https://virgool.ir/feed/@rekabsaz.omidفعال حوزه IT، مدیر عامل شرکت مبنا و علاقمند به سفر. در این وبلاگ از تجربه های شخصی در حوزه کاری می نویسم.fa2026-11-11 00:49:28https://files.virgool.ir/upload/users/64617/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@rekabsaz.omidhttps://virgool.ir/@rekabsaz.omid/به-دنبال-داغداغان-hdfvcvdskoebداستان خیلی ساده شروع شد. در کلاس آشنایی با گیاهان یک عکسی دیدیم از درختی به نام داغداغان. این عکس از روستایی بود اطراف تهران به نام روستای ازگی. یکی گفت بریم و یکی گفت نریم. شروع کردیم به نظرسنجی راجع به رفتن به روستای ازگی و پیدا کردن یکی از این درخت ها.بالا و پایین کردیم و قرار شد جمعه 17 آذر 1401 بریم به سمت روستای ازگی.برنامه جذابی نبود برام. تصمیم هم نداشتم برم. البته که درختی با نام عجیب غریب داغداغان با اون میوه های کوچیک قرمز رنگ که استاد گفته بود خوراکی است و جز درخت های مقدس به حساب میاد و یک روستای اطراف تهران به نام ازگی، کلا قلقلک دهنده بود. کمی هم کل کل کردن با خودم که اگه می خوای به این رشته جدی تر نگاه کنی باید کنجکاوانه تر به اطراف نگاه کنی و از این دست خزعبلات. و خلاصه اینکه چون هیچ برنامه جذاب تری برای روز جمعه پیدا نکردم پنج شنبه آخر وقت وارد گروه تلگرامی شدم و خودم رو چپوندم توی برنامه!با گوگل از خونه تا روستای ازگی 40 دقیقه راه نشان می داد! قرار ساعت 8 صبح بود و ساعت 7:20 از خانه راه افتادم.حدود ساعت 8 صبح و با کمی تاخیر دور هم جمع شدیم و راه افتادیم به سمت مسیری که گوگل گفته بود. توی راه درختچه های بادام وحشی رو دیدیم. جالب بود که پوشش گیاهی قالب منطقه این درختچه های زیبا بودند که با وجود پایان فصل پاییز هنوز سبز بودند. وقتی به این درختچه ها نزدیک می شدی بادام های کوچک رو می تونستی ببینی.توی مسیر که می رفتیم با فاصله چند دقیقه نسبت به اتوبان همت به یک چشمه رسیدیم. بچه ها آب پر کردند و ادامه دادیم. چند دقیقه بعد به محلی رسیدیم که خبری از روستا نبود. یکی دو باغ پراکنده و یک مزرعه ماهی. انتهای مسیر هم بسته بود. شک کرده بودیم که اینجا روستا است. سفر دوستانه بود و هیچکس مسئولیت خاصی نداشت. برای همین اطلاعات پراکنده بود و هر کسی که جلو می افتاد دیگران به دنبالش راه می افتادند. توی راه برای اولین بار کبک دیدم. یک جفت کبک که با صدای ماشین دور می شدند. متاسفانه عکسی از این کبک ها ندارم.به خیال اینکه اینجا روستای ازگی نیست از راهی که آمده بودیم برگشتیم. و از دو راهی چشمه به سمت کوه حرکت کردیم. حدود نیم ساعت ارتفاع گرفتیم. از پوشش گیاهی بادام های کوهی دیگه خبری نبود. یواش یواش برفگیر شد. به جایی رسیدیدم که پوشیده از برف بود و هوا هم حسابی سرد.همونجا بساط صبحانه رو راه انداختیم. بعد از حدود یک ساعت، جمع کردیم و دوباره از همون مسیر برگشتیم.مه جاده رو گرفته بود. برای برگشت باید احتیاط بیشتری می کردیم. دوباره دوراهی چشمه و برگشتیم به همان محل اولیه و فهمیدیم روستای ازگی همان جایی است که اول بودیم. اینو و اونور و خلاصه ماشین ها رو پارک کردیم. از چند کوهنورد گذری پرسیدیم که چیزی در رابطه با درخت داغداغان می دانند یا نه. بی اطلاع بودن.