https://virgool.ir/feed/@rkheradmandiنویسنده و مترجم - کالبدشناس - دارای مدرک Ph.D «غرغر» از دانشگاه سوربن کشور فرانسهfa2026-11-11 09:30:07https://files.virgool.ir/upload/users/90446/avatar/yzCQ6n.pnghttps://virgool.ir/@rkheradmandihttps://virgool.ir/@rkheradmandi/نویسنده-شدن-به-زور-چماق-صد-در-صد-تضمینی-و-بدون-هیچ-درد-و-خونریزی-k1bsjykpapjsadaptation (2002) حقیقتا یک معلم ادبیات از یک بچه سیزده سال چه انتظاری داشته که مجبورش می‌کرد از قصه‌های روزانه‌اش در یک دفتر به‌درد نخور بنویسد؟ این مسئله‌ای بود که در اوایل نوجوانی از خودم می‌پرسیدم. این معلم ادبیات قصه‌ی ما هم به اندازه‌ی وسعت کرانه‌ی باختری از دانش‌آموزهایش فحش می‌خورد و چه فحش‌ها که نثار عمه‌ (یا شاید هم عمه‌ها) دبیر حواله و روانه نمی‌شد. بین آن همه دانش‌آموز نق‌نقو و غرغرو که فقط دلشان می‌خواسته زنگ آخر بخورد، تنها یک نفر علاقه‌مند شد به نوشتن. بله، درست حدس زدید. خود اینجانب بودم و از کرده‌ی خویش بسیار خرسندم. حالا میگم چرا.نمی‌دانم این جمله را کدام یک از بزرگان گفته: «کاری رو که می‌خوای انجام بدی، سعی کن بهش علاقه‌مند باشی؛ حتی اگر یه کار سخت و طاقت‌‌فرسا به تو محول کردن». خواهشا اگر سرچ کردید و کسی این جمله را نگفته، این متن گهربار را به نام من ثبت کنید و به خاطر داشته باشید چون اعتراف می‌کنم من از نگارش و هر چه به دفتر و مداد ربط داشته متنفر بودم. حتی آن روز که در دبستان، معلمِ خیرندیدهْ به انشای من ۱۶ داد، تا خود شب گریه کردم. آخر من آن موقع در جواب علم بهتر است یا ثروت جواب داده بودم ثروت! بیراه هم نگفتم. نوشته بودم من اگر ثروت داشتم معلم که سهل است، خود مدرسه‌ام را هم می‌خریدم که دغدغه نمره نداشته باشم و حتی سر صبح و خروس‌خون بیدار نشوم! خلاصه که یک عامل اجبار در دوره‌ی راهنمایی باعث شد من همان وقایعِ همیشگیِ «صبح بیدار شدم و مسواک زدم و در نهایت شب هنگام، به رخت‌خواب بازگشتم» را با علاقه نوشتم و این علاقه باعث شد روز به روز قلم من به یک طریقی پیشرفت کند. به جایی رسید که این دفتر خط خطی من را همه می‌گرفتند برای مطالعه. در نهایت هم دفترم بین دبیرها دست به دست شد. دیگر کم مانده بود مدیر مدرسه هم دفتر ژورنال روزانه‌ی من را بخواند که خدا را هزار مرتبه شکر به‌خیر گذشت چون چند فقره فحش سه در چهار حواله‌ی مدیر کرده بودم به خاطر اینکه زنگ ورزش، ما را به سالن ورزشی نبرده بود.