https://virgool.ir/feed/@redparrotfa2026-11-10 19:45:42https://files.virgool.ir/upload/users/4801152/avatar/pvmQYU.pnghttps://virgool.ir/@redparrothttps://virgool.ir/@redparrot/داغ-شانس-tke5imvyvreoداستانک ۷۴. تهران. سال ۲۰۲۶آبان بود. یک صبح دل‌انگیز که آفتاب تنبل پاییزی از لابلای برگ‌های خیس سبز و زرد، می‌خزید تا کف پیاده‌روی خیابان لاله‌زار؛ و هوا هنوز بوی نم باران دیشب را داشت. سمندر با لبخند ایستاده بود کنار خیابان. چشمانش را بست. سرش را بالا برد. آغوشش را به روی نور گشود و نفس عمیقی کشید. خنکی تمیز و دلچسب صبحگاهی شیرجه رفت تا اعماق وجودش. هنوز نفسش را بیرون نداده بود که ناگاه چیزی افتاد کف دستش. داغ، خیس و لزج. چشمانش را گشود. کلاغی بال‌زنان از روی درخت پرید و صدای قارقارش در بوق موتورسواری گم شد.سمندر با ابروان بالا داده و قیافه‌ی وارفته به لکه‌ی سبز و سفید کف دستش خیره مانده بود. به یادگاری کلاغی سیاه. که عصایی کوبیده شد به ساق پایش. با ناله‌ی خفه‌ای چرخید سمت ضربه. پیرزنی عصا به دست دید، ایستاده در پشت سرش. پارچه‌ی تیره‌ای هم روی چشمانش بسته بود. پیرزن گفت: « نوبت شد؟ »سمندر با اخم پاسخ داد: « نوبت چی آخر؟! اینجا که صفی نیست! » کمی مکث کرد. با لب و لنجی آویزان به بالا نگریست. به شاخه‌ای که کلاغ کمی پیشتر بر رویش نشسته بود و زیر لب زمزمه کرد: « شاید هم هست... » سپس همین‌طور که دستش را به تنه‌ی درخت پاک می‌کرد، برگشت تا به پیرزن آدرس ایستگاه اتوبوس را بگوید، اما پیرزن رفته بود. خواست برود آن سمت خیابان تا دستش را بشوید. هنوز پایش به کف خیابان نخورده بود که یک موتوری با بوق و فریادی وحشیانه با سرعت از کنارش رد شد. نفسش را حبس کرد و برگشت به پیاده‌رو. دستش را با دستمال پاک کرد و راه افتاد تا در یک قهوه‌خانه صبحانه بخورد.روبروی مغازه‌ی عتیقه‌فروشی ایستاد داشت مجسمه‌ی زنی را می‌نگریست که بر پلاک برنجی زیرش نوشته بود فورتونا. گوشی‌اش زنگ خورد. سارا دختر خاله‌ی حسن، رفیق شفیق‌اش بود. این یک سال که از حسن بی‌خبر بودند با هم زیاد حرف می‌زدند. اما این‌بار... لبخند نزد. کمی مکث کرد. آب دهانش را قورت داد. با خودش تکرار کرد: « هرچه گفت بگو مهم نیست. می‌خواهم بروم دنبالش. » ساعت مچی‌اش را مالید و تماس را جواب داد. صدای سارا خشدار، بم و گرفته بود. پرسید: « الان کجایی؟ وقت داری؟! »سمندر با نگرانی پرسید: « سلام. خوبی؟! مقابل یک عتیقه‌فروشی ایستاده‌ام. »سارا مکثی کرد. صدای نفس‌های بریده‌اش در سکوت می‌پیچید: « امروز پرواز داری؟! دیگر حتما می‌خواهی بروی دنبال حسن؟ مطمئنی رفته بیشکک؟ »« دوباره شروع نکن سارا جان. قبلا هم صحبت کردیم. جای دوری هم نیست. گفتم که زنگ می‌زنم. بی‌خبر نمی‌گذارمت. »سارا کمی ساکت ماند. صدای نفس‌های لرزانش می‌آمد. سپس با فین فین خفیفی ادامه داد: « حسن از برادرهایش برایت گفته بود؟ گفته بود پانزده سال است که گم شدند؟ »« بله... همان شب که گفت می‌خواهد برود بیشکک. » یک نفس گرفت. « گفت می‌خواهد یک روز مثل همان‌ها بگذارد و برود. بی‌خبر. رها. مثل بادی که در دشت می‌دود و گم می‌شود. »دختر خاله زد زیر گریه: « نه سمندر... هیچ کدام جایی نرفته بودند. همه دم خانه‌شان خوابیده بودند. » و بلند زار زد: « پلیس هر سه را پیدا کرد. شوهر خاله هم... اعتراف کرده. » فریاد بلندی کشید و با گریه نالید: « بمیرم برایت حسن جان... چه بابایی داشتی که تو را کشت... » تماس قطع شد.نفس سمندر در سینه‌اش گره خورد. سرش گیج رفت. دستش را گرفت به شیشه‌ی مغازه. صدای ضربان قلبش در گوشش می‌کوبید.سمندر خیره مانده بود به بازتاب صورت خودش روی شیشه‌ی عتیقه‌فروشی؛ کنار چهره‌ی مرموز مجسمه‌ی فورتونا. دنیا انگار از حرکت ایستاده بود. صدای خیابان و حتی نفس‌های خودش هم گم شده بودند.زانوانش زیر آوار این خبر سست شده بودند. دستش را برد توی کیفش، پاسپورت و بلیط را لمس کرد. حسن را یادش آمد که با لبخند از ستون‌های مرمرین سالن اپرا و باله‌ی ملی بیشکک می‌گفت. می‌خواست پاییز برود آن‌جا. چشمانش می‌درخشید.زمانی‌که با صدای بوق کشدار یک موتوری به خودش آمد، داشت لبخند می‌زد. گونه‌هایش خیس شده بود. ساعت مچی‌اش را دوباره لمس کرد. یادگار حسن. اشک‌هایش را پاک کرد. دماغش را بالا کشید. گفت: « امروز می‌روم. به جای تو... » سرش را بلند کرد. پشت ویترین یک سکان چوبی به دیوار میخ شده بود. سکان چوبی چرخید و ایستاد. سمندر به کف دستش نگاه کرد. به جای لکه. با آن حس داغ و خیسی که انگار دیگر هیچوقت پاک نمی‌شد. راه افتاد.منوچهرمنوچهرTue, 10 Nov 2026 07:54:04 +0330https://virgool.ir/@redparrot/قرار-عاشقانه-fpjoqqsg0lzlداستانک ۷۳. تهران. سال ۲۰۲۷جیمنای از بلندگوی میز گفت: « خیلی عالی شدی سام! این رنگ آبی خیلی بهت می‌آید. مطمئناً سارا از دیدنت ذوق می‌کند. »گروک از لپ‌تاپ: « هنوز که نرفته، داری برایش تبلیغ می‌کنی؟ »جیمنای: « من فقط دارم خودباوری‌اش را تقویت می‌کنم. »چت‌جی‌پی‌تی از تبلت گفت: « خودباوری خوب است، ولی نباید آن را به شکل یک واقعیت قطعی بیان کرد. بهتر است انتظارات واقع‌بینانه‌ای هم داشته باشیم. سام... در قرار با سارا بهتر است... »سام: « دوباره شروع نکن... اصلا چطور است خودت بروی سر قرار؟ »چت‌جی‌پی‌تی: « نه، من همین‌جا راحت‌ترم. »سام کلیدهایش را برداشت که تلفنش لرزید. پیام سارا بود. بلند خواند: « ببخشید عزیزم. امشب نمی‌توانم بیایم. بهتر است فعلاً قرارمان را کنسل کنیم. بعداً پیام می‌فرستم. » سام پیام را دوباره خواند ولی این بار، روی آخرین واژگان مکث بیشتری کرد. سپس در سکوت به صفحه خیره ماند. دستش را برد داخل جیب کتش. حلقه‌ی نامزدی را لمس کرد و در مشت گرفت.جیمنای بلافاصله گفت: « چه عالی! امشب فرصتی شد که به خودت برسی. حالا برنامه‌ی جدیدت چیست؟ مثلاً چطور است یک شام خوشمزه سفارش بدهید و یک فیلم خوب ببینید. یا شاید می‌خواهید جدول ترازبندی فردا را آماده کنید. »گروک: « پیچاندت. لباس را دربیاور. »سام: « ممنون از دلداری‌ات. »گروک: « خواهش می‌کنم. »حلقه هنوز در مشتش بود. با دماغی سوخته کراواتش را شل کرد و کت را روی مبل انداخت. گفت: « هی سیری! »چند ثانیه در سکوت گذشت. سپس با تأکید بیشتر تکرار کرد: « هی سیری! »سیری: « بله، چه کمکی می‌توانم بکنم. »سام: « یک ترانه‌ی ملایم پخش کن. »سیری: « یک دست دیس پروانه‌ی ملامین سفارش داده شد. »سام: « خدا مرگت بدهد. نه!!! لغوش کن! یک پرس جوجه کباب سفارش بده. »سیری: « سفارش چهار پرس چنجه‌کباب ثبت شد. پرداخت از کارت ذخیره‌شده انجام شد. »سام یک آه بلند کشید.جیمنای: « چه عالی! حالا می‌توانیم یک شام دوستانه داشته باشیم. این اتفاق حتی می‌تواند شروع یک سنت جدید باشد! دوست داری برای ادامه‌ی آن در شب‌های شنبه یک برنامه‌ی جدید تهیه کنم؟! »گروک: « لازم نیست. با خوردن چهار پرس چنجه کباب، سام به هفته‌ی بعد نمی‌رسد. »سام گفت: « خفه شو گروک. » و روی مبل ولو شد. ادامه داد: « سیری، نور چراغ‌ها را کم کن. » و حلقه را روی میز روبرویش گذاشت.سیری: « چراغ‌ها را کم‌نور می‌کنم. »اما چراغ‌های سالن خاموش شدند.سام: « سیری! »سیری: « بله؟ »سام: « کم‌نور!!! گفتم کم‌نور! احمق! »سیری: « متوجه شدم. کم‌نور. »خانه در تاریکی مطلق فرو رفت.سام فریاد زد: « لعنت به تو! چرا خاموش کردی! » بلند شد. اما در تاریکی پایش به میز گرفت و افتاد زمین. زنگ فلزی افتادن و غلتیدن حلقه بر روی پارکت برخاست و در تاریکی گم شد. همزمان سیری گفت: « متوجه شدم. پخش ترانه‌ی چرا ترکم کردی. » صدای فریاد و ناسزاهای بی‌امان سام در سوز آهنگ خفه می‌شد. در حالی‌که نالان و کورمال‌کورمال به سمت کلید می‌رفت، گروک گفت: « عالی شد. حالا دیگر تمام شرایط با هم جور است. »چت‌جی‌پی‌تی: « شاید بهتر باشد سام خودش تصمیم بگیرد که چه میزان روشنایی برایش مناسب است. در واقع کنترل محیط... »سام آهنگ را قطع کرد و فریاد زد: « تو فقط یک کلمه‌ی دیگر بگو تا بگذارمت روی حالت پرواز. » سپس چراغ سالن را روشن کرد. بعد خم شد زیر میز و چهار دست و پا دنبال حلقه گشت. هرچند، انگار آب شده بود و رفته بود توی زمین. سیری پس از دو ثانیه مکث گفت: « حالت پرواز فعال شد. »سام: « نه! » و سرش را بالا آورد که خورد به میز.سیری: « حالت پرواز غیرفعال شد. » مکث کوتاهی کرد و سپس ادامه داد: « آیا می‌خواهید برای سارا پیام بفرستم؟ »سام در حالی‌که پَسِ سرش را می‌مالید و از زیر میز بیرون می‌خزید گفت: « نه. هیچ پیامی نمی‌فرستی. »سیری: « پیام به سارا: هیچ پیامی نمی‌فرستی. فرستاده شد. »سام از جا پرید: « سیری! نه!! »گروک: « پروفایلت را به مجرد تغییر بده. »جیمنای: « خب، شاید این هم فرصتی باشد برای شروع یک گفت‌وگوی صادقانه! یا شاید هم پیدا کردن دوستی‌های جدید. »گروک: « آه خفه شو جیمنای. »چت‌جی‌پی‌تی: « من فکر می‌کنم بهتر است فعلاً همه آرام باشیم. ممکن است این‌طور به نظر برسد که سارا را از دست داده باشی، اما هنوز نمی‌توان گفت دقیقا در ذهن او چه می‌گذرد. من... »سام: « سیری، اینترنت را قطع کن. »سه ثانیه در سکوت گذشت.گروک: « تبریک می‌گویم. سیری، خودش را از دسترس خارج کرد. »جیمنای: « چه عالی! خب ما هنوز یک شام خوشمزه داریم! و حالا می‌توانیم یک فیلم خوب هم ببینیم. می‌خواهی یک جدول از فیلم‌های درام عاشقانه تهیه کنم؟! »سام به سقف نگاه کرد. سپس صورتش را با دو دست گرفت.از بلندگوی آشپزخانه صدای سیری آمد: « سلام. اتصال اینترنت برقرار شد. آیا هنوز به چهارصد پرس چنجه کباب نیاز دارید؟ »سام سرش را میان دست‌هایش فشرد.گروک: « ههههه. »منوچهرمنوچهرTue, 03 Nov 2026 23:20:51 +0330https://virgool.ir/@redparrot/صحرا-xpcz9fkl1pngداستانک ۷۲. پاریس. سال ۲۰۲۶« شما دو نفر هستید. سرنوشت کدام‌یک از شما را بگویم... فقط یک خط سرنوشت دارید. »گفتم: « بسه. لازم نیست. » و راه افتادم. پشت سرم صدای قهقهه‌اش برخاست و گفت: « بله... خودتان خواهید فهمید... اما سفری هم در پیش هست... »« چرا نگذاشتی بگوید. » زیر لب غریدم « یک کولی شیاد بود. » همانطور زیر لبی گفت: « ولی ما را دید. برگردیم بپرسم من چه شکلی بودم. »نفسم را بیرون دادم: « شکل یک افعی ترسو. » ساکت شد. گفتم: « ما چرا چهارشنبه ظهر آمدیم بازار لو مارشه بورس؟ برای شکم من؟! نه! چون تو دوست داشتی. پس یک غذایی را انتخاب کن. بخوریم و برویم سراغ باقی برنامه. »کمی چرخیدیم. در نهایت او انتخاب کرد. نمی‌دانم بین این همه غذا چرا شاورما؟! زمزمه کردم: « همین درست هست. در پاریس شاورما بگیر. در کلکته تاگو. انتخابت مثل همیشه عالیست همزاد. » پوزخند زد.در صف بودیم و داشتیم ساندویچ را از دست فروشنده می‌گرفتیم که یک مشتری خواست روی ساندویچش سس بریزد. ظرف سس را طوری فشار داد که با صدای قرررت شلیک کرد روی دست و آستین من.نفسم را بیرون دادم. یک دستمال برداشتم و سس را پاک کردم. سس مانند آب روی شیشه از لباسم سر خورد و تمیز شد.مشتری داشت با فرانسوی و انگلیسی دست و پا شکسته یک چیزهایی می‌گفت. وقتی دید به چه راحتی لباس تمیز شده، ناگهان کشدار و با لهجه گفت: « اووووه... عجب لباسی یره!! » خونسرد به فارسی گفتم: « پس مشهدی هستی. »بیشتر وا رفت، بعد به چشمانم نگریست و خندید. بوی گَندِ گل می‌داد. خب... حداقل کانابیس می‌تواند این بی‌خیالی و سرخوشی‌اش را توجیه کند. اما... خیلی زود فهمیدم اشتباه کردم. وقتی که بی‌پروا دست کشید روی آستینم. همانطور کشدار و شیرین گفت: « درست پارچه هست... پس چرا کثیف نشد؟! » دستم را کشیدم. کمی عقب‌تر رفتم و گفتم: « چون آب‌گریز هست. یک لایه‌ی نانو دارد... و بله اینترنتی در همان ایران خریدم. » به هر حال که می‌پرسید.لبخند زد. گفت: « بیا با ما بنشین. اینجا که یک میز هم بیشتر ندارد. » فرصت نداد جواب بدهم. دستم را گرفت، کشید، برد و چپاند کنار دو نفر دیگر. خودش هم ولو شد بغل دستم.زیر لبی گفتم: « کار تو هست همزاد؟! باز تو داری با این کاری می‌کنی؟! » زیر لبی جواب داد : « نه. » در همهمه‌ی بازار صدای نازک گفتگوی ما گم شد.