<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Reyhan Rmp</title><link>https://virgool.ir/feed/@reyhanrmp</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 07:39:57</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/225258/avatar/avatar.png</url><title>Reyhan Rmp</title><link>https://virgool.ir/@reyhanrmp</link></image><item><title>میخوام پانکراست رو بخورم!</title><link>https://virgool.ir/@reyhanrmp/میخوام-پانکراست-رو-بخورم-slcblyloe6pz</link><description>چند دقیقه پیش یه فیلم دیدم به اسم « میخوام پانکراستُ بخورم »!با اینکه تا حالا فیلم کره ای ندیده بودم و کاملا ناخواسته شروع به دیدنش کردم ولی تا توی حس فیلمم اومدم که بنویسم...فیلم درباره دختری بود که سرطان پانکراس داشت و هیچکس خبر نداشت و فقط افسرده ترین پسر کلاس اینو میدونست. توی مدتی که وقت داشت سعی کرد کارایی رو بکنه که میدونست زیاد وقت برای انجامش نداره... دیدن یه شهر دیگه ، خوردن غذاهای مختلف ، دیدن شکوفه های گیلاس...فیلم تموم شد و با هزار تا فین فین و اشک و آه رفتم سر یخچالو از دلمه هایی که امروز برای اولین بار پخته بودم خوردم ، پیام فرهادو باز کردم ، برام نوشته بود برات یه آینده میسازم که همه انگشت به دهن بمونن... براش نوشتم آینده رو ولش کن بیا انقد زندگی رو زندگی کنیم که انگشت به دهن بمونن... آینده خودش میاد...چند ساعت قبل، از سرکار با ساناز و فرزانه زدیم بیرون...رفتیم پارک ساعی قدم زدیم... به طرز عجیبی استرس و دلشوره ی زیادی سرازیر شده بود توی قلبم که منشأش مشخص نبود. الان که فکر میکنم زندگی خیلی قشنگه... من هنوز شکوفه های گیلاسو ندیدم ، سوشی و غذاهای چینی و هندی رو امتحان نکردم و خیلی از جاهارو هنوز ندیدم. پس باید تا پانکراسمو نخوردن زندگی کنم! #ریحان_نوشت??</description><category>Reyhan Rmp</category><author>Reyhan Rmp</author><pubDate>Mon, 13 Jul 2020 19:41:37 +0430</pubDate></item></channel></rss>