https://virgool.ir/feed/@reihanehmim0روح جستجوگر+تراوشات ذهنِ بندهfa2026-11-10 18:26:18https://files.virgool.ir/upload/users/4921845/avatar/nDLG4o.jpghttps://virgool.ir/@reihanehmim0https://virgool.ir/@reihanehmim0/کوه-به-کوه-نمی-رسد-اما-آدم-به-آدم-می-رسد-b4tdheylpfzyغیر تو با هیچ کسی کار من نیفتاده است، گره پشت گره و گویی گذر پوست به دباغ‌خانه افتاده است.حال ز همه دنیا تو شدی همه دنیای من،وحسرت دیروز و امروز و فردای من در واژهٔ"تو" خلاصه می‌شود. آدم به آدم می‌رسد اما کوه به کوه نمی‌رسد و عهد و پیمان تو با دیگری سر‌انجام دارد و ما ندارد.خوب غم تو را در این گوشه ٔمسجد دفتر خود پیدا کردم چرا که عمراً بگذارم تو را از دست بدهم و حال با جان و دل تقلا کن گویی می‌خواهم صدای فریاد و فنای تو را همچو صدای زنجیری بر رشته افکارت بشنوم،همچو درد کشیدن زلف تو،چنین درد گوشی که باد در آن درودی رسا فرستاده و این چنین و آن چنین من بر توست.مصیبتی بر من نیست این انتقام با قلم و قاف ز تو گرفته می‌شود که قلمِ غمدیده ٔاین قافلهٔ دلِ حقیر گفت:« قسم بر خالق غروب آن شب تار که قفل بر قلب خود زد تا توفیق ارغوانی عشقت که جان بر قربان آن حقیقت چشمانت رود مشقت درد را ا قلب حقیقت جوی خود می‌کشد.»دانی که مشقت و مصیبت در تنهایی بدون تو دگر نیست؟ لیل و نهار بدون تو و به همراه تو کسر حرف و حروفی دگر ندارد نبض زندگیم بی تو بدون درنگ می‌زند و اگرچه دیروز پرمشقت بود اما حال امروز ما گذشت فردا بدون تو چنان مصیبت بار نمی‌باشد و به راستی درد جای می‌باشد کز این بی اهمیتی ها اهمیت بالایی برخوردار باشی و شروع درد من با غین غم هجر تو بر زبان من جاری شده است.ارغوان جان ناراحت می‌شوم گر صحبت‌های مرا با عنوان انتقام در کاغذ ذهن خود بنویسی،مگر انسان‌های احمق در نزدیکی ما بر گرد بودن زمین معتقد نیستند؟من هم مانند احمقان جامعه رنگارنگ خود می‌گویم:«آری زمین ما گرد است جامعه با قلم راستی می‌گوید کوه به کوه نمی‌رسد آدم به آدم می‌رسد.» بلی اما تو انسانی نیستی که دگر مرا ملاقات کنی و من کوهی ز غم شدم،به سمت من قدم بردار و همچو کوهی روبروی من باش. گرچه جلوی قطر خورشید را گیری اما قول آن را می‌دهم در زمستان،مردم چشمانم ز سرما نلرزد.آری، تغییر کرده‌ام، صحبت‌هایم تغییر کرده است؛ و حال تو سطلِ زبالهٔ غمخانهٔ من هستی و ارزشی بر تو نیست که تراوشات دستگاه گوارش خود را بر تو پیاده نمایم آیا دردآور است؟ گر ریحانه صادق می‌خواهی ز آن آگاه نمی‌باشم.حال چطور است که در کابوس امشب مرا ملاقات نمایی و دو فنجان ی با قند کارهایی که با من کرده‌ای بنوشی؟دیگران به گوش‌هایم رساندند که به تازگی خود را ز قند محروم ساخته‌ای!نگران آن نباش، چرا که آن چایی به اندازه لبخند های تو شیرین است.این چنین بدان برنجی برای تو کنار گذاشتم که در خاکدان غم خود پرورش یافته و با اشک‌هایم آنان را غسل داده‌ام؛ و نیازی به نگرانی‌های بیهوده‌ات نیست چرا که اشک ز غم هجر تو پاک‌ترین اشک شناخته شده در من ناشناخته است.