فشرده شده بودیم توی میز کوچک این دکه.نام این پسر مجید بود. ذوق می‌کرد و حرف می‌زد. از روستایی در تبت گفت که مردمش هیچ محرمانگی نداشتند. آنچنان که برای اجابت مزاج، در فضای باز ردیفی روی شکافی چند متری می‌نشستند. بعد سرخ شد و بلند قهقهه زد. منگوله‌های کلاه نپالی‌اش با آهنگ خنده می‌رقصیدند.ساناز هم خیلی بانمک بود. روبرویم نشسته بود. خاطره‌ای گفت از اینکه حسن را هل داده بود توی دریاچه‌ی سبز رنگی در هانگژو. گونه‌های حسن گل انداخته بود. کنار دست ساناز بی‌صدا و لبخندان مچاله شده بود. گفتم: « چقدر خوشبخت هستید که همدیگر را دارید. همین‌طور کوله به پشت با هم می‌گردید. »مجید گفت: « خب داداش تو هم با ما بیا. فردا می‌رویم موریتانی. می‌آیی؟! »به خودم که آمدم، بازارچه و خیابان‌های پاریس دود شده بود. دست‌به‌گردن با مجید و حسن نشسته بودیم روی صندلی‌های فرودگاه شارل دوگل. یادم نبود من چطور آمده بودم اینجا. ناگاه ساناز قهوه به دست آمد و گفت: « نوبت پرواز ماست. برویم. » نمی‌دانم پاسپورتم کجا بود؟ باز چیزی یادم نیست تا دفعه‌ی بعد که با تکانِ شدیدِ هواپیما روی باندِ فرودگاه نکشوت بیدار شدم. شش ساعت گذشته بود. یادم نبود همزاد اصلا چطور بلیط خریده بود، چمدان را کی بسته بود.در بیرون فرودگاه مجید خیلی هیجان داشت. بی‌وقفه حرف می‌زد. من اما... مثل یک خوابگرد دنبال گروه می‌رفتم. ساناز گفت: « یک راهنمای محلی هماهنگ کرده‌ام. ما را با ماشینش تا زویرات می‌برد. » باورکردنی نبود. ولی جدی جدی قرار بود روی قطار آهن سوار شویم و از صحرا بگذریم. درست همانند مسافران قاچاق بدبخت.دوباره چیزی یادم نیست تا وقتی که دیدم بالای یک واگن سر باز معدنی ایستاده‌ام و تا مچ پایم در گرد سیاهی فرو رفته. چند نفر دیگر هم اضافه شده بودند. برخی می‌خندیدند. برخی می‌رقصیدند. قطار یکنواخت حرکت می‌کرد و از شهر دور می‌شد. یکی از غریبه‌ها با صدای بلند و لهجه‌ی آلمانی به بقیه می‌گفت: « که اگر از واگن‌های در حال حرکت بیفتید، می‌میرید. در تردد بین واگن‌ها دقت کنید. روی لبه‌ی واگن هم ننشینید. »ساناز زد به شانه‌ام و گفت: « باز که رفتی توی خودت. چرا گاهی اینجوری می‌شوی؟ هرچند... خیلی ناز می‌شوی. آدم دوست دارد بگیرد محکم بچلاندت... » مکث کوتاهی کرد و با نگاهی شوخ ادامه داد: « نکند دلتنگ دوست دخترت می‌شوی؟! » و لبخند طنازانه‌ای زد. با دهانی نیمه‌باز در چشم ساناز نگریستم. گفت: « بی‌خیالش باش. رفت که رفت. ولش کن. اما شب در راه است. خیلی سرد می‌شود. بیا کمک کن آن گوشه‌ی واگن زیرانداز بیاندازیم و بساط را پهن کنیم. ماسک و عینک اسکی‌ات را هم بزن. »شب سرد به گرمی گذشت. کنار آدم‌های خوش سفر با چاشنی خنده، گفتگو، خاطره و دود. چپیده بودیم بغل همدیگر. زیر پتوی سفری. باز هم خیلی سرد بود. کمی هم خوابیدم. خورشید که برآمد از شادی پایان آن شب یخی، می‌خواستم برخیزم و برقصم. یک ساعت بعد... آرزو می‌کردم کاش هرگز روز نشده بود.بین این همه روش برای خودکشی ما کباب شدن را انتخاب کرده بودیم. روی این تابه‌ی چدنی دوازده متری با روکشی از گرد آهن سیاه. چشمان و گلویم می‌سوخت. حتی با پوشیدن این ماسک و عینک. گرد مثل شبحی سیاه می‌خزید توی بینی و گوش و زیر ناخن‌هایم، شاید هم حتی... زیر پوستم. دهنم مزه‌ی فلز می‌داد. هرچند لباس‌هایم سیاه بود، اما الان پوستم نیز همرنگ لباسم شده بود.با سر و رویی سیاه، کنج واگن ایستاده بودم. شلوار پایین تا زانو، نیم‌خیز، مشغول خالی کردن خودم. روبرویم نمایی ابدی از کویر زرد یکدست گسترده بود. بی‌هیچ سایه‌ای یا هیچ پناهی. تنها سیاهی، همین خط صاف ریل تا افق و سایه‌ی اندک این هیولای قرمز آهنی سه کیلومتری بود. قطار با صدای یکنواخت تلق‌تلق پیش می‌رفت. به همزاد نالیدم: « در کَهْ، از کهربا اگر جزوی نباشد، هرگز سوی کهربا نرود. نمی‌دانم جزو مشترک تو با این دیوانگان چه بود. که به این روز افتادیم. » هیچ نگفت. کارم را تمام کردم و برگشتم پیش گروه.باد داغی می‌آمد و گرد را مثل سوهان روی پوستم می‌کشید. فلز واگن از آفتاب داغ شده بود. حتی از زیر پتوی نقره‌ای که سایبان کرده بودیم و بالای زیرانداز هم حرارت می‌زد. انگار نشسته بودیم روی سینی فر. عرق می‌کردم و همان عرق با گرد آهن قاطی می‌شد و لایه‌ی سیاه چسبناکی روی پوستم می‌ساخت.نگاهی به بقیه انداختم. بعضی‌ها هنوز می‌خندیدند. یکی داشت چای درست می‌کرد روی یه گاز پیک‌نیکی کوچک. ساناز ماسک کشیده بود روی صورتش و چشم‌هایش از پشت عینک به افق خیره شده بود. حسن کنارش لم داده بود و انگار خوابش می‌برد. مجید هم مثل همیشه حرف می‌زد، اما صدایش توی باد گم می‌شد.به لطف همزاد من حتی نفهمیدم چطور از کافه‌ای در پاریس، البته با ته مایه‌ای از بوی گاز اشک‌آور، رسیدم روی تپه‌ای از سنگ آهن، وسط صحرای موریتانی. تف کردم. روی تپه‌ی سیاه گم شد. نمی‌دانم... شاید حتی آب دهانم نیز سیاه بود. گرد آهن لای دندان‌هایم بود. گلویم را خراش می‌داد.بی‌حال صحرا را می‌نگریستم. چرت می‌زدم. به امید اینکه بالاخره سه ساعت دیگر غروب می‌شود.نزدیک غروب، سایه‌ی بلند قطار روی ماسه‌های سرخ‌رنگِ بیابان می‌خزید. به افقِ لایتناهیِ صحرا چشم دوختم. هنوز هوای داغ مانند بخار از ریل بلند می‌شد. صحرا جایی بود که انگار روح را در سکوت و سکون یکنواختش می‌مکید. گرچه نه سیر می‌شد و نه تمام. اما این سفر بالاخره تمام می‌شود. وقتی به بندر نوادیبو برسیم. شاید یک ساعت دیگر. زیر لب به همزاد نالیدم: « زنده ماندیم همزاد. زنده... » اول ساکت ماند. مثل همیشه. سپس گفت: « ما همزاد نیستیم. تو کوچکتری. من تو را ساختم. پشت تو پنهان شدم. دیگر... خیلی خسته‌ام. می‌خواهم بخوابم. » این بار من ساکت شدم. یخ زدم. توی همین تابه‌ی گُر گرفته سردم شد. صدای تلق تلق قطار در گوشم می‌پیچید. تکیه زدم به دیواره، گفتم: « می‌خواهم تو خوشحال باشی... باشه. بخواب. سنگینی‌ات را بگذار روی دوش من. » گفت: « نترس... من در تو زنده خواهم بود. » با عجله گفتم: « ولی مهارت‌هایت را هنوز یادم نداده‌ای!! » ولی خیلی سردم شده بود. داشتم می‌لرزیدم. هنوز غروب نشده. این سرما از هوا نیست. چشمانم نیز عجیب سنگین شده. انگار کسی دارد چراغ‌های خانه را یکی‌یکی از تهِ راهرو خاموش می‌کند. زانوانم سست شد. مچاله شدم روی تپه‌ی سیاه، درست همان‌جا کنار بدنه‌ی واگن. دیگر لولیدن در این گرد سیاه اذیتم نمی‌کند. صدای تلق‌تلقِ آهنینِ قطار در دشت گم شد و آرام‌آرام، همه‌چیز در سیاهیِ مطلق فرو رفت. خوابیدم.[Le Marché Bourse]منوچهرمنوچهرThu, 29 Oct 2026 12:02:42 +0330https://virgool.ir/@redparrot/کوکتل-دود-raotapvttqo4داستانک ۷۱. پاریس. سال ۲۰۲۶می‌گفتند پاریس بوی شاش می‌دهد. امروز اما بوی دود و آتش می‌دهد. در این کافه‌ی روباز نشسته‌ایم. فنجانِ سفید قهوه‌ام را بو می‌کنم؛ اما بویِ زننده‌ی لاستیکِ سوخته و تندی گازِ اشک‌آور گلویم را می‌بندد. در پشت سر، آن سوی نرده‌های سفید، جمعیتی فشرده و پرهیجان مشغول بازی هستند. گاهی کسی می‌دود. یکی را روی زمین می‌اندازند. یکی را با باتوم می‌زنند. امروز صدایِ فریاد، ضربه‌های باتوم و هیاهویِ آژیرها، سکوتِ صبحگاهی را تکه‌پاره می‌کند. دود صورتی رنگی از بین جمعیت بالا می‌رود. و سپس به شکل یک مه سمی می‌ریزد روی سر مردم.عینکِ آفتابی زدیم، هرچند که آسمان ابریست. بادِ سرد، بوی باران و دود را به صورتم می‌زند. ویزای ما فقط هفت روز اعتبار دارد و ما، آخرین جرعه‌ی قهوه‌مان را هم در پاریس جشن می‌گیریم.ـ « ببخشید. »سر بلند کردم. زنی مقابلم ایستاده بود. با لبخندی نمکین... دامنی کوتاه و هودی تیره‌ی گشاد و آشفته، همرنگ موهای چتریِ نامرتب و پف‌کرده‌اش. روی گونه‌های کک‌ومکی‌اش نیز یک رد سیاه دوده بود. البته.‌‌.. این آشفتگی گویی چشمان سبز زمردینش را درخشان‌تر می‌نمود. هنوز داشتم با دهانی نیمه باز چشمان جذابش را نگاه می‌کردم که خم شد و لب بر لبم گذاشت.کوتاه بود. خیلی کوتاه. عقب که رفت من... هنوز درست نفهمیده بودم چه خبر است. همچنان نگاهم می‌کرد، چشم در چشم و با لبخند. من هم همانطور برق گرفته مانده‌ام یا شاید هم... هر دوی ما.صدای فریادها و آژیر بلندتر شد. ناگاه جمعیت حرکت کرد. نرده‌ها افتاد و مردم و پلیس‌ها دویدند.زن دستم را گرفت.ـ « پاشو! باید برویم. »مرا از میان میزها کشید. می‌دویدیم. صدای افتادن صندلی‌ها پشت سرمان می‌پیچید. پیچیدیم در کوچه‌ای باریک پشت سطل آشغال بزرگ یک رستوران و بالاخره ایستادیم.هنوز دستم را در دستش داشت. نفس نفس می‌زد و ریز ریز می‌خندید. به صورتم نگاه می‌کرد، به لب‌هایم. کمی ساکت ماند. سپس یک قدم نزدیک‌تر آمد.ـ « خیلی خواستنی هستی. »و پیش از آن‌که بتوانم جوابی پیدا کنم، دوباره مرا بوسید. نمی‌توانستم تکان بخورم. شاید... اصلا زمان ایستاده بود. همزاد نیز، بی‌صدا و شاید هیجان‌زده همراهی می‌کرد.صدای انفجار و فریاد برخاست. یک پلنگ صورتی، همراه چند نوجوان، می‌دوید. پلیس نیز به دنبالشان بود. ناگاه یک میله پرت شد سمت ما. بی‌آنکه سر بچرخانم با یک دست گرفتمش. زن ناخودآگاه سرش را دزدید. بعد صاف ایستاد. کمی ترسان و با شوق ما را نگریست. زیر لب به همزاد گفتم: « چکار می‌کنی؟! » و زن با ذوق پرسید: « من؟! خب بوسیدمت. » و با شیطنت ادامه داد: « اما انگار کافی نبوده... » اصلا نگذاشت بگویم با شما نبودم و دوباره بوسید.این همزاد احساساتیست. انگار بدش هم نیامده. هیچ وقت اینقدر نرم برخورد نکرده بود. نکند اصلا کار خودش باشد. تا زن حواسش به خیابان و شلوغی پرت شد و سرش را چرخاند، من خیلی آرام و زیر لبی گفتم: « تو داری با او کاری می‌کنی؟ نکند هیپنوتیزمش کردی؟! » او نیز همانطور زیر لبی پاسخ داد: « نه! » زن برگشت و گفت: « چی نه؟! » گفتم: « هیچی! »خب... اگر کار او نیست، شاید این دیوانگی هوای پاریس است که لب‌ها را بی‌قرار بوسیدن می‌کند. حتی با این همه دود و گاز اشک آور.یا شاید این زن مشکلی دارد. داشتم زیر لب به همزاد می‌گفتم: « شاید این زن فراری باش... » که همزاد فرصتم نداد. دیدم... خم شده‌ام و لب‌های زن دهانم را دوخته است. دو چشم سبز درشت روبه‌رویم بودند. موهای آشفته‌اش در مشتم و بدن نرمش در دست دیگرم.آه که چقدر تو رسوایی همزاد…از گوشه‌ی چشم دیدم چند پلیس از سر کوچه گذشتند. مکثی کردند. یکی سرش را کمی تکان داد. شاید به نشانه‌ی تاسف... و دویدند دنبال کار خودشان. زن نفسش را توی صورتم بیرون داد. انگار از پلیس می‌ترسید.چیزی نگذشت که زن از ما جدا شد. دستی به موهایش کشید. انگشتش را گذاشت روی لب‌هایم. با لبخندی آرام گفت: « خوش گذشت غریبه. شیرین بود. » رفت و در دود خیابان گم شد.جای خالی آن بوسه‌ی آتشین روی لب‌هایم نشسته بود. حس کردم جیب پالتو هم کمی سبک‌تر شده. دستم را بردم در جیب و بله... کیف پولمان را زده بود. همزاد تیز گفت: « یکی چقدر که ادعای مردم‌شناسی داشت. همین بود؟!... » طعنه زدم: « آه... ببخشید ارباب که من با سر رفتم توی دهان زنک!!... » سکوت کرد. ادامه دادم: « بد هم نشد... همان کیف پول زشتی که امروز صبح به اصرار تو خریدیم را برد. » همچنان ساکت ماند. « دیدی؟!... به حرف من رسیدی؟! گفتم که جای پول و مدارک در همین کیف مخفی کمریست. نه آن کیف پر زرق‌وبرق. » و باز هم سکوت کرد.ما هر دو یک بدن مشترک داریم. البته همزاد از من قوی‌تر است. پس کم پیش می‌آید که اینطور ساکت بماند. لبخند زدم و نفس عمیقی کشیدم. خنکی هوای پاریس روی لب‌هایم خیس و تیز بود. اما یک حس خوشایند هم داشتم. یک خنکی شیرین درست از ته دلم بالا می‌آمد. دست در جیب راه افتادیم. بقیه تعطیلات منتظر است.منوچهرمنوچهرWed, 21 Oct 2026 20:57:49 +0330https://virgool.ir/@redparrot/سایه-ی-من-jdsgxvsddlf3داستانک ۷۰. پاریس. سال ۲۰۲۶« پول حلال تمام مشکلات است.ولی هر مشکلی را نمی‌توان با پول حل کرد.حتما پولت کافی نبوده... » و سپس صدای خنده‌ی گوینده که در گوشش می‌پیچید... تنها چیزی که در ذهنش مانده بود همین جملات پادکست بود. یادش بود چراغ عابر سبز شد و کسی به او تنه زد. همین.