به صورت تصادفی به سمت مسیر چشمه ای که در آن حوالی بود راه افتادیم. به نظر میامد مسیر پر ترددی است. در راه به چند نفر برخورد کردیم. و اتفاقا اطلاعات جسته گریخته ای از داغداغان دادند. گفتند که نزدیک چشمه به چند درخت بر می خورید و احتمالا این درخت ها همون درخت هایی است که شما ها دنبالشید!صدای پرنده ها توی راه جسته گریخته شنیده می شد. چند تایی دیدیم. شاید این عکس مربوط به یک سهره است!با بی برنامگی خاصی به سمت چشمه می رفتیم. در مسیل پیش می رفتیم. سیل بخش هایی از پاکوب رو برده بود. سنگ های رنگی هر کجا به چشم می خورد. پوشش گیاهی همان بادام های کوهی بود. البته بوته های زرشک وحشی و درختچه های خشکی که گونه شان نامشخص بود دیده می شد. ناامید از دیدن داغداغان!و اما بعد از طی کردن حدود نیم ساعت از دور درختی مشخص شد که وقتی با کتاب مطابقت می دادیم ویژگی های داغداغان رو داشت.نزدیک تر شدیم و خودش بود!درختی زیبا با همون برگ های کنگره ای و البته میوه ای که از فصلش گذشته بود و خشک شده بود. و کلی عکس یادگارینزدیک درخت داغداغان یک درخت پسته وحشی بود. میوه ش کوچک بود و پوسته سفتی داشت.بعد از تلاش ناموفق برای روشن کردن آتیش برگشتیم. حدود ساعت 2 بعد از ظهر بود و همه گرسنه بودند.به محل پارک ماشین ها رسیدیم. آش و چای آتیشی و برگشت به تهران!برنامه خیلی سبکی بود. و جالبه که در این برنامه چند نکته مهم یاد گرفتم که بهشون اشاره می کنم:اول، بی برنامه بودیم. مسیر روستا و اطلاعاتی که باید از پیش می گرفتیم را نداشتیم. پایان برنامه نامشخص بود.دوم، هیچکس مسئول نبود. وقتی مسئولیت در یک گروه پخش می شود هیچکس مسئول نیست.سوم، تجهیزات مناسب نداشتیم. من فکر نمی کردم به برف برسیم و کفش مناسب نداشتم. به نظرم سایرین هم برای این موضوع آماده نبودند. ماشین ها کنارمون بودند. هوا خراب نشد ولی ما آماده نبودیم. و چهارم، همدل بودیم و همه برای یک هدف کوچک و شاید بی اهمیت تلاش بیش از انتظاری انجام دادیم. در پایان که به هدف رسیدیم واقعا خوشحال کننده بود. حداقل برای من اینطور بود.و تمام!امید رکاب سازامید رکاب سازFri, 09 Dec 2022 20:51:17 +0330https://virgool.ir/@rekabsaz.omid/ای-همکار-گرامی-و-قدیمی-بال-پرواز-هستی-یا-غل-و-زنجیر-عزیزم-قربونت-برم-m5vp8dfgsgc8مدت هاست درگیرم در این خصوص بنویسم یا خیر؟!روز به روز بخش خدمات در حال گرفتن سهم بیشتری از تولید ناخالص ملی کشورهاست. بخش صنعت و بخش کشاورزی روز به روز سهم کمتری از GDP را به خود تخصیص می دهند و خدمات پررنگ تر می شود. در کشورهای پیشرفته بیش از ۷۰٪ GDP حاصل از خدمات است!مهمترین شاخص در بخش خدمات چیست؟!البته که منابع انسانی... انسان پیچیده، غامض و بی انتهاست. و موضوعات مربوط به آن هم به همین ترتیب است. در سال های اخیر به موضوع منابع انسانی بیش از پیش پرداخته شده است. رشد قابل توجهی در حوزه دانش و مهارت در خصوص جذب، نگهداشت، ارتقا، و حتی خروج اتفاق افتاده است.