https://virgool.ir/feed/@reihan.mahmoudyدانشجوی سالِ دومِ طبابت/ این‌جا از دانسته‌ها و ندانسته‌ها و دغدغه هایم برای بهتر زیستن می نویسم.?fa2026-11-11 22:55:54https://files.virgool.ir/upload/users/211410/avatar/gJNBYm.pnghttps://virgool.ir/@reihan.mahmoudyhttps://virgool.ir/@reihan.mahmoudy/ما-هیولا-نیستیم-sit13nebvaauحقیقتش فکر میکنم که ما انسان‌ها مُدام تاوانِ ندانستن‌هایمان را پس‌ میدهیم.و ندانستن به تنهایی گناه نیست اما اگر بخواهد توجیهِ قتلِ کسی باشد...و اگر بخواهد ذره‌ای از وخامتِ اوضاعِ دنیایی کم کند که در آن مردانِ جوانی که رنگِ پوستشان سیاه است نمیتوانند نفس بکشند و مردم به مهاجرانِ هم‌ زبانی که به کشورشان می‌آیند، از بالا نگاه میکنند؛آن وقت من فکر میکنم که این "ندانستن" نه تنها گناه که عذری بارها و بارها بدتر و تلخ‌تر از گناه است.رزا پارکس| روز دستگیریسالها پیش #رُزا_پارکس از پلیسی که سعی داشت وی را به جرمِ اینکه جایش را به مردِ سفیدپوستِ ایستاده ای نداده بود، از اتوبوس پیاده و بازداشت کند پرسید: چرا اینقدر به ما زور میگویید؟و افسر پلیس جواب داده بود: "نمیدانم."اینطور تصور میکنم که وقتی آن افسر گفت "نمیدانم"، صدای "ندانستنش" پیچید میانِ صندلی های اتوبوس، رفت بینِ ردیف های جلوتر، جایی که آدم هایی با رنگِ پوستِ افسرِ پلیس نشسته بودند و بعد خزید میانِ ردیف های عقب‌تر، جایی که رزا حاضر نشده بود آن را به مردِ سفیدپوست پیشکش کند.بعد این "نمیدانم" آرام از پنجره های اتوبوس گریخت و رفت توی مغازه ها، خانه ها و توی گوشِ زنانی که آن روز صبح به بچه‌هایشان گفته بودند که نباید با بچه‌هایی که پوستِ تیره و موی فر دارند دوست شوند؛و زنانِ دیگری که مادرانِ بچه هایی با پوست تیره و موی فر بودند و هر روز به فرزندانشان یادآوری میکردند که نباید از آبخوریِ آنهایی که پوستِ روشن دارند آب بخورند و نباید از سرویس بهداشتی آنها استفاده کنند و نباید از کتابخانه هایی که آنها کتاب میگیرند کتابی به امانت ببرند.و بعد این "نمیدانم" پیچید بینِ آدم‌هایی که موقعِ نوشیدنِ چایِ عصر خبرِ دستگیری رزا پارکس را خواندند و بعد با اولین برفِ آن‌سال بارید روی سرِ تمامِ آدم‌هایی که داشتند توی خیابان ها راه میرفتند.بعدتر کم‌کم این آدم‌ها از خودشان پرسیدند که چرا سالهاست کاری را انجام میدهند که دلیلش را نمیدانند و چه میشود اگر اولین کسانی باشند که این را با صدای بلند توی اداره بینِ همکارانشان میگویند و چه میشود اگر دیگر با اتوبوس هایی که باید در آنها کاری را انجام دهند که دلیلش را نمیدانند، سر کار نروند..یک سال نشد که سازمانِ اتوبوس رانی کوتاه آمد و پذیرفت که در قوانینی که دلیلشان‌ را نمی دانست تجدید نظر کند و نُه سال گذشت تا دولت بپذیرد که به تمامیِ آن قوانینی که دلیلشان را نمی دانست از نو نگاه‌ کند و هرگونه تبعیض نژادی در کشورش را جرم به حساب بیاورد.برای تبعیض قائل شدن و برای متعصب بودن و برای تمامیِ رفتارهایی که اسمشان را می گذاریم نژادپرستی، لازم‌ نیست هیولا باشیم.به سادگی کافیست ندانیم و به این "ندانستن" ادامه دهیم.مثلا ندانیم چرا، ولی به کسی که چشم‌های بادامی دارد و فارسی را با گویشِ متفاوتی از ما صحبت میکند از بالا نگاه کنیم و ندانیم چرا ولی طوری رفتار کنیم که او فکر کند که باید هویتش را مخفی کند تا محترم شمرده شود.یا مثلا ذره ای از علمِ اقتصاد و فرصت های شغلی و سیاست‌های مراکزِ مختلف برای پذیرشِ مهاجرانِ افغان و عرب و غیره ندانیم و بی مسئولیتیِ مسئولانمان در ایجاد فرصت‌های شغلی و بی کفایتیِ خودمان را در یافتنشان به‌ گردنِ آن مهاجران، بیاندازیم.میبینید؟ما هیولا نیستیم ولی به سادگی "نمیدانیم" و و این "ندانستن‌های جمعی" بود که باعث شد برای سالها مردم بر اساسِ رنگِ پوستشان، گویش و مذهبشان قضاوت شوند و بر اساسِ آن به دانشگاه های مختلف بروند و بر اساسِ آن‌در شغل‌هایشان ترفیع بگیرند و بر اساس آن بمیرند.این "ندانستن های جمعی" بود که آدم‌ها را از هم‌ دور کرد و آرزو های آنها را کُشت و نگذاشت که نفس بکشند."ندانستن" به تنهایی گناه نیست اما وقتی زانویی بشود که راهِ نفس کشیدنی را ببندد و وقتی دلیلِ مرگِ کسی و کسانی طی سالیانِ طولانی باشد، آن وقت است که فکر میکنم این "ندانستن" میشود احمقانه ترین گناه‌ِ نابخشودنیِ بشر.#ریحانه_محمودیReihan MahmoudyReihan MahmoudySun, 14 Jun 2020 01:38:36 +0430