https://virgool.ir/feed/@reza.zeinalifa2026-11-11 15:08:21https://files.virgool.ir/upload/users/11854/avatar/YjVe3G.pnghttps://virgool.ir/@reza.zeinalihttps://virgool.ir/@reza.zeinali/httpsvirgooliorezazeinaliasdf-d0a3iighfx1v چند سالی هست که اکوسیستم استارت آپی کشور شکل گرفته است و موفقیت بعضی از کسب و کارهای اینترنتی مثل دیجی کالا، اسنپ، بامیلو، .... دلیلی شده که قشر جوان احساس کنند می توانند در این حوزه طی چند ماه فعالیت، یک کسب و کار پولساز ایجاد کنند. از طرفی با افت سرمایه گذاری در بخش مسکن و ارز از سال 92 به بعد، شرکت های سرمایه گذاری به دنبال بازارهای جدید برای سرمایه گذاری بودند و شرکت های سرمایه گذاری خطیر پذیر شکل گرفتند که در واقع سرمایه گذاری روی استارت آپ ها بر عهده این افراد بود. در این چند ساله، استارت آپ های زیادی توانسته بودند سرمایه های بسیار بالایی جذب کنند. تکثیر و کپی برداری از سایت های مشابه داخلی هم بدون توجه به حجم هدف بازار و توان ایجاد مزیت بیشتر نسبت به رقبا شکل می گرفت. این نمونه را می توان در خیل فروشگاه های اینترنتی که تا سال 95، تاسیس شده بود و قرار بود رقیب دیجی کالا، یا دیجی کالای دوم باشند می شود دید. یا اپلیکیشن های مربوط به دریافت خودرو که به مرز سرسام آوری رسیده بود و تب آن کمی فروکش کرده است. استارت آپ هایی که بعد از جذب سرمایه، کمترین توصیه های مربوط به عملیات اجرایی، بازاریابی، مدیریت هزینه، ... از جانب شرکت های سرمایه گذاری خطرپذیر دریافت می کردند و با توجه به سرمایه جذب شده بالا، با سرعت مشغول به هزینه برای جذب مشتری بودند. هزینه های تبلیغاتی آنلاین، تبلیغات آفلاین، جذب نیروی زیاد ویژگی بسیاری از این کسب و کارهای استارت آپی است. اما در سال جدید، با زلزله اقتصادی که به خاطر مسائل سیاسی است، سرمایه گذاری در استارت آپ ها به پایین ترین نقطه در چند سال گذشته رسید و استارت آپ هایی که به جذب سرمایه و خرج کردن از سرمایه دریافتی، و توجه اندک به درآمدزایی پایدار عادت داشتند، با فقر منابع و به عبارتی ته کشیدن پول مواجه شدند و استراتژی این کسب و کارها به یکباره به سمت درآمدزایی، پایین آوردن هزینه تبلیغات و تعدیل نیرو رفت. با کمی تامل می شود دریافت که ترکیدن حباب استارات آپی حتی بدون وجود تحریم های یاد شده و بحران اقتصادی عمیق نیز قابل پیش بیینی بود. شرکت های سرمایه گذاری، در قبال سرمایه گذاری در یک استارت آپ، به دنبال دریافت اعداد بهتری از فروش هستند. هر چند ممکن است که استارت آپ ها خیلی دیر به نقطه سر به سر برسند و سرمایه گذار نیز به دنبال سوددهی و خروج از کسب و کار نباشد، فلذا دریافت ارقام و اعداد پایین فروش مدت ها پس از سرمایه گذاری، شرکت های سرمایه گذاری خطرپذیر ادامه سرمایه گذاری در این شرکت ها را با تردید نگاه می کنند. برخی پیشنهادات برای کسانی که در صدد ایجاد یک استارت آپ یا هر نوع کسب و کار دیگری هستند به شرح زیر است: 1. ساختن اپ یا یک استارت آپ نباید هدف یک کارآفرین بالقوه باشد، بلکه ایجاد یک کسب و کار با سودحداقلی، می تواند هزینه های افراد را برای مدتی پوشش بدهد. 2. استفاده از هک رشد برای تبلیغات و جذب مشتری با توجه به هزینه های بالای تبلیغاتی و فروش پایین در کلیه کسب و کارهای کشور، بهترین مدل رشد است. برای جذب مشتری، الزاما به دنبال تبلیغات اینترنتی نباشید. 