https://virgool.ir/feed/@rezaaمقداری دلتنگ, بسیاری امیدوار.fa2026-11-11 03:43:08https://files.virgool.ir/upload/users/10903/avatar/hV1kvT.pnghttps://virgool.ir/@rezaahttps://virgool.ir/@rezaa/ساعت-و-اشک-و-تو-vnkn0ptwrh3eساعت شکست و زمان بر زمین جاری شد. و تو از گوشه قاب عکس وارد نشیمن شدی. کنار پنجره ایستادی به ارامی به اسمان خیره شدی. قطره ای اشک بر روی گونه هایت جاری شد. و من در تمام این لحظات به تو نگاه میکردم. نگاهت میکردم که نگاهم کنی اما به ناگاه گویا بودی اما نبودی. انگار زمان دوباره اسیر ساعت شده باشد و تو بازگشته باشی به جایی‌که بودی. در خاطرات و گذشته و دل من.همیشه دلتنگت؛ رضارضارضاMon, 30 May 2022 00:26:21 +0430https://virgool.ir/@rezaa/از-سردرد-هایم-برایت-گفته-ام-n3xoaqt81np8نورولوژی رشته من نیست. رشته ای نیست که من در ان خوشحال باشم. بیمارهایت هیچوقت به معنی واقعی خوب نمیشوند و تو صرفا میتوانی کمی از مشکلاتشان را کم بکنی، شاید هم نتوانی. ۱امروز داشتم فصل سردرد ها رو میخوندم. هر سردرد یک ویژگی خاص دارد که با ان متمایز میشود. البته یک اما ی بزرگ وجود دارد، اما اگر ان علامت بروز پیدا کند. میتوانی مدت ها سردردی ناشی از استروک داشته باشی اما بخاطر نبود علائمش تشخیص دقیقی نشود گذاشت. ۲برایت از تجربه من با سردرد ها گفتم؟ از سینوزیت های سخت و زمینگیر کننده‌ام؟ که سینوس های فرونتال سر من منتظر این هستند که نسیمی کوتاه به انها برخورد کند. همین که تحریک شدند میشوند منبع و مرکز دردی بی پایان که شاید یک هفته درمان و بستری مطلق تنها راه نجاتم از ان باشد. ۳من یک بار دچار سردردی شده بودم که نمیدانستم چیست، بعد ها فهمیدم منییر بود، روزی بود که تو به من گفتی دیگر نمیتوانی، دیگر ان دختر ۴ سال قبل نیستی. دیگر زمان یا حوصله اینکه برای من باشی را نداری. سردرد عجیبی بود، نه که ذات سردرد عجیب باشد که علتش عجیب بود. علتش غم و دل شکستگی بود. علتش تو بودی. ۴شاید یادت باشد که اخرین بار که زمینگیر شده بودم تنها حوصله یک چیز را داشتم، صحبت کردن با تو. فقط تحمل همین یک چیز را داشتم. تحمل فکر کردن را هم نداشتم، فقط میتوانستم تو را از بین این هستی تحمل کنم. ۵من همیشه به تراژدی های خنده دار باور داشته ام. که چیزی انقدر غمناک میشود که تو فقط میتوانی به ان بخندی. همین سردرد های من مثالی از این شرایطند که فقط میتوانم به انها بخندم. که پادزهر من خود همان زهر است. ۶نورولوژی رشته من نیست و شاید علتش تو و سردردهایم باشند و شاید ناتوانی من در فراموش کردن. پایانرضارضاWed, 10 Nov 2021 00:06:05 +0330https://virgool.ir/@rezaa/باورت-میشود-عزیز-دل-yizcwj7rcf26۱. دانمارک به چند چیز معروف است. هوای سرد، نظام سلطنتی مشروطه، شیرینی و روزهای کوتاه. معروف است که در نیمه تابستان، در روزهایی که شانس با مردمانش همراه هست چند ساعتی از نور خورشید بهره دارند و بعدش باید به تاریکی رضایت دهند، که انگار تاریکی اصل است و نور چیزی‌ست گذرا. باورت میشود عزیز دل؟ ۲. دیروز که با دایی محمود حرف میزدم خوشحال بود. میگفت که با یکی از بیمارانش کوه رفته و شاید از آلپ بیشتر بهش خوش گذشته. دایی آدم عجیبی هست، همیشه آرامه و بیشتر دوست داره خودشو غرق هرچیزی بکنه تا از خونه فرار کنه. انگار این جراح معروف و نترس از بحث هایی که تو خونه در انتظارشن میترسه. باورت میشود عزیز دل؟