https://virgool.ir/feed/@reyhan_mfa2026-11-11 23:40:15https://files.virgool.ir/upload/users/2263293/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@reyhan_mhttps://virgool.ir/@reyhan_m/مهمان-عزیز-irywqhncoqy5من و آن سوسک لعنتی هر دو از جایمان پریدیم. من از قیافه کریه‌المنظر او و او از ترس بجای من. بالای صندلی چمباتمه زدم تا شاید راهش را بگیرد و برود. اما انگار قایم باشک به مذاق جنابعالی خوش آمده و در صدد است تا بار دیگر مرا زهره‌ترک نماید. هر چقدر قسمش میدهم که آقای محترم بفرمایید بروید بنده کار دارم. مسئولیت به روی دوشم است خرج زن و بچه که نه! اما خرج خودم که به هزار زحمت بر تن رنجور اینجانب است را می‌دهم به گوشش نمی‌رود که نمی‌رود. شروع می‌کنم به روضه خوانی. بابت خرج پیاز و نان و عینک ته استکانی و پول خانه نویی دختر شمسی خانم برایش غرغر می‌کنم. می‌گویم برود تا من بتوانم سرکارم برگردم که کارفرمای عالی مقام بنده گزینه اخراج را از غلاف دراورده و این بار اگه صدم ثانیه ای مقاله ی این حقیر دیر به دستش برسد آن چندرغاز حقوق هم می‌ماسد و من می‌مانم و حوض لایتناهی بی پولی. جناب سوسک اما این بار هم مرا نادیده می‌گیرد. روی صندلی می‌ایستم تا دامنه‌ی دیدم را افزایش دهم. سوسک عزیز که انگار دوره‌ی استتار را با نمره‌ی«عالی‌تر از این نمی‌شود» گذارنده، هنوز دیده نمی‌شود. حتی نمی‌دانم وقتی دیدمش باید چه کارش کنم، نه تاب کشتنش را دارم و نه جرئت هم‌خانه شدن با او. ای کاش خودش وقتی مرا می‌بیند از دیدن چنین موجود رقت انگیزی ایست قلبی کند! با پرتاب خودکارِ روی میز به سمت نقطه‌ای نامعلوم سعی می‌کنم دوست عزیزمان را وادار به حرکت کنم تا حداقل جلوی دیدم باشد. همیشه می‌گویند دشمنت را بپا، قبل از آن که از پشت به تو خنجر زند. همین که به این جمله ی طلایی می‌اندیشم پشت گردنم به طرز فجیعی خارش می‌گیرد. آنقدر وسایل اطرافم را به این طرف و آن طرف پرتاب می‌کنم تا اینکه بالاخره جسم سیاه رنگی به بالا می‌جهد. جا می‌خورم و از روی صندلی سقوط می‌کنم. با ترس و لرز به طرف عامل دو دور سکته زدنم حرکت کرده و با میله‌ی بافتنی جسم بی حرکتش را تکان می‌دهم. متوجه می‌شوم دکمه ی مشکی رنگی است که دوماه است گمش کردم. سوسک عزیز با آن قیافه‌ی سیاه سوخته‌اش، قطع به یقین در گوشه‌ای دارد پوزخندی نثار من میکند و با خودش می‌گوید:«عجب احمق دوزاری ای». فکر می‌کنم باید هر چه زودتر عینکم را بگیرم. تسلیم می‌شوم و با ترس و لرز در را باز می‌کنم و برمیگردم پای مقاله‌ی نیمه نوشته‌ام می‌نشینم. بلند خطاب به دوست چرکمان می‌گویم که زشت است سر زده به خانه‌ی مردم بیاید و بهتر است از قبل خبر دهد تا من سریعتر قفل و درزهای خانه را ببندم و حالا هم بهتر است بساطش را جمع کند و هر چه زودتر بزند به چاک‌. باز هم پشت گردنم خارش می‌گیرد. ادامه می‌دهم