3. کسب و کارهای پلتفرمی که مدل کاری شبیه به اسنپ فعالیت می کنند نیاز به حجم بالا مشتری دارند. ایجاد این گونه کسب و کارها با توجه به هزینه بسیار بالای ایجاد و رشد کسب و کار، به هیچ وجه توصیه نمی شود. 4. فکر کنید تا ابد، هیچ سرمایه گذاری به سمت شما نخواهد آمد. تمام نیروی خود را متمرکز به ایجاد یک کسب و کار سودده کنید. 5. سعی کنید کسب و کار خود را در کنار یک شغل کارمندی یا فریلنسی انجام دهید تا فشار هزینه های زندگی، شما را از ادامه راه کسب و کار جدید خودتان مایوس نکند. reza.zeinali84reza.zeinali84Mon, 24 Sep 2018 21:10:17 +0330https://virgool.ir/@reza.zeinali/httpsvirgooliorezazeinalisdfsdf-ltfmj5mw7nht افراد که شروع به کار می کنند، حسابی ایده آل گرا و کمال طلب هستند. با جدی شدن فضای کار و سختی های ناشی از اون و کنار اومدن با سایر حقیقت های زندگی مثل درگیری ها یا شکست های عاطفی، حس کمال طلبی کمی فروکش می کنه. شکست هایی در کاسبی افراد هم میتونه یکی از این دلایل باشه. تا جایی که در سنین 30 سالگی، انتظار خاصی از زندگی ندارند و فکر می کنند جایی که ایستادند، احتمال همون جایی که تقدیر براشون ساخته و از تقدیر هم نمی شه فرار کرد. ایده آل گرایی در اوایل سی سالگی، مجددا به ذهن بعضی افراد می رسه. در واقع ایده آل های فراموش شده اونها مثل بومرنگ به سمتشون پرتاب می شه. یکی از دلایل افسردگی های 30 سالگی همین هست. مقایسه با سایر افراد از لحاظ وضع مالی و تحصیلی و اجتماعی در این سنین خیلی فراگیر هست و وای به حال روزی که یک نفر فکر کنه که همه جلو رفتن و او در جا زده! میدونید بدترین چیزی که در زندگی شما ممکنه پیش بیاد چه چیزی هست؟ مرگ عزیزان؟ از دست دادن یک دوست، ضربه عاطفی شدید؟ اینها همه میتونه خیلی تاسف آور باشه، ولی زمان که می گذره، این دردها تسکین پیدا می کنند. بدترین چیز توی زندگی اینه که وقتی پا به سن گذاشتی، کسی رو ببینی که یه روز دوست داشتی اون طوری باشی و اونجور زندگی کنی! اکثر ما ایرانی ها تقدیرگرا هستیم. یعنی اگر حادثه بدی برای ما پیش میاد، فکر می کنیم که این کار حتمن باید انجام می شده و نمی شده جلوش رو گرفت. این تفکر تقدیرگرا، بلا و آفت فکر و روح ما میشه و باعث می شه که از تلاش کردن، و خروج از ناحیه امنی که برای خودمون ساختیم، دست برداریم و قانع باشیم به چیزی که بدست آوردیم و سعی کنیم مثل بقیه مردم زندگی کنیم. یکی از نق زدن های متداول ما در این سنین این هست که پدرو مادر ما برای ما کاری نکردند! خب البته اگر شما رو برای بعضی مهارت های زندگی مثل تصمیم گیری در شرایط سخت، مسئولیت پذیری در اشتباه ها و تصمیم ها، کلاس های آموزشی مثل زبان، قدرت ارتباط با جمع و سخنرانی، .... به شما داده بودند یا شرایط یادگیری اون رو برای شما آماده کرده بودند، الان میتونستید با قدرت بیشتری قدم بردارید. ولی خب، الان که نشده چیکار می کنید؟ دست روی دست می گذارید تا ببینید تقدیر برای شما چی آماده کرده؟ خوشبختانه بهانه خیلی خوبی هم برای این افراد هست و اون، شرایط خانواده خودشون هست و می تونن استدلال کنن که خانواده ما هم همینطور زندگی کردن، پس از من چه انتظاری هست که یه زندگی بهتری برای خودم بسازم؟ اگر ادیسون این استدلال رو داشت، هیچ وقت لامپ رو اختراع نمی کرد!reza.zeinali84reza.zeinali84Sat, 22 Sep 2018 22:06:13 +0330https://virgool.ir/@reza.zeinali/httpsvirgooliorezazeinali-ywz5fk5sbeqk بچه تر که بودم یکی از علاقه هام این بود که یه کارگاه تولیدی داشته باشم و بتونم وسعتش بدم. تولید صنعتی رو خیلی دوست داشتم و از دیدن فیلم های کارخونه های مختلف خیلی لذت می بردم. توی دبیرستان مطالب اقتصادی روزنامه ها رو میخوندم و سرگذشت کارآفرینان موفق رو مطالعه می کردم. بزرگ تر که شدم، توی بازار رفتم و در صنف ابزار مشغول به کار شدم، یه صنف 100% صنعتی! 22 سالم بود و تمام وقت اونجا مشغول بودم. بعد از یکی دو سال، اوستا یا همون رئیس شرکت، من رو با خودش به کشورهای دیگه می برد که کار خرید و مذاکره رو انجام بدیم. 24 سالم بود که اولین بار پای یک مذاکره از 8 صبح تا 6 عصر نشستم، که کلی برام سنگین بود. توی سالهای بعد، کارخونه های دیگه ای در کشورهای دیگه با سبک های تولیدی متفاوت دیدم. همچنان از دیدن کارخونه ها لذت می بردم، ولی احساس می کردم لذت گذشته توی من وجود ندارد. یه دلیلش این بود که مشغول انجام ماموریت برای شرکت بودم، و سعی می کردم که هدف ماموریتم رو درست انجام بدم. و بعدها که این مسافرت های کاری خیلی زیاد شد، شاید اون عشق و علاقه زیاد هم خیلی کمرنگ تر شد. دیدن کارخونه ها، حس اشتیاق کمی رو توی من بوجود میاورد. در این سالها، با افراد ایرانی و خارجی خیلی زیادی آشنا شدم که همگی وضع مالی خوبی داشتند. نکته جالب بین همه اینها (باستثنای تعداد خیلی کمی که خانواده تاجر یا کاسب داشتند) این بود که از پایین ترین سطوح شغلی شروع کرده بودند. یک رئیس کارخونه توی چین رو می شناختم که متوجه شدم 500 میلیون دلار ثروتش هست. زمانی که ویدئو در چین ممنوع بود، حدود 30 سال پیش، ویدئو داشت و خونش رو تبدیل به سینما کرده بود و از مردم پول می گرفت! یا در بازار خودمون، شخصی رو دیدم که شنیده بودم سال 68 دستفروش بوده و الان تاجر بود و کارش پاساژ سازی در بازار بود. افراد در هر صنفی از صفر شروع می کنن، به سمت های بالاتر می رسن، دریافت های بهتری دارند و پیشنهادات بهتری دریافت می کنند. زمانی می رسه که باید از جایی که هستی بلند بشی و یه قدم جلو بگذاری. اگر این اتفاق برات نیفته، ممکنه در سالهای آینده، دچار نوعی تناقض درونی برسی. این تناقض، قدرت انتخاب راه درست رو ازت می گیره و ممکنه که تمام عمرت رو به عذاب کشیدن از وضعیتی باشی که البته به نظر بعضی ها، آرزوشون هست که به جای تو برسن. اگر شاگرد یک مغازه هستی، باید بعد از چند سال کار کردن، اونقدر پس انداز داشته باشی و اونقدر جرئت داشته باشی که بتونی یک مغازه کوچک در هر جای شهر هم که شده برای خودت دست و پا کنی و شروع به کسب درآمد برای خودت کنی. بعد از چند سال، این مغازه کوچیک، ممکنه تبدیل به یک بزرگ بشه، و مرحله