۳. در رابطه با رع چیزی شنیده ای؟ خدای خدایان مصر و پدر تمامی خدایان. خدای خورشید و زندگانی. خدای ۳ چهره. که در صبح کودکی شاد، در ظهر جوانی برومند و شباهنگام پیرمردی فرتوت است. که انگار روابط هم بر همین اساس است، چند صباحی شادی و از شاد بودنت شاد، بعد عادت میکنی به یکنواختی و در جایی به خودت می آیی و میبینی که همه چیز تاریک است. دیگر چیزی مطلوب تو نیست. باورت میشود عزیز دل؟۴. شاید این عبارت عاشقانه/احمقانه ی معروف «آیا کسی را انچنان دوست داری که برایش به جنگ بروی» را شنیده باشی عزیز جان. اما مگر دوست داشتن جز ارامش و دل شاد است؟ که تو بگو آن دو نفر به چه علتی دل در دل هم داشته باشند وقتی که نه شادند و نه آرام. آن روزها شاید پاییز زندگانی باشد، که هرروز میبینی روزهایت سیاه تر و تیره تر می شوند و تو فقط می توانی صبر کنی که جز برای صبر، برای هرکار دیگری دستت کوتاه است. اما روزی به خودت می آیی و حاصل این صبر را میبینی؛ تقریبا هیچ، تقریبا از دست رفتن عمر. آن روز است که سخت از خودت و خدات دلگیر میشوی که کاش راه اسان تری بود. راه سریع تری.رضارضاFri, 29 Oct 2021 01:42:41 +0330https://virgool.ir/@rezaa/شاید-این-بار-آخر-باشد-gpfxnrniwmi4برایت نوشته بودم که شاید این بار آخر باشد. اول نوشته‌ام بود. چندباری که متن را خواندم همه چیزش برایم جور بود جز همین کلمات. اینها ناجور بودند. اینها در جایی غلط بودند. گویی انگار  من نه نوستراداموس که عیسی ناصری هستم و از آینده ای خبر میدهم که حتما رخ خواهد داد و بخاطر این گفته باید مجازات شوم. مجازات عیسی برعهده رومیان بود و مجازات من را خودم برعهده گرفته بودم. و در این میان هیچ کسی، هیچ صدایی از اسمانها به گوش من نرسید که ای ابن آدم تو از آینده چه میدانی که چنین گزاف حرف میزنی. حتی اگر صدایی می‌آمد من چه میکردم؟ احتمالا اولش کمی تعجب و بعد قطعا از خاطر میبردم. تو اما فرق داشتی. شبیه من و دیگران بودی و هیچ شباهتی به ما نداشتی. همین که گفتم شاید بار آخر باشد به اغوشم کشیدی، با کلماتت به اغوشم کشیدی. که تو می‌دانستی هیچ وردی اثر نخواهد کرد مگر زمانی که عینا ادا شود. متنفر بودی از خداحافظی و نفرت بیشتری داشتی از عجله داشتن. تو دانای کل دنیای من بودی. چشم من بودی، صدای من بودی، تمام وجود من بودی.  رضارضاTue, 12 Oct 2021 10:14:51 +0330https://virgool.ir/@rezaa/صدایم-کوتاه-است-kjf0hav9ezf2اخوان ثالث جایی در مجموعه آخر شاهنامه میگوید: « میخواهم فغانی برکشم و باز می‌بینم صدایم کوتاه است.» روزهای من اینگونه میگذرند؛ که میخواهم حرفی بزنم اما نمیتوانم، کاری بکنم که نمیتوانم و چیزهایی را بفهمم که نمیتوانم. شده ام شبیه کودکی دبستانی که هرچقدر تلاش کند نمیتواند فرق بین انتگرال و مشتق را بفهمد. انگار که این حرف‌ها، کارها و چیزها برای امروز من نیستند؛ برای اینده ای هستند که مشخص نیست کی میرسد و من امروز و الان اشتیاق به انها دارم. شنیده ای قصه ی یوسف نبی را؟ که پدرش بوی پیرهن او را در مصر شنید اما صدایش را در ته چاه نه. من شده ام یوسفی که هرچه فریاد میزند کسی ... تو، صدایش را نمیشنوی و شاید زمانی بشنوی که دیگر دیر شده باشد؛ حداقل برای من. کاش به من بگویی که صدایم را میشنوی، که صدایم کوتاه نیست.   