https://virgool.ir/feed/@reza.golshan📃📄📰📚✒️fa2026-11-11 20:24:29https://files.virgool.ir/upload/users/21847/avatar/ehSxmg.jpghttps://virgool.ir/@reza.golshanhttps://virgool.ir/@reza.golshan/داستان-تونل-اثر-ارنستو-ساباتو-vj4obvd3jdg9داستان «تونل» با اعترافی تکان‌دهنده توسط شخصیت اول آن آغاز می‌شود؛«خوآن پابلو کاستل» نقاش و هنرمند منزوی‌ای است که می‌پندارد کسی هنر او را نمی‌فهمد، تا زمانی که با ماریا آشنا می‌شود؛ تنها زنی که اثر او را درک می‌کند.داستان از دید نقاشی روایت می‌شود که در هنگام گفتن ماجرا به جرم قتل در زندان است. ماریا نقطه عطف زندگی اوست، اما فقط برای او، نه ماریا، با اين حال برای ارتباط گرفتن با ماريا به تقلا کردن ادامه می‌دهد.خوآن اصرار دارد از زندگی و روابط ماریا باخبر است؛ گفتگوهای او با آن زن که بیشتر شبیه بازجویی است مرتباً ادامه دارد. هر جمله‌ی ماريا را با وسواس به جملات دیگر ربط می‌دهد که این نتیجه‌گیری او نه از سر دلسوزی که از فوران غرور و خودبزرگ‌‌بینی اوست.نویسنده با ظرافتی خاص داستان کتاب را مبتنی بر فلسفه اگزيستانسياليسم جلو می‌برد.داستان تونل با وام‌گیری از شخصیت‌ داستان‌های آلبر کامو نوشته شده؛ شخصیت‌های جدا افتاده از جامعه خود و تنها در برابر روزهای زندگی.آلبر کامو درباره این کتاب گفته بود:تلخی و تندی، شور و حرارت آن را می‌ستایم.reza.golshanreza.golshanSun, 03 Nov 2024 19:14:29 +0330https://virgool.ir/@reza.golshan/در-جستجویی-صادق-هدایت-elr0d7bhfdylحدود ساعت سه صبح بود؛ سر زده اومد بالا سرم، همه‌مون می‌دونستیم که دلش می‌خواد ما سرِ پست خواب باشیم تا بهونه داشته باشه انواع و اقسام آزارهای جسمی و روحی رو رومون اعمال کنه!البته این بهونه رو همیشه خودش جور می‌کرد، بهونه فقط بهونه بود، مهم هدفش بود که اصلا هیچ بهونه ای لازم نداشت!من تو سکوت بیدار بودم!با یه اخم توأم با استیصال شروع کرد به گیر دادن که: "چرا تلفن هنوز اینجاس؟"، "کی به ماهیا غذا داده؟"، "چرا پوتینت واکس نداره؟"، "جانشین گروهان کدوم گوریه؟" همین‌طور تو راهرو می‌گشت و بهونه جور می‌کرد که چشمش افتاد به یادگاری‌نوشت‌های پشتِ در ورودی!دست‌خط‌هایی که با ماژیک نوشته شده بودن، اونایی هم که امکانات نداشتن سطح فلزیِ در ورودی رو با کلید یا شیء تیز دیگه‌ای خراش داده بودن تا جمله‌ی قصارشون‌و روی در یا هرجای دیگه‌ای ثبت کنن برای نسل‌های بعد! نسلی که قراره به اجبار توی اون مکان باشن! تا بدونن کی قبل از اونا اونجا بوده!یکی مثل اونا که یه زمانی ساعت ۲ تا ۴ صبح توی برجک ۱۴ پست داده، توی آسایشگاه گردان ۴ آموزشی خوابیده یا وسایلش رو توی کمد ۴۲ گذاشته! یکی مثل اونا که اولین روز ورودش بوده یا دو ماهِ آخر خدمتش رو با روزشماری هرجور بوده به آخر کشونده!مثل وقتی که بروکس هاتلن بعد از ۵۰ سال حبس، از شائوشنک آزاد شد و نتونست دنیای جدید رو بپذیره، قبل از اینکه خودش رو از تیرک سقف اتاق بازپروری دار بزنه جمله "بروکس اینجا بود" رو بالای تیرک حک کرد.رِد که آزاد شد و در همون مختصات جغرافیایی قرار گرفت، به همون تیرک جمله‌ی "رد هم همینطور" رو اضافه کرد.حالا من اونجا بودم توی همون مختصات!این یادگاری‌ها معمولا شامل تاریخ، دوره‌ی آموزشی و اسم شهر یا محله‌شون بود به انضمام نام و نام خانوادگی یا شهرت!مثلا:این نیز بگذرد (جمله ای که در اقصی نقاط پادگان به وفور حک شده بود)جواب بی وفایی کلاش بی‌جوازه (۵ بار تکرار تو کل پادگان)جواب بی‌وفایی کلاش ۳۰ تیره (کلا این نوع قمپزا رو دیپلمه ها و زیر دیپلم‌ها ارائه میدادن)عجله نکن جزء خدمتت حساب میشه و زیاد فک نکن یکی اون بیرون منتظره (تکرار به کرات تو سرویس بهداشتی)خورش وحشت نخور امپراتور بادها میشی به انضمام تاریخ و دوره (خیلی زیاد توی سالن غذاخوری)الان که من اینو می‌نویسم تو در خواب نازی وقتی تو اینو می‌خونی من در خواب نازم (تو آسایشگاه، زیر تختا و رو کمدا)بین همه‌ی این یادگاری‌نوشت‌ها، یکیشون از همه متفاوت‌تر بود و معلوم بود همین تازگی‌ها نوشته شده!جمله این بود:"در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد. این دردها را نمی‌شود به کسی اظهار کرد!-صادق هدایت"همین جمله باعث گرد شدن چشم‌های فرمانده شد و بعد از چند لحظه سکوت و ایستادن روبروی اون جمله، با جدیت ازم پرسید: "صادق هدایت کیه؟ برید صداش کنید بیاد ببینم حرف حسابش چیه؟"اولش خیال کردم شاید بخاطر اینکه تازه‌واردیم می‌خواد خستگیِ شب بیداری رو یه‌جوری با شوخی رفع کنه! ولی بعد چند لحظه بلندتر گفت: "میگم برین بیارینش! چرا زل زدین به من؟"سعی کردم نزنم زیر خنده! گفتم: "صادق هدایت نویسنده بوده و الان اینجا نیست." با قیافه‌ی از خود مطمئن گفت: "منم همین‌و میگم! برین نویسنده‌ش رو بیارین!"در جوابش گفتم: "اینجا نیست"گفت: "خودم پیداش می‌کنم!" نزدیک طلوع خورشید بود، با صدای بلند یهو وارد آسایشگاه شد و زد زیر فریاد "آی پسر بلندشو ببینیم".همه با سرعت بلند شدن و تند تند لباس روی لباس پوشیدن. فرمانده وسط شلوغی داد میزد: " صادق هدایت، صادق هدایت..." و بعدش با خودش می‌گفت: "پیدات می‌کنم! اومدی اجباری که زبون درنیاری!"فرمانده چندهفته‌ای صادق هدایت رو صدا زد و بعدش هم دیگه فراموش کرد و آخرش هم هدایت موند با جمله‌ی ماندگارش از زندگی اجباری!reza.golshanreza.golshanFri, 24 Dec 2021 13:33:38 +0330