https://virgool.ir/feed/@reza_ydمبهوت قوانین نانوشته دست خط بشر و عدم توزیع عادلانه انسانیتfa2026-11-12 09:56:03https://files.virgool.ir/upload/users/198806/avatar/PZzNmQ.pnghttps://virgool.ir/@reza_ydhttps://virgool.ir/@reza_yd/اینا-چیه-گوش-میدی-آخه-svtzp7cfp1augangsta life در این روزگار کمتر کسی پیدا میشود که اسمش را نشنیده؛ اما از این میان کمتر کسی را میتوان یافت که اطلاع دقیقی از آن داشته باشد،بیشتر برداشت ها از آن بر اساس شنیده هاست؛ برداشت هایی چه بسا دور از حقیقت. آنرا به اسم رَپ می شناسند عده ای دیگر هم به اسم هیپ هاپ یادش میکنند؛ سبکی که ملاک تشخیص آنرا تند خوانی و ضرب آهنگ های بالا میدانند.دیدگاه عوام نسبت به ابعاد آن اینگونه است:دستگاه های موسیقی اش: هرچیزی که بتوان با آن ضرب آهنگ بالا و هیجانی تولید کندخوانندگانش: تلفظ سریع کلمات و گاهاً نامفهموم و عدم لزوم صدای دلچسبشنوندگانش: افراد غیر معمولی با لباس های به اصطلاح لش و آویزانتیپهای مختص: ظاهر هیپ هاپی، کلاه کَپ، آویز های عجیب دور گردن و هرچیزی که جلب توجه کندجمع هایش: عده ای جوان که قید آینده را زده و سرشان باد داردگروههای هم راستا: بیت باکسر ها، گرافیتی آرتیست ها، عشق رپ ها و پارکوریست ها و سایر بستگانهم نیاز ها و مکمل هایش: محرّک های روانی، موزیک های bpm(ضرب بر دقیقه) بالا، تریپ های شبانه یا فستیوال هاسواری هایش: خودرو های کلاسیک امریکایی و سیستم های صوتی دوبس دوبس کن امّا... امّا... امّا این دیدگاههای تحمیل شده به اجتماع تا چه اندازه به واقعیت نزدیک است؟ hiphop artworks علاقمندان این سبک از خوانندگی روز به روز به تعدادشان افزوده میشود؛ اما دلیل این حجم از "به حاشیه رانده شدن" از کجا نشأت میگیرد؟ قصّه اینجا عجیب میشود وقتی سبک "نسبتاً غیر فعالی"(به نسبت عرض کردم) همچون کلاسیکال نسبت به رَپ که "فعالیتی صدچندان" داشته، همچنان شناخته شده تر است. سوال اینجاست چرا؟جوابش سخت نیست! مقاومت "مخاطب خاصّه" آن در برابر "انتقاد" و "تغییر"، که محتوایش به مزاجشان خوش نمی آید(در اینجا "مخاطب" را با "شنونده" اشتباه نگیرید!) بعنوان یکی از پر و پا قرص ترین علاقمندان به این سبک؛ آنرا مهجور تر از همیشه میبینم.گرافیتی آرت ورک مگر می شود هنر یا استعدادی از خود ابراز کنی و متقابلاً مورد هجوم قضاوت های ناسنجیده جامعه قرار گرفت؟! طرح این موضوع نه برای "تغییر دیدگاه" جامعه، بلکه برای ذکر این سخن است که هر چیزی ارزش حداقل یکبار "توجه کردن" دارد(البته به این شرط که بر پیکره انسانیت لطمه ای نزد) هرچند اکثریت اجتماع آنرا به شدت سانسور کند.و یادآوری اینکه هرچه در فکر عوام هست صرفاً درست ترین ایدئولوژی نیست؛ همانطور که تاریخ این موضوع را تصدیق میکند. یاد بگیریم قبل اینکه کسی را قضاوت کنیم از او درباره دلیل خاصّ بودنش سوال کنیم ندانستن عیب نیست، نفهمیدن عیب است.