https://virgool.ir/feed/@reyhanehmousaviیک زنfa2026-11-12 09:18:51https://files.virgool.ir/upload/users/3382735/avatar/HCWOMR.jpghttps://virgool.ir/@reyhanehmousavihttps://virgool.ir/@reyhanehmousavi/ریچارد-فورمن-uw8ny0lf9tojریچارد فورمن (زاده ۱۰ جون ۱۹۳۷، نیویورک)، کارگردان، نمایشنامه نویس، روشنفکر و نویسنده آمریکایی صاحب‌سبک تئاتر آوانگارد است. او بنیان‌گذار کمپانی و جریان تئاتر آنتولوجیکال-هیستریک تیتر (Ontological-hysteric theater) می‌باشد. این جریان که بیشتر شامل تولیدات کمپانی تئاتری است که به فارسی تئاتر هستی‌شناختی-متشنج هم ترجمه شده‌است، اجراهایی است که خود ریچارد فورمن و گروهش از اواسط دهه شصت میلادی تاکنون در ساختمان کلیسای سنت مارک در تئاتر برادوی نیویورک روی صحنه برده‌اند. نام ریچارد فورمن به همراه رابرت ویلسون کارگردان بزرگ آمریکایی همواره به عنوان بنیان‌گذاران تئاتر تصویری و تئاتر معاصر آمریکا آمده است.تاکنون هفت مجموعه از نمایشنامه‌های او منتشر شده است و کتاب‌هایی در نیویورک، پاریس، برلین و توکیو به چاپ رسیده است.ریچارد فورمن پس از فارغ التحصیلی از مدرسه درام ییل مستقیماً به شهر نیویورک نقل مکان کرد و به عنوان مدیر مجتمع های آپارتمانی کار کرد. فورمن قبل از اینکه جایگاه خود را به عنوان یک تمرین‌کننده تئاتر پیدا کند، حامی مشتاق صحنه تئاتر و فیلم تجربی مرکز شهر نیویورک شد. فورمن توضیح داد که با دیدن تولیدات The Living Theatre از The Connection و The Brig احساس "غرق" می کند. فورمن همچنین در نمایش فیلم‌ساز آوانگارد جوناس مکاس در The Living Theatre شرکت کرد. کارهای اولیه سینمایی مکاس تأثیر عمیقی بر فورمن گذاشت. در مستند The Lower East Side Biography Project، فورمن می‌گوید: "آن [فیلم‌ها] واقعاً به من علاقه داشتند. فکر می‌کردم این شاعرانه‌ترین، زیباترین و خلاق‌ترین هنری است که آمریکایی‌ها تولید کرده‌اند." فورمن ادعا می‌کند که برای مدت‌های طولانی خجالتی بود تا خود را به جودیت مالینا و جولیان بک (بنیان‌گذاران The Living Theatre) یا به Jonas Mekas معرفی کند، اما مجذوب کار مکاس، فورمن و همسرش بود. کیت مانهایم با فیلمبرداری پروژه های مختلف در نیویورک، مکاس را دنبال کرد. فورمن سرانجام خود را وارد صحنه آوانگارد کرد که پلیس یک نمایش را قطع کرد و یک نسخه از فیلم ۱۹۶۳، موجودات شعله ور را توقیف کرد و جوناس مکاس ، کن جاکوبز و فلورانس کارپف را به دلیل نقض قوانین فحاشی نیویورک متهم کرد. فورمن با مکاس تماس گرفت و به او کمک کرد و در طی سال های بعد، فورمن و مکاس دوستان و همکاران صمیمی شدند. فورمن از طریق ارتباط خود با جوناس مکاس با معمار و هنرمند جورج ماسیوناس آشنا شد . فورمن شروع به کار برای Mekas و Maciunas کرد و بر سالن سینمای آنها، فیلمسازان سینما در خیابان Wooster، 80 نظارت داشت. فورمن همچنین به شدت درگیر توسعه تعاونی های Fluxhouse Maciunas شد ، که شامل انبارهای سوهو تبدیل شده بود که به عنوان فضاهای زندگی و کار برای هنرمندان طراحی شده بودند. در طول دهه 1960، فورمن همچنین