https://virgool.ir/feed/@reza.nedariکارشناسی مهندسی شیمی صنعتی اصفهان/ کارشناسی ارشد مدیریت رسانه صدا و سیماfa2026-11-12 06:14:06https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@reza.nedarihttps://virgool.ir/@reza.nedari/زمانه-بادکنک-ها-nsuv0iz6uo64وقتی از زمانه صحبت به میون میارم یعنی میخوام از چیزی که همه رو درگیر کرده حرف بزنم. از چیزی که خیلی آروم و یواش همه رو درگیر کرده!زمانه فعلی زمانه بادکنک هاست.بادکنک یه حجم خیالی داره که با یه سوزن میترکه.و حالا ربط بادکنک به ما چیه؟!خب بریم پرده دوم!!طبق عادت مالوف اینستا را باز کرده و شروع میکنم به دیدن استوری ها!یک استوری حرصم را در میاورد. بلاگر انقلابی مان کلاس آموزش بلاگرانقلابی شدن گذاشته... یحتمل خیلی از حزب اللهی ها هم با دیدنش ذوق کرده اند که با پرداخت دو میلیون و هفتصد هزار ریال میتوانند کنشگری شوند که دویست و هفتاد کا فالوور دارد و رئیس جمهور تعیین میکند. انصافا جذاب و فریبنده است.محسن آقایی میگفت فرهنگ غربی فرهنگ فروکاستن پیچیدگی هاست. ریداکشن اگر اشتباه نکنم. دنبال ساده کردن است ... دقیقا مثل همین ساده کردن بلاگری برای انقلاب و تاثیر گذاری کلان! همینقدر مثل فرهنگ غرب جذاب و فریبنده.نوبت آن رسید گذری کنم بر پرده سوم!!!حقیقت آن است معتقدم برعهده گرفتن رسالت کنشگری اسلامی چیزی دقیقا شبیه کار انبیاست. عین صاد اشاره میکند که راهی که حسین با (از دست دادن) سر رفته را ما با پای پیاده نمیتوانیم برویم. کنایه از سخت بودن مسیر ...کلام را خلاصه تر کنیم باید گفت آقا برای کنشگری در مورد انقلاب اسلامی باید انقلاب خمینی و اسلام ناب را شناخت. چطور میشود؟وقتی که ازت میپرسم چقدر مطالعه تو این زمینه داشتی جوابت چیه؟راستش یبار طرح کلی رو خوندیم، اونم تا آخر پیش نرفت و وسطش ول شد.خب دیگه؟اممم فتح خون آوینی هم قشنگ بودخب!امیرخانی هم خوب مینویسه،همین!!آره دیگه همینم زیاده آخه وقت نیست کلی کار دارم(لابد یکیش هم شرکت در دوره بلاگری انقلابیه)این رو که میگی انگاری یه پارچ آب یخ میریزن رو سرم.یا اباالفضل!برادران و خواهران گرامی، نمیدونم با چه ادبیاتی باید بگم که دچار جهل مرکبیم. نمیدانیم که جاهلیم. دلخوشیم به همین مقدار، ای کاش خمینی بار دیگر بگوید دلخوش به همین مقدار نباشید...فهم انقلاب و اسلام را اینطور برای خود تعریف کرده ام که از منظر متفکرینی که مروجین این اسلام انقلابی بودند دریچه ای به هستی باز کنم.به همین خاطر به دوستانم با شور و حرارت میگویم:عزیزانم وقتی میگی من قراره کنشگر بشم باید درکی از اسلام ناب و اسلام آمریکایی خمینی داشته باشیباید چندین بار انسان 250 ساله را مرور کرده باشیباید لااقل در دو سه کتاب از مرحوم شریعتی که واقعا قلمش حیرت آور است چرخی زده باشیبعقیده بندهباید مواجهه مطهری را با شبهات ببینی... وقتی میفهمم در عمرت از مطهری چیزی نخوانده ای میخواهم سرم را بکوبم به دیوارباید عمق دید بهشتی را حس کنی که چطور عاقلانه با مباحث اسلامی برخورد میکند و چگونه ساختار های این انقلاب را میتواند پایه ریزی کند...وقتی صرفا عاشق شوید رو از بهشتی شنیدی بازم باید سرم رو بکوبم به دیوارباید بدانی ثمره عمر مصباح یزدی در چه خلاصه شده، فلسفه سیاسی اسلام چیست؟ بتوانی لا اقل دفاع یا نقدش کنی...