به امید آنروز که به آن سطح از بلوغ فکری برسیم که هم زیستی همه نوع تفاوت را بپذیریم؛ اگر از پخش کننده صوتی خودرو آهنگ رپی پخش شد، دیگر سرنشینان[حتی اعضای نزدیک خانواده، دوست یا همکلاسی هایت] چشمانشان گرد نشود و سخنی را درباره موسیقی به زبان آورند که اگر شخص خواننده چنین بازخوردی را ببیند از دلیل خلقت خود نا امید شود(گرچه به قدرت پذیرش فوق العاده این هنرمندان اعتقاد قلبی دارم)[اعترافی هر چند سخت کنم] وقتی در فلان برنامه پرمخاطب(فرضاً برنامه آقای مدیری)، مهمان در جواب این سوال مجری که از او می پرسد "نظرت رو راجع به رپ بگو" میگه:"از نوع خوبش رو گوش میدم"، به راستی که جریان دلگرمی را در تمام شریان وجودم احساس میکنم. افزون باد این چنین جریاناتیhamster oldschoolRezaYadiRezaYadiMon, 25 May 2020 01:24:31 +0430https://virgool.ir/@reza_yd/جبر-وظیفهاختیارکدام-xhhb56xcuqbz "سرباز یا سربار" ، "خودساخته یا خودباخته" یا هرچیزی شبیه به این کلمات هم قافیه؛ واقعاً چیزی جز هم آوا نیست. اصل قضیه فراتر از وصف است؛ نه که در وصف نگنجد بلکه کلمات در توصیفش قاصرند، باید آنرا لمس کرد و واردش شد تا به نسبت بدونِ کفش راه رفتنت، مسیر را حس کنی، گرمی و سردی اش را و هرچیزی که توسط حس هایت با مسیر در تماس است. این نوشته ای از یک فرد خیلی معمولی درباره ی مسیری که باید طی میکرده است. مسیری که شاید بتوان آنرا به عنوان اپیدمی ملی یاد کرد؛ نوعی اپیدمی که با نیمی از جامعه سر و کار دارد و در یک سن خاص آنها را درگیر خود می سازد. چیزی شبیه به علائم بلوغ جسمی در نوجوانی و بلوغ روحی بعد از آن که جزئی از مسیر زندگی به شمار میرود. با خوب یا بد بودنش کاری ندارم، توصیه یا منعش نمیکنم! حتی توان تعریف کردنش را هم ندارم چون من جزئی از یک کل بودم و درک کلیّت آن منوط به گرفتن سیگما(∑) از تجربیات تمام افرادی که از این مسیر گذر کرده اند میباشد. معادل ۵۳۹ روز پیش به نیت عزیمت به دوره خدمت وظیفه ترک دیار گفتم و امروز خاتمه اش دادم، اگر دربارۀ احوال قبل از آن بگویم که: "پادشاه حکومتی بودم و ملکه و درباریان خویش را داشتم و اکنون همه آنها و تاج و تخت را باخته ام" واقعاً حقیقت را پایمال کرده ام. اما این را خوب قبول دارم که از خودِ واقعی و ایده آل که از خویش توقع داشتم بسیار دور_____________________________افتاده ام. از انصاف به دور است که فقط به جنبه های منفی ماجرا نگاه کرد؛ حتی اگر زشتی ها نتواند زیبایی را در خود نمایان کند اما الحق که به آن معنا میدهد، خدمت هم از این قاعده مستثنا نیست و میتوان درس های زیادی از آن برگرفت؛ البته اگر واقعا به دنبال درس گرفتن باشید، نه اینکه کنترل را بزنید روی دور تند X360 و تمام دو سال را در دو روز بگذرانید؛ این چنین کردن منطقی نیست.خلاصه اینکه خود را به مثابۀ اصحاب کهف میبینم که که کارهای عقب افتاده زیادی را در کوله بار جمع کرده ام و مدیریتی در سطوح عالی را می طلبد.ومن الله توفیق. یه آدم خیلی معمولی/RezaYadiRezaYadiSat, 23 May 2020 15:34:21 +0430