حضور هانترها، رکروتر ها(Recruiter)، مدیران منابع انسانی(که در گذشته مدیران اداری یا مالی این نقش را ایفا می کردند)، مشاوران منابع انسانی، شرکت های متخصص در حوزه HR و ... شاید ده سال پیش بسیار کمرنگ بود.بحث خنده دار و حوصله سربر رهبر باشیم و نه مدیر!و البته که در این سال ها خیلی حرف زدیم و عمل کردیم و اشتباه کردیم و تجربه کردیم و جلو رفتیم.در میان غوغای این حرف ها و مقالات و تکست های از هر دری در شبکه های اجتماعی در خصوص منابع انسانی، جای یک موضوع را خالی دیدم یا حداقل مطلب در این خصوص به ندرت خوانده ام.سوال اصلی اینجاست که تعهد یک شرکت به نیروی انسانی قدیمی تا کجاست؟! نگهداشت تحت چه شرایطی ارجح است؟! و با درگیری های ذهنی و اخلاقی چه کنیم؟!و البته این سوالات در مقام کارفرما قابل درک است.به عنوان مدیر عامل شرکت مبنا که در حوزه نرم افزاری و محصول ERP فعالیت می کنم به تازگی( ظرف دو سال گذشته) با این چالش مواجه شدم.ظرفیت های جدیدی و پتانسیل های بالفعل نشده ای در بازار مشتریان مبنا می دیدم که با توان فعلی قابل دستیابی نبود. اولین تصمیم من افزایش دیسیپلین و انضباط سازمانی در قالب تعهدات داخل سازمانی بود.اجرای این تصمیم تا حدی به بهبود عملکرد کمک کرد. ظرف مدت ۶ ماه تاثیر کوچکی در بهبود عملکرد سازمان گذاشت. این موضوع تبدیل به یک فرایند خودجوش و درون واحدی نشد. متاسفانه در سطح مدیران میانی جدیت لازم برای ادامه روند نبود و فقط مواردی که از دفتر مدیرعامل ارجاع می شد در روند درست پیگیری می شد.به مشکل فرهنگ داخلی سازمان برخوردیم. میزان پاسخگویی در سازمان از انتظارات من پایین تر بود. روند های درون واحدی در حوزه منابع انسانی درست انجام نمی شد. مدیران میانی اکثرا از داخل سازمان بودند و کارشناسانی بودند که به واسطه موضوعات فنی رشد کرده و تبدیل به مدیران میانی سازمان شده بودند. رابطه مدیران میانی و همکاران زیرمجموعه شان بیش از ضابطه بر مبنای رفاقت بود. چرخه برنامه ریزی، عمل، کنترل و بازخورد در سطح صرفا عمل و آن هم به صورت ناقص انجام می شود.باید فرهنگ سازمان تغییر می کرد. باید از روستا به شهر می رفتیم. یک شرکت حدودا ۱۰۰ نفره بودیم. ولی فرهنگ ما فرهنگ شرکت ۲۰ نفره بود! هنوز عادت داشتیم مشکلات و موضوعات را از کانال های غیررسمی دنبال کنیم. دستورالعمل ها و روال های جدید را نمی پذیرفتیم. سلسله مراتب سازمانی به تازگی در سازمان شکل می گرفت و با آن نامانوس بودیم.یکی از موثر ترین راه ها برای تغییرات فرهنگی در شرکت ها آموزش است. ارتباطات با مدیران میانی را بیشتر کردم. جلسات متعدد گروهی و خصوصی برگزار کردیم. از مشاوران بیرونی کمک گرفتیم و مدیران را به دوره های خارج از شرکت اعزام کردیم. تاثیر گذار بود.البته هنوز با استاندارد ها فاصله داشتیم ولی مدیران میانی با اهداف سازمان همسو شدند. انتظار داشتیم در یک بازه زمانی مطلوب این اهداف به پرسنل واحد ها از طریق مدیران میانی تسری یابد. حاصل کار بسیار کوچک بود. مهارت های مدیران میانی در جهت تصریح موضوعات ناکافی بود. و مهمتر از آن بدنه سازمان مبنا حاصل از نیروهای چندین ساله (بعضا تا ۱۰ تا ۱۵ سال) این تغییرات را نمی پذیرفت.