مرتضی آوینی چطور توانست از منظر انقلاب هنر را بازتعریف کند، مرتضی چطور عمق تمدن مقابل اسلام (همون غرب ) را چشیده و به زبان آوردهعین صادمان چطور با طرح شاکله ذهنیش میتواند مرده ترین روح هارا به جنبش درآورد و بین تربیت و اخلاق و احکام و سیاست رابطه ای جدایی ناپذیر بیان کندشارح مثنوی و نهج البلاغه مرحوم علامه جعفری چطور مینویسد ، اصلا قلمش سنگین است یا سبک؟از مفاهیم گفتمان سازی، حلقات میانی و تمدن اسلامی چند دقیقه میتوانی ارائه ای همه فهم و شیرین داشته باشی؟از حرکت تشکیلاتی ائمه در صدر اسلام ، از تقابل جریان های روشنفکری و سنتی در عصر مشروطه از تعریف مکتب تفکیک یا فلسفه صدرایی در حد دو پاراگراف میتوانی قلم بزنی؟عزیزم ما به چی دلخوش شدیم؟ به تیپ زدن و لباسای خوشگل پوشیدن و هزارتا افکت پریمیر و افترافکت و چهارتا فحش یا شبه استدلال هیجانی ؟راهی که حسین با دادن سر رفت را نمیشود با دو میلیون و هفتصد هزار ریال خریدای علمای اسلام! فکری به حال اسلام بکنید جان منخطر سطحی شدن در دین وحشتناک داره زیاد میشه و یکی یکی بچه های فوق العاده باهوش و پراستعدادمون رو دلخوش کردهاز جوانان عزیز ما داره بادکنک درست میکنه، گویا زمانه زمانه بادکردن هاستبادکردن بادکنک ها!بی تفاوت بودن تاوان داره...رضا ندریرضا ندریSat, 18 Sep 2021 09:14:19 +0430https://virgool.ir/@reza.nedari/گفتگو-برای-زنده-ماندن-zduifcb4uya3از تابستان دائما در این فکرم که اولا چرا باید به اصلاح امور امید داشته باشم؟ و ثانیا چگونه می‌توانم این امید را به خیل عظیم ناامیدان اطرافم هدیه دهم و ثالثا چه کنشی می‌توانم داشته باشم که لمس کنم نه واقعا این امید واهی نیست.لااقل برای خودم جالب بود که وقتی گفتگوهای صریح را تماشا می‎‌کنم، گوهر امید در دلم بیشتر می‌درخشد.راهکار های مختلفی به ذهنم رسیده بود ولی از میان همه آنها فکر می‌کنم رسالت من گفتگو است. یک نیروی عظیم درونم دائما مرا حرص می‌دهد که این نسل نیاز به گفتگو دارد. این گفتگو باید بدور از حواشی بوده و مستقیما برود سر اصل مطلب. البته رفتن سر اصل مطلب مطمئنا مقدماتی دارد ولی به معنی پرداختن به حواشی نیست.حس می‌کنم با اینکه بسیاری از مردم در نان دارند، بی عدالتی را می‌بینند، بیکاری مانع بروز استعداد هایشان شده، از بی‌ارادگی رنج می‌برند و توانایی پرداختن به امور واجب و ضروری را بدلیل تنبلی ندارند. وقتی علت نا امیدی را می‌پرسم به همین مسائل می‌رسم. فکر می‌کنم تشنگی نسبت به گفتگوی بدردبخور از همه عوامل مهم تر است.گاهی اوقات با خود می‌گویم هر قدر شرایط زندگی سخت شود آیا ممکن است بتوانم با گفتگو کردن این سختی هارا تبدیل به آسانی کنم؟ آیا اگر تک تک مردم این سرزمین و حتی این کره خاکی مخاطبی برای حرف های در نطفه خفه شده‌شان می یافتند، هنوز هم به این اندازه در یاس غرق شده بودند؟مگر چه اعجازی است در کلام...در دانشگاه هر وقت فشار مشکلات هجوم می‌آورد پناه می‌بردیم به خلوت های یکی دو نفره با یکی از دوستان که او هم عطش گفتن و شنیدن برایش پدید آمده بود.و از شیرین ترین لحظات زندگی ام همین گفتگو هاست که از 12 شب تا 4 صبح ادامه می یافت.گفتگو حین پیمودن تمام مسیر های این دانشگاه وسیع! واقعا لحظاتی است تکرار نشدنی.آنقدر هنگام این شب‌پیمایی ها ذوق می‌کنم که فکر میکنم هیچ مشکلی در زندگی‌ام نیست. و جالبش این بود عمده این گفتگوها پیرامون مشکلات زندگی‌مان بود.و اکنون می‌بینم که باز کردن باب گفتگو از مهم ترین راه های زنده ماندن ماست...و از مهم ترین دلایل امیدواری مان.البته نه گفتگوی بی‌قید، بدون چارچوب و بی‌هدف و منافقانه بدین معنی که با واژه ای مقدس هدفی نامقدس را در نظر بگیریم.