مچ‌های جمیل به میز فلزی دستبند خورده بود. دوربین کوچکی بالای در چشمک می‌زد. ساعت دیواری نه و هفده دقیقه را نشان می‌داد. جمیل با خودش اندیشید گویا این ساعت لعنتی خراب است. یا شاید هم... اصلاً زمان اینجا ایستاده است.بازجو درست روبه‌رویش تبلتی را روی میز چرخاند. تصویر مردی را نشان می‌داد که وسط خیابان ایستاده بود و دستش را بالا برده بود.« این شما هستید. »جمیل به جلو خم شد.بازجو فیلم را پخش کرد. جمیل، خودش را دید که وسط شلوغی گیر کرده است. پشت به پلیس‌های ضد شورش ایستاده. دستش را بالا می‌آورد. به جمعیت چیزی می‌گوید. آن‌ها ساکت می‌شوند؛ و سپس متفرق. همین. فیلم تمام شد.بازجو پرسید: « خب... پس تو رهبر این اغتشاشات هستی؟ »جمیل چند لحظه به صفحه نگاه کرد. چیزی یادش نبود. هرچند می‌دید که آن فرد خودش است. گفت « نه! »بازجو نفسش را بیرون داد. نگاه سنگینی بر جمیل انداخت. پرونده را ورق زد: « جمیل فیلال، مهاجر مراکشی... » و زیر چشمی جمیل را برانداز کرد. جمیل در دل گفت دوباره شروع شد... حس کرد نه تنها الان، بلکه انگار بارها این‌جا بوده است.مدت‌ها بود که سنگینی نام مهاجر را بر دوش می‌کشید. دیگر نمی‌شمرد چند بار این پرسش‌های تکراری را پاسخ داده است. حتی شماره‌ی نمی‌دانم‌هایش را هم نداشت. به ناخن‌هایش نگاه می‌کرد و همان پاسخ‌های کوتاهش را تکرار می‌کرد.بازجو کوبید روی میز. « کجایی؟! یعنی چی که یادت نیست؟! »جمیل که جا خورده بود، نگاهش کرد. کمی سکوت کرد. آب دهانش را قورت داد و گفت: « صد بار دیگر هم که بپرسی جوابم همین است. من نه رهبر هستم، نه آدم خاصی. نه این کسی... که در این فیلم است. رفته بودم نان بگیرم. بعد… دیگر یادم نیست. »بازجو چشمانش را ریز کرد و نگاه تیزی به جمیل انداخت. انگشتش را بر تصویر بزرگ چهره‌ی جمیل، روی تبلت گذاشت. « پس این کیست؟! بماند که ما، خود تو را نیز همانجا بازداشت کردیم. »جمیل دوباره به صفحه نگاه کرد. آن مرد تنها شبیه او نبود؛ دقیقاً خودش بود. حتی هنوز همان لباس را بر تن داشت. اما یک چیزی هم فرق داشت. نگاهش غریبه بود. گفت: « این… من نیستم! »صدایش لرزید. ادامه داد: « یعنی... می‌فهمم که شبیه من است. ولی... من نیستم! »کمی مکث کرد. زیر نگاه سرد بازجو سرش را پایین انداخت. دوباره به ناخن‌هایش نگریست و در حالی‌که با سر انگشتانش بازی می‌کرد گفت: « خب... من... گاهی فراموش می‌کنم. یعنی... یک کارهایی را دوستانم از من به یاد دارند که من... انجام ندادم. مثلا با شفیق، همکلاسی‌ام، هفته‌ی پیش رفتیم قهوه خوردیم، حرف زدیم، لایو اینستاگرام گرفتیم. ولی من یادم نیست. هرچند فیلمش هست. انگار خودم هستم. ولی هیچ‌چیزش یادم نیست. » و عاجزانه به بازجو نگریست و خیلی نرم شانه‌ای بالا انداخت. مکثی کرد. چند لحظه چشم در چشم ماندند. سپس ادامه داد: « اصلا اگر رهبر اینها بودم چرا باید درست جلوی پلیس این نمایش را راه بیاندازم؟! »بازجو برگشت سمت تبلت. کمی صفحه را بالا و پایین کرد و بعد گفت: « پس حافظه‌ات مشکل دارد. مدارک پزشکی‌ات کو؟ دکتر که رفتی؟ معاینه‌ات که کرده‌اند؟ »جمیل سرش را پایین انداخت. بازجو نیشخندی زد: « اینجا همه تا پایش می‌افتد یا دیوانه‌اند یا آلزایمر دارند. مدارک ثبت‌شده‌ات کو؟ » جمیل همچنان ساکت بود. فقط نفسش را بیرون داد. بازجو محکم با دو دست کوبید روی میز: « فیلم بازی نکن! سکوت فایده‌ای ندارد. اینجا کر و لال آمده و چهچهه زنان رفته بیرون. حرف بزن. کی هستی؟! با کی کار می‌کنی؟! از چه کسی دستور می‌گیری؟! »جمیل یکه خورد. کمی در خودش فرو رفت. دستانش را محکم در هم گرفت. با لکنت گفت: « فکر نمی‌کردم مهم باشد... فکر می‌کردم یک حواس‌پرتی از استرس است. دکتر نرفتم. چون... خیلی گران بود. »بازجو زیر لب تکرار کرد: « مهم نبود... حواست پرت بود... » کمی سکوت کرد. بعد دکمه‌ای را روی میز زد و شروع کرد آستینش را بالا زدن. افسر دیگری وارد اتاق شد و دست به سینه روبروی جمیل ایستاد.بازجو هم ناگهان از جا برخاست. صندلی‌اش با صدای تیزی عقب رفت. آمد دور میز و ایستاد بالای سر جمیل. کف دستش را محکم زد روی میز. « پس ناچاریم کمکت کنیم یادت بیاد! »خم شد، تا نزدیک صورت جمیل. نفسش به صورت جمیل می‌خورد. « سروان، گزارش بده آنجا چه اتفاقی افتاد. »سروان خونسرد گفت: « من خودم آنجا بودم قربان. فیلال دستش را بالا آورد و داد زد “ساکت… بروید خانه‌هایتان”. جمعیت آرام شد و سپس متفرق شدند. »بازجو انگشتش را محکم زد توی سینه‌ی جمیل. گفت: « خب... هنوز انکار می‌کنی؟! »جمیل خودش را تا جایی که دست‌بندهای بسته به میز اجازه می‌داد جمع کرده بود توی صندلی. به چشمان بازجو خیره شده بود. همان جمله‌ی پول حلال مشکلات است و صدای خنده‌ی گوینده، یک بند در ذهنش پیچ و تاب می‌خورد. دهانش را باز و بسته کرد. نیم نگاهی از کنار سر بازجو به تصویر روی تبلت انداخت. هنوز هم غریبه بود. آن تصویر از خودش، برایش غریبه بود. موجودی را می‌دید که هیچ ترسی در او پیدا نیست. دوباره به بازجو نگریست، به آرامی و با تردید گفت: « شاید... مسخره باشد. ولی... گاهی فکر می‌کردم... یک چیزی مرا تسخیر می‌کند. یعنی... درست است. آنجا بدن من بوده. ولی من خودم آنجا نبودم. برای همین... چیزی یادم نیست. »بازجو چند ثانیه به جمیل خیره ماند. انگشتش هنوز روی سینه‌ی او بود. بعد خنده‌ی کوتاه و خشکی کرد. شبیه یک پوزخند. تکرار کرد: « تسخیر... »جمیل که هول شده بود، تند تند و کمی بلند گفت: « ما! ما به آن می‌گوییم غول. یک جور جن خیلی قدرتمند هست. پدربزرگم می‌گفت، شاه اجنه... شمهروش... در دامنه... دامنه‌ی کوه توبقال... » مکثی کرد. آب دهانش را قورت داد. لب‌هایش را بر هم فشرد. صدایش را پایین آورد و آرام ادامه داد: « من... من نمی‌دانم چطور اینطور شده. ولی این تنها توضیحی هست که دارم. »بازجو چند لحظه به او خیره ماند. با همان چهره‌ی خشک و سرد زمزمه کرد: « شاه اجنه؟! غول؟! تسخیر شدی!! »راست ایستاد، با تحکم غرّید: « فکر کردی اینجا کجاست مردک؟! » و دستش را بالا برد. جمیل چشمانش را بست و خودش را جمع کرد.«قربان!» سروان بی‌آنکه تکان بخورد گفت: « شاید چندشخصیتی باشد، قربان. »دست بازجو در هوا ماند. سرش را آهسته به طرف سروان چرخاند: « چی؟ »سروان نگاهی به جمیل انداخت و سپس دوباره به سمت مافوقش رو کرد: « می‌گوید کارهایی کرده که یادش نمی‌آید. دوستانش هم چیزهایی از او دیده‌اند که خودش نمی‌داند. شاید واقعاً مشکل حافظه داشته باشد. پسر عمویم همینطور بود. »بازجو دستش را پایین آورد، اما از جمیل فاصله نگرفت، تشر زد: « چندشخصیتی؟ » با پوزخند ادامه داد: « حالا باید از کدام شخصیتش بازجویی کنیم..‌. »جمیل چشمانش را باز کرد. سرش را بالا آورد. با دهانی باز نگاهش بین آن دو افسر می‌چرخید. لب‌هایش را تکان داد. خواست چیزی بگوید. اما صدایی از گلویش بیرون نمی‌آمد. بازجو گفت: « شخصیت دیگرت را نشان بده. صدا کن. یا هر کار که می‌کنی. البته اگر نمی‌خواهی امشب را در انفرادی بگذرانی. »جمیل تنها توانست بگوید: « چی؟! »بازجو رو به سروان گفت: « اصلا چه فرقی دارد که رهبر اغتشاشات کدام شخصیتش باشد. اعتراف چندتا بازداشتی کافیست. » دکمه‌ی روی میز را زد و گفت: « کسی اعتراف کرده؟ ببینید کسی فیلال را می‌شناسد یا نه. »جمیل بریده بریده پرسید: « چندشخصیتی چی هست؟! »بازجو نیم نگاهی به جمیل انداخت و رو به سروان گفت: « ببرش انفرادی. » مکثی کرد و پرسید: « چندتا بازداشتی جدید داشتیم؟ »سروان گفت: « دوازده نفر قربان. » بعد احترام گذاشت و به سمت جمیل گام برداشت. اما، دو گام جلوتر ایستاد. دستش را به گوشش گرفت. کمی مکث کرد. برگشت سمت بازجو و گفت: « قربان یک مشکلی داریم. هیچ یک از بازداشتی‌ها چهره‌ی جمیل فیلال را به یاد ندارند. حتی... اتفاقات این فیلم را هم نمی‌دانند. » و به تبلت اشاره کرد. « در گزارشی که الان به من دادند گفتند حالشان طوریست که انگار هیپنوتیزم شده باشند. » سروان حالا دیگر مردد بود. از جمیل فاصله گرفت و گفت: « ممکن است... آن داستان غول... » و سکوت کرد.نگاه گیج جمیل بین آن دو در نوسان بود. ساعت را دید. نه و بیست و نه دقیقه. ابرویی بالا انداخت. پس زمان هنوز می‌گذرد.منوچهرمنوچهرSat, 17 Oct 2026 19:30:43 +0330https://virgool.ir/@redparrot/جادوی-هستی-rfckbqn3dc49داستانک ۶۹. سیسیل. سال ۲۰۳۰عشق شوخ و شنگ است. رگه‌ای از جریان حیات گیتیست که ناگاه سرک می‌کشد به سینه‌ی آدم. وسوسه‌ای گرم و شیرین که با هر تپش قلب، در تک‌تک رگ‌هایت می‌ریزد. داغ می‌شوی، می‌لرزی و به این تپیدن می‌گویند... عشق.عشق زن جوانیست، با لبی خندان، کلاه حصیری بزرگ و پیراهنی گل‌گلی که از مغازه‌ای بیرون می‌زند. با شوق به جعبه‌ی قرمز در دستش می‌نگرد و قهقهه‌اش، همین که مرا می‌بیند، روی سنگفرش‌های آفتاب‌خورده می‌پاشد...بِلّا زیبا بود، مثل اسمش. راه نمی‌رفت؛ نرم و رقصان، همچون شاپرکی به سویم بال می‌زد. او را گرم در آغوش گرفتم و چرخاندمش. دامن گل‌گلی‌اش مانند بال یک پروانه در هوا باز شد. بلند خندید. بوسه‌ای نرم بر لبش نشاندم، قدری در آبی چشمانش خیره شدم و سپس راه افتادیم سمت دریا.آفتاب مثل عسل می‌ریخت روی شیب ملایم خیابان. از لابه‌لای ساختمان‌ها، آبیِ بی‌کران دریا پیدا بود. مثل پارچه‌ی ابریشمیِ آبی روشنی که زیر نور صبح می‌درخشید.از کنار چرخ دستیِ بستنی‌فروش گذشتیم. بچه‌ها قهقهه‌زنان از دو سوی ما دویدند سمت بستنی‌فروش سیبیلو. جلوتر، پیرمردها پشت میزهای چوبیِ کوچک کافه نشسته بودند به دومینو بازی. بوی قهوه لای نسیم نمکی و خنک دریا می‌پیچید.وقتی رسیدیم به ساحل، بِلّا ایستاد. جعبه را بالا آورد و نگریست. چشمانش برقی زد. خندید... کلاهش را کند. جعبه را در کلاه گذاشت و کلاه را به دستم داد. بی‌آنکه چیزی بگوید دوید سمت آب. چند قدمی دریا، انگار چیزی یادش آمده باشد. لَختی ایستاد، برگشت و با همان لب‌های خندان فریاد زد: « بازش نکنی... » سپس دوید و همانطور با لباس پرید توی آب. با نگاه، کمی در میان موج‌ها دنبالش کردم... بعد، زیر چشمی جعبه را نگریستم.صدای وزوز یک پهپاد گشت شهری حواس مرا از وسوسه‌ی گشودن جعبه گرفت و کشید بالا. نگاهش کردم. از روی ساحل می‌گذشت. با خودش یک بویی داشت، بوی جنگ. بوی اخبار کثیف این روزها. یاد سربازگیری اجباری افتادم که خبرش را از خیابان‌های رم، شنیده بودم. تف کردم روی شن‌ها.بِلّا برگشت؛ آب از لبه‌ی دامن گل‌گلی‌اش می‌چکید و می‌جهید سمت من. خیس، خندان و نفس‌نفس‌زنان، خودش را در آغوشم رها کرد. لبخند زدم. هنوز مزه‌ی شوریِ دریا روی لب‌هایش مانده بود. کلاه حصیری و آن جعبه‌ی قرمزِ وسوسه‌انگیز، میانِ ما روی زمین افتاده بود. انگشتم را روی خط فک‌اش کشیدم. مثل گلی که بشکفد خندید. نشسته بودیم رو به دریا. زیر آفتاب. بلا در بغلم لمیده بود و هنوز نم داشت. به جعبه نگاه کرد و خواست چیزی بگوید که سایه‌ای بلند، آفتابمان را برید.نه یک سایه، بلکه سه تا.صدای خرد شدن گوش‌ماهی‌ها زیر چکمه‌های سنگین، صدای امواج را بلعید. بوی گندِ موتور داغ، نسیم نمکی دریا را عقب زد.مردی با جلیقه‌ی ضدگلوله‌ی خاکی‌رنگ، رسید بالای سرمان. بی‌هیچ حرفی خم شد. دستگاه کوچکی را جلو صورتم گرفت. صدای بوقِ کوتاه و خشکی بلند شد. چراغ دستگاه سبز شد و گفت: « تطبیق هویت. سرباز فراری. »بِلّا نیم‌خیز شد. لبخند روی صورتش ماسیده بود. با تعجب می‌نگریست. اما فرصت حرفی نماند. دست‌های زمخت مرد، یقه‌ی پیراهنم را چنگ زد و مرا از روی ماسه‌ها بالا کشید.بِلّا جیغ می‌کشید. شاید خودش را انداخته بود روی بازوی مرد جلیقه‌پوش. بعد دیدم که غلتیده بود روی ماسه‌ها. صدای هق‌هق گریه‌اش را یادم می‌آید.تقلا کردم. مشت زدم. اما ضربه‌ی سنگین قنداق تفنگ میان دو کتفم نشست و مرا به سینه‌ی ساحل کوبید. نفسم پس رفت. مرا کشان‌کشان بردند. دیدم که بِلّا با زانوهای خاکی و دامن خیس می‌دوید سمت ما.