اقدامات مختلفی انجام دادیم. یکی از این موضوعات این بود که خروج نیرو های فعلی را سهل تر کردیم. اگر در گذشته اصرار به ماندن یا حضور نیروی قدیمی داشتیم و این کار با صرف هزینه و زمان بیشتر انجام می شد، اجازه دادیم نیرو شرکت را ترک کند.نیروهای جدید با تجربه وارد شرکت کردیم. در گذشته شرکت پرورش نیروی انسانی با جذب نیروهای کم تجربه انجام می داد و به صورت داخلی آموزش های فنی انجام می شد. در نتیجه فرهنگ واحدی در شرکت حاکم بود. نیروهای جدید باتجربه با فرهنگ سایر سازمان ها وارد شرکت شدند. هنوز حجم تغییرات کم و فرهنگ قبلی، فرهنگ غالب بود. بچه های جدید به شکل بچه های قدیمی در می آمدند. از ساختارها خارج می شدند.البته که فرهنگ قبلی، بسیار دوست داشتنی بود. اما اجازه توسعه سریع به سازمان نمی داد!حالا درصد کوچکی از پرسنل ظرف مدت ۶ ماه تغییر کرده بود. در کنار این موضوعات به آموزش پرداختیم و انتظارات خود از همکاران را بالا بردیم. زیر بار فشار انتظارات جدید باز هم تغییرات کمی در سطح نیروی انسانی به وجود آوردیم.اما همچنان فاصله معناداری بین انتظار و آنچه بود وجود داشت. مجبور شدیم در رده هایی که پرسنل کارآیی پایین تری داشتند از تمدید قرارداد خودداری کنیم. و نیروهای موجود را با نیروهای جدید جایگزین کنیم.تصمیم بسیار سختی بود. هر چند تعدادی که مشمول این تصمیم بودند کمتر از انگشتان دودست بود ولی خداحافظی با هر کدام از همکاران غم انگیز بود. چیزی در درون فرو می ریزد! با برخی از همکاران دوستی های دیرینه ای شکل گرفته بود و این تصمیم برای ایشان غیرقابل پذیرش بود.و از طرف دیگر مبنایی که تاکنون کسی را ریجکت نکرده بود، امروز مشخصا از تمدید قراردادهای ادامه همکاری سرباز می زد.و البته که محیط ناامن شد. همکاران نگران آینده کاری خود بودند. هر چند مشخص اعلام کردیم که دلیل عدم همکاری چیست ولی همچنان نگرانی در فضای شرکت موجود بود.امروز مبنا بارقه ای از فرهنگ گذشته دارد. و دلم برای آن روزها تنگ شده است! و البته مبنا امروز چابک تر است. و مسئولیت پذیر تر و بار بیشتری را می تواند تحمل کند. وقتی به گذشته نگاه می کنم می دانم که اشتباهات بزرگی را مرتکب شده ام. پیش از هر چیز به دلیل ساختار سازمانی، امکان ارتقا شغلی و فرصت هایی از این دست بسیار نادر بود و ما کارشناسانی داشتیم که بیش از یک دهه در یک موقعیت در حال کار بودند.فضاهای ورود به حاشیه به پرسنل داده می شد.ارایه بازخوردها در زمان مناسب داده نمی شد و همکارانی که برای یک کار مناسب نبودند، سال ها ممکن بود در یک پوزیشن کار کنند و کارآیی لازم تشخیص داده نمی شد. این موضوع هم به شرکت آسیب می زد و هم به خود شخص. بدیهی است که ارزیابی عملکرد انجام نمی شد و ارزیابی درستی از همکاران نداشتیم.خب، همین!در نهایت به نظرم این راهی است که هر مهاجرت از روستا به شهری با آن مواجه است. شاید بتوان با فنونی این موضوعات جانبی را کاهش داد ولی بخشی از ماهیت یک رابطه است.ماهیت رابطه شما در یک جامعه ۱۰ نفره با یک جامعه ۱۰۰ نفر متفاوت است.به عنوان یک چالش از من بپذیرید.