https://virgool.ir/feed/@reza.ahmadzadeh1377fa2026-11-11 11:07:05https://files.virgool.ir/upload/users/1743801/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@reza.ahmadzadeh1377https://virgool.ir/@reza.ahmadzadeh1377/القصه-jaaugc7hzebwهمواره در حال اثبات وجود خود به دیگران هستیم و سعی می‌کنیم آنها را به نوعی تحت تاثیر قرار دهیم. آه که چقدر احساس عدم، مهیب و هولناک است. در بعد از ظهری که این سطور را به رشته تحریر درمی‌آورم در خانه تنها هستم، هوا ابری است و هر لحظه امکان بارش باران وجود دارد. نوای غم انگیز یک ویولن سل در خانه طنین انداز شده و بی نهایت احساس دلتنگی و تا حدی انزجار می‌کنم. انزجار از چه و یا چه کسی درست نمی‌دانم، اما اگر روشنگران قرن 18 در اروپا را مبنا قرار دهیم، احتمالا آنها به ما می‌گفتند که اصل، اعتراف به تقصیر خویشتن است. البته همینجا اعلام کنم که هدف از این سطور، نه به رخ کشیدن معلومات من از فلسفه و چیزهایی شبیه به آن است و نه توانایی من در نوشتن و احتمالا استفاده از نثر مسجع و بازی با کلمات. بلعکس، هدف من از این سطور، سخنی صادقانه با خوانندگان آن است. نمیدانم چه کسی این سطور را خواهد خواند و نمی‌دانم که آیا اینها ارزش خوانده شدن دارد یا نه اما خوب میدانم که داستانی را که می‌خواهم نقل کنم حداقل ارزش یک بار شنیدن را دارد و خب بگذارید بیش از این اطاله کلام نکنم و به تدریج وارد اصل داستان شوم. دیروز صبح که وارد مترو شدم، مثل شب‌های قبل خوب نخوابیده بودم و به آرامی چشمانم را بستم و غرق در خیالات خود شدم. می‌دانستم که امروز اتفاق جالبی برایم روی خواهد داد؛ البته اگر فکر کرده اید که در این سطور، قصد وقایع نگاری زندگی خود را دارم، باید به شما بگویم که اشتباه حدس زده‌اید. نقل کردن وقایع روزمره من اگر هم ارزش نوشته شدن را داشته باشد، احتمالا یک کتاب نسبتا بزرگی از مجموعه اعترافات انسانی خطاکار خواهد بود. این کتاب البته برای اکثریت ملت شریف ایران، آموزنده خواهد بود همانظور که لقمان حکیم را گفتند ادب از که آموختی گفت از بی ادبان. باری به هر روی، از مترو پیاده شدم و بعد از ده دقیقه ای پیاده روی وارد محل کارم شدم. در محل کار ، روبرویم، دختر خوش اندامی مینشیند که صورتی صاف و کشیده و چشمانی روشن دارد . شاید فکر می‌کنید که من به او علاقه دارم و می‌خواهم در اینجا از کشاکش عشقی جانگداز سخن برانم که باید خدمتتان عرض کنم که این داستان ابدا داستان عاشقانه به معنای رایج کلمه محسوب نمی‌شود البته داستان ما به نوعی به این دختر مربوط است و داریم به تدریج به اصل داستان نزدیک می‌شویم. ماجرا از این قرار بود که چند روز پیش این دختر که از مهرویان خطه غرب تهران است در میان جمعی از دوستان خود در مورد دختر یکی از همسایگان خود تعریف می‌کرد که بسیار پریشان حال است. او برای مبارزه با این پریشان حالیش قصد دارد با یک غریبه در مورد زندگی خود حرف بزند و تمام داستان زندگی خود را برای او تعریف کند. این دختر همسایه فکر می‌کرد که میتواند با نقل کردن جزئیات زندگی خود به فردی ناآشنا که دیگر هیچوقت او را نمی بیند، اندکی تسلی یابد. من که از دور، این سخنان را میشنیدم، شاخکهایم به شدت جنبید و دو ساعت بعد به این همکارمان در خلوت گفتم که حاضرم در این چالش شرکت کنم. البته این را هم بگویم که این دختر زیبارو که از حماقتی ذاتی نیز برخوردار است اول سخن من را به شوخی گرفت و بعد تعبیر به سوء کرد و بعد که به اصرار و علاقه من را دید، قبول کرد که من را به همسایه اش معرفی کند. القصه که داستان همین است. دیروز عصر، من این دختر همسایه را دیدم. این اتفاق در کافه ای ساکت در یکی از خیابانهای منتهی به انقلاب افتاد و من با او روبرو شدم تا قصه زندگی اش را بشنوم. او دختری 30 ساله به نظر مرسید که به دلیل مانتوی طوسی اش، میتوانست با دختران دبیرستانی اشتباه شود . اول از همه بگویم که او قیافه ای خیلی عادی داشت. اما حالت صورت و نوع حرف زدنش و در آخر محتوای کلامش باعث شد، قیافه او در ذهنم تاثیری عمیق بر جای بگذارد . همین الآن میتوانم تمام جزئیات صورت او را به خاطر بیاورم و فکر میکنم تا عمر دارم هیچگاه قیافه او از ذهنم پاک نشود. او صورتی به نسبت پهن داشت و به صورت کاملا مبتدیانه ای بود و نمیدانم چرا آنقدر بد و زیاد خط چشم کشیده بود. اولین سخنانی را که به زبان آورد بسیار با با مِن مِن و دودلی بود ولی بعد از سلام و اندکی خوش