رضارضاThu, 07 Oct 2021 16:33:27 +0330https://virgool.ir/@rezaa/داستان-wspagd5fcb4sداستایوفسکی در نامه‌ای نوشته است: «صدای دلنشینت هنوز در گوشم هست وقتی در پاسخ به سؤال کودکانه‌ام که پرسیده بودم: چگونه این همه داستان بلدی؟ گفتی: چگونه ممکن است زنده باشیم و داستانی برای تعریف کردن نداشته باشیم؟» سرگردان شده‌ام که داستان‌هایم را برای چه کسی تعریف کنم. گیجم، منگم، دلتنگم. اما می‌دانم همچون کودکی که از مادر خویش دور افتاده است داستان‌های من نیز سرانجام مقصد به خانه حقیقی خود می‌رسانند، به گوش‌های تو.رضارضاFri, 31 Jul 2020 21:30:38 +0430https://virgool.ir/@rezaa/تو-وطن-منی-qkffaz3czw48این روزها که به اطرافم، به وطنم، نگاه می‌کنم می‌بینم که انگار هیچ چیزی عوض نشده است؛ نه تو در عصری دلگیر به من گفتی خداحافظ، نه من شبی اغشته از حس و غم تمام خاطراتمان را پاک کردم و نه چایی روی میزم و کنار عکست سرد شد. این روزها درست شده‌ام شبیه همین روزها، سرکشم، پر از هیجانم و دلتنگم و تو نمیدانی که من چقدر دلتنگم. این روزها به هرچیز که نگاه می کنم ادمی، دوستی یا اشنایی سریعا می اید و می گوید ببین چه ها شده؟ میبینی شرایط را؟ و من واقعا نمیدانم که باید چه بگویم. باید بگویم که چون شرایط وطنم این است من هم باید شرحه شرحه پر از سیاست شوم؟ حق ندارم دلتنگ کسی باشم که دلم را در اغوشش به امانت گذاشتم؟ صبر هم درس همین روزهای من است، همین روزهایی که وطنم در اتش خشم میسوزد و من میدانم که همه باید صبر کنیم تا دود هیاهو فرو کاهد. این روزها صدای کسی که باعث میشود به این دنیا وصل باشم را نمی شنوم. و وقتی هم که می شنوم از خودم متنفر می شوم، از خودم و از اداب نادانیم. از اینکه می دانم باید قشنگ ترین حرف هایی که بلدم را به او بزنم و نمی زنم. از اینکه می دانم دلم برایش هزار تکه شده است و نباید بروزش بدهم. از اینکه هر بار به او فکر میکنم دلم به هم میپیچد و او میفهمد. از اینکه فقط یک بار به دنیا امده ام و این همه غروب را تحمل کرده ام. یک بار برایت نوشته بودم که تو همان وطنی هستی که من حاضرم برایت اغشته به خون بر زمین افتم. والله قسم که هنوز همان وطن پرستم و هنوزم وطنم تویی. و تو از همه بهتر میدانی که وطن من پاره تن من است. جان ناقابلم قربانت شود، دلم برایت تنگ است؛ همین. جان فدایت، رضا. رضارضاWed, 20 Nov 2019 10:36:05 +0330https://virgool.ir/@rezaa/گل-هرگز-فراموش-نکن-uwmb80qhtelzاز یادت که می‌روم دست‌هایت بوی گل‌ هرگز فراموش نکن را می‌گیرد. همان گل‌های بی‌رنگ و ساده‌ای که در انتهای راهرو خاطراتمان قرار دارند، همان‌هایی که میلی به دیدنشان نداری، همان‌هایی که چشمان سیاهت حتی نگاهی به ان‌ها نمی‌اندازد. گل‌هایی که با هر دوستت دارمت جان می‌گرفتند و رشد می‌کردند و دیده می‌شدند و الان برای لحظه ای دیده‌شدن له له می‌زنند. از یادت که می‌روم هر روز هزار سال می‌گذرد و هر لحظه‌اش دلتنگ می‌شوم.