امید رکاب سازامید رکاب سازFri, 29 Nov 2019 12:55:02 +0330https://virgool.ir/@rekabsaz.omid/اهمیت-نام-گذاری-در-شروع-یک-کسب-و-کار-k9sozgqm7bqtاول همه چیز عجیب است. مثل اولین روزهای ازدواج. با یک نفر در حال صحبت درباره همسرت هستی و کلمه "همسرم" انگار که از دنیای دیگری است.بچه که به دنیا می آید : "دخترم!" این کلمه چقدر نامانوس است!و حالا در ذهن ایده ای داری. این ایده با سعی و تلاش در حال تبدیل شدن به یک بیزنس کوچک است. روی این بیزنس اسم می گذاری و چقدر این اسم در شروع مسخره است.صدها بار که صدا می زنی کمی قابل شنیدن می شود.به اولین نفر اسم بیزنس را اعلام می کنی. تردید در چشم های توست و به نظر طرف مقابل هم هوشمندانه دنبال تردید تو می گردد. به روی خودت نمی آوری! به کلمه ای که گفتی هنوز باور نداری ولی به روی خودت نمی آوری. تا نهایتا و در نهایت ناباوری طرف مقابل اسمی که تو گفته ای را تکرار می کند. و کم کم باور می کنی!به عنوان یک صاحب کسب و کار بارها و بارها این موضوع را تجربه کردم. و از اهمیت انتخاب یک اسم خوب برای محصول جدید یا کسب و کار جدید آشنا هستم. اسم خوب باید به خاطر سپرده شود و از نظر من Core business شما را بتواند به شکلی خلاصه در ذهن طرف مقابل متبادر سازد. اگر بیشتر در خصوص اهمیت نام گذاری می خواهید بدانید شاید بد نباشد این مقاله را بخوانید.در حال راه اندازی شعبه جدیدی برای شرکت مبنا بودیم. این شعبه در شهر سامن قرار داشت. شعبه نام گذاری نشده بود. وقتی شما برای موضوعی قانونی تعیین نمی کنید جامعه یک قانون را به صورت عرف درآورده و اجرا می کند. این یکی از مهمترین اتفاقاتی است که در بی قانونی خواهد افتاد. این قانون ممکن است در بسیاری موارد آنچه نباشد که شما در نظر دارید. پس به عنوان یک اصل مدیریتی هیچ وقت موضوعی را به حال خود رها نکنید تا حل شود. شعبه به صورت غیررسمی به نام سامن نام گذاری شد که با آن مشکل داشتیم.جلسه ای برای نام گذاری برگزار شد و نام شعبه را شعبه زاگرس گذاشتیم. بیش از ۶ ماه طول کشید تا همکاران من با تذکرات فراوان مدیران واحدها نام شعبه را به جای سامن، شعبه زاگرس بنامند!به تازگی یک استارت آپ راه اندازی کرده ایم. وظیفه اصلی این استارت آپ برقراری ارتباط بین داروخانه و شرکت های پخش است. داروخانه ها می توانند داروی مورد نیاز خود را از طریق این سامانه به شرکت های توزیع و پخش دارویی سفارش دهند.نام این استارت آپ DarooX است. اخیرا یک نرم افزار برای مدیران تولید کرده ایم که در هر لحظه امکان گزارش گیری بر روی موبایل برای آنها فراهم است. هنوز نام گذاری نشده است. لطفا به من پیشنهاد دهید.امیدوارم در این مقاله به شکل مختصر دغدغه های خود در خصوص نام گذاری را منتقل کرده باشم.امید رکاب سازامید رکاب سازSat, 14 Sep 2019 00:19:31 +0430https://virgool.ir/@rekabsaz.omid/مبنا-به-افغانستان-می-رود-سفر-تجاری-به-افغانستان-oldxvaym6vt2روز ۱۱ شهریور در قالب یک گروه تجاری برای برگزاری اولین نمایشگاه اطلاعات و ارتباطات افغانستان به شهر مشهد و از مشهد به کابل پرواز کردیم. نام نمایشگاه بسیار پرطمطراق بود ولی انتظارات من و احتمالا سایر همکاران از دستاورد ها بسیار کم بود.