و بش توانست اعتماد به نفس خود را بیابد و شروع به تعریف کردن زندگی خود کند. من که تمام روز را منتظر این لحظات بودم، سراپا گوش شدم؛ اما آنچیزی که در ادامه از زبان او شنیدم خیلی متفاوت از آنچیزی بود که مرا به انجا کشیده بود و به همین دلیل من را به کلی متحیر و مبهوت کرد.. قبل از بازگو کردن سخنان، همینجا بگویم که لحن صحبت کردن او به شدت شبیه من بود و به همین دلیل من راحت تمام کلماتش را به خاطر دارم و به همین دلیل میتوانم آن را کامل و امانتدارانه تشریح کنم. خب، در ادامه عین کلمات او را در اینجا می آورم "من در یکی از شهرهای فلات مرکزی ایران، در جایی که دو رشته کوه زاگرس و البرز با هم تلاقی میکنند متولد شدم. البته همه ایران سرای من است؛ اما این شهر به طور خاص، در سرنوشت من تاثیر بخصوصی گذاشت و باعث همه آن اتفاقاتی شد که در ادامه به انها خواهم پرداخت. من دو سالی بیشتر نداشتم که مادرم را از دست دادم. میگویم از دست دادم چون دقیقا کسی نمیداند چطور از دست رفت ولی یک روز مریض شد و سپس روز بعد مرد. برخی از آشنایان و دوستان قدیمی ما میگویند از بیماری روانی رنج میبرد و این امر در آخر باعث مرگش شد اما پدرم و خیلیهای دیگر به کلی این قضیه را انکار میکنند. به هر صورت من بدون مادر بزرگ شدم. شهر کوچک ما بسیار مذهبی بود و هر روز در هر محله، مراسمهای مذهبی برگزار میشد و تقریبا همه مردم از روی عادت و یا شایدم اعتقاد در آن شرکت میکردند. من و پدرم هم در این مراسمهای مذهبی شرکت میکردیم و باید اعتراف کنم که من آنها را بسیار دوست میداشتم چون تنها سرگرمی ما همینها بود و ما که کودکانی خردسال بیش نبودیم در خلال این مراسمها، کلی بازیگوشی میکردیم و لذت میبردیم. به هر صورت کودکی من هم اینگونه گذشت. باید بگویم که نداشتن مادر بسیار برایم سخت بود اما من در رویاهایم تقریبا هر روز او را میدیدم. او که تصویری محو برایم داشت، تقریبا هر شب به خواب من می آمد و وه که چقدر این رویاها لذت بخش بود. شاید بهترین لحظه های عمرم تا به امروز، همان رویاهای کودکی بود. معمولا در لباسی سفید و قامتی بلند او را میدیدم که تمام خانه مان با حضورش روشن است او در لباسی سفید به همه لبخند میزد و مهر و محبت را در همه جا می پراکند. خوب یادم است که در هر سنی متناسب با شرایط او را در جایگاه های مختلف میدیدم. مثال در روزهای اول دبستان او را به عنوان معلم مدرسه در خواب میدیدم. البته بعدها که بزرگتر شدم نقش مادرم در خوابها عجیب و عجیبتر شد و به تدریچ رنگ و معنایی دیگر گرفت خب در اینجا لازم است در مورد پدرم هم چند کلمه ای بگویم. پدر من نیز در همه مراسمهای مذهبی شرکت میکرد و البته اعتقاد چندانی نداشت و ندارد؛ اما انجام این کارها به او آرامش میداد. پدرم انسان خوبی بود، هیچ وقت در زندگی شک نمیکرد هیچ وقت از معنا در زندگی سوال نمیکرد و فکر نمیکنم هیچ وقت در زندگی بحرانی جدی داشته است. از نظر اخلاقی انسان بسیار موجهی است اما در گذشته یک سری از عادتهای شنیع داشت. مثلا یادم میاید در زمانی که 6 یا 7 سال داشتم، او را دیدم که با دوستانش شوخی جنسی میکرد. البته در شهر ما که در ایران عزیزمان جای دارد، شوخی جنسی بین پسران جوان و یا حتی مردان بزرگسال بسیار شایع است و قبحی در این زمنیه وجود ندارد. به هر صورت زندگی به همین منوال گذشت تا آنکه من به تدریج وارد سنین نوجوانی شدم. در این سنین بود که من هم مانند تمام نوجوانان عصر حاضر سوالات جدی در مورد زندگی در ذهنم ایجاد شد. به تدریج به تمام آنچیزهایی که تا آنزمان بدیهی می انگاشتم شک میکردم و این امر موجب شد که در عرض چند سال به کلی متحول شوم. اولین نشانه های تحول در خوابهایم ظاهر شد و آن مادری که در رویاهای کودکی بسیار زیبا و مهربان بود، در خواب های سالهای نوجوانی به صورتهای عجیبی در می آمد و بعضا شکل ترسناک به خود میگرفت. مثلا او در خواب در حالی که مرا نوازش میکرد به صورتم سیلی میزد. هنگام پخت غذا در حالی که با نگاهی مهربان به من نگاه میکرد، دیگ غذا را در سرم خالی میکرد و یا چیزهایی شبیه به این که هر روز عجیب تر و عجیب تر هم میشد.