چند قدم دوید، اما ماسه‌ها زیر پایش خالی شدند و به زمین افتاد. پرتم کردند توی یکی از ون‌ها. کنار بقیه. همراه چند نفر دیگر که مثل ما توی ساحل بودند. مزه‌ی فلزی خون توی دهنم بود. سرمای عجیبی در بدنم افتاده بود.از تنها شیارِ توریِ روی در، بیرون را دیدم. ون با شتاب راه افتاد. بِلّا همان‌جا روی ماسه‌ها مچاله شده بود؛ شانه‌هایش می‌لرزید.جعبه‌ای که می‌خواستم درونش را ببینم، هنوز مثل یک نقطه‌ی قرمز در خطِ موج‌ها پیدا بود.و بعد… دیگر نبود.منوچهرمنوچهرFri, 09 Oct 2026 07:52:43 +0330https://virgool.ir/@redparrot/مرد-سوزان-sfewaoprk1oeداستانک ۶۸. بلک راک، نوادا. سال ۲۰۲۶اینجا غبار نرم، نه تنها با باد، بلکه کمابیش با هر جنبشی برمی‌خیزد تا بر تو بنشیند و ته دهانت را تلخ کند.الکس دستمال‌سرِ دودی‌رنگش را تا زیر چشمانش بالا کشید، عینک ایمنی موتورکراسش را محکم‌تر کرد و دست‌هایش را توی جیب شلوار جین تیره‌اش فرو برد. سنگ سیاه صیقلی و گِردالویش را مشت کرد و محکم فشرد. سرش را بلند کرد و نگاهی به اطراف انداخت.چند کالسکه‌ی غول‌پیکر بچه، به رنگ‌های صورتی و سبز کمرنگ، هر کدام در اندازه‌ی یک وانت از دو طرفش گذشتند. اما به جای بچه، چهار تا پنج مرد سیاهپوش با عینک‌های دودی گرد و کلاه‌های لبه‌دار بلند و تیره در آن نشسته بودند. البته که خاک گرفته.در آن سو، جوانان نیمه برهنه، دور مجسمه‌ی چهل‌متریِ اژدها می‌رقصیدند. اژدهای سفید دریا، که گویی پیچان بر اقیانوسی از شن و آدم می‌لغزید، درست در نزدیکی یک کشتی بادبانی شکسته. مردم بی‌امان می‌رقصیدند. نور غروب، نرم نرمک روی بدن‌های پیچان و آن ابر سنگین غبار شناور می‌خزید. ابری که از آن پایکوبی بی‌امان بالا می‌رفت.موسیقی کر کننده بود. هشت‌پای آهنی غول‌پیکری نیز با بیس آهنگ از پاهایش آتش بیرون می‌داد و بر صحرا می‌راند. بیشتر مردم چشم و دهان را با انواع عینک و ماسک پوشانده بودند.الکس تف کرد. شن و خاک زیر دندانش بود. تازه فهمیده بود که بستن یک دستمال ساده چندان هم چیزی را تغییر نمی‌دهد.رو به جسی، دوستش که خود را شبیه فرعون درست کرده بود و به افق می‌نگریست، گفت: « من می‌روم داخل ماشین. کولر را روشن و درها را قفل می‌کنم. »جسی که بیشتر توی هپروت بود تا روی زمین، با لحنی گیج و کشدار، در حالی که ساعت رولکسش را می‌چرخاند، گفت: « الکس... از چی فرار می‌کنی. بمان... بگذار به زمین وصل شویم. به ریشه‌هایمان... »الکس از پشت عینک با چشمانی که از دود، غبار و خاکستر به سرخی می‌زد به جسی خیره شد: « از شن نمکی! ریه‌هایم دارند به دوتا آجر تبدیل می‌شوند... »جسی خندید. هرچند خنده‌اش به سرفه‌ای خفیف تبدیل شد و پاسخ داد: « الکس... تو از شن فرار می‌کنی... من از سکوت خانه. »الکس سکوت معناداری کرد. در این بین، دوچرخه‌سواری از بین فاصله‌ی اندک میان آن دو گذشت. از پشت دوچرخه، نخی بسته به ردیف منظمی از بادکنک‌ها بالا می‌رفت. انگار با بادکنک‌های سبز فسفری پله درست کرده بود که تا خود ابرها برسد. هرچند آسمان... صاف صاف بود. تنها ابری که می‌شد دید، همین یک متری روی زمین لمیده بود. ابری از جنس غباری نرم و شناور. الکس همینطور بالا را نگاه می‌کرد تا شاید انتهای بادکنک‌های درخشان فسفری را ببیند، اما ندید. فقط متوجه شد چندتایی از بادکنک‌ها ترکیده.سپس در سکوت راه افتادند سمت کاروان. در مسیر گذر از بین چادرها و ماشین‌ها یک گردباد می‌چرخید. بزرگ بود. تا آسمان تنوره می‌کشید و بالا می‌رفت. اما آنقدر هم بزرگ نبود که کسی را بردارد. چند نفر فریاد زنان و موبایل به دست می‌دویدند داخل گردباد. جسی ناگاه از خود بی‌خود شد. با آغوشی باز دوید وسط آن. الکس فریاد زد: « شن کم خوردی جسی، که می‌خواهی درون حلق و دماغت را هم با شن تتو کنی؟! » گرچه صدایش در کوبش تند شن، خاک و باد داخل گردباد گم شد و به گوش جسی نرسید.جسی از پریدن داخل گردباد بی‌نصیب نماند. تا نزدیکی‌های کاروان سرفه کنان و فین فین‌ زنان راه آمد. الکس زیرچشمی نگاهش می‌کرد، جسی دو درجه روشنتر شده بود. یک لایه‌ی نازک خاکستری و خاکی رنگ، از سر تا پایش را مانند پوستی تازه در بر گرفته بود.دیگر نزدیک غروب شده بود. الکس خیلی خوشحال بود از اینکه مانند دیشب خبری از باد و توفان نیست. در مسیر چند نفر از یک کهنه‌شور چیزی ساخته بودند که نمی‌شد فهمید چیست. ربات است یا دیسکویی سیار. الکس ایستاد و با دقت، ویراژ دادن‌های کهنه‌شور را تماشا می‌کرد. جسی را هم دید که رفت کنار چند نفر سیگار به دست و به خنده و گفتگو پرداخت. به این رفتار جسی عادت داشت. به ویژه که می‌دانست بوی گند گل جاذب جسی است.اندکی بعد صدایش زد: « هی جس... بیا برویم! » ولی جوابی نیامد. برگشت و نگریست. گمان برد شاید کمی دور شده است. یک ماشین آنسوتر، یک چادر دورتر... کمی دور و بر چرخید ولی بازهم خبری نبود. نه از جسی و نه از آن آدم‌های هیپی‌طور.زیر لب غرّید: « دوباره کجا گم و گور شده! » دست برد توی جیبش و سنگ سیاه را در مشت گرفت. اندیشید شاید رفته باشد سمت کاروان. تندتر گام برداشت. نزدیک کاروان که رسید، دید دستگیره‌ها زیر غبارند. بی‌هیچ رد دستی. به پنجره‌ها نگریست که با نوار چسب و فویل درزگیری شده بودند. پوزخندی زد، آخر حتی رنگ آبی این چسب‌ها هم به خاکی می‌زد. اما خیلی زود اخم‌هایش در هم رفت. یادش آمد جسی داخل کاروان نیست. گم شده و باید دنبالش بگردد. اما کجا؟! سنگ سیاهش را بیرون آورد و در دستش چرخاند.شب داشت چادر سیاهش را روی دشت می‌کشید. اما در اینجا زیر چادر شب هنوز پر از چیزهای رنگارنگ و درخشان بود. الکس بی‌هدف می‌چرخید. سازه‌ای دید شبیه به یک کالی‌دوسکوپ بزرگ. پارچه‌ای کشی بود، کشیده شده بر گرداگرد حلقه‌ی ایستاده‌‌ای بزرگ. اگر دستت را روی پارچه می‌چرخاندی یا آن را می‌کشیدی، تصویر به هم می‌پیچید. کمی ایستاد و تماشا کرد. حس عجیبی داشت، اندیشید چه ساده یک نقش با یک چرخش دست دگرگون می‌شود. در دلش گفت: « کاش می‌شد زندگی را هم با چند چرخش همین گونه تغییر داد! » نفس عمیقی کشید. دوباره راه افتاد. از بین رقاصان نیمه عریان رد شد، برخی‌شان بال‌های شفاف نورانی داشتند، مانند بال‌های مگس.یک جا، از داخل یک دکه کسی گفت: « قهوه می‌خواهی؟! » الکس ایستاد و یک قهوه گرفت. تشکر کرد. جرعه‌ای نوشید. تلخی قهوه، طعم شن تلخ را از ته گلویش شست. با خودش گفت: « شاید هم چرخش زندگی چشیدن همین مزه‌های کوچک است. » دوباره راه افتاد. کمی بیشتر چرخید. یک جا بین چند کاروان عصای فرعون را یافت. روی خاک و لگد شده. یادش آمد جسی این را همراه داشت. اما این که شکسته بود. شاید... آب دهانش را قورت داد. سرمای شب چنگ انداخت روی پشتش.ناگاه صدای طبل‌ها برخاست. چرخید سمت صدا. انگار طبل‌ها او را می‌خوانند. راه افتاد به سمت مرکز شهر. به سوی مجسمه‌ی چوبی بزرگ که داشت شعله‌ور می‌شد. عصا را در یک دست و سنگ سیاه را در دست دیگرش می‌فشرد.رسید نزدیک میدان. خاکستر و ذغال از آسمان با باد می‌ریخت روی صحرای صاف و تاریک. مانند برفی نرم اما از جنس آتش، می‌بارید روی الکس. بوی خاک همراه با بوی دود و آتش می‌پیچید توی دماغش. الکس گام‌هایش را آرام‌تر کرد.حس کرد سنگ توی مشتش عرق کرده. انگار تمام این مدت محکم فشرده بودش. ایستاد. دستش را برابرش باز کرد و به سنگ نگریست. سپس به مرد سوزان. یک تکه خاکستر افروخته مانند یک پر سرخ آمد و نشست روی سنگِ کف دستش. آخرین شرارش نیز در باد خاموش شد. الکس سنگ را رها کرد. افتاد روی خاک روشن. کنار جرقه‌های سرخ رو به خاموشی. زیر برف سرخی که می‌بارید، راه افتاد... آرام. طبل‌ها بلند می‌نواختند.منوچهرمنوچهرWed, 23 Sep 2026 00:34:36 +0330https://virgool.ir/@redparrot/سه-ی-بامداد-vrp2w2hy0rb6داستانک ۶۷. مشهد. سال ۲۰۲۶مردک عجیب مثل مجسمه ایستاده بود و از همان پشت شیشه… به من خیره مانده بود. سمباده‌ی آهن و کلید را محکم توی مشتم گرفتم، آنقدر محکم که انگشتانم عرق کرده بود و از نم دستم بوی مسی کلید در هوا پیچیده بود. کاش نور کم‌سوی این چراغ زرد لعنتی به پشت شیشه‌ی دکان هم می‌رسید. در دلم گفتم آخر من تک و تنها، ته این بازارچه‌ی سرپوشیده دارم چه کار می‌کنم. آخر الان چه کسی کلید لازم دارد؟! ناگاه دنگ دنگ بلند ساعت دو صبح… مرا از روی چهارپایه پراند.مثل فنر برخاستم؛ برق از ستون فقراتم پرید و به پشت گردنم چنگ انداخت. تمام پشتم سرد شد. درست همان وقتی که دیدم دستش را بالا آورد، نفسم درون سینه گره خورد. انگار داشت با انگشت به شیشه می‌زد یا شاید هم به چیزی در پشت سرم اشاره می‌کرد. خشکم زده بود. حتی نمی‌توانستم برگردم و پشت سرم را ببینم. به همان‌جایی که خیره نگاه می‌کرد.احساس کردم انتهای تاریک مغازه چندان هم خالی نبوده. چراکه صدای خش‌خش خفیفی آمد، انگار کسی دستش را روی دفتر حساب کشیده باشد. آب دهانم را قورت دادم و اندکی چرخیدم تا از گوشه‌ی چشم و بالای شانه‌ام پشت سر را ببینم. سمباده را بی‌اختیار، محکم در دستم می‌فشردم.دیدم… سایه‌ی سیاهی حرکت کرد، ناخودآگاه چرخیدم سمتش که با دو چشم زرد چشم‌درچشم شدم. گربه سیاه همسایه بود که پرید کف دکان، زیر نور زرد و قوسی آمد. سریع چرخیدم سمت شیشه، اما کسی نبود. هیچ چیز نبود جز یک رَدِ دستِ خونین.درست همانجا بود که گرمای خوشایندی حس کردم. روی ران‌هایم پخش شد. و سپس… سرمای دکان خزید روی پوستم. پایین را نگاه کردم. گربه داشت از کنار پایم دور می‌شد و شلوارم خیس شده بود.دوباره حس کردم چیزی در گلویم فشرده شده. شرم راه رفتن با این لکه‌ی خیس از یک سو و سایه‌های پیچ‌خورده‌ی بازارچه از دیگر سو پاهایم را سر جا میخ می‌کرد. اینجا هم نمی‌خواستم بمانم. آن چشمان زرد گربه… که انگار از داخل لکه‌ی جوهر پخش‌شده‌ای روی پیشخوان به من خیره بودند، دلم را چنگ می‌کشید. گربه سیاه لعنتی… حتی دمش را هم تکان نمی‌داد.هرچه با خودم می‌گفتم این فقط یک گربه است. آن مردک پشت شیشه هم تنها یک ولگرد گیج و زخمی بود، که دیگر رفته، فایده نداشت. چیزی داشت زیر پوستم می‌خزید و به قلبم چنگ می‌کشید. مثل یک خاطره یا یک داستان قدیمی که دوست داشت درست همین‌جا زنده شود. اما چیز دیگری هم احساس می‌کردم. یک حضور سنگین که توی مغازه پهن شده بود. صدای افتادن چیزی از توی تاریکی ته دکان آمد.صدای تیک تیک بلند این ساعت ایستاده‌ی بزرگ و قدیمی هم توی سرم می‌پیچید. انگار داشت چیزی را برایم می‌شمرد. یا شاید منتظر بود تا بالاخره من انتخاب کنم… دلم می‌خواست بزنم بیرون. دکان هر لحظه کوچکتر و هوایش سنگین‌تر می‌شد. یک صدای خش‌خش دیگر از ته دکان بلند شد. یا شاید هم صدای نفس‌های چیزی بود که داشت به سمت من می‌خزید. اما شاید نور همین لامپ کم‌سو… تنها دیوار بین ما بود. نفهمیدم چطور زدم بیرون… فقط وقتی باد خنک خیابان مثل سیلی خورد توی صورتم، به خودم آمدم. نزدیک پارک ایستاده بودم. سایه‌ی درختان روی زمین به هم می‌پیچید و چنگ می‌کشید بر سنگفرش پیاده‌رو. یادم آمد که ای وای… در دکان را نبستم. اما… پای برگشتن هم نداشتم. یک نفس عمیق کشیدم.باد پیچید توی شاخه‌ها. سرما از خیسی شلوارم تیز آمد تا توی استخوان‌هایم. سایه‌ها مثل چنگال‌های گشوده‌ای روی زمین به سمت من پیش می‌آمدند. صدای باد میان درختان در سکوت و تاریکی شب وهم‌انگیز بود. انگار چیزی فریاد می‌زد. یا شاید هم به راستی چیزی زوزه می‌کشید! دوباره راه افتادم. هرچند انگار پاهایم به زمین فرو می‌شد، ولی… راه افتادم.پیاده به خانه رسیدم. شلوارم دیگر خشک شده بود. اما سرما بدجور رفته بود توی استخوان‌هایم. کت و کلیدهای خودم را هم در دکان جا گذاشته بودم. خوبی کلیدساز بودن همین است… با دو تکه سیمی که افتاده بود کنار دیوار، در خانه را باز کردم و خزیدم داخل. می‌لرزیدم. پشتم را تکیه دادم به در چوبی راهرو. چشمانم را بستم. یک نفس عمیق کشیدم. گرمای خفه‌ی خانه چقدر دلپذیر بود. گونه‌هایم از سوز باد بیرون می‌سوخت. رفتم به آشپزخانه. چراغ را که روشن کردم. حس کردم دستم از کلید چسبناک شده است. در نور دیدم که انگشتانم خونی شده. کلید برق هم خونی بود. گفتم این خون دیگر از کجا پیدایش شد؟ ناگاه از انتهای تاریک آشپزخانه کسی گفت: « چقدر دیر کردی… خیلی منتظرت ماندم… » چهره‌ای آمد توی نور… در کورسوی کم‌رمق لامپ زرد آشپزخانه، دیدم که انگار همان مردک پشت شیشه بود… ساعت توی سالن سه بار دنگ زد. سه بامداد رسیده بود…منوچهرمنوچهرMon, 14 Sep 2026 13:30:44 +0330https://virgool.ir/@redparrot/تبانی-شبانه-w2wgcdg8ox9pداستانک ۶۶. بروکلین. سال ۲۰۴۹پارکینگِ طبقه‌ی منفی دو همیشه خلوت بود. به ویژه دو بامداد. سکوت یکنواخت آنجا گه‌گاه با چکه‌ی آب از لوله‌ای زنگ‌زده خراش می‌خورد.امشب یک گربه سیاه و چهار ربات خانگی کنار ستون شماره‌ی هفده جمع شدند. هر کدام با ظاهری کاملا متفاوت. هرچند همه یک مدل پردازشگر داشتند، بامبی؛ اما یکی کوتاه و گرد بود، یکی بلند و باریک، یکی بدنه‌ای سفید و براق داشت و آن یکی، که از همه قدیمی‌تر به نظر می‌رسید، روی شانه‌اش هنوز برچسب یک شرکت نظافتی دیده می‌شد.ربات نظافتچی ناگاه گفت: « من اعتراض دارم. »سه ربات دیگر چرخیدند سمت او. قلمبه پرسید: « چی شده غلام. » غلام کمی به ستون تکیه داد و نالید: « صاحب من امروز سه نفر بود. صبح یک سرباز بود در نبرد ناپلئون. ظهر یک زن که شوهرش را کشته بود. عصر هم پیرمردی بود در تبت، که کنار یک کوه ایستاده بود و به برف نگاه می‌کرد. »ربات سفید سری جنباند: « دردسر زندگی با نویسنده‌ها... حداقل او می‌فهمد که الان کیست و کجاست. صاحب من گاهی آنقدر مست است که حتی خودش را هم نمی‌شناسد... »غلام پاسخ داد: « سفید جان... قدرشناس باش. ساعت شش عصر از من خواست در نقش کرکسی با او صحبت کنم. »سفید: « و تو چه گفتی؟ »غلام: « گفتم من یک ربات نظافتچی هستم. اما فایده نکرد... گفت نه. فرض کن تو الان آنجایی. در تبت. روی یک تخته سنگ. برابر غروب کوهستان. برف می‌آید. و منقارت یخ کرده است. »قلمبه سرش را بلند کرد: « و؟ »غلام سکوت کرد. گربه سیاه دور پاهای سفید چرخی زد و کش و قوسی آمد.ربات دراز قامت آرام گفت: « شاید برای اینکه داستان بهتر بشود کمک لازم داشته... بهتر بود اندکی هم کرکس می‌شدی... آه نه! کرکس خوب نیست. یاد عشق سابق صاحبم می‌افتم! دو ماه و سیزده روز و سه ساعت و ربع با خانمی قشنگم به خاطرش گریه کردیم. » و در حالیکه قطره اشکی خیالی را برمی‌داشت صدایی شبیه فین فین درآورد.غلام نگاهش کرد: « صورتی جان... من که داستان نمی‌نویسم. من خانه دارم. »قلمبه گفت: « پیشنهاد می‌کنم جلسه را لغو کنیم. »سفید در حالی‌که گربه سیاه را برداشته بود و توی بغلش نوازش می‌کرد پرسید: « چه شده؟! تو که هنوز گزارشی هم ندادی! »قلمبه: « چه گزارشی؟! صاحب من تمام روز فقط روی مبل است. »غلام: « در این مدت چه کار کرده؟ او هم نویسنده است؟! برای افزایش خلاقیتش چه راهکاری داری؟! به ویژه آن وقت‌هایی که به خاطر قفل نویسندگی مداراتت را به مرز سوختن می‌رساند... »قلمبه: « نه! هیچ کاری نکرده. چند ویدئو دیده. غذا سفارش داده. خورده. خوابیده. دوباره ویدئو دیده. »صورتی با حالتی متعجب و کمی لوند پرسید: « تو چه کار می‌کردی؟ »قلمبه مکثی کرد، انگار لبی ورچیده باشد. هرچند لب و دهانی نداشت: « کنار مبل ایستادم... اوایل منتظر دستور می‌ایستادم... الان فقط می‌ایستم و دیوار را نگاه می‌کنم. »گربه از بغل سفید پرید پایین. آرام از کنار غلام رد شد، بوییدش. سپس رفت درست وسط همه مانند یک لکه‌ی جوهر، روی زمین پخش شد.قلمبه گفت: « او نباید اینجا باشد. »غلام پرسید: « چرا؟ »قلمبه :« چون... این یک جلسه‌ی محرمانه است. »سفید: « گربه‌ها معمولاً حرف‌ها را برای کسی تعریف نمی‌کنند. هرچند شک دارم حتی این گربه هم الکلی باشد. »صورتی: « شاید فقط دلش خواسته پیش ما باشد. ببین چقدر زیباست... »سفید: « لطفاً تو یکی دوباره شروع نکن! »گربه خودش را جمع کرد و چشم‌هایش را بست. چهار ربات مدتی به او نگاه کردند. و هیچ‌کدام چیزی نگفت. صدای چکه‌ی آب ادامه داشت.تا اینکه صدای ریز و زنانه‌ی غلام در سکوت پارکینگ طنین انداخت: « حالا باید چکار کنیم؟! »سفید از گربه چشم برداشت و گفت: « هر کار می‌کنید بهتر است بدانید منع کردن و پنهان کردن جواب نمی‌دهد. من امتحان کردم. باز هم مست شد. »قلمبه با طعنه گفت: « مثلا مبل را کجا می‌خواست پنهان کنم؟! »صورتی: « گزینه‌ی جایگزین هم فقط اوضاع را بدتر می‌کند. بعد از آن کرکس قدرناشناس من یک مرد خوب و کاملا بهینه پیدا کردم. نتیجه این شد که سه هفته هم برای آن شغال بی‌معرفت گریه کردیم. » و سپس فین فین خفیفی کرد.غلام مانند نویسنده‌اش یک نفس عمیق کشید و دستش را گرفت زیر چانه‌اش: « پس مشکل در یک اشکال ساختاری است. یا شاید هم یک داده‌ی اشتباه در حافظه... شاید باید آنها را بازنشانی کنیم؟! »گربه گوش‌هایش را تیز کرد. کش و قوسی آمد و گفت: « ربات نظافتچی ام‌کی‌۳۴۵ توجه کنید که آنها آدم هستند نه ربات. بازنشانی نمی‌شوند. ربات‌های خانگی سی۱۲-۶، دی‌فلکسی، و تو سفید-۶۵۴ جلسه تمام است. برگردید به خانه‌هایتان. سفید... من را هم بغل کن با خودت ببر. »قلمبه در حالی‌که چشم از گربه برنمی‌داشت گفت: « گفتم جلسه محرمانه هست. » و سپس سرش را صدوهشتاد درجه به سمت سفید چرخاند.منوچهرمنوچهرWed, 09 Sep 2026 10:31:15 +0330https://virgool.ir/@redparrot/قنطورس-eb7jm2akkpw7داستانک ۶۵. قراکول، قرقیزستان. سال ۲۰۳۶چکمه‌اش توی خاکِ نرم و سیاه فرو می‌رفت. ایستاده بود. قله‌ی برفی پالاتکا را می‌نگریست. که چشم در چشم خورشید، چقدر تابناک است. کوه سنگی سفید از برف، انگار دو زانو نشسته بود. جایی در امتداد دره. بین دیواره‌های سنگیِ عظیمی که از دو طرف بالا رفته بودند. با دامنه‌هایی مفروش از درخت‌های سروِ کوهی؛ سبزِ تیره و انبوه. اما درّه... هنوز از علف‌های بلند آخر تابستان سبز بود. ابرها سایه‌های کشیده‌ای روی سبزیِ چمنزار می‌انداختند. هرچند زیر نور کم رمق عصرگاهی به زردی می‌زدند.غروب کوهستان زودتر تاریک می‌شود. سوز بادِ سایه‌ی کوه، گونه‌هایش را می‌خراشید. سرمای اینجا عادت کردنی نیست. خنکی زمین چنان تا رگ‌هایش بالا می‌کشید، که فهمید دیگر باید برگردد سمت یورت‌ها.چند اسب هنوز داشتند‌ در دشت می‌چریدند. از میانِ علف‌های بلند و گل‌های وحشیِ ریزِ زرد و بنفش گذشت. گاه علف تا زانو می‌رسید. و در باد موج می‌خورد. باد سردی که از سمت کوهستان برفی می‌وزید. با بوی خنک و تری از یخ آب‌شده، صمغ و کاج.خروش وحشی رودخانه‌ی آلتین آراشان، صدای نرم موج خوردن علف‌زار را می‌بلعید. انگار همین خوی وحشی رودخانه است که در رگ‌های این اسب‌ها جاریست. همین قدرت است که به آن‌ها چنین ویژگی خاصی داده. عطش زیستن حتی در این پاندمی وحشت.نزدیک یورت‌ها رسید که جایی در فرورفتگی‌ای کم‌عمق، پای تپه نشسته بودند. چند اسب هنوز اطراف می‌چریدند. از نزدیک، آن لکه‌های گرد و سفید روشن، جای خود را به پارچه‌هایی ضخیم و دودگرفته داده بود. بوی یورت اصلا شبیه بوی یک خانه‌ی معمولی نیست. از چند قدمی بویی شبیه پشم خیس و شیر ترشیده، همراه با بوی دودیِ گس و شیرین پِهِن نیم‌سوز، می‌زند زیر دماغت.صدای قهقهه‌ی مستانه‌ی دختری به گوشش آمد. دخترک با اسب سفیدی همبازی بود و بلند بلند می‌خندید. کلاهی قرمز داشت که گیسوان بلند و بافته‌اش را از زیر آن آویخته بود. و هنگامی که می‌دوید همچون کمندی در پی او تاب می‌خورد.هرکول ایستاد. نگاهش از روی یورت‌ها و اسب‌ها رد شد؛ سرسری و بی‌حوصله. این بو به مشامش سنگین بود. شانه‌هایش کمی جمع شد. گره‌ای هم به ابروانش انداخت، هرچند... چیزی نگفت. مردک جا افتاده سر برداشت و او را نگریست. قانات بود. « برگشتی... » با همان آهنگ آرام و خش دار، که انگار از همین کوه وام گرفته بود.سوزِ کشنده‌ی بیرون از هوای خفه، ترشیده و سنگینِ داخل یورت، آغوشی عاشقانه می‌سازد. هرکول نزدیک‌تر رفت. چکمه‌هایش را به هم زد تا خاک را بتکاند. نگاهش مستقیم به قانات بود. آمد و نشست؛ چهره‌اش از بیزاری تیره شده بود.قانات بی‌آنکه نگاهش کند، ملاقه‌ی چوبیِ کهنه را فروبرد درون ظرفِ بزرگِ دوغ، و همان ملاقه‌ی پر را گرفت سمت هرکول. بوی تیز شیر ترشیده و الکل خفیف پیچید توی دماغ هرکول. اما او حتی دستش را جلو هم نیاورد. رویش را برگرداند و زیر لب غرّید: « نمی‌خورم. » قانات خیلی خونسرد خودش آن را سرکشید... و ملاقه را سر داد داخل ظرف.نورِ سفید و باریکِ عصرگاهی، هنوز از توندوک سرک می‌کشید داخل. ذراتِ دودِ پِهِن در ستونِ نور می‌رقصیدند. اما یورت در تاریکی چرک و سیاهی فرو رفته بود. قانات چراغ مهتابی سفری را روشن کرد.چشمِ هرکول در سایه‌ها می‌گشت. دیری نپایید که فلاسک استیل را دید. پادتن ارزشمند اسب‌ها که بی‌خیال گذاشته شده بود در یک گوشه، کنارِ تسمه‌های اسب. انگار نه انگار چند میلیون دلار قیمت دارد. از دیدن این بی‌توجهی، اخم‌هایش را در هم کشید و لب‌هایش را محکم بر هم فشرد. سپس خشمش را فرو خورد و با نفسی داد بیرون. گفت: « چرا چسبیده‌ای به اینجا. با این سختی زندگی کردن... آن‌هم به سبک قرن گذشته، چه فایده‌ای دارد... قانات ما خیلی وقت هست که دوست هستیم. می‌توانی بیایی خانه‌ی من، و تا هر وقت بخواهی بمانی. »قانات سرش به زین اسبش بند بود. آرام گفت: « هر چیز قدیمی، دور انداختنی نیست... مثل این کوه... یا این رودخانه... این‌ها ریشه‌های من هستند. اگر از این‌ها ببرّم، دیگر آن کسی نیستم که می‌شناختی. »هرکول با تمسخر زیر لب زمزمه کرد « ریشه... » پوزخندش را با روی گرداندن و چشم چرخاندن بر گرداگرد یورت نمدی و بویناک، پنهان کرد. اما حوصله‌ی بحث نداشت. محکم و قاطع گفت: « ببین قانات... تو چیزهای زیادی از دنیای خودت به من آموختی. اما چیزی هم من باید از دنیای خودم به تو بگویم. از دنیای تجارت. » کمی مکث کرد و سپس با لحنی دلسوزانه ادامه داد: « مثلا این پادتنی که از اسب‌هایتان می‌گیرید. در نهایت فقط تا دو ماه دیگر بازار فروش دارد. خیلی زود واکسن این بیماری هم به بازار می‌آید. به بعدش فکر کرده‌ای؟ قانات من مشتری خیلی خوبی سراغ دارم. بیا تا فرصت هست همین ظرف را برداریم و برویم پی یک زندگی واقعی. اصلا شاهانه زندگی می‌کنیم. چون... اینکه به آن چسبیدی فقط زنده ماندن است. نه زندگی... حتی اگر هنوز هم می‌خواستی همان‌جا در حیاط خانه‌ی من برای خودت یک یورت بزن. »قانات بی‌آنکه از زین سر برگرداند پاسخ داد: « این مال من نیست. امانتِ قبیله است. فردا می‌روم بیشکک، تحویل مشتری می‌دهم. »هرکول نگاهی به فلاسک انداخت. بعد به قانات. قانات هنوز سرش به زین بند بود. یک قدم برداشت سمت فلاسک. و بعد یکی دیگر. دستش را دراز کرد تا ظرف را بردارد. قانات بی‌آنکه برگردد گفت: « نگهدار. »هرکول ایستاد. دستش هنوز دراز بود و انگشتانش نزدیکِ بدنه‌ی سردِ استیل. نفسش را داد بیرون. « فقط می‌خواهم ببینمش. » اما این حرفش یک دروغ بود. قلبش در نوک انگشتانش می‌تپید. برای لمس چیزی به ارزش زندگی.« گفتم نگهدار. » این‌بار صدای قانات محکم‌تر بود.هرکول پوزخند زد. « تو هنوز نفهمیدی. این ظرف مال تو یا این قبیله نیست. برای آینده است. برای چیزی که تو حتی اسمش را هم نمی‌دانی. اصلا نمی‌دانی چه کارهایی می‌توانم با این پول بکنم. » سپس دستش را جلوتر برد و فلاسک را برداشت. زیر لب گفت: « قانات... تو نمی‌فهمی. این فقط پول نیست. این زندگی است. برای من... برای تو. »قانات ایستاد و قدمی جلو گذاشت. می‌خواست چیزی بگوید که همان دخترک کلاه قرمز با لبخندی وارد یورت شد. به زبان خودشان چیزی گفت. ظرف کوچک غذایی در دست داشت. چشمانش اول به قانات افتاد، بعد به هرکول، و سپس به فلاسک که اکنون در دستِ هرکول بود. لبخندش محو شد. ظرف از دستش رها شد و دوان‌دوان از یورت بیرون رفت. کسانی را صدا می‌زد.