فکر راه رفتن روی پوست من را نکند که قبل از اینکه از ترس زهره ترک شوم و بیفتم روی دستش، حتما خودش و خونواده‌اش را قتل عام می‌کنم و آن وقت است بوی جنازه ی همگی‌مان کل محله را پر می‌کند. می‌گویم فکر آمدن دوستانش را به خانه ام نکند که خودش را هم دارم به زور تحمل می‌کنم. آن‌قدر پشت سر هم برایش حرف می‌زنم تا بالاخره شاخک‌هایش را از پشت لپتاپ می‌بینم. بعد از آن‌که دو متر به بالا پرواز کردم، متوجه می‌شوم سوسک عزیزمان راه خروج را در پیش گرفته‌است. انگاری آمده بود با من خداحافظی کند. به او می‌گویم سالم بمان و هیچوقت برنگرد. قسمت سالم ماندن را دروغ می‌گویم. به هرحال مهمان است و نمی‌خواهم دلش را بشکنم. وقتی پایش را بیرون می‌گذارد، فرصت نمی‌دهم و در را سریع پشت سرش می‌بندم. امیدوارم پایش لای در گیر نکرده باشد.(گفت که دلش نمی‌خواهد تصویرش در فضای مجازی پخش شود، در نتیجه از گذاشتن هر گونه تصویر در این داستان معذورم.)ر.مهیچهیچTue, 25 Mar 2025 17:02:27 +0330https://virgool.ir/@reyhan_m/سقف-a0rs10q3ybyiبه سقف زل زدم. از دو ساعت پیش همین شکلی بودم. به سقف زل می‌زدم. فکر؟ نه! به چیزی فکر نمی‌کردم؛ فقط.. به سقف زل زده‌بودم. می‌خواهم برگردم و پیراهنم که لوله شده و کمرم را آزار می‌دهد، صاف کنم اما توانش را ندارم پس با همان احساس زق زق کنان روی کمرم می‌سازم.دیگر سقف را نمی‌بینم. یکسال پیش را میبینم. نه دیگر نمی‌بینم، فقط همان سقف است. سقف باز می‌شود و تصویر خیابان روی آن ظاهر می‌شود. موزیک پلی شده و دستم را روی دنده گذاشته‌ام. صدای همسایه که بر سر پسر بچه‌ی خرابکارش فریاد می‌کشد سقف را می‌بندد. دوباره سقف یکپارچه سفید است با ترک های ریز که به دیوار همسایه بغلی می‌رسد. چشمانم را می‌بندم و دوباره باز می‌کنم. دوباره تصویر آن خیابان لعنتی روی سقف می‌افتد. سرعت گرفته‌ام و با قیافه‌ای سرشار از زندگی می‌‌رانم. بعد از آن همه‌چیز با دور تند برایم بازپخش می‌شود. ماشین رو چه می‌افتد، نمی‌دانم اما به ناگاه کنترل فرمان را از دست می‌دهم و برای جلوگیری از تصادف با ماشین جلویی، فرمان را به طرف چپ می‌چرخانم و ترمز می‌گیرم. ماشین به جسمی می‌خورد و در نهایت متوقف می‌شود. مردم فریاد می‌کشند و از ترس رنگ می‌بازند. خون روی پیشانیم را از آینه می‌بینم. سینه‌ام تیر می‌کشد. دوباره سقف بسته شده و انگار با ترک هایش به من دهن کجی می‌کند. صدای برادرم را می‌شنوم. -امشب چه فیلمی ببینیم؟سعی می‌کنم حال بدم را پنهان کنم.-نمیدونم! یک اشتباه مرگبار؟-نه فیلم جدید می‌خوام. یه چیزی...یه چیزی مثل در جستجوی خوشبختی.آهی می‌کشم و سرم را به طرف دیوار برمی‌گردانم تا قطره‌ی اشکی که از صورتم می‌آید از نظرش پنهان بماند.این بار تصاویر، روی کاغذ دیواری جلوی چشمم به نمایش در می‌آیند.