رضارضاSun, 10 Nov 2019 09:38:58 +0330https://virgool.ir/@rezaa/نمیدانم-h3kwzeu0yrkuاین چند وقت انقدر اتفاقات خوب و بد سرم امده است که نمیدانم از کدامین بنویسم. راستش اصلا نمیدانم چگونه بنویسم از انها صرفا این را میدانم که هیچکدام را نمیخواستم٬ چه شیرین هایش را و چه تلخ هایش را. محبوبم ببخشید که خلاصه روزگارم میشود کلمه زشت نمیدانم. رضارضاSat, 12 Oct 2019 21:21:28 +0330https://virgool.ir/@rezaa/والله-قسم-که-خواهم-مرد-asas35xcrbfeآدمی دوست دارد یا داستان بنویسد یا حقیقت، قلمش نمی‌پذیرد که دو ارباب داشته باشد اما تو به من بگو که من چگونه از درخشیدن چشم‌هایت ننویسم، از گرمی اشک‌هایت، از بلندی موهایت، چگونه از تو ننویسم، تویی که نه تنها پیدایت نکرده‌ام که حتی شاید گمت هم کرده باشم. بالاخره تو دانای کلی و از تمام داستان باخبری، جواب این سوالم را حداقل بده که چگونه از تو ننویسم؟ والله قسم که خواهم مرد.رضارضاSun, 15 Sep 2019 01:15:19 +0430https://virgool.ir/@rezaa/دلتنگی-ادم-را-نویسنده-تر-میکند-wn6mujdxepn3دیده بودم که جایی کسی نوشته است "دلتنگی ادم را نویسنده‌تر میکند" برای کسی مثل من که نوشتن نه اجبار و وظیفه که براساس میل قلبیم هست درک این عبارت سخت بود. مگر نویسندگی مقدار و حد دارد که بخواهی کم یا زیادش بکنی. یادم هست که پایم را کمی فراتر نهاده بودم و پرسیده بودم که اصلا مگر می‌شود نویسنده باشی و کم یا زیاد بشوی. بعدها اما تجربه کردم آن نوشته را، تجربه کردم که چگونه ادم نویسنده تر می‌شود. که چگونه میخواهی بنویسی تا بتوانی از غمت کم بکنی. که چگونه با نوشتن غمت بیشتر و دلتنگیت عمیق تر می‌شود. که نوشتن می‌شود مرهمی بر زخمی که نوشتن سوزش را بر می انگیزد. نخسیتن بار که در فراغت قلم زدم نوشته هایم معوج بودند، کلمات سر جایشان بودند اما جمله ها ناقص بودند؛ گویی قرار بود جمله ها تا وقتی که قربت بیوفتد کشیده شوند و اتمامی نداشته باشند. کلمات تمام شدنت و غربت نه. دومین بار که قلم فرسایی کردم کلماتم شبیه تو بودند، نه اینکه مشابه تو بنویسم و حرف بزنم که کلماتم شبیه صورت و صدا و موهای تو بود. دقیق نبود اما یاد اور تو بود. بعدها هربار که می‌نوشتم قسمتی از تو را می‌نوشتم، قسمتی از تو را با کلمات نقاشی میکردم. میدانی چیست؟ من هیچوقت نقاش یا عکاس ماهری نبوده‌ام، استعدادش را نداشتم و حرفه‌اش را دنبال نکرده بودم اما هروقت که بخواهم می‌توانم ببینمت، چشم هایم را می‌بندم و تو با کلماتی که در دریای ذهنم جریان دارند رو به روی من ظاهر می‌شوی، با تمام اجزای چهره‌ات. موهای فرت مثل همیشه پریشانند، چشم‌هایت نگران به من، دندان هایت شبیه مروارید در صدفشان میدرخشند و با ایجاز اطنابم میتوانم بگویم که در تصورات من شادی و من از شاد دیدنت شاد میشوم، حالا هرچقدر که دلم تنگت باشم. رضارضاMon, 19 Aug 2019 13:46:38 +0430https://virgool.ir/@rezaa/سیروقایع-روایت-daqj0cuw9txcروایت از قول اچ. پورتر ابوت یعنی "بازنمایی یک رخداد یا مجموعه رخداد" و بلافاصله بر واژه رخداد تاکید می‌کند که ای مردم این رخداد توضیح و استدلال و ترانه نیست، سیر وقایع است؛ توصیف نیست.و بعد از اینهمه تاکید و اصرار بر سیر وقایع مثالی هم می‌زند و ادامه می‌دهد اما خیال من درگیر سیر وقایع شده است. سیر وقایعی که جمله‌ی "مراقب موج موهات باش که مارو غرق نکنه" طی می‌کند تا به گوش تو برسد، سیر وقایعی که درخشیدن چشم‌های تو را در بر می‌گیرد. می‌دانی که چیست؟ سیروقایع زمانی مهم است که ابتدا و انتهای آن مشخص باشد. ابتدای آن آغوش من باشد و انتهایش دو جفت چشم که از آن بین به من زل زده اند. سیر وقایع گاهی خیلی جزئی است، در حد درخشیدن چشمانت و همین برای شکل گرفتن روایت من کافی است. حتی گاهی به نظر من روایت نیازی به هیچ سیری ندارد، همین که من تورا ببینم و تو در حال خنده باشی و من بخندم و تو نگاهم کنی کافی است.رضارضاFri, 19 Jul 2019 01:15:47 +0430https://virgool.ir/@rezaa/دلتنگم-شبیه-آسمان-ابری-fa8yzkz3ceehتصدق روی ماهت شوم، این چند روز گذشته به جای نوشتن به تماشای عارض قرین ماهت سپری شده. شرمنده و دل‌شادم؛ شرمنده برای اینکه از نوشتن و ادای دینم عاجز بودم و دل‌شاد برای اینکه لحظه ای ناشاد نبودم در تمامی این روزها. بهار در تمام خاک وطن اشک ریزان است، احتمالا به غم دوری ما می‌گرید. فدایت شوم اینکه گاهی خیال ارامت با حرف‌های نخراشیده و نا به جای من مکدر می‌شود عذابی گران تر از عذاب فراق است، عذابی خارج از کلمات و در مرز احساسات اما تو بر کرده نا زیبای من خطا مگیر که رضا دل و دینش به یک بار فدای مژگان تو شد و‌ از خود دیگر چیزی ندارد. خود رسم رجال را میدانی، سخت در ظاهر و نرم در دلیم؛ دوستت دارم حتی زمانی که زبانم از گفتن سر باز میزند. امیدوار به دیدارت، مشتاق بی اتساق احوالت؛ رضا. رضارضاMon, 01 Apr 2019 22:50:35 +0430https://virgool.ir/@rezaa/شهابی-مگر-anizlxjqobdw1. سپنتا مجتهد زاده خوش صدا میخوند «ز من میگریزی, شهابی مگر؟» و من به خودم گفتم: شهاب؟ دوست دارم بدونم معنی این لغت که از بچگی تو تبلیغات متفاوت و از زبون هرکسی( از راننده تاکسی تا دانشمندای توی تلویزیون) شنیده بودیم چیه؟واژه یاب رو باز کردم و نوشتم «شهاب» و اولین نتیجه این بود [ آب سرخ‌رنگی که از گل کاجیره گرفته می‌شود؛ شاه‌آب.]2. تو نقاشی های بچگیم همیشه عادت داشتم وقتی میخواستم کوه بکشم چنتا شهاب سنگ هم کنارش بکشم. چون همیشه مداد مشکی من یه بلایی سرش اومده بود میرفتم و با رنگای دیگه یه نیم خط اطراف کوهم میکشیدم. به مرور زمان فهمیدن بهترین ترکیب برای شهاب سنگ نقطه زرد و خط نارنجیه.3. چند روز پیش تو یکی از کانال های تلگرامی نوشته ای از زبان بزرگواری خوندم که میگفت «ادمی که عاشق میشود حتی پرواز پرستو ها و رنگ بنفش بنفشه ها برای یاد اور معشوق اند»4. خلاصه که امروز صدای اقای مجتهدزاده, تبلیغات شهاب الکتریک, مداد رنگی استدلر نارنجی رنگ و کلی چیز دیگه همه یاداور تو شدن; من کی باشم که یادت نیوفتم.رضارضاTue, 26 Feb 2019 19:48:35 +0330https://virgool.ir/@rezaa/ابریشم-و-گیسوی-پریشان-تو-و-من-mddbbzbrem5bداشتم نوشته های قدیمی خودم را نگاه میکردم و دیدم جایی در دفتری که از عمرش بیش از 10 سال گذشته است نوشته ام «قزاز» اول فکر کردم منظورم قزاق بوده و اشتباه نوشته ام (قزاق منطقی تر بود چون در اون دوران مثل هر پسربچه ای شیفته نظام جنگ بودم و برخلاف اکثرشون تاریخچه این سیستم برای من جذاب تر از ابزار الاتشون بود) اما کمی که دقیق تر شدم دیدم نوشته ای کمرنگ در کنار این قزاز است, انگار با خودکاری کمرنگ و یا شاید نیمه تمام شده کلمه اول را نوشته ام و کلمه دوم با خودکاری جدید کتابت شده, کمی که دقیق شدم دیدم که نوشته بودم «ابریشم و قزاز» و بعد از ان کمی