https://virgool.ir/feed/@rezalabkhande9fa2026-11-12 09:19:50https://files.virgool.ir/upload/users/4154349/avatar/mT0ic8.jpghttps://virgool.ir/@rezalabkhande9https://virgool.ir/@rezalabkhande9/مرده-ها-زنده-میشوند-فصل-دوم-q2a4ceqy088oفصل دوم: پارت ۳: "تحلیل یک لبخند دروغین"[سکانس ابتدایی – شب، داخل ویلا – برق برگشته، اما کسی نمی‌خنده]راوی:شومینه روشنه، ولی گرما نمی‌ده. همه به جسد سارا که با ملافه پوشیده شده، زل زدن.منصور:حالا که باطری لعنتی خوابیدههیچ‌کس از ویلا نباید خارج بشه تا وقتی بفهمیم کی... یا چی... داره این‌کارو می‌کنه.فرانک (با صدای آروم):کی؟ یا چی؟داری از یه افسانه حرف می‌زنی یا یه آدم؟نادر (با صورت پف‌کرده از گریه):شاید تقصیر منه... شاید من باید زودتر می‌فهمیدم اون شب سارا چی می‌خواست بگه...ارکیده (به آرامی):اگه گفتنی بود، می‌گفت.منصور (تند):تو هم خیلی آرومی ارکیده. زیادی...ارکیده (بهش زل می‌زنه):دکتر روان‌درمانگر بودم منصور. این یعنی برای دیدن فروپاشی نیازی به فریاد ندارم.[سکوت... فرانک لحظه‌ای لبخند نصفه‌ای می‌زنه. اما کسی نمی‌فهمه چرا]---[سکانس بعد – اتاق خواب ارکیده – شب، تنها]راوی:ارکیده خسته شد و رفت که توی اتاق بخوابهوقتی وارد اتاق شد روبروی آینه نشست، چراغ رو خاموش نگه داشت و فقط نور مهتاب بود که از پرده رد میشد.دستش رو برد سمت کیفش روی میز و یادداشتی رو از داخل کیفش درآورد.دست‌خط خودش بود.روی کاغذ نوشته بود:«آرمین – ارزیابی نهایی:اختلال شخصیت ضداجتماعی. وسواس روی مرگ. عمیقاً آسیب‌دیده از طرد مادر. ممکنه جذب من شده باشه.»و چشماش رو می‌بنده.---️[فلش‌بک – دو ماه قبل، کلینیک روان‌درمانی]راوی:آرمین روی مبل نشسته، روبروی ارکیده.ساکت. خیره. بی‌احساس.آرمین:دکتر... اگه آدم درد رو بفهمه، اجازه داره واردش کنه به زندگی بقیه؟ارکیده:شاید... ولی نه برای بازی.آرمین (آهسته):و اگه زندگی خودش... بازی شده باشه چی؟ارکیده (مضطرب):داری با من بازی می‌کنی آرمین؟آرمین (لبخند مرموز):فقط دارم قواعدتو یاد می‌گیرم... که بتونم بهتر بشکنمشون.راوی:کسی نمیدونه آرمین بیمار ارکیده بودهاما منصور حدس هایی میزده---[بازگشت به زمان حال – شب، راهرو]نادر با یه تکه کاغذ بی اجازه وارد اتاق ارکیده می‌شه.کاغذی که از توی کیف سارا پیدا کرده بود.سارا از ارکیده میخواست بگه که نتونستنادر (با خشونت):این تحلیل توئه؟ از همه‌مون؟ تو درباره‌مون پرونده مینوشتی؟ارکیده (با چشم‌های گشاد):من روان‌درمانگرم. هر اتفاقی توی جمعمون می‌افتاد رو بررسی می‌کردم...راوی:منصور پشت درب ایستاده بود و حرفهای نادر و ارکیده رو شنید و بعدش با خشم وارد اتاق شدمنصور (با فریاد):پس آرمین؟اون کثافت چی؟اون رابطه چی بود؟ فقط تحلیل بود؟ارکیده (با مکث):نه...نه عزیزممنصور:تو عاشقش شدی. تو عاشق یه روانی شدی!ارکیده (آهسته):نه. من عاشقش نبودم. فقط... گم شده بودم.---[سکانس پایانی – شب، اتاق مطالعه – قتل]راوی:نادر، برگه تحلیل ارکیده در دستش، روی صندلی نشسته، با مدادی که بین انگشتانش در حال تکان دادنه.در اتاق باز می‌شه.فرانک وارد می‌شه. بی‌صدا.فرانک:داری دنبال چی می‌گردی؟ قاتل؟ حقیقت؟ یا فقط یه دلیل برای خودکشی؟نادر:تو... تو چیزی می‌دونی. اون چشمای لعنتیت.نگاهت مثل قبل نیست.فرانک (با لبخند آرام):چیزایی که نگاه می‌کنی، همیشه اون چیزی نیست که فکر می‌کنی.