در همین سالهای نوجوانی بود که پسران جوان و بیکاره ی شهر که بویی از تمدن و مدرنیه نبرده بودند، برای دخترانی مثل من مزاحمتی ابدی به شمار میرفتند. پسران شهر بنابر تربیت خانوادگی یا آب و هوای شهر به شکل لوده ای بار می آمد و بسیار پررو و وقیح بودند. البته از تستوسترون بالایی نیز برخوردار بودند و همین امر موجب بروز این رفتار در آنها میشد. . یکی از آنها که به گفته خودش خیلی به من علاقه داشت همیشه مرا تعقیب میکرد و من از او بسیار واهمه داشتم البته شاید من از این قضیه در وانفسای وجودم لذت هم میبردم؛ به هر صورت تجربه عجیبی بود یادم است که یک روز از روزهای فصل تابستان که برکه های آب در مناطقی از شهرجمع میشد، این پسر را دیدم که لخت شده و دارد در آب شریجه میزند. به محض اینکه این صحنه را دیدم به سرعت از انجا دور شدم و حتی یک لحظه هم به پشت سرم نگاه نکردمباید بگویم در تمام سالهای نوجوانی تا 18 سالگی اتفاق بخصوصی در زندگیم نیفتاد که ارزش تعریف کردن داشته باشد. خوابهایم اما شکلی اروتیک هم به خود گرفته بودند. مثلا یکی از رویاهایی که در آن سالها به شکلهای مختلفی در خواب میدیدم و همچنان هم برخی اوقات به خواب میبینم به این شرح است: اول مادرم را میبینم که من زل زده و انگار میخواهد چیزی به من بگوید اما چون نمیتواند حرفی بر زبان براند از من دور میشود او دور میشود و من هم سریع دنبال او میروم. تا آنکه ناگهان او به یک برکه آب میرسد و آن پسرنوجوانی که به من نظر داشت را میبیند. آن پسر نوجوان که بدنی درخشان دارد در خواب به مادرم نزدیک میشود و میخواهد او را در آعوش بگیرد که من چندشم میشود و به سرعت رو برمیگردانم سپس پدرم در خواب می آید که انگار دارد با آخوند محله مان شوخی جنسی میکند و آخوند محله مان هم همان لحظه گویی به منبر رفته و دارد از احکام زنان حائض سخنرانی میکند.به هر صورت من که جوانی باهوش و البته درسخوان بودم توانستم پزشکی در یکی از دانشگاه های معروف تهران قبول شوم و همراه پدرم به تهران بیایم. نمیدانم از چه زمانی یا چطور بود که دقیقا فکر میکنم از همان لحظه های اول شروع دانشگاه، به پسری علاقمند شدم و او هم به تدریج به من علاقمند شد؛ این رابطه تا به امروز هم ادامه دارد. البته نوع رابطه من و او به نوعی متفاوت از اکثر آدمهاست. نمیدانم چطور آن را توضیح بدهم که موجب سوء برداشت نشود. خب برای آنکه آن را توضیح بدهم دیشب خیلی فکر کردم ولی راهی برای بیان آن پیدا نکردم جز آنکه آن را صادقانه به مخاطبم بگویم. نکته در اینست که رابطه ما اصلا رابطه عاشقانه یک زن و مرد نیست بلکه ... بلکه رابطه یک مادر و پسر است. بله او مرا مادر جان خطاب میکند. نوع رفتار من با او عین پسران 10تا 12 ساله است. او هم به راستی مانند همین کودکان 10 12 ساله رفتار میکند قهر میکند، به حرفش گوش ندهم گریه میکند و برخی اوقات بسیار لجوج میشود. من هم نسبت به او مادر نسبتا مهربانی هستم. یعنی سعی میکنم خیلی از مواقع با او صبوری کنم اما آنزمان هایی که دیگر شورش در می آورماز کوره در می روم و او را تنبیه میکنم. باید بگویم واقعا مادری مهربانم واقعا جز در موارد بسیار معدود او را مورد تنبیه بدنی قرار نداده ام . چند باری هم به عنوان تنبیه در اتاق او را زندانی کرده ام. البته هم صبر من و هم خشم من در موقع لزوم، برای مراقبت از هر پسر 10 تا 12 ساله ضروری است. امیدوارم فکر بدی در مورد ما نکنید. ما اصلا بیماران روانی نیستیم. ما هر دو پزشکیم و دوستان روانپزشک و روانشناس زیاد داریم. انها به ما میگفتند که این موارد عادی است و دیگر کسی، این موارد را اختلالات روانی نمینامد. باید ببینید چگونه پسری است، وقتی موهایش را کوتاه میکنم مثل باران شروع به گریه میکند، وقتی برای او اسمارتیز یا پشمک میخرم ذوق میکند و اگر هم به خواست او برای خرید آبنبات بی توجهی میکنم شروع به خواهش و التماس میکند. با این همه پسر خوبی است. البته البته پسر خوبی بود.این پسر من به تازگی عاشق دختری شده است و میخواهد با او ازدواج کند. من اولین بار که این حرف را از او شنیدم بسیار جا خوردم، پسر من چرا باید ازدواج کند. مگر داشتن یک مادری مهربان و دلسوز برای او کافی نیست. اول از همه او به من توضیح داد که من را تا آخر عمر به عنوان مادر خود دوست خواهد داشت ولی من که بسیار از این قضیه عصبانی بودم، یک روز تمام او را در اتاق خانه زندانی کردم و نذاشتم یک لحظه هم پایش را از اتاق بیرون بگذارد. شاید من را به خاطر بیرحمی ام مورد شماتت قرار دهی. اما تو جای من نیستی و نمیتوانی علاقه بی حد و حصر من به او را بدانی. البته علاقه من به او مانند بقیه زنان به پسران جوان نیست بلکه بسیار بیشتر و عمیقتر است. به هر صورت بعد از یک روز دلم به حالش سوخت و با او شروع به حرف زدن کردم. او از دختر مورد علاقه