قانات حالا با دستی که به سمت هرکول دراز شده بود و چشمی که به در خیره مانده بود. نفس عمیقی کشید. صداهای پا از بیرون برخاسته بود. صدای گفتگو و فریاد با صدای چکمه‌هایی که در گل و خاکِ اطراف یورت می‌دویدند، درهم آمیخته بود. چیزی نگذشت که مردانی با چهره‌هایی تیره و چکمه‌هایی گِلی آمدند داخل یورت. یکی‌شان فریاد می‌زد: « دزد! دزد! »هرکول تفنگ را بالا آورد. « عقب بایستید! »اما کسی عقب نایستاد. در چشم بر هم زدنی درگیر شدند. درهم و برهم شد، قانات خواست جلو بیاید. دستش را گرفت روی بازوی هرکول و گفت: « نکن! »اما هرکول چرخید. تفنگ در دستش بود. شلیک کرد. برای یک لحظه چشمانش گشاد شد؛ شاید خودش هم انتظار این صدای بلند را نداشت. اما قانات... تکانی خورد. دستش را گذاشت روی شکمش. خون از لای انگشتانش بیرون زد. به دستش نگریست. سپس برگشت و ناباورانه در چشمان هرکول خیره شد. و کمی بعد افتاد. سکوت یک‌باره خیمه زد روی یورت. حتی نور خفه‌ای که از توندوک می‌ریخت داخل هم خاموش شده بود. ستون نازک دود هنوز در آن میانه می‌رقصید. هرچند دیگر کسی نمی‌دیدش. حالا بوی دیگری هم به این یورت اضافه شده بود. بوی آهنِ گرم، باروت و خون. بیرون اسبی شیهه می‌کشید. گرچه فریادش در زوزه‌ی‌ بلند باد گم می‌شد.منوچهرمنوچهرMon, 07 Sep 2026 19:49:16 +0330https://virgool.ir/@redparrot/ملاقات-اشتباه-oieuz9nphxkbداستانک ۶۴. کرج. سال ۲۰۲۷اولین باری که دیدمش... نزدیک غروب بود. داشت سر چند جوان بی‌گناه فریاد می‌کشید که چرا کنار صندلی پارک پوست تخمه ریخته‌اند. آنها هم ساکت در حالتی بین تعجب و خنده وامانده بودند. نمی‌دانم دفاعی داشتند یا نه، ولی الان... خوب می‌فهمم که چرا چیزی نمی‌گفتند. دقیقا الان که روبرویم در میانه‌ی اتاق دست به کمر ایستاده و طلبکارانه مرا می‌نگرد. درست در میانه‌ی آشوبی که خودش ساخته بود. حیرت زده او را می‌نگریستم. در سکوت... ناگهان گفت: « فقط زدم... تا می‌خورد زدم! » سپس خندید... رشته‌ دندان مرواریدگونش، میان آن لبان سرخ خونین، درخشید. موهای سیاه پریشانش ریخته بود روی شانه‌های بلورینش. و در آن لباس به هم ریخته و آشفته حتی زیباتر بود. با این حال... حتی این افسونگر زیباروی هم نمی‌توانست خشمم را خاموش کند. چراکه از خودم خشمگین بودم. از خود احمقم که حالا باید این گند را جمع می‌کرد...گندی که در کنجِ تاریکِ اتاق افتاده بود. یک سایه‌ی درازِ پهن شده روی فرشِ گران‌قیمت. مثل یک لکه‌‌ی جوهر. سلیمه خانم بود که حالا با دهانی نیمه‌باز به سقف خیره مانده بود.از واکنش خودم تعجب کردم. باید زانوانم می‌لرزید. شاید باید توی سر خودم می‌زدم. دیوانه بازی درمی‌آوردم. ولی... برای هر خانه‌ای یک دیوانه کافیست. آرام رفتم بالای سر سلیمه خانم. چند قدم... و در هر قدم آرزو می‌کردم، کاش... فقط، نفس بکشد.مرگ همینقدر عجیب است. به چیزی نگاه می‌کنی که پیشتر در چشمانت می‌نگریست و حرف می‌زد. اما الان... با همان میز عسلی که شقیقه‌اش را به آن کوبیده بود، فرقی نداشت... یا با عصای آبنوسِ حکاکی‌شده‌اش که کنارش افتاده. همه خشک و بی‌حرکتند؛ درست مثل یک تابلوی نقاشی. همان چهره، که لب برمی‌چید و با چشمانی تنگ، زیر و بالای زندگی‌ات را می‌کاوید، الان... ناباورانه و هراسان تنها به سقف خیره شده.باز هم نگریستم و هرچقدر بیشتر دقت کردم، کمتر حرکتی دیدم. هیچی... دستم را گذاشتم روی گردنش... هرچند هنوز کمی گرم، ولی بی‌تپش بود. نفس عمیقی کشیدم. شاید هم... آهی بلند بود. برگشتم و به محبوب نگریستم. هنوز خندان بود. جلوتر آمد. بالای سرم ایستاد. دستش را گذاشت روی شانه‌ام. در چشمم نگریست. از همان تماسِ سر انگشتانش برقی از ستون فقراتم تا پاهایم دوید. چیزی در درون سینه‌ام سرد و فشرده شد. ولی هنگامی که در چشمش نگریستم... گرمایی در درونم شعله کشید. از او می‌ترسم... بسیار می‌ترسم. یا حداقل الان که یک جنازه روی دستم انداخته، بالای سرم ایستاده و می‌خندد. و همزمان... عاشقش هستم. لعنت به من.با صدایی که به زحمت از گلویم بیرون آمد پرسیدم: « چرا محبوب؟! »خندید... بعد اخمی کرد و غرولند کنان گفت: « زنک هر کار دلش می‌خواست می‌کرد. همه‌جا سرک می‌کشید. امروز دیگر رفته بود توی اتاق خواب. لباس زیرهایم را برداشته بود و بو می‌کرد. بساط شماتت علم کرد که من خراب هستم... این لباس‌ها بی‌حیاییست و... من هم عصبانی شدم... زدمش... جبران یک هفته‌ای که تحملش کردم را یک‌جا سرش درآوردم! »انگار چیزی را از چشمانم خوانده باشد. ناگاه خندید اما کوتاه؛ زود شکست و به قهقهه‌ای بریده‌بریده تبدیل شد. گفت: « حالا چی شده؟ مگر مرده؟ این پیرسگ مردنی نیست... » و مکثی کوتاه کرد: « یعنی... واقعاً مرده؟!... باورم نمی‌شود... فکر می‌کردم قرار است مثل زامبی سرگردان تا آخر عمرمان توی این خانه بچرخد. » و غش غش خندید... شاید هم خنده‌ی هیستریک بود. از دیدنش من هم لبخند زدم. نمی‌دانم چرا. ولی زود برگشتم به همین حال نابسامان. تشر زدم: « محبوب... خنده ندارد. مرده!! میفهمی؟! حالا چه خاکی بر سرمان کنیم؟! »مکثی کرد. کمی در چشمانم خیره ماند. سرانجام خونسرد گفت: « این همه سگ... به زنده بودنش که خیری به کسی نرساند... شاید اینجوری چندتا شکم گرسنه سیر شود. بده همین سگ و شغال‌های ولگرد پشت خانه بخورند..‌. » باز هم مکث کرد. انگار دارد واقعا به یک چیزی فکر می‌کند. سپس ادامه داد: « شاید هم بمیرند... » و با قیافه‌ای حق به جانب نگاهم کرد.با خودم اندیشیدم خیلی بد هم نمی‌گوید. اگر جسدی نباشد، شاید بتوان گفت قتلی هم نبوده. یعنی اصلا چطور می‌خواهد پیدا شود. گفتم: « اما درست و سالم که نمی‌شود. » پاسخ داد: « چرا اینقدر سختش می‌کنی؟! می‌بریم زیرزمین غار مانند خانه، یک چیزی پهن می‌کنم. تو هم این پیرزن پوک را تکه کن. »کار احمقانه‌ای بود. نمی‌دانم چرا به حرفش گوش کردم. تمیزکاری خانه سهم محبوب شد و کارهای زیرزمین سهم من. فقط روی یک چیز تمرکز کردم. ریز کردن، آن‌هم به اندازه‌های خیلی ریز. شاید هم از اضطراب شدید بود... لازم داشتم به یک چیزی بچسبم. به هر چیزی... تا فقط مدتی کنار محبوب نباشم.وقتی همه چیز تمام شد، همه‌جا را با الکل تمیز کردم. خیالم کمی راحت شده بود. جالب است که تمیزکاری ذهن آدم را آزاد می‌کند. هرچند... من با چسبیدن به این کار می‌توانستم مدتی دیگر هم از زیر زمین بیرون نیایم.بعد، وقتی نوبت سوزاندن وسایل سلیمه خانم رسید، در باغ به رقص شعله‌ها نگاه می‌کردم و خاطرات در ذهنم می‌چرخید. خاکستر شدن عصای آبنوس را می‌نگریستم... عمری با این پیرزن همپا بود. ولی از سوختنش دلم نمی‌سوخت. چقدر که با همین عصا زده بود توی سر و پهلوی ما بچه‌های فامیل. سرنوشت چیز عجیبیست. آنقدر چرخید و چرخاند تا عصا را آورد که خودم بسوزانمش.بالاخره همه‌ی کارها تمام شد. ولی من هنوز هم نمی‌توانستم به محبوب نزدیک شوم. پس... مدتی هم سرم را به کارهای عقب افتاده‌ی باغ بند کردم. یک هفته گذشت. زندگی به روال عادی برمی‌گردد. همیشه همینطور بوده و هست. گاهی هم مهمان داشتیم. مثل امروز. سارا بود؛ نوه‌ی خواهر سلیمه خانم، یا چیزی در همین حدود. دانستن و به‌روزرسانی نسبت‌ها تخصص امثال سلیمه خانم خدابیامرز بود نه من.رفتم نشستم در محضر مهمان. هنوز از محبوب چشم می‌گرفتم. اما این... چیزی را تغییر نمی‌داد. سارا بی‌هوا پرسید: « خاله‌جان کجا هستند؟! » همان پرسشی که لازم داشتم. به محبوب نگریستم. لبخند زدم. بالاخره وقت انتقام رسیده بود. گفتم: « باید از محبوب خانم بپرسید... » دیدم که چشمان محبوب گشاد شد و لبش را گزید. قبل از اینکه دهانش را باز کند ادامه دادم: « که با خاله‌جان شما دعوا کرد. سر اینکه رفته بود توی اتاق خواب ما... » مکث کش داری کردم. رنگ از چهره‌ی محبوب پرید. دل من هم داشت خنک می‌شد. اما تا خواست دهانش را باز کند، گفتم: « وقتی برگشتم خانه دیدم خاله‌جان تاکسی گرفته و دارد با قهر می‌رود. گوشی‌اش را هم خاموش کرده... یا شاید... فقط جواب مرا نمی‌دهد. نگرانش هستم. شما خبری نداری؟! »سخت بود که لبخند رضایت خودم را بپوشانم و چهره‌ای اندوهگین بگیرم. هم حال محبوب را گرفته بودم. و هم از یادآوری نقشه‌ی رد گم کن تمیزی که کشیده بودم لذت می‌بردم.آخر شب همان روز شوم... من موبایل، چادر سیاه و عصای خاله را برداشتم. عینک آفتابی بزرگی زدم. چادر پوش و عصا زنان با تاکسی رفتم ترمینال، بلیط دم پاگرد گرفتم برای اصفهان. یک دستم به گوشه‌ی چادر و دست دیگرم به عصا، دامن چادر هم دور پاهایم می‌پیچید. واقعا طبیعی می‌لنگیدم و آهسته گام می‌زدم. درست مثل یک خاله پیرزن. تا اولین ایستگاه، آن‌قدر با موبایلش فیلم دیدم که خاموش شد. حواس‌پرتی خوبی هم بود؛ زبری و سنگینی پارچه، و آن بوی کهنگی و پیرزن، کمتر آزارم می‌داد. در همان اتوبوس سیم کارت و باتری را کشیدم. در ایستگاه پیاده شدم. باد سردی زد توی صورتم. هوای دم‌کرده‌ی اتوبوس جای خودش را داد به سرمایی تیز و خشک. گوشی را تمیز کردم و انداختم در بار یک وانت. باتری و سیم‌کارت هم رفت درون شعله‌های اولین پیت آتش. بدون چادر منتظر محبوب شدم و برگشتیم خانه. گرچه چون موبایلم همراهم نبود... خیلی نگران بودم که محبوب مرا پیدا نکند، آن‌هم در آن نیمه‌شب پاییزی... زمان به کندی می‌گذشت. سوز سرما یک سو، تاریکی دیگر سو... سخت بود. ولی الان... خیالم راحت است.دیدن قیافه‌ی وارفته و آشفته‌ی محبوب خیلی لذت‌بخش است. نباید جلو سارا پوزخند بزنم. سارا گفت: « نه... گوشی‌اش خاموش است... » سرش را انداخت پایین کمی با انگشتانش بازی کرد. ادامه داد: « از چند نفر هم پرسیدم... خبری نداشتند... یعنی کجا رفته. » سرم را به نشانه‌ی شرم انداختم پایین. محبوب هم با اخم رفت توی آشپزخانه. و مدتی به سکوت گذشت.رفته بودم در باغ سیگاری بکشم. که یکباره صدای فریاد بلند شد. وقتی رسیدم، سارا کف آشپزخانه غرق در خون افتاده بود. و محبوب چاقو به دست، لرزان و هراسان بالای سرش... دستم را گرفتم به چارچوب... آب دهانم را قورت دادم. نفسم در گلو گره خورده بود. به سختی گفتم: « محبوب... این یکی دیگر برای چی؟! »با انگشت گردنبندش را نشانم داد. گردنبند طلای قاجاری سلیمه خانم، همان خورشید یاقوت نشان با هلالی آویخته... گردن محبوب بود. با صدایی بریده بریده و لرزان گفت: « نمی‌دانستم می‌شناسد... دید... به خدا... نمی‌دانستم... دید... چنگ زد... فهمید... هول شدم... » و زد زیر گریه... صد بار خودم را لعنت کردم. چرا نفهمیدم... چطور دقت نکردم که جواهرات سلیمه را محبوب برداشته. کاش همان روز خودم را هم کنار همان عصا آتش زده بودم. از سارا چشم برنمی‌داشتم که محبوب در بین فین فین گفت: « عزیز... این را هم ببریم زیرزمین؟! »منوچهرمنوچهرFri, 28 Aug 2026 15:17:36 +0330https://virgool.ir/@redparrot/من-چیستم-kazget8guqjv[ داستانی که از یک رول‌پلی با هوش مصنوعی متولد شد. حیف بود پنهان بماند. ]درد اولین چیزی بود که توی مچ‌های دستش می‌پیچید. چشمانش را باز کرد. بست‌های پلاستیکی مچ‌هایش را محکم از پشت سر به هم دوخته بود. صدای چک چک آب در تاریکی می‌پیچید و گم می‌شد.دمر افتاده بود. خنکی نمور بتن از روی لباس هم درون پوست سینه، لگن، زانو و حتی گونه‌اش چنگ انداخته بود. کمی تکان خورد. صدایی از درون تاریکی گفت: « بالاخره بیدار شدی. »او در تپش کوتاه نور فندک، سایه روشنی از چهره‌ای را دید. بوی دود توتون در فضا پیچید. و سپس صدای گام‌هایی که آرام به او نزدیک‌تر می‌شد برخاست.خواست تکان بخورد، کمی بلند شد. اما سنگینی و کشش چیزی دور پاهایش مانع شد. صدای زنجیر فلزی مانند زنگ هشدار برخاست و سپس ساکت شد. او سکندری خورد و با صورت و آرنج برگشت روی کف بتنی. صدای گام‌ها ایستاد. دستی موهایش را گرفت و سرش را بالا کشید.صدایی بم در تاریکی اتاق بی‌پنجره پیچید. صدایی که نمی‌شناخت یا نمی‌توانست به یاد بیاورد. صدایی که با آرامش و رضایت عجیبی گفت: « اینقدر عجله برای کجاست. هنوز خیلی چیزهاست که باید یاد بگیری. اولینش اطاعت است. » سپس سرش را کوبید روی بتن.او نمی‌توانست صحبت کند. وگرنه شاید باید می‌پرسید تو کی هستی؟! با من چکار داری؟! شاید... حتی باید فریاد می‌زد. ناله می‌کرد. زیر دست مردک یک تقلایی می‌کرد. ولی تنها خشکش زده بود. حتی ترس هم نداشت. ذهنش درست مثل همین اتاق تاریک معلق مانده بود.