راوی:فرانک جلو میاد. با یک ضربه، مداد رو از دست نادر می‌گیره. نادر بلند می‌شه و بینشون درگیری لفظی رخ می‌ده.[سپس صدای ضربه‌ی سنگین]نور چراغ مطالعه افتاده روی بدن بی‌جان نادر.فرانک آروم خم می‌شه و دست روی سر نادر می‌ذاره.فرانک (زیر لب زمزمه کنان):تو همیشه دنبال جنایت بودی... حیف که نتونستی مال خودتو حل کنی.این داستان ادامه دارد...Reza LabkhandeReza LabkhandeFri, 01 Aug 2025 05:32:56 +0330https://virgool.ir/@rezalabkhande9/مرده-ها-زنده-میشوند-dg7egwmgm8dtشخصیت‌ها:منصور | سن: ۳۸ | تاجرارکیده | سن: ۳۳ | همسر منصور | روان‌درمانگرنادر | سن: ۴۵ | کارآگاه بازنشسته | شوهر ساراسارا | سن: ۳۷ | معلم هنر | زودباور و حساسفرانک | سن: ۲۸ | دوست‌دختر آرمین | مرموز، کنترل‌گرآرمین | سن: ۲۶ | باهوش، ساکت، تحلیلگرپارت اول:[سکانس آغاز – جاده‌ای مه‌گرفته، شب – داخل ون در حال حرکت]راوی:صدای بارون، شیشه‌ها رو شلاق می‌زنه. از شیشه جلو فقط تاریکی و مه دیده می‌شه. منصور (رانندست و در حال پخش موسیقی ملایم) بازم ی آخر هفته‌ی لعنتی...بازم یه ویلا، بازم یه خاطره‌ی جدید. ارکیده (بی‌حوصله):همه‌چی تکراری شده.خنده‌هامون،حتی ترس‌هامون.[از صندلی عقب، صدای فرانک بلند میشه]فرانک (با لبخند):ولی ما هنوز زنده‌ایم.و هنوز توی این جمع سنتی هستیم (به آرمین نگاه می‌کنه)آرمین(با خنده‌ی شیطنت‌آمیز):شاید این آخرین باره.(چشمکی به فرانک می‌زنه، طوری که بقیه نبینن)سارا (با خنده‌ی مصنوعی):نگین این چیزا رو.از همون موقعی که نادر با اون جعبه‌ی عجیب اومد، حالم خوب نیست.نادر: من فقط شطرنج آوردم، نه جن. خونسرد باش. [سکانس بعد – ورود به ویلا]راوی:ویلا همون شکله، سقف شیروونی قرمز، نمای چوبی، و بوی نم‌کشیده‌ی قدیمی.ارکیده (آهسته):این خونه، انگار منتظر ماست.منصور (با کنایه): یا منتظر یه اتفاق. همه می‌خندن. اما آرمین فقط لبخند می‌زنه.[سکانس شب – داخل ویلا، شومینه روشن، بازی "جرأت یا حقیقت"] فرانک: نوبت منصوره. حقیقت یا جرأت؟منصور (به چشمان فرانک خیره می‌مونه): جرأت.فرانک: یه ساعت برو توی زیرزمین، تنها.نادر (بلند می‌خنده):چه جرأت مسخره‌ای! مگه بچه‌ایم؟ فرانک(چشم‌هاشو تنگ‌ می‌کنه): بعضی ترس‌ها از بچگی نمی‌رن... فقط یاد می‌گیری باهاشون بخوابی. آرمین: باهاشون بخوابی... یا باهاشون بمیری.همه سکوت می‌کنن.ارکیده (با صدای بلند): تمومش کنید منصور توأم جایی نمیری[سکانس بعد ـ قطع برق – ساعت ۳ بامداد]راوی: برق می‌ره. همه پخش می‌شن برای بررسی فیوز. چند دقیقه بعد صدای جیغ بلند می‌شه.فرانک (فریاد می‌زنه):بیاین بالا! سریع!!همه میرن بالا، درِ اتاق خواب اصلی بازه و نور موبایل‌ها همراه با لرزش دسته، آرمین با چاقو توی سینه‌اش افتاده روی زمین. خون همه‌جا پاشیده شده. ارکیده جیغ می‌زنه. سارا گریه می‌کنه. نادر شوکه شده. فرانک (نفس‌نفس‌زنان):توی اتاق تنها بود. من... من در رو باز کردم، دیدم اینجوریه... پارت ۲:[صبح بعد از قتل آرمین]راوی: بارون بند اومده، ولی ویلا غرق در سکوت و اضطرابه، هوا سرد شده، شومینه روشن همه دور میز نشستن، بی‌حرف.نادر: تا کی قراره وانمود کنیم این یه خوابه مزخرفه‌؟فرانک (با دستی که می‌لرزه، لیوان قهوه رو بالا میاره): شاید اگه در موردش حرف نزنیم، واقعا خواب بمونه.سارا: اون شب صدای کسی رو شنیدم... زمزمه می‌کرد. شبیه دعا... یا شعر... نمی‌دونم.ارکیده: مغز وقتی در شوکه، صدا می‌سازه، تصویر خلق می‌کنه. ذهن، فیلم می‌سازه واسه نجات خودش. منصور (با صدایی خش‌دار):بس کنید. یه جنازه اون بالاست. و ما اینجاییم... قهوه می‌خوریم.