بعدی، میتونه ایجاد فروشگاه های زنجیره ای، یا فروش حق امتیاز استفاده از نام تجاری باشه. قدم بعدی میتونه ایجاد یک مجتمع تولیدی کوچک باشه و طی چند سال، این کارگاه کوچک، یک کارخونه خوب باشه. کل این پروسه شاید 15 سال طول بکشه و هدف رو مثل یک درخت، باید پرورش داد و ازش مراقبت کرده و براش وقت گذاشت. افراد در 18 سالگی، پر از انرژی و انگیزه هستند برای رسیدن به هدف ها یا آرزوهاشون. وقتی که وارد بازار کار می شن، خیلی زیر فشار کار می رن و بعضی موقع ها یادشون میره که هدف ها و آرزوهاشون چی بوده و به عبارتی، پاشون سریع تر از مغزشون حرکت می کنه. چند وقتی بود که به این فکر می کردم که چرا سمت تولید نرفتم؟ آیا رفتن من به بازار و کار کردن در بازار اشتباه بود؟ جوابش البته خیر هست. جایی که شروع کردم، جای مناسبی بود که مدیران شرکت هم به من اجازه رشد می دادند، ولی زمانی که باید یک قدم به جلو می گذاشتم، بخاطر خرابی وضعیت بازار یا نداشتن سرمایه کافی (که همگی بهانه بسیار خوبی برای توجیه هستند) این کار رو نکردم. بگذریم از اینکه شیرینی های کارمند بودن اون هم در یک محیط که قابلیت های یادگیری زیادی می داد، مانع از این می شد که به دردسرهای شروع یک کسب و کار شخصی فکر کنم. کارمندی یعنی 9 صبح تا 6 عصر، بعدش هم باشگاه، سینما، یا وقت گذاشتن با خانواده و کسب و کار شخصی یعنی تمام ساعت های هفته، درگیر کار بودن. پیوند بین فعالیت های یک انسان در طی مراحل مختلف زندگی همون فراموش نکردن هدف هست. این پیوند جایی قوی میشه که فعالیت فعلی رو قطع کنید! نه به این معنی که هدف رو رها کنید. برعکس، یعنی قدم بعدی رو بردارید. برای یک عمده فروش بازار، قدم بعدی رشد فردی و کسب و کارش اینه که اجناسی رو از کشورهای دیگه وارد کنه و بفروشه، یا تولید کننده بشه. هیچ وقت پیوند و گسست اینقدر در کنار هم معنا پیدا نکردند و نمی کنند. برای رسیدن به نقطه ایده آل مالی، رسیدن به کمال، یا لذت بردن از لحظه های زندگی، باید پیوند و گسست رو توی همه مراحل زندگی داشته باشیم و خوب تشخیص بدیم که کی باید رها کنیم و به مرحله بعدی برسیم. این افسانه رو از خودمون دور کنیم که اگر کسی تونسته کاری کنه، اون زمان بازار بوده و وضع اقتصادی خوب بوده و الان هیچ کاری نمی شه کرد و هر کسی یه کار جدید برای خودش شروع کنه، جز بدبختی و ورشکستگی هیچ چیز در انتظارش نیست. باید بدونیم که هر دوره ای مقتضیات خودش رو داره. شاید 20 سال پیش، شغل شریف بساز بفروشی یه شغلی بود که نیاز به سرمایه اولیه چندانی نداشت و سود خیلی خوبی هم داشت. ولی الان سرمایه خیلی زیادی برای شروع داره. 10 سال پیش، حساسیت مردم نسبت به قیمت خیلی پایین بود. ولی در حال حاضر، خیلی بالاست. همین میتونه نیاز برای ایجاد محصولات یا خدماتی که هزینه پایینی داره رو ایجاد کنه. reza.zeinali84reza.zeinali84Thu, 20 Sep 2018 23:08:45 +0430https://virgool.ir/@reza.zeinali/httpsvirgooliorezazeinali84avoicefromheart-sj7avtl7ic0lسخنی از دل! دو هفته ای بود که فکر نوشتن، ذهن منو مشغول به خودش کرده بود. درگیری های کاری و درس های دانشگاه (مخصوصن ساختن پاورپویننت های محیرالعقول!) بدجوری ذهن و وقتم رو گرفته بود. امشب تصمیم گرفتم که شروع کنم نوشتن رو. سرعت ضعیف نت در ساعت یازده شب، باعث شده که نیم ساعت منتظر بمونم که فایل های که استادم برام فرستاده رو دانلود کنم. بهرحال، فکر کنم بهانه خوبی هست برای نوشتن. کلن فکر می کنم یکی از باگ هایی که بدن بعضی آدم ها داره اینه که وقتی خسته و خرابه، شروع می کنه به تخیل و کارهای عجیب غریب میخاد از آدم. بهرحال.