گفتگویی که دلمان را آرام کند و فکرمان را روشن!باید لسان قوم را یاد گرفت، (شاید از همین جهت اخیرا علاقه ام به حوزه رسانه بصورت تابع نمایی جهش یافت)و گوش شد برای صداهای به زبان نیامده!رضا ندریرضا ندریThu, 01 Apr 2021 20:54:14 +0430https://virgool.ir/@reza.nedari/بگذارید-حوصله-تان-سر-برود-kggb2roszralبا شیوع کرونا ویروس و قرنطینه اجباری مردم در خانه هایشان بحرانی گریبانگیرمان شده به عنوان لحظات ملال آور زندگی.در همین ایام ملال آور ناچار خودرا با چرخیدن در صفحات مجازی از شبکه های اجتماعی مختلف سرگرم می‌کنیم تا این ایام ملالت آور زودتر به سر شود. در همین گردش های مجازی مواجه شدم با مقاله ای در سایت ترجمان با این عنوان(با بی حوصلگی نجنگید ، به آغوشش بکشید)). در این نوشتار آمده ملال وضعیت عمیقا نامطلوبی است برای انگیزشی که ارضا نشده . دوست داریم کاری دل نشین انجام دهیم اما می‌بینیم نمی‌توانیم و مهم تر اینکه با افزایش آگاهی از این ناتوانی سرخورده می‌شویم.غرض من رد یا تایید نوشتار فوق نیست ولی به عنوان جرقه ای که ذهن را آماده پرداختن به این موضوع می‌کند آنرا مفید می‌دانم.این ملال یا همان حسی که هر شخص با ادبیات خودش از آن سخن می‌گوید چرا بوجود می‌آید و آیا باید از دست آن خلاص شد؟با تعطیلی مدارس و دانشگاه ها، قرنطینه شدن در خانه و حتی عدم دسترسی به اینترنت مطلوب ،لغو مهمانی ها و طبیعت گردی با حجم بالایی وقت اضافه مواجه شده ایم.شخصی که در نظر داشت بیشترین لذت ر از ایام تعطیلات نوروز ببرد با این شرایط دچار بحران عمیق تری هم می‌شود نسبت به حالتی که مثلا در تابستان که معمولا تعطیل است این قرنطینه رخ می‌داد.این حس بی قراریمان و اینکه گاهی اوقات از این تلاوت تکرار به مرزهای جنون نزدیک می‌شویم در این ایام سخت گریبانگیرمان شده است.شاید بتوان گفت دنیای مدرن امروز برای بشر آنقدر سرگرمی و تفریح درست کرده بود که هرگاه از فعالیت هدفمندش فارغ می‌شد می‌توانست براحتی وقت خودرا بگذراند و با مسئله بحران پوجی خیلی مواجه نشود.این است که در همین مقاله آمده تا 2023 مبلغ 2.6 تریلیون دلار در صنعت بازی و سرگرمی جابجا می‌شود. روز بروز سرگرمی های بیشتر و متنوع تر تا جایی که گویی این تنوع پایان نمی‌پذیرد و بشر تا بی نهایت می‌تواند خلاقیت به خرج دهد.این عدم درگیری با بحران پوچی، مارا به انسان های کوچک مبدل کرده است. برتراند راسل در کتاب فتح شادی(1930) بیان می‌کند نسلی که تاب ملال را ندارد نسل مردان کوچک خواهد بود. مردانی که بیش از حد از روندهای آرام طبیعت جدا شده اند ؛ مردانی که هر نشانه حیاتی در وجود آنها به آرامی تباه می‌شود ، توگویی گلهای بریده از شاخه ای درگلدان اند..و برگردیم به بحران خودمان...این است در مواجهه با بحران کرونایی دیگر کاری نداریم که در وقت فراغت از آن و برای دوری از تفکر و اندیشیدن به پوچی و سرگرمی روی بیاوریم. از هراس اینکه در تک تک این اوقات فراغت بازهم مسئله پوچی رخ بنمایاند تک تک دقایق را سعی داریم با سرگرمی های متنوع بگذرانیم. این است که احتمالا خیل عظیم استوری هایی را دیده اید که افراد بشر برای گذراندن اوقاتشان از بقیه درخواست دارند تا سرگرمی های جدید تری به آنها معرفی کند تا حوصله شان سر نرود.من به مسئله این گونه نگاه می‌کنم که وقتی انسان کوچک بماند و در مواجه با بحران ها به راه حل فکر نکند بلکه سعی کند به درپوش گذاشتن روی ملال بپردازد این درد عمیق روزی مثل الان بیشتر خودنمایی می‌کند.