(نادر بلند می‌شه.)نادر: من دیگه تحمل ندارم. میرم کنار حوض نیاز به نفس کشیدن دارم. سارا: کجا میری عزیزمنادر: حداقل یه کاری کنم به جای فکرکردن به جسد دوست‌مون. [سکانس بعد – حیاط، ظهر]راوی: نادر بیرونه، حوض وسط ویلاست ، پر از برگ و آب تیره ست. سارا از پشت پنجره به نادر نگاه می‌کنه. می‌خواد بره دنبالش. بارون دوباره نم نم در حال باریدنِ، چتر برمی‌داره و میره بیرون.راوی: نادر مشغوله، خم شده تا ظرف آب رو پر کنه. سارا نزدیک می‌شه. یه سایه از گوشه‌ی باغ تکون می‌خوره. سارا: نادر؟ تو هم چیزی حس کردی؟؟؟نادر: برو تو سارا. چیزی نمونده... سارا می‌خواد به نادر نزدیک‌تر بشه اما صدای خش‌خش پشت سرش حس میکنه، برمی‌گرده ولی کسی نیست. لحظه‌ای بعد، صدای نفس‌نفس و فشار توی گلوش. کسی از پشت دستش رو دور گردن سارا حلقه کرده. سارا تقلا می‌کنه... چشماش بازه، به نادر که داره با کمر خم‌شده کار خودش رو می‌کنه نگاه میکنه. میخواد فریاد بزنه اما نمیتونه [نادر نه میبینه نه میشنوه]دست‌ها فشار می‌دن تا جایی که سارا بی‌حرکت میشه. نادر که برمیگرده میبینه سارا نیست فکر می‌کنه رفته داخل ویلا و خودش هم آروم آروم به سمت ویلا حرکت می‌کنه[سکانس بعد ــ داخل خونه]فرانک سارا رو صدا میزنهفرانک: سارا. ساراااا (به ارکیده نگاه می‌کنه) تو ندیدیش؟ارکیده: آخرین بار دیدم داشت بیرون می‌رفت.نادر همون موقع برگشت داخل فرانک: سارا پیش تو بودنادر: اومد پیش من ولی برگشت داخلفرانک: تو دیدی برگشت داخل؟نادر: نه ندیدم[سکانس بعد – در جستجوی سارا] شروع به گشتن میکنن، هوا گرگ و میش شده مه غلیظی انگار میخواد تمام ویلا رو در خود ببلعه فرانک میره طبقه بالا اما دمِ درب اتاقی که جنازه آرمین داخلشه متوقف میشه و شروع به گریه کردن می‌کنه؛ ارکیده ، منصور و نادر سریعا میرن طبقه بالا و فرانک رو میبینن سارا فرانک رو بغل می‌کنه و از پله ها می‌بره پایین نادر وارد اتاق میشه و میبینه پرده داره تکون میخوره انگار پنجره بازه و می‌ره به سمت پنجره که چشمش به حوض داخل باغچه میخوره و ناگهان خشکش میزنهمنصور:نادر نادر چی شده نادر چی دیدی [منصور به سمت نادر می‌ره و نگاه می‌کنه و میبینه جسد سارا توی حوض شناوره] نادر و منصور به سمت حیاط میدون ارکیده با دیدنشون به سمت حیاط میره. نادر وارد حوض میشه و سارا رو به آغوش میگیره منصور در حال کمک به نادر جسد رو بیرون میاره ارکیده بُهت زده فقط نگاه می‌کنه و فرانک از پشت پنجره نظاره گر هست. جنازه سارا رو میارن داخل ویلا و گوشه ای میذارن و با پارچه میپشوننش [سکانس بعد – دور شومینه]نادر بُهت زده به جسد سارا نگاه میکنه ارکیده دور نادر پتو میندازه منصور: دو نفر... دو نفر کشته شدن. ما باید از اینجا بریم. همین امشب. فرانک (خونسرد): و کی قراره ماشین رو روشن کنه؟منصور (با شک): چطور مگهفرانک: بعد از اتفاقی که برای آرمین عزیزم افتاد چون موبایل ها آنتن نمیدادن رفتم توی حیاط ، ببینم گوشیم آنتن میده که دیدم نه برگشتم سوییچ ماشین رو برداشتم برم دنبال کمک که دیدم چراغ سقفی ماشین روشنه ، استارت زدم، ماشین روشن نشد و فهمیدم باتری ماشین خوابیدهارکیده (با نگاهی به فرانک): تو... خیلی آرومی، یعنی زیادی آرومی.این داستان ادامه دارد...این داستان ادامه دارد...Reza LabkhandeReza LabkhandeMon, 28 Jul 2025 14:14:13 +0330