اش گفت و البته اضافه کرد که تازه دارد با او آشنا میشود و هنوز در مرحله اول آشنایی هستند. بعد از آن روز به تدریج با این قضیه دارم کنار می آیم البته این قضیه برایم سخت و جانسوز است. تو نمیدانی چقدر. یک روز این دختر را به من نشان داد. راستش را بگویم که این دختر به نظر من اصلا مورد پسند نیست . البته برای اکثریت قریب به اتفاق پسران عزیز این مرز و بوم، این دختر دربردارنده تمام کمالات جنس لطیف است. قدی بلند و اندامی برافراشته دارد، همچنین سینه هایی برجسته و لبهایی درشت به سیمای او او جلایی باشکوه داده است. او به نظرم نمیتواند از عقل قابل قبولی برخوردار باشد. من از این قضیه به خصوص از این جهت نگرانم که سرنوشت یگانه پسرم را به کدام سو خواهد برد. البته خود پسرم همواره میگوید من را به عنوان مادر خود میبیند و آن دختر را به عنوان زن خود. البته تمایز میان این دو برای من و او بسیار روشنست اما این تمایز برای اکثر افراد از جمله تو یا شاید آن دختر روشن نیست.به هر صورت این تمام چیزهایی بود که میخواستم اینجا به شما بگویم. در آخر به شما توصیه ای میکنم که در مورد من به غلط نیندیشید که او دیوانه ای مجنون است. نه آقا چه کسی میتواند مرا دیوانه بپندارد. آن زن بدکاره ای را مثال می آورم که او را نزد عیسی آوردند و گفتند او زنا کرده، بر او حد جاری کن و او را سنگسار کن. عیسی که وضعیت را دید، گفت تنها آن کسانی که خود گناهی ندارند میتوانند حد را جاری کنند. سپس آینه ای را بر روی زمین گذاشت و گفت هر کسی که میخواهد به او سنگ بزند خود را در این آینه بنگرد؛ اگرصورت انسان دید بداند که بیگناه است و ا گر نه، او خود گناهکار است و نمیتواند حد را جاری کند. در آخر عیسی اینگونه پرسش کرد که چه کسی اولین سنگ را به او پرتاب خواهد کرد. همه افرادی که آنجا بودند از ترس اینکه مبادا با صورت واقعی خود آشنا شوند آنجا را ترک گفتند و این بود رفتار عیسی با آن زن بدکاره. "این جمله آخرین جملاتی بود که از او شنیدم. او بعد از خداحافظی از صندلی بلند شد، با کافه چی تسویه حساب کرد و من را تنها گذاشت. من ماندم و احساسی از افسردگی شدید. الآلن که نوشتن این خطوط را به پایان رساندم، شب شده و ماه سرخگون بیرون زده است. نوای ویولن سل قطع شده و سکوت سرد زمان بر همه جا احاطه یافته است.پایانپینوشت: من برای آنکه همه این سطور را بنویسم از آن دختر اجازه گرفتم و آن دختر قبول کرد که اینجا زندگی او را نقل کنم میشد. کرده بود. بخشی از رژ لبش انگار پاک شدهreza ahmadzadehreza ahmadzadehSat, 19 Sep 2026 20:26:07 +0330https://virgool.ir/@reza.ahmadzadeh1377/دستانت-bytr9ajr9dotسپیده هنوز سر نرسیده بود که او از خانه خارج شد و در راستای خیابان ج شروع به حرکت کرد. اواخر خرداد یا اوایل تیر بود و هوا رو به گرمی می‌گذاشت. او از خیابان‌های شین و واو گذشت و بلافاصله راه خود را به سمت یکی از کوچه های باریک کج کرد. در آن کوچه یک ساختمان بسیار بلند قرار داشت که هفت طبقه بود و معماری‌اش بسیار قدیمی می‌نمود. او زنگ در ساختمان را زد و منتظر ماند. در همین اثنا سرش را اندکی در کوچه چرخاند و به جوی آبی که از کوچه می‌گذشت نگاهی انداخت. ذهنش متمرکز نبود اما بسیار با اراده و قوی به نظر می‌رسید. در را برایش باز کردند و او از پله‌ها شروع به بالا رفتن کرد. پله‌ها بسیار بلند و غیر استاندارد بودند. ساختمان هم بسیار قدیمی و از رنگ و رو رفته بود و به نظر می‌رسید که ساختش به دوره اعلی حضرت همایونی برمی‌گردد. او پله‌ها را یکی یکی بالا می‌رفت و گویی با هر پله بخشی از جانش را در آن راه پله‌ها جا می‌گذاشت. پس از اینکه هفت طبقه بالا رفت به خانه مورد نظر خود رسید.در را برایش باز کرده بودند و او بدون صدا وارد خانه شد. صاحب خانه با دیدن او اندکی مهمانش را برانداز کرد و با رویی گشاده گفت: خوش آمدی زیبا. چند وقت بود. خبری ازت نداشتم. کجا بودی تو؟ چرا جواب تلفن‌هایم را نمی‌دادی؟ بعد هم یهو این موقع صبح اومدی.-        آره اومدم تا با هم حرف بزنیم. خیلی وقتتو نمی‌گیرم-        نه بابا این چه حرفیه می‌زنی. بیا کمی بشین. دارم قهوه درست می‌کنم. اگه می‌خوای واسه تو هم درست می‌کنم.-        نه. می‌دونی که. من قهوه خور نیستم.هر دو چند دقیقه‌ای سکوت می‌کنند. مهمان در آشپزخانه مشغول درست کردن قهوه می‌شود. میزبان روی مبل نشسته و خانه را برانداز می‌کند. در خانه، آثار مهمانی شب گذشته نمایان است و می‌توان بوی الکل را از استکان‌ها استشمام کرد.