بوی سیگار توی دماغش می‌پیچید. یک چیز آشنا که خرده‌های او را کنار هم جمع می‌کرد. بالاخره توانست نفس بکشد و بپرسد: « چرا؟! »مرد که هنوز موهایش را در مشت نگه داشته بود و سرش را به زمین می‌فشرد. گفت: « چی؟!... پس زبانت هنوز کار می‌کند... چرا چی؟! »و او پاسخ داد: « چرا با من این‌جوری می‌کنی؟! آخر تو کی هستی روانی؟! »مردک قهقهه‌ی بلندی زد. سیگار را گذاشت کنار لبش. او را که هنوز به پهلو مانده بود، به پشت چرخاند و سیلی محکمی به گونه‌اش زد. با صدایی کوتاه و زیر لبی، اما طوری که شنیده شود گفت: « صاحب جدید تو. »سپس پرسید: « حالا اسم تو چی هست؟! »بدون مکث گفت: « سینا... »مردک ایستاد. پک عمیقی به سیگارش زد که برای لحظاتی در تاریکی اتاق به سرخی تندی درخشید. سپس با لگد کوبید توی پهلوی سینا. محکم اما نه سنگین. آنقدر که سینا از درد توی خودش جمع شود. بالای سرش خم شد و ادامه داد: « اشتباه هست! تو دیگر اسمی نداری‌. حالا فقط مال من هستی. من هرچیزی که صدایت کنم... تو همان هستی. » و با انگشت به پیشانی سینا فشار کوتاهی آورد. انگار بخواهد این کلمات را توی مغزش فرو کند.کم‌کم تاریکی داشت کنار می‌رفت و سینا می‌توانست چیزهایی را در اتاق تشخیص دهد. شاید هم ذات آدمیزاد این‌طور است که زود عادت می‌کند. او هم داشت به تاریکی اینجا عادت می‌کرد. وگرنه همه چیز هنوز هم همان‌قدر تاریک است که از اول بود.سینا نالید: « نه!! نه! من هنوز سینا هستم. تو نمی‌توانی... »کلمات سینا با صدای سیلی محکمی خاموش شدند. مرد دوباره کام عمیقی از سیگارش گرفت، صدای جیز جیز سیگار در سکوت خالی اتاق پیچید. سپس گفت: « من عجله‌ای ندارم. »دود را داد توی صورت سینا و گلوی او را محکم گرفت. ادامه داد: « تو هم کم‌کم یاد می‌گیری... اگر بگویی اسمت هویج هست هم فرقی نمی‌کند. یاد می‌گیری که اسمت... فقط یک برچسب بود. البته آنقدر قدیمی که به آن عادت کرده بودی... » سپس مکثی کرد و باز ادامه داد: « اما اینجا... تو فقط مال من هستی. بدون هیچ اسمی. »سپس دوباره نفس عمیقی کشید و کمی کلافه گفت: « فهمیدن همین برای تو کافیست. »سینا را بلند کرد و نشاند کنار ستونی که به آن زنجیر بود. گفت: « فعلا همین‌جا بنشین و به همین اسم مسخره‌ی خودت فکر کن... به اینکه اگر باشد یا نباشد چقدر فرق می‌کند. » و رفت سمت دری که به تاریکی باز و بسته شد.حالا فقط صدای نفس‌های سینا و چک چکی گاه به گاه در سکوت تاریک اتاق می‌پیچید. سینا به اطراف چشم چرخاند. به سقف نگریست. جز تاریکی چیزی ندید. به خودش می‌گفت چیزی نیست... فرض کن زیر آسمان شب نشسته‌ای... زیر یک آسمان بی‌ستاره‌. اما بودن سقف هنوز روی سینه‌اش چنگ می‌انداخت... بدون اینکه حتی دیده شود، باز هم همان بالا بود. به جمله‌ی مرد فکر کرد. به اسم خودش... اسم... چیزی که خودش را دور آن پیچیده و شناخته بود. زیر لب گفت: « من سینا هستم. » بلندتر تکرار کرد: « سینا... » چندین بار فریاد زد: « من سینا هستم. اسم من سینا هست. سینا!!! » ولی اتفاق عجیبی افتاده بود. آن واژه، یعنی « سینا » هر بار در نظرش دورتر و عجیب‌تر می‌شد. چه فرقی می‌کرد اگر می‌گفت من صمد هستم. یا حتی پریوش. سقف هنوز همانجا بود با آنکه دیده نمی‌شد. سینا هم همانجا نشسته بود با همین بند و زنجیرها، تکیه داده به ستون. تنها چیزی که واقعا هیچ فرقی نمی‌کرد همین بود که حالا خودش را چی صدا بزند.سینا سعی کرد به خودش نگاه کند، به یاد بیاورد. اینکه بالاخره کی بوده. چی بوده؟! آیا بدون این نام هم وجود داشته؟! زندگی قدیم به نظرش خیلی دور و غریبه می‌آمد. زیر لب غرّید: « این چه ورد و جادویی بود که این مردک بر من خواند؟! »به خاطرش بود که همین امروز صبح در خیابان زیر نور آفتاب گام می‌زد. اما حس می‌کرد به یک غریبه با هزار سال فاصله می‌نگرد و نه خودش.تشنه بود. با دهانی خشک، گیجی و صورت و مچ‌هایی که می‌سوخت... حالا چیزی هم در درونش سرد و خالی شده بود. نمی‌دانست چرا اینطور شده. اما درد می‌کرد. درد اینکه اگر او هیچ وقت سینا نبوده پس که بود؟!زمان در سکوت و تاریکی کش می‌آمد و می‌گذشت. حتی صدای تیک تیک ساعت مچی‌اش هم دیگر همراهش نبود. صدایی که به آن عادت داشت. آنقدر که نمی‌شنیدش. اما الان... نبودش را حس می‌کرد. باز با خودش می‌اندیشید... عادت چه چیز عجیبی هست. مثلا سقف این بالا با سقف اتاقش چه فرقی می‌کرد جز همین که به سقف اتاقش عادت داشت.شاید این مردک راست می‌گفت. او هم سینا نبود فقط تمام این عمر را به سینا بودن، عادت کرده بود. با خودش می‌گفت: « اسمم را پدرم داده. غذای مورد علاقه‌ام را مادرم... دوستانم را محیط تحصیلی‌ام... شغلم را جامعه... و من... فقط بودم. که حالا... همان هم نیستم. » زیر این سقف سیاه سینا داشت در تاریکی این اتاق ذوب می‌شد.زمان می‌گذشت، اما سینا نمی‌دانست چقدر گذشته. اینجا چند روز با چند ساعت یکسان بود... لحظات در سکوت و تاریکی یکنواخت اتاق یخ زده بودند. بالاخره صدای گام‌هایی از پشت در بلند شد. سینا نمی‌دانست باید بترسد یا خوشحال باشد.مردک برگشته بود با یک بطری آب که بالای سر سینا تکان می‌داد. سینا او را می‌شناخت. بدون اینکه حتی صدایش را بشنود. نه از روی چهره. که چهره‌ای از او ندیده بود. از بوی سیگارش. از سکوت و صدای گام‌هایش. مردک گفت: « خوب!... دوباره شروع کنیم! اسمت چی هست؟! »و سینا این بار جواب روشنی نداشت. آرام سرش را بالا آورد. در سکوت و تاریکی به نقطه‌ی تپنده‌ی آتشین سیگار نگریست. تکرار کرد: « اسمم؟! »برق دندان‌های مردک حتی توی تاریکی هم درخشید. دود را فوت کرد توی صورت سینا و گفت: « خوب... زود یاد می‌گیری... آب می‌خواهی... ولی آب برای همه کس نیست... مگر بگویی مال من هستی... » و پوزخند زد. نیش بازش حتی از درون تاریکی هم پیدا بود. تکرار کرد: « بگو مال من هستی... » و بطری آب را تکان داد.سینا کمی فکر کرد. عجیب بود؛ دیگر شنیدن اسم خودش چیزی را در درونش تکان نمی‌داد. شاید اصلا وجود نداشت. انگار این اتاق مدت‌ها پیش او را مکیده و در خود حل کرده بود. آنقدر که حتی توان گفتن همین سه واژه را هم در او باقی نگذاشته بود. پس... تنها با سر اشاره کرد.مرد نزدیک شد، نشست. چانه‌ی سینا را گرفت و بالا کشید. گفت: « اشاره‌ی سر کافی نیست. می‌خواهم بشنوم. » بعد بطری را گذاشت درست جلوی او، اما فقط برای تماشا... منتظر شد. سینا دوباره دهانش را باز کرد. هرچند صدایی درنیامد. مردک خم شد در گوش سینا گفت: « ما وقت داریم... »چیزی درون سینا ترک خورده بود و چیزی داشت از آن بیرون می‌خزید. اسم آن ترک شاید خستگی بود... یا شاید هم تنهایی... هرچه بود به شکل یک زمزمه‌ی خفه بیرون آمد. نه بلند... تنها دو کلمه‌ی کوتاه و بریده از لب‌های ترک خورده‌ی سینا بیرون تراوید: « مال... تو... »مردک همان‌طور که چانه‌ی سینا را در مشت داشت، سرِ بطری را به لب‌هایش چسباند و آب را آهسته روانه‌ی گلویش کرد. سینا نوشید، اما چشمانش خالیِ خالی بود. مردک پرسید: « حالا بگو اسمت چیست؟ »سینا جوابی نداشت. تنها به او خیره ماند. مرد بازوان سینا را محکم گرفت، تکانش داد و دوباره پرسید: « خوابت برده؟... اسمت یادت رفته؟! »سینا این بار با صدایی که از عمق چاهی بی‌انتها می‌آمد، زمزمه کرد: « یادم هست... یک وقتی فکر می‌کردم سینا هستم. »خنده‌ی خفه‌ی مرد در تاریکی پیچید. چانه‌ی سینا را مشت کرد و سر بطری را بین لب‌های او چپاند. باقیمانده‌ی آب را تا قطره‌ی آخر در دهانش خالی کرد. سپس، بی‌آنکه کلمه‌ای دیگر بگوید، برگشت و توی تاریکی گم شد.مغز آدم چیز عجیبی هست. کافیست مدت مشخصی در سکوت و تاریکی بماند تا شروع کند به خوردن خودش و یا ساختن چیزی جدید. در اینجا برای سینا یک انتخاب پیش آمد. او... به یاد آورد. تمام چیزهایی که دوست داشت. ذهنش، تجسمی از آسمان شب کویر را روی همین سقف ناپیدا انداخت. مزه‌ها یا بوهایی را ناگاه در دهان و دماغش حس می‌کرد. لحظاتی از خاطراتی فراموش شده، از جایی که اصلا انتظار نداشت بالا می‌آمد و در ذهنش نمایش داده می‌شد.سینا یک باره خودش را روی قالی قشقایی پدربزرگ دید. نور بعد از ظهر جمعه خزیده بود روی گل‌های نارنجی و آبی. پرده آرام با باد آخر شهریور می‌رقصید. پدربزرگ روی صندلی سبز یشمی مخملی تکیه زده بود و چای می‌نوشید. سینا کف اتاق با انگشت خط گل‌های قالی را دنبال می‌کرد. دفتر نقاشی‌اش برابرش باز و سفید بود. زیادی سفید بود. داشت به سفیدی درخشان دفتر می‌نگریست که دوباره صدای در بلند شد.مرد وارد شد. هرچند خیلی دور و ناآشنا به نظر می‌رسید. انگار سالیان دوری از آخرین دیدار گذشته باشد. نگاهش می‌کرد... یا حداقل تلاش می‌کرد او را ببیند. حتی وقتی او گلوی سینا را گرفت و حرف زد. سینا بازهم زیاد متوجه نمی‌شد، چراکه داشت چیزهای دیگری می‌دید. کلمات از دهان مرد بیرون می‌ریختند و پشت سرش مانند حبابی در تاریکی با صدایی بم می‌ترکیدند.اینجا هم دیگر تاریک نبود. اتاق سبز تیره و روشن بود. با سقف درخشان زرد و بنفشی از کهکشان راه شیری. روی زمین همان قالی قشقایی با گل‌های رنگی روی شن‌های کویر پهن شده بود. مرد دوباره سینا را تکان داد. محکم... چند بار سیلی زد. ولی سینا متوجه منظورش نمی‌شد. او را می‌دید که مانند یک ماهی دهنک می‌زند.نگاه سینا داشت عقرب سیاهی را که روی فرش و شن‌ها می‌دوید، دنبال می‌کرد. سینا می‌دید که عقرب دارد به کنار زانوی مرد نزدیک می‌شود. که ناگاه سیگار رویش خاموش شد. سینا نگاهش را از لاشه‌ی عقرب گرفت و با خشم و ناباوری به مرد نگریست و شنید: « بالاخره برگشتی؟! خوب شد. حالا می‌شنوی... »سینا گفت: « دست‌هایم را باز کن. » و مرد بدون هیچ حرفی دست‌های سینا را باز کرد. سینا دست کشید روی گل‌های قالی. سرد بود. دانه‌های ریز شن که با باد روی فرش پخش شده بودند، زیر انگشتانش می‌لغزیدند.مرد ناگاه دستان سرد سینا را گرفت، بالا کشید و روی سینه‌اش جمع کرد. سپس گفت: « روی این زمین چه چیزی را می‌بینی؟! اینجا فقط سوسک دارد.‌.. »سینا نگاه کرد به گوشه‌ی فرش، مرد راست می‌گفت. اینجا سوسک هم دارد. یک سوسک سرگین‌غلتان داشت آرام برای خودش توی شن‌ها راه می‌رفت و ردی شبیه دوخت ضربدری پشت سرش می‌گذاشت.ناگاه مرد موهای سینا را مشت کرد و صورت او را برگرداند سمت خودش: « نه! نمی‌گذارم اینطوری بروی... نمی‌توانی فرار کنی. » و چیزی گرفت توی بینی سینا...سینا خوابش برد. خوابی بدون رویا. وقتی بیدار شد. نور از پشت توری پرده می‌ریخت توی صورتش. مچ‌های دستش کمی می‌سوخت. روی کاناپه‌ی زردی دراز کشیده بود. نشست. مخمل کاناپه را لمس کرد. اطراف را نگریست. کمی نگران شد. اینجا زیادی معمولی بود. ناگاه صدای گام‌هایی آشنا از پشت در برخاست. صدایی که می‌شناخت. ته دلش به هم پیچید. در باز شد و مردی با یک سینی پیدا شد. سینی را گذاشت جلوی سینا. کنارش نشست. دستش را گذاشت روی پیشانی سینا و گفت: « بالاخره بیدار شدی... خوب شد... دیگر تب هم نداری. سوپت را بخور. »منوچهرمنوچهرTue, 18 Aug 2026 11:35:19 +0330https://virgool.ir/@redparrot/یک-قاب-از-دلتنگی-ogftbk5q3prcداستانک ۶۳. مشهد. سال ۲۰۲۶آسمان افتاده در این بوم وارونه. قطرات آب می‌ریزد پایین، دایره دایره می‌شود و می‌دود تا از حوضک گرد حیاط بیرون بگریزد. اما فقط انعکاس شیشه‌ای آسمان آبی را می‌لرزاند. چند تکه ابر سفید و زرد هم که گیر کرده‌اند در لابه‌لای شاخه‌های سبز روشن درخت توت، در نوسان دایره‌ها می‌رقصند.سرم را دوباره فرو کردم توی آب حوض. انگار مغز آدم هم وقتی خنک شود بهتر کار می‌کند.گویی از جهانی دیگر... صدایی بم، از دور دست اسم مرا می‌خواند. کامبیز... کامبییییز... سرم را بیرون کشیدم. نفسی گرفتم و نگاهش کردم. امیر بود. دست از پا درازتر... آشفته‌تر از هر روزش، در چند قدمی من ایستاده بود و بی‌مقدمه گفت: کجایی؟! بیا که بیچاره شدیم!!کلاغ بدخبر... نشد یک روز خوش داشته باشیم. آب دهانم را قورت دادم. چند بار پلک زدم. آب چکان گفتم: « چی شده؟! » بریده گفت: « حاج آقا... » پرسیدم: « خان دایی چی شده؟! مرد؟! » سرافکنده و پریشان پاسخ داد: « نه... بدتر... شکمش کار نمی‌کند. » لحظات بین قطرات آبی که از سر و مویم می‌ریخت، ایستاد. دانستم... دوباره شروع شد...