سال‌ها گذشت و من تلاش کردم از نوشتن هم بتوانم پولی در بیاورم. هیچ ایده‌ای هم نداشتم فریلنسری چیست و چه فایده‌ای دارد. از هجده سالگی به جان سایت‌های نقد گیم افتادم. نوشتم، نوشتم، نوشتم و باز هم نوشتم تا اینکه وارد یک سایت شدم که بهم پول می‌دادند. تازه آنجا فهمیدم که به جز پزشکی، وکالت و مهندسی می‌توان از یک مسیر دیگر هم پول در آورد! زندگی من معنای تازه‌ای پیدا کرد و با علاقه‌ی بیشتر پیش رفتم. علاوه بر مسیر دانشگاهی، در مسیر نویسندگی، تمام سایت‌های مشهور نقد گیم و بازی‌های ویدیویی را هم یک دور قمری زدم. با خیلی‌ها آشنا شدم. از نویسنده بگیر تا بازی‌سازهای ریز و درشتی که آنها هم راه مورد علاقه خودشان را دنبال می‌کردند.از یک نقطه به بعد سعی کردم به سینما ورود کنم. آن اوایل (۵ سال گذشته) جالب است که خیلی‌ها به من می‌گفتند مگر شهر هرت است که تو درباره فیلم و سریال‌ها بررسی و نقد بنویسی؟ ظاهرا به آنها ثابت شده که بله واقعا شهر هرت است و در این شهر، عده‌ای کم‌کم علاقه‌مند شدند تا ‌دست‌نوشته‌های من را بخوانند. با این اوصاف، من در این شهر هرت تمام تلاشم را به کار گرفتم روی فیلم دیدن، کتاب خواندن و مطالعه‌ی کتب فلسفی و روان‌شناختی. البته در جریان نیستم که چرا هر چقدر بیشتر می‌خوانم، بیشتر احساس بی‌سوادی به من دست می‌دهد. نمی‌دانم ته این مسیر نویسندگی چه می‌شود و آیا در این اوضاع فلاکت‌بار کشور ایران سودی از حیث مالی و شهرتی از این بیشتر عاید من خواهد شد یا خیر اما همچنان با قدرت علاقه‌ام را دنبال می‌کنم و توصیه هم می‌کنم به موازات مسیر زندگی‌تان، علاقه‌تان را نیز دنبال کنید. قطعا اگر پا به سن بگذارم، از آن بابابزرگ‌هایی می‌شوم که اگر بهش یک مداد و دفتر هم بدهند، تا ساعت‌ها و شاید روزها و هفته‌ها یک جا بنشیند و درباره‌ی خیلی چیزها مطلب بنویسد. امیدوارم بالاخره یک روزی برسد که در ایران اگر یکی از من پرسید چه کاره‌ای، علاوه بر حرفه‌ی آکادمیک بگویم، «نویسنده هم هستم» و آن روز، فرد مورد نظر، برق از کله‌اش نپرد و سریع نپرسد مگر از نویسندگی هم می‌توان درآمدزایی کرد؟رسول خردمندیرسول خردمندیTue, 24 Dec 2019 02:02:16 +0330https://virgool.ir/@rkheradmandi/پروسههای-تبلیغاتی-و-تاثیر-درخشندگی-ابدیشان-روی-یک-ذهن-پاک-hybugwf3pq3iEternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)یادش به‌خیر! یک زمانی هر دو مقوله‌ی «تبلیغات» و «تبلیغات‌چی» برای مردم بسیار جذاب بودند. درست همان موقعی که آن مردِ چاقِ مهربان دلش می‌خواسته یک بستنی نوش‌ِ جان کند و از بدِ ماجرا یادش می‌رفت و مجبور می‌شد روی دستش یک علامت ضرب‌در بزند، بله! درست از آن موقع دوست داشتم من هم یک روزی تیزری چیزی درست کنم. به هر حال بچه بودیم و فکر می‌کردیم هر کسی می‌تواند یک ویدیوی تبلیغاتی بسازد.