه؟ اگر هنوز زنده بماند بعدش چه؟سنگ زیر پایش غلتید. لعنت فرستاد. هیچ کس نشنید. در بیابان کسی نمی‌شنود. همه احساس می‌کنند. اینجا بیابان نبود، اما کسی هم نشنید.عرق زیر نقابش دریا بود. لباس سیاهش را به باد سپرد تا خنک شود. با خودش گفت که این همان است. این عذابی‌ست که باید به من برسد. این جزای گناه من است. لباسش را رها کرد.تفنگ را در دستش بازی داد. پر بود یا نبود نمی‌دانست. وجود داشتنتش به او حس آرامش می‌داد. شریک جرم. مثلا اگر پلیس بپرسد چه کسی کمکت کرد، تفنگ را جلوی آن‌ها بیندازد. همین‌قدر پست. همین‌قدر ناجوانمردانه.سایه داشت تمام می‌شد. اگر می‌ماند، شب می‌شد و آفتابی هم نبود. اگر نمی‌رفت، یا سگ‌ها او را لو می‌دادند، یا تفنگ. تقنگ خیانتکار. حقش بود. حقش بود پیش پلیس انداخته شود. همه‌چیز زیر سر همین تفنگ بود.آستین‌هایش را بالا زد. پوست سبزه‌اش آفتاب را منعکس می‌کرد. با خودش فکر کرد:« اصلا خب که چه؟ بگذار سگ‌ها بیایند تکه‌پاره‌ام کنند. من که عاقبتم همین است.» نقاب را پایین کشید تا نفس تازه کند.باد گرم پشت ساختمان را از جا پراند. چنان قوی بود که آفتاب را هم با خود می‌برد. تفنگ را هم. سگ‌ها را هم. نقاب را هم. مرد پشت ساختمان بود. منتظر، تا آفتاب برود و او هم دنبال آفتاب برود.سرنوشتش همین بوده. تا ابد بسوزد.تا آنجا که آفتاب هست.تا انتهای دنیا.ریحانه خسرویریحانه خسرویSat, 16 Aug 2025 23:58:55 +0330