<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های reihane.asghari95</title><link>https://virgool.ir/feed/@reyhane110</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 14:46:28</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>reihane.asghari95</title><link>https://virgool.ir/@reyhane110</link></image><item><title>اولین دل نوشته</title><link>https://virgool.ir/@reyhane110/اولین-دل-نوشته-ou1urghbntce</link><description>دل نوشته شاید حدود دو سال پیش بود که یکی از دوستانم درمورد ویرگول صحبت کرد که خوبه اگه هر کس بره و توش یک دل نوشته ایی چیزی بنویسه ولی کی گوش کرد به نظرمن نوشتن کار سختی بود نه اینکه الان بگم آسونه.فرقش با اون موقع اینه که من الان ممتنع هستم و نظری ندارم. اما حالا چی شد که اومدم اینجا و شروع کردم به انتشار اولین دل نوشته ام البته همین الان بگم معلوم نیست شاید هم آخرین دل نوشته باشه. سرتون رو درد نیارم یک کلاس ثبت نام کردم به اسم نویسندگی خلاق آره خنده داره من که نوشتن برام سخت بوده بخوام که بنویسم نمی دونم واقعا احساس کردم نیاز دارم ما ادم ها داریم دو جایی می شیم یا دو مدل می شیم یا دو جور میشیم یعنی اگر من بلدم توی دنیای حقیقی لبخند بزنم و حرفم را بگم بدون ناراحت کردن فرد ولی وواقعا تو دنیای مجازی بدون دیدن من بدون لبخند من به نظرم سخته حرف زدن جنسش عوض میشه بلد نیستم آره حس می کنم تو این فضا بلد نیستم که حرف بزنم حروف حروف مشترک ادبیات فارسی هستش اما چیدمانش تو این فضا فرق داره و من اومدم تا این فضا و ادبیاتش رو یاد بگیرم. راستی یادم رفت بگم چرا از نوشتن خوشم نمی آمد من تو مدرسه توی دبیرستان نمره ادبیات و زبان فارسی من افتضاح بود اما همه درسهام عالی بود به خصوص ریاضی حالا چرا از ادبیات بدم می اومد معلم سال اول دبیرستانم بود که کمک کرد کل دبیرستان در این حال بمانم. </description><category>reihane.asghari95</category><author>reihane.asghari95</author><pubDate>Sat, 08 Aug 2020 20:17:10 +0430</pubDate></item></channel></rss>