نمایشگاه بر اساس توافق وزیر ارتباطات ایران و افغانستان ماه ها قبل تفاهم و به شرکت ایریانا جهت برگزاری برون سپاری شده بود. شرکت ایریانا کنسرسیومی متشکل از تعدادی شرکت است که در دهه ۸۰ تصمیم می گیرند وارد بازار افغانستان شوند. هر چند دستاوردهای قابل ذکری به دست نیامده است.با توجه به عضویت مبنا در کارگروه صادرات کمیسیون نرم افزار های پیشرفته سازمانی در سازمان نظام صنفی استان تهران باخبر شدیم که این نمایشگاه قرار است برگزار شود و از طریق همین کارگروه تصمیم به حضور در نمایشگاه گرفته شد. ضمنا بعدتر خبر آمد که صندوق نوآوری و شکوفایی هم از این نمایشگاه حمایت کرده است و مبالغ برگزاری نمایشگاه و حضور را در قالب حمایت پرداخت خواهد کرد.(هرچند که تا به امروز پرداختی انجام نشده است.)اما تصمیم در خصوص شرکت در نمایشگاه نیز بسیار سخت بود. موارد زیادی بود که منجر به تردید در تصمیم در حضور در بازار افغانستان می شد. وضعیت امنیت در افغانستان و بمب گذاری های انتحاری در یکی دو ماه اخیر و کشش در بازار ایران و نیاز به سرمایه گذاری در زیرساخت ها جهت پوشش نیازها در خود ایران و همچنین عدم امیدواری به نمایشگاه که بیشتر شبیه یک شوی تبلیغاتی بود، همه از مواردی بود که تردید و شک را بیشتر می کرد. اما باید می رفتیم! به عنوان مدیرعامل مبنا با این همه شک چاره ای جز حضور خود نداشتم. متاسفانه پرواز مستقیم از تهران به کابل فقط در روز شنبه انجام می شود. در نتیجه مجبور شدیم ابتدا به مشهد و از مشهد به کابل پرواز کنیم.روز دوشنبه ۱۱ شهریور به هتل کانتینتال کابل رسیدیم. ورود به هتل به معنی گذشتن از ایست بازرسی های متعدد است. بعد از تحویل اتاق ها و استراحت مختصر و صرف ناهار، زمان آماده سازی غرفه ها بود.تصور غرفه با آنچه در ذهن شماست از نمایشگاه بین المللی تهران بسیار متفاوت است. نمایشگاه در سالن اصلی هتل برگزار می شد و غرفه ها فقط با یک میز و یک سردر فلزی که در تصویر مشخص است از هم جدا می شد. ضمنا با توجه به وضعیت بار اکثر همکاران ایرانی صرفا یک استند و بروشور با خود به همراه داشتند.مراسم آماده سازی اولیه حدود ساعت ۶ بعد از ظهر انجام شد. برخی از مقامات ایرانی و افغان با سخنرانی هایی در خصوص نحوه ثبت شرکت، قوانین مالیات و حضور افغانستان در WTO، میزان پوشش شبکه های اینترنتی و موبایل اطلاعات عمومی به همکاران ارایه کردند.مواردی که برای من در این سخنرانی ها ارزشمند بود ساده و ارزان بودن تاسیس شرکت در افغانستان و امکان ارتباط با دنیا است. هرچند که امکان انتقال پول به ایران کماکان از طرق غیربانکی مانند صرافی هاست.بعد از سخنرانی ها پرسش و پاسخ هایی شکل گرفت و مقامات افغانی تاحدی به این سوالات پاسخ دادند.بعضی از دوستان در همین فرصت کوتاه روز اول به شهر مراجعه کردند و تجربه های جالبی از فضای شهری به همراه داشتند. نگرانی امنیت در طول سفر همراهمان بود و حضور در بازار یا مراکز توریستی همیشه نگران کننده و با احتیاط هایی همراه بود. با وجود نکات خوبی که در جلسه آماده سازی مطرح شد، کماکان شخصا امیدی به یک قرارداد تجاری و یا یک تفاهم نامه نداشتم. در بهترین شرایط برای بدست آوردن یک نماینده با ویژگی های در سرحد استاندارد هدف گذاری کرده بودم.