بحث تبلیغات موقعی در ایران جدی شد که مردم فهمیدند که آقا، به غیر از صدا و سیما، پلتفرم‌های دیگری نیز وجود دارند که می‌توان از آنها به نفع خودشان استفاده کنند. البته خیلی از همین ملت، نمی‌دانستند گوگل چیست، چه برسد به گوگل ادوردز! کما اینکه همین الان هم خیلی‌ها نمی‌دانند. آن موقع تازه باب شده بود که باید روی یک چیزی به هر طریقی شده کلیک کنی تا بلکه پولی به جیب مبارک طرف انتقال پیدا کند. ما هم که از حرص، روی هیچ بنر تبلیغاتی کلیک نمی‌کردیم! پیشرفت تکنولوژی و فراگیر شدن استفاده از شبکه‌های مجازی مثل پیام‌رسانِ معاند و خبیثِ تلگرام و همچنین ور رفتن روزانه‌ی ملت با اینستاگرام باعث شد ملت همگی به این دو شبکه‌ی مجازی هجوم بیاورند. آن دوران می‌گفتند هر کسی که از پدر و مادرش قهر کرده، می‌رود پی خوانندگی اما حالا زمانه عوض شده و فرد مورد نظر می‌رود پی احداث پیج‌های تبلیغاتی در اینستاگرام و راه‌اندازی کمپین‌های تلگرامی. کار چندان سختی هم نیست. شما تنها نیاز دارید از زیر لحاف و تشک هم که شده، عواطف و احساسات مردم را قلقلک بدهید. مثلا همین چند مدت پیش رویت کردم که فردی مدعی شده بود با هر بار به اشتراک‌گذاری استوری، ۱۰۰۰ تومان به حساب محک واریز می‌شود. همه رقم نمی‌توان هضم کرد که چطور قرار است آدام موزی، موسس اینستاگرام از پشت میزش به ازای هر بار Share شدن استوریِ طرف، پول به حساب محک واریز کند.راستش را بگویم، نمی‌دانم بهره‌برداری از حماقت مردم در تبلیغات «استفاده» است یا «سواستفاده» اما هر چه که هست، باید اعتراف کرد که تبلیغات‌چی‌ها نهایت بهره‌برداری را از این حماقت می‌کنند. فکرش را بکنید تنها کافیست که یک راه پیدا کنید تا یک پست، به اصطلاح تبلیغات‌چی‌ها «وایرال» بشود. از بچه ۲ ساله تا پیرزن ۸۰ ساله آن پست را رویت می‌کنند. در حال حاضر که نان، در تبلیغات‌های منفی است. یعنی اگر دلتان می‌خواهد محصولتان فروش بیشتری داشته باشد، تا می‌توانید از محصول بد بگویید تا ملت کنجکاو شوند و از سر کنجکاوی به سمت محصول تمایل نشان دهند. ارتزاقِ عمده بلاگرها و استارتاپ‌ها در حال حاضر بدین شکل صورت می‌پذیرد. به عبارتی ساده‌تر، یک گروه یا یک شرکت از «نادانی» مردم به بهترین نفع استفاده می‌کند تا یک تیزر یا حتی یک بنر تبلیغاتی به ظاهر مضحک، بیشتر در عموم دیده شود. به خصوص در توییتر که هر ایرانی، برای خودش یک پا منتقد است و از سر اظهار فضل و ندانستهْ محصول را تبلیغ می‌کند.از همه روی اعصاب‌تر، این پیامک‌های تبلیغاتی است که تنها زحمت آدم را بیشتر می‌کنند تا آنها را پاک کنیم! برای مثال اینجانب در طول هفته‌ی اخیر، پنج الی شش بار پیامک تبلیغاتیِ یک فرد دلسوزی را پاک می‌کنم که به زور می‌خواهد یک اسپری تاخیری را به بنده بفروشد و اشانتیون هم یک سری چیزهایی بدهد که سر در نمی‌آورم روی چه حسابی این همه تبلیغات دریافت می‌کنم با این مضمون!