سهم من ز تو فقط اندوه شد،قصهٔ غصه هایم به بلندای اشترانکوه شد، زمستان می‌رود، جز رو سیاهی به زغال نمی‌ماند و نقش تو تا ابد در دل من باقی می‌ماند.دانی که مشقت و مصیبت در تنهایی بدون توریحانریحانSun, 18 Oct 2026 22:25:36 +0330https://virgool.ir/@reihanehmim0/روزی-که-باد-همهٔ-مارا-می-رقصاند-wqkvlt3fa2wdبه هر جایی وزیده بودیم،دیدیم نسیم از ما گذشت،تا به بادی ملایم برسیم.همه به فرمان خدای بزرگ ما بود،تا دهان باز کنیم و گوییم:«ما که هستیم؟» از خود و روح خود جدا شدیم و به جایی نرسید؛ و حال و آینده ما هم فراموشمان شد و تا خواستیم باشیم،فهمیده‌ایم نیستیم.‌‌ ‌ باد شدیدی وزید.پردهٔ سفید رنگ،رنگ پریده و شکسته ای که بود و نبود آن بر حال اتاقم تفاوتی نمی‌کرد در هوا بندری می‌رقصید.ابتدا به آن توجه و اعتنایی نکردم؛زیرا می دانم هوس بازی و شیطنک به میله های آن خورده است.پرده را میبینم پرده ای که از شدت رقصیدن کمری برای او باقی نمانده است.مچ دست او را در هوا گرفتم بلکه آرام و ساکت،مانند پردهٔ آدم بنشیند.هنگام بستن پنجرهٔ شکسته ام متوجه شدم که در آسمان آبی تر از همیشه کردی می‌رقصد.مثل اینکه امروز همگی رقص های ریزی در کمر خود دارند!جریان از چه قرار است؟باد چگونه این همه مهمانان متعدد را دعوت برای رقصیدن کرده است؟آن هم بدون کارت دعوت!یعنی تمامی غم و غصه و قصه های غمگین ما به انتها رسیده است؟از حالا همگان قرار است شاد باشند؟حدس آن را میزنم که زمان فرو رفتن چشمان ما بر یکدگر و خوابیدن ما،سارقان حلال خور بر ما تازش کردند.خدا عمر با عزت و برکت بر آنان دهد.گویی کسی دزدکی تمام غم ها،اشک ها،درد ها،بیماری ها،دشمنی ها،کینه ها و نفرت هارا از ما دردیه است و در کیسه زباله ای ریخته و با خودش به دورترین و دور‌دست ترین جای زمین ما برده است.شاید مردم دیشب رأس ساعت نُه شب،غم ها و غصه هایشان را دم درب گذاشته‌اند و ماشین زبالهٔ شهرداری همهٔ آنان را برده است تا آنان را بسوزاند.از امروز آسمان آبی تر از قبل است و علف ها سرسبز تر از دفعات قبل است.این دروغ ِمحضِ آشکار و روشن من است.بین من و تو و خدایان باشد،ما که دروغی با یکدیگر نداریم!میدانم حال گربه های کثیف و تمیز داستان ما دست دوستی به موش های ترسو و بهت زده میدهند و دیگر هیچ مورچه خواری گوشت خوار نیست،چرا که نگاه چپ و راست به مورچه ها نمیکنند.شاید زین امتحانِ طویل سربلند بیرون آمدیم،شاید امروز شروع زندگی واقعیِ ما باشد.شاید دگر در کوچه ها و بن‌بست هایی که باب همایون را به ابتهاج دلم حقیرمان وصل می‌نماید قدم بگذاریم و شاهد رقص مردمی شاد مانند برگی رها و آزاد که تازه به دورهٔ هجده سالگی رسیده؛در بادِ میزبان باشیم و رویای ما طعم خواب ندهدکلاس انشا خانم عربها،نهمریحانریحانFri, 25 Sep 2026 13:31:41 +0330