شام در حیاط هتل سرو شد و در حال قدم زدن بودم که صدای انفجار از سطح شهر شنیده شد. برای دوستان افغان موضوع طبیعی بود و گفتند که حمله انتحاری بوده است. یک ساعت بعد خبر از BBC پخش شد و تماس های خانواده ها شروع شد. با وجود همه کنترل هایی که برای ورود بازدید کنندگان به هتل وجود داشت، امنیت نمایشگاهی که فردا شروع می شد یک نگرانی بزرگ بود.ساعت ۱۰ صبح روز سه شنبه نمایشگاه رسما شروع به کار کرد. نمایشگاه با یک افتتاحیه کوتاه آغاز به کار کرد. حضور آقای دکتر جهانگرد و آقای دکتر احمدیان از تهران هم مایه دلگرمی من و همکاران همراه بود. نمایشگاه بیش از انتظار من شلوغ بود. وزیر سابق فناوری اطلاعات افغانستان هم در این نمایشگاه حاضر بود. بعد از افتتاحیه و سخنرانی های کوتاه، بازدید از غرفه ها صورت گرفت. فارغ از دوستانی که از سمت دولت ایران و افغانستان در مراسم حاضر بودند گفتگوهای مهمی با دوستانی به عنوان مشتری و نماینده فروش و پشتیبانی داشتم.بخش اعظمی از جمعیت حاضرین در نمایشگاه دانشجویان دانشگاه های دولتی و خصوصی کابل بود. بیشتر این دانشجویان سوالاتی در خصوص نرم افزار ERP و عملکرد این نرم افزار داشتند. از نحوه سوالات مشخص بود که دانش در حوزه IT بسیار جوان است و هنوز در سطح جامعه کاربردی نشده است. غرفه مجاور از شرکت دانشجویار بود و فرصت بسیار خوبی برای عرضه محصولات آموزشی داشتند. به نظر می آید در شرایط فعلی افغانستان حضور شرکت هایی که در حوزه آموزش فعال هستند می تواند بسیار بازار فوق العاده ای داشته باشد.چند سرنخ در حوزه پخش مویرگی وجود داشت که نرم افزار برنا و MabnaERP را معرفی کردم. تا ساعت دو بعد از ظهر نمایشگاه خیلی شلوغ بود. و البته بخش اعظمی از این شلوغی دانشجویانی بودند که رویداد مشابهی را تجربه نکرده بودند. در میان انبوه دانشجویان، افرادی حضور داشتند که تجربه نرم افزارهای مالی هندی و پاکستانی و همچنین نرم افزار MS Quick Book را داشتند. این نرم افزار به نظر بخش بزرگی از بازار نرم افزار مالی افغانستان را پوشش می داد. هر چند که بسیاری از صاحبان کسب و کار به صورت دستی کار می کردند. وقتی از کارکردن دستی حرف می زنم یعنی همان دستی نویسی دفتر روزنامه و داستان های مربوط به آن!بعد از ظهر خلوت بود و فقط با غرفه داران دیگر در حال گپ و گفت بودیم. به صورت اتفاقی با گروهی از دوستان آشنا شدم و با هم به شهر رفتیم.فرهنگ شرقی، خونگرمی و همزبانی خاطره های خوشی از حضور در شهر و خرید را به همراه داشت. فرش های دست بافت و سنگ های تزیینی محلی مهمترین سوغاتی افغانستان است.روز دوم با همایشی با حضور مکاتب خصوصی افغانستان آغاز شد. شرکت رهپویان با برنامه ریزی قبلی و با یک پرزنت خوب توانست مسیر یک همکاری جدید را با صنف مکاتب خصوصی هموار نماید.حاضرین در جلسه پس از پایان جلسه در سالن نمایشگاه حاضر شدند و فرصت خوبی برای شرکت های تولید محتوا و آموزشی بود.