https://virgool.ir/feed/@reyhane.knjd2078سلام من ریحانه هستم و نوشتن حالم رو بهتر میکنه، پس مینویسم.fa2026-11-11 18:04:56https://files.virgool.ir/upload/users/252425/avatar/W0l5zc.pnghttps://virgool.ir/@reyhane.knjd2078https://virgool.ir/@reyhane.knjd2078/امضای-آزارگر-dcyzahjayodiسرگیجه امانم را بریده بود. صدای شلوغی بر سرگیجه‌ام می‌افزود. رنجیده بودم؛ از هر صدایی، هر تصویری، هر واکنشی، هر حرفی. ناگهان خودم را در بازار پیدا کردم. صدای فروشندگان که در پی فروش اجناس خود بلند بلند آواز سر می‏دهند، کودکی که آب‏ دماغش آویزان است و بلند بلند نق می‌زند و مادرش که در سکوت دست او را می‌کشد اما چهره‏اش نشان می‌دهد در آستانه‏ی فروپاشی روانی‏ است‏‌‏‌، مردی عینکی با کت‌وشلوار و کیف سامسونت که بلند بلند با تلفن حرف می‌زند و با عجله می‎‏خواهد از میان جمیعت رد شود، دسته‏‌ای از پسران نوجوان که بی‌هدف می‌گردند و بی‌دلیل فحش می‌دهند‌. من اینجا چه می‌کنم؟ آن هم در آدم‌گریزترین حالت ممکنم اینجا چه می‏کنم؟مازوخیسمم به‌طور ناخودآگاه مرا به اینجا هدایت کرده بود. مرا آورده به جایی که بیش از هر جایی آزارم می‌داد. گریه‌ام گرفته بود. دوست داشتم در مرکز ثقل این شلوغی بایستم و اشک بریزم و آدم‏ها همه به من خیره شوند و بدون هیچ پرسش و حرف اضافه‌ای ساکت شوند. من چرا با خود چنین می‌کنم؟دست در کیفم کردم. چسبیدن خرده بیسکوییت‌های توی کیف به دستم آزارم می‌دادم. بیسکوییت موزی. من از بیسکوییت موزی متنفرم؛ به همین دلیل همیشه بیسکوییت موزی می‌خرم.هر چیز بیخودی به دستم آمد به جز آن چیزی که می‌خواستم. انگار جهان می‌خواست تا جایی که می‌تواند مرا در سروصدای خودش غرق کند. بالاخره هندزفری‌ام را پیدا کردم. موزیک راک. صدا را تا آخر زیاد کردم. گوشی اخطاری برایم نوشت که صدای زیاد؟ این برای سلامت گوشت خوب نیست. گفتم چه بهتر.سروصدای موزیک هم کلافه‏ام کرد، ولی از سروصدای درهم‌برهم بازار بهتر بود. تمام توانم را در پاهایم جمع کردم و با سرعت به آدم‌ها تنه زدم که فقط به مکان آرام‌تری برسم که این موزیک مسخره‌ی سردردآور را قطع کنم.انگار در این کره‌ی خاکی گیر افتادن کم بود، در جعیت هم گیر افتادم. همه از حد معمول به هم نزدیک‌تر بودیم که ناگهان حس کردم یک نفر بیش از حد به من نزدیک است. گویا عذاب بی حدی که خودم به تنهایی بر خودم متحمل می‌شوم کافی نبود، آدم‌ها هم دست به کار شده‌اند. نمی‌دانم چرا هیچ‌گاه در این موقعیت مهوع کاری نمی‌کنم. ثانیه‌ها آرام‌تر می‌گذشت‌، جمعیت خفه‌ترم می‌کرد و فاصله‌ی آن یک‌نفر هی کمتر می‌شد طوری که بوی عرقش در دماغم پیچید و حتی می‌توانستم صدایش را از لابه‌لای موزیکی که با صدای بلند در گوشم بود، بشنوم.به خیابان اصلی رسیدم، از هجوم صداها کاسته شده بود. بر لبه‌ی جدول نشستم. به چاه فاضلابی که بغلم بود نگاه می‌کردم و اشتراکاتم با آن را توی نوت موبایلم یادداشت می‌کردم. صدای آشنایی شنیدم. چشم چرخاندم به دنبال صدا. مرد عینکیِ کت‌و‌شلواریِ کیف سامسونتی بود. همچنان پای تلفن. همچنان همان حرف‌های حول‌محور یک امضای مسخره بر روی یک کاغذ مسخره‌تر.نمی‌دانم چرا ولی یک نیرویی مرا از جا بلند کرد و مرد عینکیِ کت‌‌وشلواریِ کیف سامسونتی را دنبال کردم. تن صدایش و حرف‌هایش اذیتم می‌کرد. با هر کلمه‌ای که از دهانش خارج می‌شد گوش‌هایم خشمگین می‌شدند. نیرویی در دست‌هایم احساس کردم. نمی‌دانم چرا ولی یک لحظه تمام هدف زندگی‌ام تبدیل به این شد به گوش این مرد سیلی بزنم.سرعت گرفتم. خودم را به او نزدیک کردم. هر قدمی که برمی‌داشت پشت سرش بودم. همزمان با او پا روی موزاییک لق خیابان گذاشتم، همچون او به خانمی که از روبه‌رو می‌آمد برخورد کردم (اما چون او عذرخواهی نکردم).سرعتم را بیشتر کردم. از او جلو زدم و ناگهان برگشتم و صورتش را مهمان یک سیلی محکم کردم. کف دستم شروع کرد به گزگز کردن. نمیتوانستم جلوی لبخندم را بگیرم. به پهنای صورت لبخند زدم. احساس سبکی می‌کردم. مرد کت‌وشلواری کیف‌سامسونتی به عینکش که روی زمین بود خیره شد و گفت:« ببخشید.»و این همان امضای صدای آزارگر در مغز من بود.reyhane.knjd2078reyhane.knjd2078Wed, 12 May 2021 23:41:11 +0430