اسم این ستون هست "سخنی از دل"، دوست دارم توی این ستون تجربیات شخصی خودم را بزارم تا هر کسی که مسائلی شبیه به اون رو توی محل کار، زندگی، دانشگاه، یا هر جای دیگه دیده، بتونه یه تجربه روشن و واضح از اون هم داشته باشه. جمله های هیچ نظم ادبی نداره و سعی می کنم همونجوری که دارم حرف میزنم، همونجوری هم بنویسیم، پادکست صوتی هم ندارم، چون فکر می کنم حوصله افراد برای خوندن خیلی بیشتر از شنیدنه. بریم سر اصل مطلب. بعد از مشکلات عجیب و غریبی که طی یک سال گذشته برام پیش اومد و چشم من رو بیشتر به محیط اطرافم باز کرد، به این نتتیجه رسیدم که هر کسی توی زندگی که داره، هرچند سال که عمر می کنه و هر جای دنیا و توی هر عصری که زندگی می کنه، ماموریت یکسانی با تمام افرادی که به این دنیا اومدن و از این دنیا رفن داره: مردم به دنیا میان، زندگی می کنن تا بتونن کشف کنن که خدا چه استعدادی رو توی اونها گذاشته. ماموریت هر انسانی تو زندگیش اینه که این استعداد خارق العاده که نظیرش توی هیچ یک از افراد دیگه نیست (دقیقن مثل اثر انگشت) بشناسه و به کار بگیره. رمز سعادت هر آدمی هم همین میتونه باشه. یافتن استعداد ذاتی هر فرد و بعدش دنبال اون رفتن، در تمام سال های عمر هر آدم، احساس رضایت و سعادت برای هر آدمی درست می کنه. توی هر سنی که باشی، از کاری که می کنی لذت می بری. افراد زیادی رو می بینم که وقتی سن و سالی ازشون می گذره، کمی افسرده و خموده میشن، یا بعد از بازنشستگی برنامه خاصی ندارن و یخورده افسردگی می گیرن. فکر می کنم اینا همونایی هستن که توی سالهای قبل، استعداد درونی خودشون رو کشف نکردن. هر سنی هستید، از هر جنسیتی، با هر سطح طبقاتی و خانوادگی، با هر مدل مشکلی که تو زندگی دارید، هیچ وقت یه کار رو نکنید: مقایسه خودتون با بقیه افراد. شاید این رو قبلن هم شنیده باشید، ولی وقتی که بحث استعداد مطرح میشه، این قضیه خیلی نمود پیدا می کنه. شاید تو مهارتت توی آنالیزهای ریاضی خیلی خوب باشه، ولی فاز و نول رو نتونی از هم تشخیص بدی. شاید از دو سالگی مثل سهراب پورناظری کمونچه میزدی و الان استادی، ولی وزنه 400 کیلویی نمیتونی بالای سر خودت ببری، شاید دو ماه توی بیابون موندن و مرمت آثار باستانی هیچ اذیتت نکنه، ولی حوصله نداشته باشی یه جلسه دو ساعته توی کلاس روانشناسی شرکت کنی. یا شاید هم توی اکثر کارهایی که خواستی شروع کنی، شکست خوردی! (یخورده شبیه به خود من). استعدادتو که بشناسی، دنیا برات کوچیک میشه، مرز نمیشناسی، هیچ کس هیچ قیمتی نمیتونه روی تو بزاره. اینو هیچ وقت فراموش نکن: استعدادی که تو داری رو هیچ کس دیگه ای روی زمین نداره!باز هم با هم حرف میزنیم.reza.zeinali84reza.zeinali84Sat, 30 Jun 2018 00:49:41 +0430