در روز دوم مهمترین سوال من و سایر همکاران چگونگی ارایه خدمات در افغانستان بود. حضور به صورت مستقیم و یا از طریق ایجاد نمایندگی. که هر کدام از دو روش مزایا و معایبی دارند. آنچه مشخص بود بازاری است که نیاز به این خدمات دارد و تجربه های پراکنده از کار با نرم افزار های ایرانی دارد. بیش از آنکه به جذب سرنخ های جدید بپردازم به دنبال پاسخ به این سوال بودم و کماکان هستم.در پایان روز دوم باز هم با سایر دوستان به شهر رفتیم. بعضی از دوستان هم برای دیدار سفیر به سفارت مراجعه کردند و کلیاتی از حضور در بازار افغانستان در مذاکره با سفیر و رایزن اقتصادی ایران صحبت شد. و این کلیات در حدی کلی است که متاسفانه به تصمیم نحوه حضور در بازار افغانستان کمک نمی کند.روز سوم و روز پایانی فرا رسید. روز بسیار شلوغی بود. سرنخ هایی از تجار افغان و همچنین شرکت هایی که تقاضای دریافت نمایندگی داشتند، داشتم. همچنین با دو شرکتی که در روز های قبل آشنا شده بودم مذاکرات و نهایتا تفاهمی داشتم. هرچند که اصل داستان هنوز حل نشده بود. یعنی در صورت عقد قرارداد نحوه ارایه خدمات نامشخص بود. یکی از دوستان درگیر اجاره دفتر بود. که در روز آخر یک دفتر در محل امن با نگهبان ۲۴ ساعته با مبلغ ۴۰۰ دلار در ماه اجاره کرد. این شرکت از ۲ سال پیش درگیر راه اندازی بیزنس در افغانستان بود و شناخت خوبی از بازار داشت.مراسم اختتامیه برگزار شد. در این مراسم عنوان شد که حدود ۱۵۰ تفاهم نامه و قرارداد به امضا رسیده است. عدد دور از ذهن بود ولی در صورت پیگیری و حضور این عدد، نادرست نیست.نمایشگاه رسما خاتمه یافت!کار بسیار طاقت فرسا به همت وزارت، کنسرسیوم آریانا به ویژه آقای شهپر عزیز، نظام صنفی رایانه ای استان تهران و کارآفرینانی از ایران که به عنوان افراد خط شکن وارد این دنیای جدید شدند.بعد از ظهر ان روز به دلیل نگرانی های امنیتی در هتل ماندیم. صبح یک انتحاری دیگر رخ داده بود و در شهر تیراندازی بود.ساعت ۴ صبح به سمت فرودگاه کابل حرکت کردیم. تعداد زیاد بازرسی های بدنی (که در کابل به آن تلاشی می گفتند) آزاد دهنده بود. با چند نفر از دوستان تا صبح بیدار بودیم و بالاخره به فرودگاه و نهایتا به مشهد رسیدیم. از مشهد به تهران هم با سه چهار ساعت فاصله نسبت به پرواز اول انجام شد و نهایتا ساعت ۵ در تهران به فرودگاه مهرآباد رسیدیم.امروز در تهران در حال نگارش این متن هستم و ذهنم آشفته و پر دغدغه است.بازار افغانستان کوچک از نظر مالی ولی بسیار بکر است. فرصت های فوق العاده ای در بازار وجود دارد.برای مبنا فرصت های خوبی در حوزه بخش خصوصی و دولتی دیده می شود. یکی دو مشتری جدی پای کار داریم و همچنین نمایندگانی ک‍ه در صورت پیگیری منجر به قراردادهای همکاری بلند مدت می شود. همزبانی و فرهنگ مشترک یکی از مهمترین هزینه های اصلی سرمایه گذاری را کاهش می دهد.و البته افغانستان ناامن و ناپایدار است. و برای رسیدن به موفقیت نیاز به سرمایه گذاری بلند مدت و البته تفکر بلند مدت است.در پایان افغانستان زیبا با همه ناامنی ها منتظر شماست! https://www.instagram.com/p/Bt3redEF16u/?igshid=12r3yx18gmpoq امید رکاب سازامید رکاب سازTue, 10 Sep 2019 14:58:21 +0430