در هر صورت، تبلیغاتِ پست‌های اینستاگرام در حال حاضر روی بورس است و به اصطلاح پروموت کردن یک پست در شبکه‌های مجازی، هزینه‌های سرسام‌آوری در بر دارد. رمز موفقیت شما هم تنها یک اسم خاص است به‌علاوه‌ی یک نرم‌افزار فالوورفیک‌ساز! مثلا اگر حتی اسم‌تان را در اینستاگرام «مستر خیار» هم بگذارید و پیج‌تان ۱۰۰کا باشد، خیارفروش‌هایی در این مرز و بوم پیدا می‌شوند که تقاضا می‌کنند خیارهایشان را در ازای یک مبلغ قابل قبول پروموت کنید.در هر صورت ما که بخیل نیستیم. اگر می‌توانید چیزی به جیب بزنید، نوش جانتان اما سوهان روح کسی نشوید. کما اینکه خود شرکت همراه اول، چپ و راست پیامک تبلیغاتی می‌‌فرستد و نمی‌دانیم به کی و کجا باید شکایت ببریم که این جماعت بی‌خیال ما شوند. البته همراه اول را باید یک شرکت بسیار دل‌سوز دانست! چون مدام به ملت پیامک می‌دهد که از تنهایی در بیایند و هر ماه هم دلش می‌خواهد به همه‌ی ما یک سری جوایزی از سر دل‌سوزی هدیه بدهد. نمی‌دانم البته چرا هیچوقت این جوایز به دست ما مردم نمی‌رسد. برای مثال در همین امسال من صد دستگاه پراید، یک کنسول پلی‌استیشن ۴ و هزاران جوایز نقدی دیگر باید هدیه می‌گرفتم اما نگرفتم. واقعا چرا؟رسول خردمندیرسول خردمندیFri, 06 Dec 2019 11:47:46 +0330https://virgool.ir/@rkheradmandi/دانشگاه-آبدوغ-خیار-و-ماستی-که-دیگر-نداریم-ggpi9ugjvnedعکس: انیمیشن Monsters University (2013)شما را به خدا قسم دیگر اجازه ندهید حتی شده به یک امید واهی، به یک بادِ هوا و از روی یک بادِ شکم به بچه‌ها تحمیل کنید که به فلان رشته بروند چون در آن رشته، پول است و الان هم پول، حلال تمام مشکلات الی مرگ؛ هر چند مرگ، در حال حاضر آرزوی هر جوانی است و در زمان حاضر، ما از شنیدن فوت مرگِ یک دوست، از ته دل و نه مثلِ لحنِ مهران مدیری در سریال «هیولا» می‌گوییم: « خدا رو شکر»!ابوی گرام از همان بیست و چند سال گذشته به شدت اعتقاد داشت که من باید هر چه جان دارم بگذارم کفِ دستم و تنها درس بخوانم تا به یک جای خوبی برسم چون مملکت، انسان باسواد می‌خواهد اما من و امثالِ من بزرگ شدیم و فهمیدیم که اینجا باسواد نمی‌خواهد چون آن فردی که قرار است تشخیص دهد من باسواد هستم یا نه، خودش باید از ده، دوازده تا تست ضریب هوشی قسر در برود. البته بعید می‌دانم که آن‌ها بدانند اصلا ضریب هوشی یعنی چه و عینِ شیرفرهاد در سریال دیدنی شب‌های برره در برابر فهمیدن، مقاومت نشان می‌دهند.مدرک‌ها شده‌اند آب‌دوغ خیاری؛ یعنی شما به همین راحتی می‌توانی در هر زمینه‌ای یک مدرک بگیری! حتی شده بروی میدان انقلاب تهران و تنها پول هم بدهی، انسان‌های بسیار دل‌رحم و دوست‌داشتنی حضور دارند که به شما از سر لطف تکه کاغذی ارائه می‌دهند که حاوی اطلاعات یک مقاله بین‌المللی ISI است. البته منِ نویسنده که از میدان انقلاب کاملا آگاه نیستم و تا به حال در آنجا قدم هم نزدم اما قصه‌های زیادی از این مکان