میزبان پیش مهمان می آید و روبروی او روی مبل می‌نشیند. مهمان با دیدن میزبان چشمان خود را به چشمان او میدوزد و موقرانه خطاب به او می‌گوید:-        تو میخوای فردا بیای خونه من و اون کار رو انجام بدی-        کدام کار؟ چی می‌گی؟-        خودت را به اون راه نزن. خوب می‌دونی چی میگم-        وای تو باز شروع کردی. دوباره همون فکر احمقانه اومده تو ذهنت-        اصلا هم فکر احمقانه‌ای نیست. دو سال پیش همون بار اولی که همدیگه رو دیدیم اینو فهمیدم که تو این کارو می‌کنی در نهایت.  هر دو سکوت می‌کنند و به هم خیره می‌شوند. چند دقیقه بعد میزبان اعصابش خراب می‌شود و از مبل بلند می‌شود و شروع به راه رفتن می‌کند. مهمان دوباره به شروع به سخن گفتن می‌کند.-        مطمئنم خودتم میدونی که فردا تو قراره بیای خونه‌ام. همه چی آمده است واسه‌ات. من اون لحظه خوابم و کسی غیر از من تو خونه نیست. تو در خونه رو باز می‌کنی، یواش میای تو اتاقم. می‌شینی روی تخت و دستاتو...-        اههه تمومش کن-        می‌نشینی روی تختم و با قیافه ای مطمئن دستاتو می‌گذاری رو گلوم و فشار می‌دی تا خفه شم. من یهو از خواب می‌پرم و شروع می‌کنم به خر خر کردن. دست و پا می‌زنم که فرار کنم. ولی تو هر جوری شده می‌خوای منو بکشی و همین کارم می‌کنی.میزبان به شدت عصبی میشود سرش را روی صورتش میگذارد و از درون آهی عمیق می‌کشد. هر دو چند دقیقه‌ای سکوت می‌کنند. میزبان داخل آشپزخانه می‌شود. قهوه‌اش را می‌آرود و شروع به نوشیدن آن می‌کند. رو به مهمان می‌کند و میگوید:-        تو مالیخولیایی شدی. من ابدا با بهترین دوستم این کار را انجام نمی‌دهم. اصلا باید چرا این کارو کنم؟ دو سال است هر 3 ماه یک بار صبح‌ها میای اینجا و همینو می‌گی که فردا قراره فلان شود؛ ولی هیچ وقت هم این اتفاق نمی‌افته. ما با هم چند بار پیش روانشناس رفتیم و و او به تو گفت این حرف‌ها همه زاییده یه ذهن سایکوپته و واقعیت نداره.-        نه. من میدونم این دفعه فرق داره-        چه فرقی داره؟-        نمی‌دونم دقیقا جه فرقی داره ولی چند وقته که دارم به بعدش هم فکر می‌کنم. به بعد از اینکه من مُرده‌ام و تو بالاسرم به جنازه نگاه می‌کنی-        اهممم عالی شد واقعا.-        تو یه نگاه به من می‌کنی و بعد دستاتو نگاه می‌کنی. خون رو در رگهات حس می‌کنی. به اون قدرت واقعی ای که تو دستات هست پی میبری. ایمان میاری به خودت و به زنده بودنت-        هههه. آره این جدید بود واقعا. این رو بارهای قبل نمی‌گفتی. دیگه قشنگ شبیه تئاتر شد. بهت گفته بودم انقدر تئاتر نرو خل می‌شی. حالا جالبه این تئاتر گروه همسرایان نداره؟-        چرا داره. اتفاقا به اونم فکر کرده بودم. بعد از اینکه من مردم، همسرایان زن با همدیگه می‌خونن: "همه ما از خدائیم و به سوی او باز می‌گردیم" و بین آواز اونا همسرایان مرد تکرار می‌کنن: "همه ما خود خدائیم، همه ما خود خدائیم. همه ما خود خدائیم...."-        واقعا بی نظیره. این تئاتر حیفه که تماشاچی نداره-        آره واقعا حیفه    هر دو با هم قهقهه می‌زنند. میزبان جلو می آید و و به مهمان شکلات تعارف می‌کند. میزبان پیش مهمان می‌نشیند و با مهربانی به او می‌گوید:-        من واقعا تو رو بهترین دوست خودم می‌دونم و تو خوب می‌دونی که در این قضیه اصلا دروغ نمی‌گم. فقط نمی‌دونم چرا در مورد من اینجوری فکر می‌کنی. من که جز خوبی کار دیگه ای در قبال تو نکردم-        آره. راست میگی. فقط دستاتت...-        دستام چی ؟-        نمی‌دونم راستش. دقیق نمی‌تونم توضیح بدم. میگن کارل یاسپرس که دوست هایدگر بود، یه بار از هایدگر می‌پرسه که چرا تو به کسی مثل هیتلر دل بستی و از اون پیروی می‌کنی. هایدگر در جوابش میگه "به دستانش نگاه کن"-        خب که چی؟ چه ربطی داره؟-        نمی‌دونم واقعا. یهو به ذهنم رسید. ولش کن-        باشه..هر دو حرف‌شان را قطع می‌کنند. مهمان بلند می‌شود که برود. میزبان نیز بلند می‌شود و او را تا در خروجی همراهی می‌کند. مهمان می‌خواهد از در خارج شود اما ناگهان سر برمی‌گرداند و می‌گوید-        راستی کلیدهای خانه‌ام را که داری؟ میزبان سکوت می‌کند. مهمان ادامه صحبت را می‌گیرد-        نگران نباش. همه کارها را جوری ترتیب داده ام که هیچ کس شک نکند به این که قتلی صورت گرفته است. حتی با دوست پزشکم نیز صحبت کردم در مورد گواهی فوت. اصلا نگران چیزی نباشمهمان این را می‌گوید و خداحافظی نکرده به سمت راه پله‌ها می‌رود و از پله‌ها یکی یکی همانطوری که بالا آمده پایین می‌رود.