فکر کردم که این کلمه یعنی چی و چه خاطره ای باید به ذهنم برسد. اول فکر کردم قزاز فامیلی کسی است و من احتمالا البسه ابریشمی مدنظر خودم را از وی تهیه میکردم اما کمی که دقیق تر شدم تصویری در ذهنم پررنگ شد, تصویر یک چرخ ابریشم ریسی قدیمی و به من مسلم شد که این قزاز لغت زیبایی بوده که جایی دیده و یا شنیده امش و در جایی یادداشتش کرده ام. همین که شد سایت واژه یاب را باز کردم و نوشتم قزاز و تنها یک خط نوشته از فرهنگ عمید روی صفحه نقش بست [کسی که کرم ابریشم پرورش می‌دهد؛ فروشندۀ قز؛ ابریشم‌فروش.]من همیشه شیفته موی بلند بوده ام و تجثجث [بسیار شدن موی] از نظر من نهایت زیبایی, وجاهت, نیکویی, جمال و ... صاحب ان پریشان بوده است.علاقه به ابریشم ریشه در کودکی ام دارد. ریشه در روزهای پنجشنبه ای که مشغول بازی با پیله های کرم ابریشم بودم تا جایی که از خستگی به خواب پناه ببرم. زیبایی ابریشم نه در پیله و کرم و پروانه ان که در حالت بافته شده ی ان است و موی تو بسیار شبیه ابریشم است. رضارضاSat, 23 Feb 2019 00:07:41 +0330https://virgool.ir/@rezaa/پریشانی-زلف-تو-apwh5aolyncjنیما تو یکی از نامه هاش نوشته بود "میخواهم رنگ سرخی شده و روی گونه های تو جای بگیرم یا رنگ سیاهی شده و روی زلف تو بنشینم"ننوشته میخواهم بغلت کنم یا باتو هم صحبت باشم که خودش هم میداند از این حرفها به معشوقش زیاد زدن. نوشته میخواهم رنگ باشم تا شاید اینطوری از همیشه بیشتر به تو نزدیک باشم, که شاید وقتی تو به خودت و تصویر خودت نگاه می اندازی من را هم اندکی ببینی. و من هم دوست دارم پیچش زلفت باشم که در عین پریشانی در جایی بر روی شانه تو جای گیرم که شاید روزی در زمان دیگر وقتی در اینه به پیچش درهم و اشفته و زیبای موهایت نگاهی کردی خاطره ای کمرنگ از من به ذهنت بیاید.رضارضاThu, 21 Feb 2019 20:57:02 +0330https://virgool.ir/@rezaa/بد-آهنگام-y02dfxwbcseiشاید الان بهتر مفهوم اون شعر «اینجا من دلم تنگ است و هر سازی که میبینم بسیار بد اهنگ است» رو درک کنم. احتمالا بخاطر اینه که فکر میکنم شاید و‌ اما تو نباشی. احتمالا بخاطر اینه که میبینم ناراحت میشی و میبینم علتش منم. احتمالا بخاطر اینه که دوستت دارم و ازت دورم. رضارضاThu, 21 Feb 2019 15:39:57 +0330https://virgool.ir/@rezaa/تو-رو-احتمالا-داشتن-eidsm4flljihحس خوبیه که ادمی تو زندگیت باشه که بهت توجه بکنه, که وقتی گوشیو قطع میکنی تا نیم ساعت بعدش هر اتفاقی بیوفته خنده از رو لبت پاک نشه, که دلت تنگ بشه برای نبودنش و دلش تنگ بشه برای نبودنت. بذار خلاصه بگم, تورو داشتن حس خوبیه که کمتر ادمی دچارش میشه.رضارضاWed, 20 Feb 2019 10:53:26 +0330https://virgool.ir/@rezaa/روز-24م-jrzb7d8tumjmتصدق روی ماهت شوم امروز که مبتلا به دوری از نور چشمم بودم زلف پریشانت جلوه ای در دیدگان من کمرنگ نشد. حال و روز من به هر شدت و رقتی که باشد میگذرد و جز دوری شما هیچ ملالی نیست. امروز دلتنگ بودم, مثل وطن پرستی که در تبعیدی ابدی از وطن خویش است و تو خودت خوب میدانی که مامن من جایی در میانه اغوش تو است .من غریبمو غریب را کاروانسرا روا است. کاش زودتر این غربت لعنتی تمام شود و من به جایی نه چندان دور تر از اغوش تو بازگردم.رضارضاWed, 20 Feb 2019 02:09:11 +0330