جالب اینجاست برای فرار از این مواجهه و بی حوصلگی نسخه ای می‌پیچیم که برخاسته از دل بحران است. مردم معمولا یکدیگر را در این مواقع به توسعه سرگرمی ها توصیه می‌کنند نه باز هم پرداختن به صورت مسئله و تفکر در آن.بحران ناشی از توسعه سرگرمی با توسعه بیشتر سرگرمی نه تنها رفع نشده که عمیق تر خواهد شد و این است ریشه آشفتگی و سردرگمی روزافزون ما!مشکلی دیگر که ما را از توجه به این غافل می‌کند همین حواس پرتی در هنکام پرداختن به سرگرمی هاست که رنجی نداریم ولی در ادامه سوالات بیشتر ذهن ما را با خود درگیر خواهند کرد.مسئله اینجاست که این اهداف و امیال و سرگرمی ها پاسخ گوی این استعدادو این نیاز نیست. وقتی که کفش برای پا تنگ می‌شود یا پایمان درد می‌گیرد و عذاب می‌کشیم یا بناجار کفش پاره خواهد شد. پارگی و کوچکی کفش را نمی‌توان با وصله زدن حل کرد که یا باید درد پا و عوارض آنرا بجان خرید یا کفش را عوض کرد.این حجم عظیم استعداد و وسعت وجودی انسان است که با این مسائل آرام نمی‌شود.یا باید به تنوع ها روی آورد که ممکن است مسئله را به ظاهر حل کند یا باید با دل بریدن از تنوع ها، تحرک را برگزید و کفش را عوض کرد. تلقی انسان از خودش و دنیا باید عوض شود و در خود وسعتی و ظرفیت متناسب به خود واقعی اش پیدا کند.مرحوم صفائی حائری (عین.صاد) در این باره می‌گوید: کسی که بهترین ماشین را و شکل گرفته ترین وسیله هارا و تکامل یافته ترین مرکب هارا با خود دارد مسئله محدودیت ها و ترافیک را را بیشتر احساس میکند و عمیق تر میفهمد. انسان گاهی به بن بست می‌رسد ، با اینکه نیرو و توان دارد راهی پیش پایش نیست. اما گاهی راهش هست، جایی برای رفتن دارد اما توانش نیست. این عجز است و آن عبث و پوچی.عبث بی مصرف ماندن اتعداد های عظیم انسانی است که عظمت خودرا یافته ، و پوچی زبونی انسان در برابر شکست و بحران هایی است که به تجربه حسشان کرده .عبث از درک عظمت انسان مایه میگیرد و پوچی از عظمت رنج ها و شکست ها .(رشد ص۲۰)با توسعه سرگرمی نمیتوان به حل بحران ناشی از توسعه سرگرمی رسید.مولوی در فیه ما فیه، آشفتگی انسان را هرچند که در علوم و مهارت های مختلف سرآمد باشد و به عبارت خودمان به وسعت رسیده باشد ناشی از عدم دستیابی و حضور دل‌آرام که همان معشوق است میداند.(در آدمی، عشقی و دردی و طلبی و خارخاری و تقاضایی هست که اگر صد هزار عالم ملک او شود، او نیاساید و ارام نیابد. این خلق به تفضیل در هر پیشه ای و حرفه ای و صنعتی و منصبی و تحصیل علوم و نجوم و غیره می‌کنند و هیچ آرام نمی‌گیرند، زیرا آنچه مقصود است، به دست نیامده است.آخر معشوق را دل‌آرام می‌گویند؛ یعنی که دل به وی آرام می‌گیرد، پس به غیر چون آرام و قرار گیرد؟{فیه ما فیه/59}در این تعطیلات پیشنهاد دارم که بیش از اینکه سرگرمی های خود را وسعت ببخشید در تکاپوی یافتن دل‌آرامتان باشید.اینکه کفش جدید ما چیست و چگونه میتوان از تلاوت تکرار دوری گزید و پا نهاد به افقی که رنج و ملال را در آن راهی نیست و درهوایی تازه تنفس کرد را دیگر بیان نمیکنم. میتوانید در این تعطیلات رشد را مطالعه کنید. دیداری تازه با قران با محوریت سوره عصر که در پی یافتن راهی است که مصداق ایه شریفه ان الانسان لفی خسر نشویم.پ.ن: این مطلب را عید نوروز 99 دقیقا در ایام ابتدای شیوع کرونا نوشتم.بگذارید حوصله‌تان سر برود!رضا ندریرضا ندریTue, 30 Mar 2021 12:58:52 +0430