همچنان توی ماشینم و مردم بهت زده نگاه می‌کنند. یکی از آن‌ها سریع تلفنش را در می‌آورد و روی گوشش می‌گذارد و همزمان جلوی ماشین می‌نشیند طوری که دیگر نمی‌بینمش.ضربان قلبم بالا رفته و دلم میخواد کاغذ دیواری را از جای پارگی‌اش بکشم و کل دیوار را عریان کنم. دوباره نگاهم را به سقف می‌دوزم.با سرگیجه از ماشین پیاده می‌شوم و به سمت نگاه مردم می‌روم. رد خون روی آسفالت عرق تنم را سرد می‌کند. مردی به صورت روی زمین افتاده‌است. جعبه ی کیکی از دست مرد قل خورده و کیک داخلش مثل گچی که معلم به تخته می‌کشید رد سفیدی را روی آسفالت گذاشته‌است. -نگفتی چه فیلمی ببینیم؟-نمیدونم مغزم به جایی قد نمیده.-خب... بیخیالش، فقط یه چیزی برام بذار.نگاهم را از سقف می‌گیرم و از جا بلند می‌شوم. اولین سی دی روی میز تلویزیون را وارد دستگاه می‌کنم. اما تلویزیون هم صحنه تصادف را نشانم می‌دهد.روبه روی مرد قرار می‌گیرم. با دستان لرزانم سعی می‌کنم از زنده بودن مرد باخبر شوم. اما وقتی که صورتش را می‌بینم، دنیا روی سرم آوار می‌شود و من در پس لرزه‌ی‌ این زلزله‌ی مهلک می‌میرم.-راستی تولدت مبارک.سرم را از تلویزیون برمی‌گردانم و نگاهش می‌کنم. سعی می‌کنم به رویش لبخندی بزنم ولی بعید می‌دانم موفق شده باشم. همانطور روی تخت خوابیده و به زحمت گردنش را تکان می‌دهد. به سمت برادرم می‌روم، دو بالشت پشت سرش می‌گذارم و به سمت بالا می‌کشمش تا مشکلی در دیدن فیلم نداشته‌باشد. سعی می‌کند با دستانش صورتم را نوازش کند. توانش را ندارد. دستش را می‌گیرم و کنار صورتم قرارش می‌دهم. با لحن آرامی می‌گوید:« من تو رو بخشیدم،خیلی وقته. ای کاش فقط خودتم خودتو ببخشی.»دستش را پایین می‌آورم. توان نگاه کردن به چشمانش را ندارم. سعی می‌کنم جلوی خروشیدن اشک‌هایم را بگیرم. در نهایت نگاه کوتاهی به او می‌کنم و سرم را به طرف پایین تکان می‌دهم. از کنارش بلند می‌شوم و دوباره سر جایم دراز می‌کشم.و به سقف زل می‌زنم. ر.مهیچهیچWed, 05 Mar 2025 22:39:55 +0330https://virgool.ir/@reyhan_m/جدالی-با-حافظ-lp5izoi9nlxl«غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست» وگرنه مرا چه به مسلمی و می‌خوری؟«ز عشق نا تمام ما جمال یار مستغنی است»ز ما اما به جز یک قلب بیمار چیز دیگر نیست«چندان گریستم که هر کس که برگذشت»داند که کار ما یکسره بر باد او بسوخت«دور مجنون گذشت و نوبت ماست»چشم بد دور که عاقبت نکوست«ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت»به یاد افتاد آن روزی که بشکستی دلم را سخت«گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب»گفت گر رحمت کنم داری جوانب ای رقیب؟ر.