میزبان در را می‌بندد و داخل خانه می‌شود. در خانه چند ساعتی قدم می‌زند. ناآرام است اما غمگین به نظر نمی‌رسد. فکرش مشغول چیز به خصوصی است. روی صندلی می‌نشید و تیک تیک ساعت دیواری روبرویش را به نظاره می‌نشیند....ناگهان در میابد که ساعت 5 صبح است. به نظر می‌رسد نیم روزی را روی صندلی خوابش برده. سریع آماده می‌شود و به بیرون می‌رود. از خیابان های واو و شین گذر میکند و پس از آن در راستای خیابان ج به حرکت خود ادامه می‌دهد. روبروی پلاک 7 در ابتدای خیابان ج می‌ایستد. کلید را در قفل میچرخاند. در را باز می‌کند و وارد می‌شود و بعد از یک راه پله کوچک به در اصلی خانه می‌رسد. کلید مریوط به این در را نیز در قفل می‌چرخاند اما در باز نمی‌شود. هر چقدر تقلا می‌کند در باز نمی‌شود. خسته می‌شود. سر برمی‌گرداند. کودکی خدودا 7 ساله را پشت سر خود می‌بیند. کودک با صدایی خفه خظاب به او می گوید:-        من همه دفعه های قبل هم به شما گفته بودم خانه دوست شما واحد کناری است. چرا همیشه اشتباه میکنید؟او از کودک تشکر می‌کند . به در کناری می‌رود و کلید را در قفل می‌چرخاند. در باز میشود و او وارد می‌شود. او هر سه ماه یک بار دقیقا همه این مراحل را تکرار می‌کرد و وارد خانه او می‌شد و حتی به داخل اتاق دوستش هم راه می‌یافت اما جرات آن را نمی‌یافت که کار را تمام کند. اما آن روز صبح احساس می‌کرد این دفعه فرق می‌کند. وارد اتاق دوستش شد. روی تختش نشست. دوستش واقعا خواب بود. صدای نفس زدن‌هایش را حین خوابیدن می‌توانست بشنود. اندکی به او نگاه کرد. اما ناگهان حالتی عصبی پیدا کرد و دندان‌هایش را به هم فشرد. دستش را روی گلوی دوستش قرار داد. دوستش ناگهان با حالتی وحشت‌زده بیدار شد. می‌خواست خود را از چنگش فراری دهد اما زورش نمی‌رسد و بسیار خسته تر از آن بود که از خود دفاع کند. می‌خواست حرفی بزند. تمام تلاشش را کرد که حرفش را منتقل کند اما دوستش امان نداد و او در عرض چند دقیقه جان داد.قاتل چند دقیقه ای را در همان حال روی تخت دوستش ماند. ناگهان یاد حرف دیروز مقتول افتاد. می‌خواست دست خودش را نگاه کند که ناگهان چیزی در پشت سر، توجهش را به خود جلب کرد. سر برگرداند. خیل تماشاگرانی را دید که رو به سن دارند تئاتر را تماشا می‌کنند. می‌خواست برای آنها زبان به سخن بگشاید؛ اما ترسید. بلند شد. از سن پایین رفت و بین تماشاگران نشست.پرده می افتد ....reza ahmadzadehreza ahmadzadehFri, 18 Sep 2026 19:34:55 +0330https://virgool.ir/@reza.ahmadzadeh1377/دادگاه-ظهر-دوشنبه-kfnl0ktxuhj7ظهر روز دوشنبه، به سالن دادگاه منطقه 14 تهران رفتم که به پاره‌ای مسائل حقوقی خود بپردازم. هنگام ورود به راهروی دادگاه، جمعیت زیادی را دیدم که در آنجا نشسته و یا ایستاده بودند. من از بین جمعیت سریع خود را رد کردم و به یکی از اتاق‌هایی که جلسه دادگاه در آنجا برگزار بود وارد شدم. در آنجا حدود 5 ردیف صندلی چیده شده بود و در سمت چپ سالن همه صندلی‌ها تقریبا پر شده بود اما در سمت راست سالن صندلی‌ها اغلب خالی بود. در آخرین ردیف از صندلی های سمت راست پیرمرد چاقی نشسته بود. من به محض اینکه نگاهم به این پیرمرد چاق با آن صورت پف کرده و چشمان وزغی‌اش افتاد، سریع رویم را از او برگرداندم و در سمت چپ اتاق در ردیف یکی مانده به آخر نشستم. در این بخش از اتاق همهمه بسیار زیاد بود و همه با یکدیگر حرف میزدند. اما متاسفانه هیچ کدام از حرف‌هایی که افراد داخل سالن می‌گفتند، برایم زیاد مفهوم نبود. کلمات با معنایی را به زبان می‌آوردند اما این کلمات ربط مفهومی خاصی به یکدیگر نداشتند. به نظر می‌رسید که موضوع دادگاه در مورد دزدی یک فرد است. آنچیزی که من از جلسه دادگاه متوجه شدم اینست که این فرد متهم به دزدی، {دیواری} را ‌دزدیده است. خیلی برایم عجیب بود که مگر می‌شود دیوار را دزدید. در همین افکار بودم که فردی که صندلی بغلی من نشسته بود به سمت من خم شد و کلماتی را بر زبان آورد که خیلی بیخود و تا حدی بی‌ادبانه بود. از کلماتش فهمیدم که دارد در مورد دیوار و دزدی و انسان‌های ناپاک و مسائل محیط زیستی حرف میزند. من که از این جلسه دادگاه داشت خنده‌ام می‌گرفت، سریع جلوی خودم را گرفتم و سعی کردم حالت جدی به خودم بگیرم. در همان حال آن پیرمرد چاق که تمام این مدت داشت به من نگاه می‌کرد از جایش بلند شد و آمد در صندلی عقبی من نشست. او که حالتی مضطرب به خود داشت، صورت پف کرده‌اش را نزدیک صورت من آورد و با صدایی که از ته دماغش می‌آمد، گفت:« مرد جوان شما اینجا چکار میکنید؟ »من که از لحن سخنان او تعجب کرده بودم، با لحنی مودبانه پرسیدم: « من را می‌فرمائید اینجا چکار می‌کنم؟ ».آن پیرمرد در حالی که چشمان وزغی‌اش انگار داشت از کاسه بیرون می‌آمد گفت:« مرد جوان شما نباید اینجا می‌بودید. ».من از این جمله او خیلی عصبانی شدم و گفتم:« شما چه حقی دارید که با من اینطور صحبت می‌کنید عاقا؟ »آن پیرمرد که عصبانیت من را دید اندکی لحنش را مهربانانه‌تر کرد و گفت:« مرد جوان شما خوب می‌دانید که نباید از حق من در مورد خودتان سوالی مطرح کنید. بهتر است همین الآن بلند شوید و با من به بیرون بروید. »چون سخنان او با لحنی مودبانه و مهربانانه مطرح شده بود و من هم که خودم از این جلسه دادگاه و همهمه بی‌موردش خسته شده بودم به این نتیجه رسیدم که همراه او به بیرون بروم. با آن پیرمرد از این اتاق خارج شدم و وارد راهرو شدم. راهرو نسبت به قبل خیلی شلوغ‌تر شده بود. آن پیرمرد جمعیت را به کناری می‌زد و راه را برایم باز میکرد. او مرا به طبقه دوم برد و آنجا یکی از اتاق‌ها را به من نشان داد و گفت:« شما باید به این اتاق بروید مرد جوان و منتظر بمانید. »من هم که خیلی مسرور شده بودم، وارد اتاق شدم و در را به روی خود بستم.به محض اینکه در را به روی خودم بستم، متوجه شدم که جز من کس دیگری در این اتاق وجود ندارد. فضای اتاق به نسبت بزرگ و تا حدی تاریک بود. این اتاق، طولش حدود 20 متر بود و عرضش از 10 متر تجاوز نمی‌کرد. 7 ردیف صندلی گذاشته بودند و من در ردیف وسط، جایی دقیقا در وسط سالن نشستم. به اطراف که نگاه کردم، یک ساعت دیواری بزرگ دقیقا جلوی من روی دیوار توجهم را به خود جلب کرد. صدای تیک تاک ساعت خیلی بلندتر از معمول به گوش می‌رسید و سکوت اتاق را به هم میزد. من هم که حوصله‌ام سر رفته بود شروع کردم با صدای ساعت، ضرب گرفتن و با همان سرعت با تیک تاک ساعت به صندلی روبرویی‌ام ضربه می‌زدم: تیک، تاک تیک، تاک تیک تاکچند ده دقیقه‌ای به همین منوال گذشت. نمی‌دانم چطور شد که در همان حال چند دقیقه‌ای چرت زدم. از خواب که بیدار شدم به نظرم آمد که دلم می‌خواهد به بیرون از این اتاق بروم. به طرف درب خروجی رفتم و دستگیره در را کشیدم؛ اما درب باز نشد. فکر کردم که گویی دستگیره درست نمی‌چرخد به همین دلیل کمی بیشتر زور زدم اما هر چقدر که تلاش کردم، در به رویم باز نمی‌شد. تقلایم جواب نداد و خسته شدم و به همین دلیل، کمی از در فاصله گرفتم. در همین حال بود که دختری از آن سوی در، درب را باز کرد و وارد اتاق شد و درب را پشت سر خود محکم بست. بدون اینکه به من سلام کند، به من نگاه کرد و از نزدیک من رد شد و در یکی از صندلی‌های آن اتاق نشست. دختری بود که به نظر می‌رسید کمی گستاخ است و با قد نسبتا بلندی که داشت بسیار با اطمینان راه می‌رفت. صورتی کشیده و بسیار سفید داشت و لبهای کوچک اما بسیار قرمزش از دور جلب توجه می‌کرد. من هم که این شرایط را دیدم، بدون آن که کوچکترین حرفی با او بزنم، در همان صندلی قبلی خود که جلوی او بود، نشستم. صدای تیک تاک ساعت البته با صدایی آهسته‌تر همچنان به گوش می‌رسید؛ اما در کنار این صدا، صدای دیگری نیز در فضا اضافه شده بود و هماهنگ با صدای ساعت، هارمونی عجیبی پیدا کرده بود و آن صدا، صدای دهان آن دختر بود که به نظرم داشت آدامس می‌جوید. بعد از چند دقیقه که به این دوئت ناهنجار گوش کردم، به تدریج احساس انزجار در من پدیدار شد و احساس افسردگی شدیدی کردم. در همان حین، صدای تیک تاک ساعت ایستاد و "ساعت چهار بار نواخت": دانگگگ، دانگگگ، دانگگگ، دانگگگ. سپس صدای یک مارش نظامی آمد و بعد از اتمام این مارش نظامی، ناگاه پرندگانی در اتاق ظاهر شدند که نمی‌دانم از کجا آمده بودند. این پرندگان که حدود 20 تا 30 تایی بودند بالای سر ما به پرواز در آمده بودند و صدای پروازشان در کل اتاق می‌پیچید. صدای پرواز آنها با پژواک صدای پروازشان در هم می‌آمیخت و رنگ صدای بسیار جالب‌توجهی ایجاد می‌کرد. بعد از چند دقیقه که پرندگان چند باری اتاق را دور زده بودند، همگی به یک باره ناپدید شدند. من که اندکی ترسیده بودم، با رفتن آن پرنده‌ها خیالم راحت شد و به پشت سرم نگاه کردم که ببینم آن دختر در چه وضعیتی است. در کمال تعحب دیدم که آن دختر از اتاق بیرون رفته است و در را هم به روی خود نبسته و درب، نیمه باز مانده است. اندکی روشنایی از بیرون اتاق داخل اتاق سرازیر شد و اندکی حالم را بهتر ‌کرد اما این امر زیاد طول نکشید؛ زیرا در همان لحظه پنچ مرد، با قیافه‌هایی عجیب وارد اتاق شدند و درب را به روی خود بستند.