در شهر تهران شنیده‌ام. این را می‌توانم به ضرس قاطع بگویم که بسیاری از اساتید حتی نمی‌دانند ISI به چه معناست و حدس می‌زنند ISI احتمالا نشریه‌ای چیزی است؛ چون حداقل یک مرتبه، یک شبه‌استادی این چنین چیزی به بنده گفت و من از هم تعجب دو تا شاخ در آوردم! البته در حال حاضر واکنش شما به هر اتفاق و حرف عجیبی در خوش‌بینانه‌ترین حالت ممکن، پدیدار شدن دو شاخ بالای سرتان است.درست زمانی که فکر می‌کردیم بالاخره می‌توانیم پس از فارغ‌التحصیلی به بازار کار وارد شویم، فهمیدیم که ای دل غافل! این همه بیکار که در خانه‌هایشان سماق می‌مکند هم منتظر همین رویداد مهم هستند اما افسوس و صد افسوس که پیدا کردن کار دولتی شده یک ماموریت ناممکن که حتی تام کروز را هم استخدام کنیم که به طرق مختلف وارد عملیات شود، توانِ مقابله با غولی به نام بیکاری را ندارد چون اگر بخواهیم سرِ این نخِ بیکاری را دنبال کنیم پس از مدتی نه چندان طولانی، راه برگشت به منزل خودمان را هم گم می‌کنیم.اصلا چه شد که این همه دانشگاه احداث شد؟ حکایت تاسیس دانشگاه‌های صد من یک غاز در این مملکت شده حکایتِ خانه ساختن ملا نصرالدین که دیگران هر تزی می‌دادند، ملا نصرالدین انجام می‌داد. حتی من شنیده‌ام چند بیزینس‌مَن برای اینکه ظرف مدت کوتاهی سود کنند وارد این عرصه شده و در یک شهر کوچک که تنها دو عدد خیابان و یک میدان نقلی دارد، دانشگاه غیرانتفاعی احداث کرده‌اند که حقیقتا این دسته از دانشگاه‌ها به درد عمه محترم‌شان می‌خورد! حتی عمه اینجانب برای افزایش حقوق به راحتی از طریق یک دانشگاه پیام نور اقدام کرد و بر خود می‌بالم که عمه اینجانب، لیسانس دارد. هر چند گرفتن لیسانس تنها در بیست الی سی سال گذشته تنها یک افتخار و دستاورد عجیبی بود.و اینگونه شد که در حال حاضر، همه‌‌ی ما معمولی‌ها فارغ‌التحصیلانِ حال حاضر در وطن، در حال سماق مکیدن هستیم. حتی آن فردی که تنها از سر شکم سیری درسش را ادامه داده تا بشود یک استاد دانشگاه، حتی او هم می‌ترسد که این همه سرمایه‌گذاری با عمرش، نه سودی به حال خودش داشته باشد و نه فایده‌ای برای خانواده و اطرافیانش.می‌گویند در گذشته کار بسیار سختی بود تا دکترای یک رشته را بگیری اما الان جوری شده که شما سر یک خیابان بروی و داد بزنی آقا یا خانم دکتر! ملت عدیده‌ای سرشان را به سمت شما می‌چرخانند. از عجایب روزگار این روزهای ایران همین بس که رشته اقیانوس‌شناسی داریم اما اقیانوسی نداریم در مجاورت ایران که دغدغه فارغ‌التحصیلان این رشته باشد. مثل این می‌ماند که هوس آب‌دوغ خیار کرده باشید و یادتان رفته باشد که اصلا ماستی ندارید که تبدیلش کنید به دوغ! تکلیف چیست؟ ماستش را تقدیم شما کنم یا آب‌ِ خیارِ خالیش را؟ رسول خردمندیرسول خردمندیThu, 28 Nov 2019 11:30:26 +0330https://virgool.ir/@rkheradmandi/قطعی-اینترنت-و-توپ-چهل-تیکهای-که-نداریم-qakj1jwof6uiدرست آن زمانی که در سوپر مارکت‌ها کارت شبکه می‌فروختند، بله، درست از همان موقع فکر می‌کردم چقدر خفن هستیم که به دنیای مجازی می‌توانیم وصل شویم. حالا بماند چه دختر، چه پسر در آن اوایل فقط بلد بودیم در گوگل، بیشتر دنبالِ کلمات خاک‌برسری بگردیم و فحش‌های فارسی را به زبان‌های مختلف جست‌وجو کنیم. یک بچه کوچک که پای تنها ۵ کانال تلویزیونی نشسته و چه به فرهنگ استفاده از اینترنت؟هر چقدر هم به گذشته بدبینانه نگاه کنیم، اینترنت دایال آپ تبدیل شده بود به یک المان مثبت در زندگی ما بچه‌های اون دوران! چون خُب مجبور بودیم صبر کنیم و صبر کنیم و صبر کنیم تا مثلا یک آهنگ خارجی را بتوانیم بشنویم. باور کنید که اگر خواننده های آن سوی مرزها اگر می‌توانستند سختی ما را بفهمند که تنها شنیدن یک آهنگ در ایران چقدر می‌تواند سخت باشد، قطعا آلبوم‌هایشان را با پست پیشتاز برای ما مردم ایران زمین، رایگان ارسال می‌کردند. البته اینکه اصلا کشور ایران را می‌شناختند یا خیر را اینجانب در جریان نیستم.من حیث المجموع اعصاب پولادینی داشتیم که پای دانلود از اینترنتِ زهوار دررفته، روز را شب می‌کردیم و شب را روز. بی‌سوادی البته بیداد می‌کرد. در همان یاهو مسنجر یک رفیق خارجکی پیدا کرده بودم که پس از مدتی پیام داد: Can u upload your pic?مُردم تا فهمیدم که این «پیک»، همان پیکچرزِ خارجکی‌هاست، نه آن چیزی که هر ساله در عید قربان به عنوان بخشی از کباب گوسفند نوش جان می‌کنیم اما تا چند هفته عین شیرفرهاد در سریال شب‌های برره توان درک نداشتم که آپلود یعنی چه؟ رفتم از معلم زبان موسسه پرسیدم که «تیچر! وات ایز آپلود؟» برگشت یکی دو تا زد پس کله‌ام و با یک نگاه عاقل اندر سفیه به من جواب داد: «به درد شما بچه مچه‌ها نمی‌خوره». الان که فکر می‌کنم، احتمالا خودش هم نمی‌دانست آپلود چیست و چه کاربردی دارد در علم فناوری. تا اینکه بالاخره با هزار التماس از پدر بزرگوارم توانستم پول بگیرم تا دیکشنری آکسفورد را به مبلغ ۲۰۰ هزار ریال ارز رایج مملکت خریداری کنم. ۲۰۰ هزار ریال در آن دوران پول بسیار زیادی بود (البته آن دوران با آن دورانِ پدربزرگ‌های ما یک کهکشان فاصله دارد!). آن موقع تازه فهمیدم که آپلود به چه معناست.اطلاعی ندارم فرزندان ما (البته اگر تا چند سال آینده همگی منقرض نشویم که فی نفسه اتفاقی میمون و خوش‌ یُمنی است) توان درک دارند که اینترنت دایال آپ یعنی چه اما قطعا می‌توانم حدس بزنم که بی‌سوادی را از نزدیک و با گوشت و پوست خود حس می‌کنند. می‌پرسید: «مگه میشه؟ مگه داریم؟»