مهیچهیچFri, 10 Jan 2025 05:26:56 +0330https://virgool.ir/@reyhan_m/شب-های-پر-ستاره-cgiho67rnv3yهر شب با پدر بر روی پشت بام می نشستیم. او برای من میوه پوست می‌کَند و از خاطرات دوران جوانی‌اش می‌گفت. از روزهایی که با مادر در کتابخانه‌ای آشنا شده بود که به یک افسر بازنشسته تعلق داشت تا زمانی که من به دنیا آمده بودم. می‌گفت که آن کتابخانه‌ی خلوت، محل مورد علاقه‌اش بوده است. او آنقدر به آنجا رفت و آمد داشته تا افسر بازنشسته پیشنهاد میدهد که او در آنجا کار کند. در روز اول کاری‌اش هنگامی که گرد و غبار کتاب‌ها را تمیز میکرده، مادرم کتاب شب‌های روشن را پس می آورد و هر دو متوجه می‌شوند که این کتاب محبوب هردوی آنهاست. از آن پس پدرم کتاب‌های بیشتری می‌خوانده تا بتواند به مادرم کتابی پیشنهاد دهد. او حتی در صف نانوایی هم سر از کتاب خود بر نمی‌داشته است. در نهایت پدرم در همان کتابخانه از مادر خواستگاری می‌کند. والدین پدر و مادرم هر دو فوت شده بودند و مادرم با عموی مجرد پیرش زندگی می‌کرد. بعد از ازدواج خانه‌ی کوچکی در نزدیکی عموی مادرم اجاره می‌کنند. پدر از تولد من می‌گفت، از آن شب سرد بارانی. او همیشه می‌گفت من زیباترین فرشته‌ای بودم که در زمین می‌توان دید. سفید با لپ‌های گل گلی، اگرچه لب‌های ریزی داشتم و بینی‌ام هم کمی بزرگ بود، اما چشمان درخشان و صورت خندانم برای او به زیبایی فرشتگان می مانست. می‌گفت زیبایی تو به مادرت رفته است. هر وقت حرف از مادرم میشد بغضی می‌کرد و گوشه‌ی چشمان چروک خورده‌اش تر میشد. من تصوری از مادر نداشتم. تنها عکسش را دیده بودم اما دیدن بغض پدرم اشک مرا هم در می‌آورد. مادر هنگام تولد من از دنیا می‌رود. دکترها گفته بودند بدنش توان چندانی برای به دنیا آوردن بچه ندارد و ممکن است تولد بچه، سبب مرگ خودش شود. آن ها این خطر را پذیرفته بودند که مرا به دنیا بیاورند و مادرم اصرار بیشتری در این مورد داشت. پدر هرگز فکر نمی‌کرد پایان زندگی مادر این گونه باشد. او امید داشت که اتفاقی نمی‌افتد. امید داشت که اتفاقات بد در زندگی‌اش افتاده‌اند و حالا نوبت خوشبختی بی حد و حصر آن‌هاست. او گمان میکرد با مادر در قسمت پایانی کتاب های کودکانه «و آن ها سالیان سال با خوشی و خوشبختی با یکدیگر زندگی کردند» هستند. مادر روز قبل از تولد من به پدر گفته بود:« اگر من ستاره شدم، هر شب بیا و برایم دستی تکان بده.» پدر خندیده بود و گفته بود:«ما باید با هم ستاره شویم. راه دور است و تو به تنهایی نمی‌توانی بروی. ممکن است گم بشوی و از سیاهچاله ها سردر بیاوری.» آنها هرگز از مرگ سخن نمی‌گفتند. از ستاره شدن می‌گفتند. رفتن به دنیایی دور از زمین و در پهنه‌ی دیگری درخشیدن می‌گفتند. اما مادر به تنهایی ستاره شد. احتمالا در راه هم دستی برای پدر تکان داده است. پدر اسم مرا خورشید گذاشته بود. او می‌گفت خورشید که باشد دیگر نیازی به ستاره شدن نیست. همه‌ی ستاره‌ها ناپدید می‌شوند و تنها زندگیست که می‌درخشد.اکنون من اینجا بر پشت بام خانه نشسته‌، برای دو ستاره‌ی درخشان دست تکان می‌دهم و فردا صبح باز هم خورشید طلوع خواهد کرد.ر.مهیچهیچFri, 29 Nov 2024 00:20:38 +0330