با کارگردان تئاتر رابرت ویلسون ، فیلمساز و بازیگر جک اسمیت و کارگردان و محقق تئاتر ، ریچارد شچنر آشنا شد که همگی فورمن را تشویق کردند تا کار خود را شروع کند. با Schechner، فورمن یک گروه تئاتر در سال 1968 تشکیل داد به نام "Bunch of Experimental Theatres of New York Inc" که شامل هفت شرکت تئاتر بود: Mabou Mines ، The Manhattan Project، Meredith Monk/The House ، The Performance. گروه ، شرکت تئاتر مضحک، بخش دهم، و شرکت فورمن، تئاتر هستی‌شناسی-هیستریک. از این نقطه به بعد، فورمن شروع به تولید آثاری با نام «هستی شناسی-هیستریک» کرد. تئاتر هستی شناسی-هیستریکThe Ontological-Hysteric Theatre (OHT) توسط فورمن در سال 1968 تاسیس شد. هسته اصلی برنامه های سالانه این شرکت قطعات تئاتر ریچارد فورمن بوده است. فورمن اولین تولید خود را با تئاتر هستی شناسی-هیستریک در سال 1968 در سینماتک فیلمساز در خیابان ووستر، جایی که زیر نظر جورج ماسیوناس ، رهبر Fluxus کار می کرد، اجرا کرد. تئاتر هستی شناسی-هیستریک سبک هنری بدوی و مینیمال را با مضامین بسیار پیچیده و تئاتری متعادل می کنداولین تولیدات تقریبا مورد توجه منتقدان قرار نگرفت ولی اواسط دهه ۱۹۷۰ سوفیا مورد توجه قرار گرفت.همکاری ها و کارهای خارج از تئاتر هستی شناسی-هیستریککارهای فورمن عمدتاً توسط تئاتر هستی شناسی-هیستریک در نیویورک تهیه و اجرا شده است، اگرچه او به عنوان کارگردان برای تولیداتی مانند اپرای سه پنی برتولت برشت در مرکز لینکلن و اولین نمایش سوزان-لوری پارکس مورد تحسین قرار گرفته است.تولیدات صحنه اینمایشنامه های فورمن توسط جشنواره شکسپیر نیویورک ، تئاتر لا ماما ، گروه ووستر ، جشنواره پاییز پاریس و جشنواره وین ساخته شده است . فورمن (به عنوان خواننده و کارگردان صحنه) با آهنگساز استنلی سیلورمن در هشت قطعه تئاتر موسیقی تولید شده توسط The Music Theater Group و The New York City Opera همکاری کرده است . او همچنین کارگردانی و طراحی بسیاری از تولیدات کلاسیک با تئاترهای بزرگ در سراسر جهان از جمله، اپرای سه پنی ، گولم و نمایشنامه‌هایی از واتسلاو هاول ، بوتو اشتراوس ، و سوزان-لوری پارکس برای جشنواره شکسپیر نیویورک ، Die Fledermaus در اپرای پاریس ، دون جووانی در اپرای لیل، سقوط خانه آشر فیلیپ گلاس در تئاتر رپرتوری آمریکا و ماگیو موزیکال در فلورانس ، وایزک در کمپانی هارتفورد استیج، دون ژوان مولیر در تئاتر گاتری و نیو جشنواره شکسپیر یورک ، تولد شاعر کتی آکر در آکادمی موسیقی بروکلین و تئاتر RO در روتردام، دکتر فاوستوس گرترود اشتاین چراغ ها را در جشنواره های پاییزی در برلین و پاریس روشن می کند.هفت مجموعه از نمایشنامه‌های او منتشر شده و کتاب‌هایی به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی در مورد آثار او منتشر شده است.پروژه پلدر سال 2004، فورمن پروژه پل را با سوفی هاویلند برای ترویج تبادل بین‌المللی هنر بین کشورهای سراسر جهان از طریق کارگاه‌ها، سمپوزیوم‌ها، تولیدات تئاتر، هنرهای تجسمی، اجرا و رویدادهای چندرسانه‌ای تأسیس کرد.