هم داریم و هم میشه. شما یک درصد (شاید هم پنجاه درصد) فکر کنید نت ملی به راه بیفتد. آنجاست که داستان شروع می‌شود و فرزندت هیچ ایده‌ای ندارد گوگل به چه معناست! یا حتی وقتی اسم ویکی‌پدیا را می‌شنود شاید فکر کند باید اسم یک برند ماکارونی در ایران باشد یا از این ترسناک‌تر فکر کند یوتیوب با آن همه دم و دستگاهش، تنها یک سایت مستهجن است که فقط به درد بزرگسال‌ها می‌خورد و یک بچه محصل اگر حتی یک ویدیو در آنجا تماشا کند، از راه به در می‌شود. شاید بپرسید: «خُب، ترسناک‌تر از این هم مگر داریم؟»چرا که نه؟! به این فکر کن در آینده دور، استاد یک دانشگاه در ایران، هیچ رقم بلد نیست سرچ کند و اصلا ایده‌ای ندارد که "بررسیِ تاثیرِ حفاظتیِ شیرموز بستنی روی سلول‌های اسپرماتوزویید و قطر لوله‌هایِ سمی‌نیفرِ بافت بیضه در موش‌هایِ صحراییِ نر" هیچ تاثیری نه به حال ملت دارد و نه در دنیا برای کسی اهمیت دارد. بدِ ماجرا اینجاست که استادِ بینوا قصد دارد برای اخذ مدرک فلوشیپ یا تخصص به یک کشور دیگر مهاجرت کند و در آنجاست که متوجه می‌شود که ای دل غافل! نه چیزی در عمل بلد است و نه زحمت‌هاش تاثیری برای دیگران در دنیای بین‌الملل دارد. البته اینکه بقیه دانشمندها و محققین در این کره‌ی هستیْ به ریشِ استادِ بینوای قصه‌ی ما می‌خندند، این خودْ درد بزرگیست که باید در یک یادداشت جدا بنشینیم درباره‌اش بحث کنیم.البته همین الان هم وضعیت من و شمایی که زندگی شخصی و حرفه‌ایمان به اینترنت گره خورده، شبیه حس و حال تام هنکس در فیلم Cast Away است؛ با این تفاوت که تام هنکس در آن فیلمِ ماندگار که درون جزیره تک و تنها به دام افتاده بود، یک رفیق خیالی (توپ فوتبال) به اسم ویلسون داشت که همان رفیق خیالی توانسته بود از فروپاشی روانی تام هنکس جلوگیری کند. متاسفانه بسیاری از ما، همان هم در اطراف خود نداریم و از طرفی دیگر شاید برای همیشه در جزیره، زندانی باقی بمانیم. به نظر شما آیا مثل تام هنکس آنقدر شانس داریم که نجات پیدا می‌کنیم از این جزیره‌ی رو به زوال؟رسول خردمندیرسول خردمندیTue, 26 Nov 2019 16:28:44 +0330https://virgool.ir/@rkheradmandi/برخورد-از-نوع-چهارم-با-ویرگول-hjrf0ovnecw1حقیقتش خیلی وقت بود اسم سایت ویرگول رو شنیده بودم اما خب چندان وسوسه‌انگیز نبود برام که عضو شم اما بالاخره عضو شدم امروز و خب قراره براتون تعریف کنم چگونه این برخورد انجام شد.یه دوستی داشتم که می‌گفت بیا تو ویرگول بنویس که هر چی ذهنت رو آزار میده با صحبت درباره‌اش تو ویرگول میتونی تخلیه کنی خودت رو. بله درست حدس زدید! دوستم روان‌شناسه و از اون آدم‌هاست که خیلی دوست داره به همه کمک کنه اما باور کنید در همین اولین تجربه خودم با ویرگول، این یوزر فرندلی نبودن سایت با موبایل به شدت من رو آزار داره میده و دلم میخواد تک تک موهای خودم رو بکنم از این حجم تاخیر در نمایش کلمات و بالا و پایین رفتن مداوم صفحه. یکی دیگه گفت تو ویرگول از اهدافت بنویس و براش بجنگ! گفتم داداش گلم، تو الان نه پول داری و نه زن داری (جزو اهداف این بزرگواره، خرده نگیرید!)