آن 5 نفر، با گام‌هایی سبک و کوتاه به سمت جایگاه قضاوت که در جلوی اتاق بود، رفتند. یادآوری قیافه‌ها، نوع لباس پوشیدنشان و در پایان رفتار مضحکشان، همین الآن هم مرا به خنده می‌اندازد. آنها با گام‌هایی استوار از جلوی من رد شدند و به جایگاه قضاوت جلوس کردند در بین این 5 نفر، یک جوان قد بلند با موهایی سیاه و اندامی عضلانی در جایگاه قاضی نشست. او پشمینه آبی بلندی بر تن داشت که تا زمین می‌رسید و در دستانش یک ترازو را نگه داشته بود. در سمت راست او، یک مرد مسن‌تر با موها و ریش‌هایی بور و بلند بود که انسان را بیشتر یاد حضرت مسیح می‌انداخت. اما در سمت چپ او، مرد کوتاه قد و لاغری بود که عینکی کوچک بر چشم کرده بود و از همه این 5 نفر باهوش‌تر و جدی‌تر به نظر می‌رسید. 2 نفر دیگر هم که جوانانی دو قلو به نظر می‌رسیدند و شبیه سربازهای حنگ‌های صلیبی لباس پوشیده بودند هم همراه آنها به جایگاه رفتند .به محض اینکه هر 5 نفر در جایگاه جلوس کردند شروع به حرف زدن و مشورت با یکدیگر کردند. اما در بین این 5 نفر، آن مرد قد کوتاه و لاغر با هیچ کدام از آنها صحبت نمی‌کرد و مستقیم چشمانش را به من دوخته بود. باید بگویم که من هم همان لحظه تلاش کردم به چشمان او خیره شوم اما رعشه‌ای ناگهانی تمام بدنم را فرا گرفت و از نگاه کردن به او منصرف شدم و سعی کردم تا آخر جلسه دادگاه، او را نادیده بگیرم. بعد از شور و مشورت‌های فراوان قاضی که سعی می‌کرد خود را جدی نشان دهد، شروع به حرف زدن کرد:« آقایان... جلسه از این لحظه رسمی است. آقایان و خانم‌ها لطفا سکوت را رعایت فرمائید. »قاضی در این لحظه چند باری به میز جلوی خود ضربه زد که به زعم خود افراد را به سکوت دعوت کند؛ اما فقط من در اتاق بودم و من هم که ساکت بودم. قاضی در ادامه گفت:« جلسه رسمی است، باید همگی سکوت را رعایت کنند. آقایان نمی‌شود اینگونه جلسه دادگاه را برگزار کرد. » من به شدت از اصرار قاضی دادگاه به سکوت تعجب کرده بودم و کم‌کم داشت خنده‌ام می‌گرفت. در همین حین، قاضی دادگاه که عصبانی شده بود. از صندلی خود بلند شد و شروع به داد و هوار زدن کرد که:« نمی‌شود، اینگونه نمی‌شود. به ولله نمی‌شود اینگونه دادگاه را برگزار کرد. چرا نظم جلسه را رعایت نمی‌کنید؟ چرا متوجه اهمیت این جلسه نیستید. با این کارتان دارید به این جایگاه بی احترامی میکنید. » قاضی دادگاه که کلافه شده بود، در صندلی خود نشست وشروع به مشورت کردن با همراهان خود کرد و پس از چند دقیقه‌ای مشورت با لحنی افسرده و آرام اعلام کرد:« آقایان و خانم‌های گرامی، جلسه دادگاه در این لحظه متوقف می‌شود و به زمان دیگری موکول می‌شود. کفایت مذاکرات.»پس از این سخنان، هر 5 نفر از جای خود برخواستند و با گام‌هایی سنگین و باوقار به سمت درب خروجی رفتند. آن مرد کوتاه قد با چشمان نافذش به من نگاه می‌کرد و سعی می‌کرد به درون من راه یابد اما من که از نگاه کردن به او بیم داشتم، با تمام وجود، سعی کردم او را نادیده بگیرم و در پایان موفق شدم. در هر صورت، هر 5 نفر از جلوی من گذشتند و در خروجی را باز کرده و از در خارج شدند.در این لحظه که این متن را می‌نویسم، همچنان در اتاق دادگاه نشسته‌ام و بعد از خروج آن 5 نفر اتفاق خاص دیگری نیفتاده است. البته ناگفته نماند که از چند دقیقه‌ای پیش صدای دیگری نیز در کنار تیک تاک ساعت، گوش را نوازش می‌کند. به نظرم می‌رسد که کسی دارد در می‌زند و این صدای در زدن، بسیار با تیک تاک ساعت هماهنگ شده است. به هر صورت خواننده‌ای که تا اینجای متن خوانده، بی‌صبرانه منتظر پایان آن است. می‌دانم، بسیاری از افراد داستان‌ها را از این رو می‌خوانند که بدانند آخرش چه می‌شود. خب اینجا صریحا اعلام می‌کنم که این داستان پایان بخصوصی ندارد و اصلا نمی‌تواند داشته باشد. حتما یادتان می‌آید که مادربزرگ‌هایمان وقتی برایمان قصه می‌گفتند، در پایان رو به نوه‌های عزیزشان که ما باشیم می‌کردند و می‌گفتند: «قصه ما به سر رسید، کلاغه به خونه‌اش نرسید.». در اینجا باید بگویم که قصه ما به سر نرسید؛ اما حداقل کلاغه به خونه‌اش رسید.[صدای درب زدن با تناوب بیشتری شنیده می‌شود]تمامreza ahmadzadehreza ahmadzadehMon, 04 Nov 2024 23:20:54 +0330