تأثیر گرترود استاینتعدادی از محققین به تشابهات بین نظریات گرترود اشتاین و زیبایی شناسی تئاتری ریچارد فورمن توجه کرده اند. خود فورمن در مورد اهمیت نوشته های او برای کارش صحبت کرده است. در سال 1969، فورمن اعلام کرد: «گرترود استاین بدیهی است که انواع کارهایی را انجام می‌داد که هنوز به آن‌ها نرسیده‌ایم».کیت دیوی در مقاله‌اش تحت عنوان تئاتر هستی‌شناسی-هیستریک ریچارد فورمن: تأثیر گرترود استاین تأثیر استاین را بر فورمن تحلیل می‌کند . او پیشنهاد می کند که ارتباط اولیه بین آثار استاین و فورمن، برداشت نویسندگان از آگاهی در نوشتن است. استاین «نوشتن موجودیت» را بر «هویت نویسی» ترجیح می داد. طبق مدل استاین، «نوشتن موجودیت» «چیزی در خود» است که از زمان و تداعی جدا شده است، در حالی که هویت «چیز در رابطه» است، محدود به زمان و در تداعی می‌چسبد. «نوشتن موجودیت» عاری از هرگونه مفهوم به خاطر سپردن، روابط یا روایت است و آنچه استین آن را «حال مستمر» می نامد بیان می کند. روش نوشتن استاین تمرین مراقبه ای است که مستلزم «جدایی عمدی خود از دنیای بیرونی در حالی که آگاهی خود را در عمل نوشتن مستند می کند» نویسنده است. بنابراین گفته می‌شود که این نوع نوشتار عملکرد ذهن نویسنده را در ارائه خود منعکس می‌کند. استاین این نظریه «حال مستمر» را در کار خود به عنوان یک نمایشنامه نویس پذیرفت. او قراردادهای نمایشی ساختار روایی را کنار گذاشت و به نفع تجربه‌ای تئاتری که بر آگاهی لحظه‌ای تمرکز می‌کند - تجربه‌ای که در آن «تماشاگر می‌تواند در هر لحظه بدون ایجاد زمان عاطفی همزمان، «بیرون» از ترکیب حرکت کند، یا متوقف شود. "تجارب تئاتری فورمن به نظریه‌های استاین استناد می‌کند که هر دو روایت را کنار می‌گذارند و بر اینجا و اکنون تمرکز می‌کنند و به نظر می‌رسد که «فرآیند ساخت نمایشنامه» فورمن را در ارائه نمایشنامه گنجانده‌اند. در مقاله‌اش، «چگونه می‌نویسم (خودم: نمایشنامه‌ها)»، فورمن روند خود را در انتقال متن به اجرا توضیح می‌دهد: «نوشته به سمت دریافت پذیرا، باز و منفعلانه‌تر «آنچه می‌خواهد نوشته شود» تمایل دارد. و گرایش صحنه‌پردازی به سمت سازماندهی فعال‌تر عناصر «ورودی» نوشتار -- یافتن راه‌هایی برای ساختن نوشتار در محیطی ساخته‌شده.»دیوی خاطرنشان می کند که مانند استین، فورمن تمایل دارد از «تله های عاطفی» یا دستکاری عمدی واکنش های عاطفی مخاطب با حذف ویژگی های «زندگی» درام اجتناب کند (وضعیت به وضوح در حال توسعه شامل افراد خیالی در مکان های خیالی)، و در نتیجه دنیایی را ایجاد می کند. که تماشاگر به سختی می تواند خود را به نمایش بگذارد.» دیوی مثالی از شخصیت‌های فورمن می‌دهد که اغلب به خود به صورت سوم شخص اشاره می‌کنند، که برای مخاطبی که نمی‌تواند خود را در تجربه شخصیت مطرح کند، اثری بیگانه‌کننده ایجاد می‌کند. از طریق شخصیت‌پردازی بیگانه‌کننده فورمن، مخاطب مجبور می‌شود به بازیگران فورمن به‌عنوان «واحدهای محصور» یا وسایل نمایشی نگاه کند تا شخصیت‌ها. بنابراین، زیبایی‌شناسی فورمن ایجاب می‌کند که تماشاگر به درون نمایش فرار نکند، بلکه از فرآیند تفسیر خود آگاه شود. در مقاله فورمن، «14 چیزی که به خودم می‌گویم»، او توضیح می‌دهد: «پس هنر ما = یادگیری این است که چگونه به «الف» و «ب» نگاه کنیم و نه آنها را ببینیم، بلکه رابطه‌ای را ببینیم که «دیدن» نیست. شما نمی توانید به "آن" (آن رابطه) نگاه کنید، زیرا این خود نگاه است ، جایی که او (شما) نگاه می کند ، نگاه می کند."