، با این همه مطلب که جنابعالی تو ویرگول نوشتی پولدار شدی یا با یکی جفت و جور شدی که تزِ روشنفکری گرفتی؟خلاصه اینگونه بود که کسی من رو نتونست مجاب کنه تو ویرگول بنویسم تا امروز که بالاخره تسلیم شدم اما خب شاید بپرسید چطور شد که این شد؟راستش رو بگم یک بار یه مطلب انگیزشی تو صفحه شخصی اینستام نوشتم؛ نه در حد اون کتاب‌های عجیب و غریبِ قورباغه‌ و جک و جونورهایت را قورت بده. یکی تو خصوصی که نمیشناختمش پیام داد دمت گرم، دلم می‌خواست خودکشی کنم اما وقتی یادداشتت رو خوندم و فهمیدم بدبخت‌تر و افسرده‌تر از من هم تو دنیا هست، یه نفس راحت کشیدم و به زندگی امیدوار شدم.خلاصه اینجوری شد که من از عنفوان جوانی دست به قلم هستم تا به امروز. این سوسول‌بازی‌های ملت که اسمشون رو میذارن "منتقد" هم خوشم نمیاد. ملتی هستیم از دم قسط، غرغرو که به قول یارو گفتنی اعتقاد داریم که همه بد هستن و ما فقط خوبیم!و اینگونه شد که به بهانه قطعی اینترنت و شرایط بغرنج زمانه، من هم عضو ویرگول شدم که بگم دوستان! بدبخت‌تر از شما هم پیدا میشه. فعلا یه تفریح دست جمعی این هست که دورهم جمع میشیم و مسابقه میذاریم کی از همه بدبخت‌تره و تا ثابت نکنیم که خودمون بدبخت‌تر و بدشانس‌تر از بقیه هستیم، ول کن نیستیم. والله من قبول دارم بدشانسیم که تو ایران به‌دنیا اومدیم اما به قول بیل گیتس اینکه فقیر به دنیا اومدی تقصیر تو نیست اما اینکه فقیر بمیری تقصیر خودته. قبل از اینکه بگید بیل گیتس عسلِ هفت گیاه وحشیِ جنگل‌های سیسنگان رو خورده با تو، بذارید عرض کنم که حداقل می‌تونیم تلاش کنیم. مثلا کمتر بخوریم، کمتر بخوابیم، کمتر بنزنین بزنیم، کمتر تفریح کنیم. همینجور با همین فرمون ادامه بدیم که در نهایت با این دار فانی وداع کنیم به حول و قوه الهی. حداقل تو اونور دنیا دلمون خوشه که شرایط در حد ایرانِ الان نیست. خدا کنه صفحه ویرگول و اینستا و شبکه معاند و خبیثِ تلگرام تو جهنم هم باز بشه. دست به دست کنید برسه به دست مدیر عامل ویرگول که نسخه یوزر فرندلی سایت واسه اندروید رو اون دنیا فراهم کنه واسمون. به والله که عذاب کشیدم با موبایل این مطلب رو نوشتم.پ. ن: میگم اگه تو جهنم فقط و فقط یه مودم وجود داشته باشه، به نظرتون به طبقه هفتم هم میرسه سیگنالش؟؟ من میترسم سیگنال نده و مجبور شیم از نت ملی و داخلی موجود در بهشت استفاده کنیم. البته این اگه شانس ماست، اونور دنیا نت آزاد واسه بهشتی‌هاست و ما تو جهنم هم باید غصه بخوریم که چرا یه نت خوب مثل بقیه ملت نداریم... رسول خردمندیرسول خردمندیSun, 24 Nov 2019 23:36:26 +0330