دیوی اشاره می کند که "با حذف نشانه گذاری های داخلی در جملات پیچیده طولانی،" نوشته استاین اثر مشابهی را برای خوانندگانش ایجاد می کند که باید فعالانه در تشخیص کلمات استاین شرکت کنند.جوایز فورمن برنده هفت جایزه Village Voice Obie شده است ، از جمله سه جایزه برای "بهترین نمایش" و یک جایزه برای یک عمر دستاورد. علاوه بر این، او دریافت کرده است:• 1972 - بورسیه گوگنهایم برای نمایشنامه نویسی• 1974 - جایزه نمایشنامه نویسان بنیاد راکفلر• 1990 - کمک مالی توسعه بازی بنیاد فورد برای Eddie Goes to Poetry City• 1990 - بورسیه هنرمندان ممتاز بنیاد ملی هنر (NEA) برای یک عمر دستاورد در تئاتر• 1992 - جایزه آکادمی آمریکا و موسسه هنر و ادبیات در ادبیات• 1992 و 1995 - انجمن نمایشنامه نویسی NEA• 1995-2000 - کمک هزینه تحصیلی مک آرتور• 1996 - جایزه Edwin Booth برای دستاورد تئاتر• 2001 - جایزه تئاتر PEN/Laura Pels جایزه استاد نمایشنامه نویس آمریکایی• 2004 - افسر نشان هنر و ادبیات فرانسه [ تمام آثار ]نمایشنامه• آنجل فیس ، شهر نیویورک (1968)• آیدا آید ، شهر نیویورک (1969)• فراخوان کل ، شهر نیویورک (1970)• HcOhTiEnLa (یا) هتل چین ، شهر نیویورک (1971)• تانتراهای رویایی برای ماساچوست غربی ، لنوکس، ماساچوست (1971) (موسیقی از استنلی سیلورمن )• شواهد ، شهر نیویورک (1972)• سوفیا = (حکمت) قسمت 3: صخره ها ، شهر نیویورک (1972)• نظریه ذرات ، شهر نیویورک (1973)• درمان کلاسیک یا یک هفته تحت تأثیر ... ، پاریس (1973)• Pain(t) ، شهر نیویورک (1974)• تحرک عمودی ، شهر نیویورک (1974)• هجوم به توده ها: تفسیر نادرست ، شهر نیویورک (1975)• رودا در Potatoland (شروع پاییز او) ، شهر نیویورک (1975)• Livre des Splendeurs: Part One , Paris (1976)• کتاب شکوه ها: قسمت دوم (کتاب اهرم ها) اکشن در یک فاصله ، شهر نیویورک (1977)• بلوار de Paris (I've Got the Shakes) ، شهر نیویورک (1977)• جنون و آرامش (سر من یک پتک بود) ، شهر نیویورک (1979)• مکان + هدف ، رم (1980)• پنگوئن توکت ، شهر نیویورک (1981)• کافه امریک ، پاریس (1981)• مصرشناسی ، شهر نیویورک (1983)• La Robe de Chambre de Georges Bataille , Paris (1983)• Miss Universal Happiness ، شهر نیویورک (1985)• درمان ، شهر نیویورک (1986)• فیلم شر است: رادیو خوب است ، شهر نیویورک (1987)• سمفونی موش ها ، شهر نیویورک (1987)• عشق و علم ، استکهلم (1988)• او چه دید؟ شهر نیویورک (1988)• گدازه ، شهر نیویورک (1989)• ادی به شهر شعر می رود: قسمت اول ، سیاتل (1990)• ادی به شهر شعر می رود: قسمت دوم ، شهر نیویورک (1991)• پادشاه ذهن ، شهر نیویورک (1992)• مشکلات عمده ساموئل ، شهر نیویورک (1993)• سر من یک پتک بود ، شهر نیویورک (1994)• I've Got the Shakes , New York City (1995)• جهان ، شهر نیویورک (1995)• آسیب دائمی مغز ، شهر نیویورک (1996) (گردش به لندن)• Pearls for Pigs ، هارتفورد، کانکتیکات (1997) (تور در مونترال، پاریس، رم، لس آنجلس، و شهر نیویورک)• بنیتا کانوا ، شهر نیویورک (1997)• هتل پارادایس (هتل فاک) ، شهر نیویورک (1998) (تور پاریس، کپنهاگ، سالزبورگ و برلین)• پسر بد نیچه ، شهر نیویورک (2000 (گردش به بروکسل، برلین و توکیو)• اکنون که کمونیسم مرده است، زندگی من خالی است ، شهر نیویورک (2001) (تور به وین و هلند)• ماریا دل بوسکو ، شهر نیویورک (2002) (تور سنگاپور)• وحشت! (چگونه شاد باشیم!) ، شهر نیویورک (2003) (تور زوریخ و وین)• پادشاه کابوی روفوس بر جهان حکومت می کند! ، شهر نیویورک (2004)• خدایان به سرم می کوبند! AKA Lumberjack Messiah ، شهر نیویورک (2005)• زامبوئید! (پروژه فیلم/اجرای شماره 1) ، شهر نیویورک (2006)• بیدار شو آقای خواب آلود! ذهن ناخودآگاه شما مرده است! ، شهر نیویورک (2007)• رفتار ترنس عمیق در POTATOLAND (یک ماشین تئاتر ریچارد فورمن) ، شهر نیویورک (2008)• IDIOT SAVANT ، شهر نیویورک (2009) [21]• فاحشه های قدیمی (یک عاشقانه واقعی) ، شهر نیویورک (2013)اپرا• پله های فیل ، تانگلوود (1968) / شهر نیویورک (1970) (موسیقی از استنلی سیلورمن )• تئاتر جادویی دکتر سلاوی ، شهر نیویورک (1972) (موسیقی از استنلی سیلورمن )• هتل برای جنایتکاران ، شهر نیویورک (1974) (موسیقی از استنلی سیلورمن )• تخیل آمریکایی ، شهر نیویورک (1978) (موسیقی از استنلی سیلورمن )• مادام آدار ، شهر نیویورک (1980) (موسیقی از استنلی سیلورمن )• Africanus Instructus ، شهر نیویورک (1986) (موسیقی از استانلی سیلورمن )• عشق و علم ، شهر نیویورک (1990) (موسیقی از استنلی سیلورمن )• چه بپوشم ، لس آنجلس (2006 (موسیقی از مایکل گوردون )• اخترشناس: یک شب در اپرا ، شهر نیویورک (2009) (موسیقی از جان زورن )فیلم و ویدئو• سفر خارج از بدن ، پخش ویدیو (1975)• آرشیو شهر ، پخش ویدئو (1977)• داروی قوی ، فیلم بلند (1978)• رادیو ریک در بهشت ​​و رادیو ریچارد در جهنم ، فیلم (1987)• باران کامل ، پخش ویدیو (1990)• یک بار هر روز ، فیلم بلند (2012)• Now You See It Now You Don't ، فیلم بلند (2017)• عشق دیوانه ، فیلم بلند (2018)کتاب ها• نمایشنامه ها و مانیفست ها (1976)• تئاتر تصاویر (1977)• Reverberation Machines: The Later Plays and Essays (1986)• عشق و علم: منتخب لیبرتوهای ریچارد فورمن (1991)• اعمال نامتعادل: مبانی یک تئاتر (1993)• سر من یک پتک بود: شش نمایشنامه (1995)• No-body: A Novel in Parts (1996)• هتل بهشت ​​و نمایشنامه های دیگر (2001)• ریچارد فورمن (هنر + اجرا) (2005)• پسر بد نیچه! و دیگر نمایشنامه ها (2005)• مانیفست ها و مقالات (2010)• Plays with Films (نیویورک: Contra Mundum Press، 2013)• نمایشنامه برای عموم (گروه ارتباطات تئاتر، 2019)**ریحانه موسویریحانه موسویریحانه موسویFri, 19 Jul 2024 01:27:30 +0330