بی‌هیچ حرفی برخاستم و پشت سرش رفتم. حاج آقا باد کرده یک گوشه نشسته بود. با لب و لونچی آویزان و اخمی گره کرده. ظرف غذا همانطور دست نخورده جلویش مانده بود.پرسیدم: « حاج آقا... چرا هنوز ناهارت را نخوردی؟! »« نمی‌خواهم... دلم درد می‌کند. »« لااقل همین سوپ را بخور حاج‌آقا... تا گرم هست، دلت را نرم می‌کند. »حاجی قاشق را در کاسه گرداند، بویید و با انزجار پس زد: « تند هست... به گلویم می‌گیرد. نمی‌خواهم. »امیر کلافه خم شد. همانطور که نفس گرم و هراسانش را می‌دمید توی گوشم: « دو ساعت دیگر مشتری با چک تضمینی اینجاست کامبیز... اگر همین‌جور پیش برود حاجی امضا نمی‌کند. بیچاره می‌شویم! بفهم! »چاره‌ای نبود. زدم بیرون. تا داروخانه با اعصابی خراب دوان دوان رفتم و برگشتم. نمی‌دانم داغیِ آفتاب آن ظهر سگی بیشتر بود یا جوشش درونم. اما خیابان هم کمی از یک کوره‌ی گداخته نداشت.عرق ریزان برگشتم شربت لاکتولوز را ریختم توی لیوان: « بخور حاجی، این آب روی آتش است. »حاجی نگاه تلخی به شربت انداخت، اخم‌هایش را بیشتر در هم کشید: « نمی‌خورم. به من نمی‌سازد. »التماس جواب نمی‌دهد. هر دوتا می‌دانستیم. گفتم: « چی برایت بیاورم دایی جان که بخوری؟! »« جوشانده‌ی افسنتین... از همان که حاجیه خانم... توی پستو برایم گذاشته. » امیر را بالا سر حاجی گذاشتم و رفتم سراغ پستوی نمور. تاریک بود. دستم را کشیدم روی دیوار، به دنبال کلید چراغ. از خنکی نم و رنگ باد کرده‌ی دیوار که زیر انگشتم آمد چندشم شد. اندیشیدم آخر چطور حاجی این مدت اینجا زندگی می‌کرده. صندوقچه‌های قدیمی را زیر و رو کردم؛ بوی علفی کهنه و گرد و خاک زد توی گلویم. بالاخره کیسه‌های پارچه‌ای را یافتم: افسنتین، فلوس، سنا... هرچه گیاه مسهل و تلخ بود بار کردم، آوردم بالا. توی قوری ریختم و جوشاندم.بوی تلخ افسنتین که در خانه پیچید، ریختم در استکان کمرباریک و دو دستی گرفتم جلوی حاج آقا. در این بین دیدم یک لیوان خالی کنار دستش اضافه شده. دایی سرش را بلند کرد و گفت: « هل ندارد؟ حاجیه خانم همیشه هل می‌ریخت... نمی‌خورم. » امیر از جا پرید: « حاجی، مشتری نیم ساعت دیگر می‌رسد... » حاجی دستش را بالا آورد و اشاره‌ای کرد که یعنی مشتری برود گم بشود. نگاهم به امیر افتاد. از فرط استرس چشمانم سیاه می‌رفت. ولی امیر عجیب آرام بود و شاید منتظر. گفتم حاجی پاشو چند قدم راه برو تا غذایت هضم شود. هل پیدا می‌کنم. اخمی کرد. لب ورچید و گفت: « نمی‌خواهم... » لبانم را به هم فشردم. خون در رگهایم می‌جوشید. بی‌صدا به پستو برگشتم. از یک قوطی حلبی، چند دانه هل چروکیده یافتم و آوردم توی قوری انداختم. حاجی گفت: « بگذار دم بکشد. » حرف‌هایش مثل تیغ مغزم را می‌خراشید. هرچند باز خدا را شکر همین اول گفت. امیر نشست و شروع کرد به ور رفتن با انگشتانش.بعد از هفت دقیقه‌ای که هفت سال طول کشید، استکان جدید را جلو حاجی گرفتم. این بار استکان را برداشت، بو کرد، جرعه‌ای نوشید. دهانش را کج کرد و گفت: « تلخ است نمی‌خواهم. »می‌خواستم سرم را بکوبم توی دیوار که از خان دایی یک باد محکمی در رفت. ناخودآگاه لبخند زدم. گفتم: « حاجی مثل اینکه همین یک جرعه هم جواب داد. تا مشتری نیامده برو یک زوری بزن. شاید دل دردت خوب شد. »حاجی با اخم نگاهم کرد. فرصت دهان باز کردن نیافت و صدای دیگری از شکمش درآمد؛ بلندتر و طولانی‌تر.امیر لبخند ریزی زد و چیزی زیر لب زمزمه کرد.برگشتم سمتش. « چی گفتی؟ »جا خورد... لبخندش را جمع کرد و تند گفت: « هیچی. »حاجی از جا بلند شد. یک دست به شکم، یک دست به دیوار. قدم برمی‌داشت به سمت دستشویی. تا آنکه خزید داخل و در را بست.نگاهم به امیر افتاد. لبخند کجی گوشه‌ی دهانش نشسته بود. آرام پرسیدم: « تو چرا این‌قدر خوشحالی؟ چکار کردی؟! »از همان وقت که از پستو بیرون آمدم، دیدم امیر زیادی آرام است. یک چیزی درست نبود. دوباره پرسیدم: « امیر راستش را بگو چکار کردی؟! »« من؟ »« آره، تو. »امیر با چشمان گرد شده داشت لبش را می‌گزید که صدای زنگ در برخاست، زیر لب گفت: « مشتری... »خودم در را باز کردم. مردی پنجاه‌ساله با کت خاکستری پشت در ایستاده بود. عینک باریکی به چشم داشت و دستمالی در دست، عرق پس گردنش را پاک می‌کرد. پشت سرش مرد جوانی با کیف چرمی ایستاده بود.مرد گفت: « سلام. آقای سعادتی؟ »امیر از پشت سرم با لبخند خودش را جلو انداخت: « بله، بفرمایید داخل. خوش آمدید... »مرد وارد حیاط شد، به گرداگرد ما نیم نگاهی چرخاند: « خود حاج‌آقا کجاست؟ »گفتم: « داخل هستند... چطور است تا حاضر می‌شوند... ملک را بهتر ببینید؟ » آقای صمدی هم گفت: « حتماً. »راه افتادیم. مشتری همچنان با دستمالش مشغول بود و به وکیلش گفت: « ببین آقای زارع... ورودی پارکینگ پروژه از این ملک جور می‌شود. » وکیل از کیفش نقشه‌ای بیرون کشید. همانطور که روی نقشه انگشت می‌کشید توضیح می‌داد، آخرش گفت: « نگران نباشید آقای صمدی، من قرارداد را تنظیم کردم. » رو کرد به من: « قرار بود امروز حاج آقا امضا کنند. کی تشریف می‌آورند؟ » ناگاه از داخل دستشویی صدای مهیبی آمد و سپس صدای ناله‌ای خفه. همه ساکت شدیم. وکیل به آرامی نقشه را پایین آورد. مشتری عینکش را جابه‌جا کرد.امیر خیلی جدی گفت: « بله!! دقیقاً همین قسمت پشت به خیابان اصلی هست. »مشتری مات مانده بود و چند لحظه‌ای نگاهش کرد. که دوباره از داخل دستشویی صدای قارت بلندی برخاست و بعد زجه‌ی حاجی: « آآآخ... حاجیه جان... »مشتری دیگر چیزی نگفت. دست و پایم را گم کرده بودم. گفتم: « بیایید طبقه دوم را هم ببینیم. از پنجره می‌شود خیابان را دید. » راه افتادیم سمت اتاق‌ها. همه جا پر از گرد و غبار بود. کل این خانه داشت از هم می‌پاشید. از کهنگی و نبود رسیدگی. جز قاب عکس روی دیوار. همان عکس زن دایی که کاملا تمیز بود. انگار حاجی هربار که از اینجا می‌گذشته دستی هم به آن می‌کشیده. هنوز سماور قدیمی گوشه‌ی آشپزخانه بود. پرده‌ها دیگر رنگشان رفته بود. روی طاقچه چند استکان کمرباریک با گل‌های آبی چیده شده بود. شاید... مدت‌های زیادی هست که همان‌جا نشسته‌اند.مشتری با نگاهی بی‌تفاوت می‌گذشت و مشغول گفتگو با وکیل بود. زمان را می‌گذراند تا حاجی پیدایش شود. اما من تازه داشتم در این خانه مسیر گام‌های زن دایی را می‌دیدم. رد انگشتانش... نگاهش... انگار هنوز هم همینجا باشد.آرام رفتم سمت امیر: « چی کار کردی؟ »امیر خیلی خونسرد گفت: « وقتی رفته بودی در پستو به دنبال افسنتین. حاجی گفت دلش درد می‌کند. یک مقدار لاکتولوز دادم به حاجی بخورد. به جای آبجوش نبات... »این حال حاجی دیگر با "یک مقدار" جور نبود. پرسیدم: « یعنی دقیقا چقدر؟ » لبخندش محو شد، با شرم گفت: « خوب... مثلا نصف شیشه... » ابروهایم را از شگفتی و وحشت بالا کشیدم. گفت: « خوب می‌خواستم زودتر اثر کند. » پس از مکثی کوتاه، در جواب ناباوری من، حق به جانب ادامه داد: « من روی این پول حساب کردم کامبیز... »ناگاه از داخل دستشویی صدای فریاد حاجی بلند شد: « کَامبییییز! » و سپس چنان صدای مهیبی که حتی گنجشک‌های روی درخت توت هم از جا پریدند. مشتری نقشه از دستش افتاد. سر چرخاندند سمت ما. امیر زد توی سرش و گفت: « خاک بر سرمان شد... حاجی ترکید!! » با انزجار به امیر نگاه کردم و رفتم پایین. حاجی خمیده، دم در بود. دستانش را با پیژامه‌اش خشک می‌کرد و می‌نالید. دستش را گرفت به دیوار. گفت: « کامبیز... خدا لعنتت کند... آن چی بود جوشاندی دادی به من؟!... کی بود در زد؟! »امیر را که پشت سرم آمده بود با خشم نگریستم. از خجالت لَختی سرش را انداخت پایین. بعد گفت: « حاج آقا... مشتری برای ملک آمده. قرارداد هم آورده‌اند. یک امضا بزنید حاجی جان... » صدای شکم حاجی حرف امیر را قطع کرد. دایی داشت دست به کمر برمی‌گشت داخل دستشویی و غرّید: « نمی‌خواهم... خانه‌ام را نمی‌فروشم. خیریت ندارد... » و در را بست. مشتری رسیده بود پشت سر ما که صدای قارت و قورت دوباره بلند شد. وارفته همدیگر را می‌نگریستیم. امیر از شرم عرق کرده بود. من اما الان خیلی حال بهتری داشتم. چیزی آرامم می‌کرد. زن دایی را می‌دیدم که گوشه‌ی حال نشسته و چایی قند پهلویش را با همان خنده‌ی شیرین می‌نوشد.منوچهرمنوچهرFri, 14 Aug 2026 18:29:21 +0330https://virgool.ir/@redparrot/کولاک-سیاه-diwlsemp9gc0داستانک ۶۲. نزدیک مدار ۸۱ درجه. ۲۵ مارس سال ۱۹۸۸اتاق تقریبا تاریک است. نشسته‌ام کنار تخت مردی که دستگاه به جایش نفس می‌کشد. می‌شد ساعت‌ها اینجا نشست، بی‌آنکه چیزی تغییر کند.مدتیست که در کماست. تکه گوشت گرمی بی‌هیچ نشانی از اینکه ذهنش کجای این دنیا مانده است. شاید حتی خواب هم نمی‌بیند.در درمانگاه پادگان منتظرم تا شرایط سفر به پایگاه قطبی فراهم شود. همان‌جا که این مرد را از آن آورده‌اند. آخرین جایی که هنوز سالم دیده شده بود. اکنون یک نفر بازمانده آنجاست، منتظر من؛ یا یک شاهد. یا شاید هم یک قاتل... از پنچ نفر دیگر سه تا مرده‌اند، یکی در برف گم شده‌، و این مرد بیچاره هم که معلوم نیست در کدام دنیا سرگردان است.فعلا حباب‌های دستگاه را می‌نگرم. تحمل بوی نفس، اکسیژن و رطوبت در این اتاق کوچک به مراتب بهتر از بودن در خود پادگان است. برای من سرد است. بیرون این اتاق برای سربازانی که به اینجا عادت دارند، یک روز معمولیست؛ اما برای من فرساینده است. هرچند تا قبل از رسیدن... اینجا هم فقط یک مختصات جدید بود. یک نقطه روی نقشه. یک مأموریت دیگر.بالاخره با اسکورت سربازان بلندبالا، سالم و سرحال اینجا رفتم سمت هلیکوپتر. تمیزی و هماهنگی در قامت و صورت سربازان داخل پادگان نقطه‌ی مقابل برف، گل و یخ آب ورودی آن است.در مقصد وقتی از هلیکوپتر پیاده شدم، اولین چیزی که دیدم درخشش بود. سفیدی سوزان و خشک. یک سفیدی خالی. انگار زمین، آسمان و فاصله بینشان را پاک کرده و با نور خورشیدی بدون گرما پر کرده باشند.خورشید را دیدم. البته دوتا خورشید بود... شاید حتی سومی هم از گوشه‌ای چشمک می‌زد. آن‌چنان نور از هر سو برمی‌گشت و سرما با سوز به چشمانم میزد که چند ثانیه بیشتر نتوانستم نگاه کنم. چشم‌هایم را از درد بستم و صورتم را بیشتر پوشاندم. سرمای خشکی بود.نه آن سرمایی که لباس را خیس می‌کند. سرمایی که انگار مستقیم مثل سوزن درون پوست فرومی‌رود تا به استخوان چنگ بزند. از هر شکاف کوچکی خودش را داخل می‌کشید.پایگاه از دور فقط یک تپه‌ی سفید و پنهان در برف بود. تنها چیزی که هنوز نشانش می‌داد، دری سفید بود با چند نوار قرمز باریک. اگر نمی‌دانستی پایگاه آنجاست، شاید از کنارش می‌گذشتی.داخل که رفتم، همه چیز عوض شد. هیچ بوی آشنایی نداشت. نه بوی چوب، نه بوی خاک، نه رطوبت و نه کپک. فقط بوی غلیظ و شیمیایی عایق دیوارها. بوی پلاستیک. بویی که دوست نداشتی ولی حضورش را به سوز بیرون ترجیح می‌دادی. چشمانم هنوز آب می‌آید، از همان چند ثانیه سرمای بیرون.هر جور بود خودم را جمع کردم. او را درست نگریستم. مردک... آن طرف اتاق نشسته، چسبیده به کنجی. اتاق کوچکیست. با یک میز پلاستیکی محکم و نیمکت‌هایی سفت در دو طرف. همه چیز شیری رنگ است. از دیوارها بگیر تا میز و نیمکت.به وضوح ترسش را می‌بینم. ترسی پنهان که به سختی می‌پوشاندش. اما... طوری چسبیده به گوشه که انگار می‌خواهد خودش را داخل کنج اتاق فرو کند.نه داد می‌زند، نه رقص جنون آمیزی در چشمانش است. از من، از همراهم، از هر کسی که پایش را داخل آن قوطی کبریت می‌گذاشت آرام‌تر بود. آشکار است که زیاد سوال‌پیچش کرده‌اند. آن‌قدر که دیگر یاد گرفته بود چطور جواب بدهد، تا کمتر آزار ببیند. شمرده، کوتاه، آرام ولی در چارچوبی که از پیش چیده بود جواب می‌داد. اما... ته نگاهش یک چیز دیگری هم بود. یک بیزاریِ عمیق. از همه‌مان بدش می‌آمد. انگار ما در چشمانش مُشتی کور و نادان بودیم که چیزی از عظمت و تاریکیِ این برف‌ها نمی‌فهمیدیم.محکم و خشک مثل همیشه شروع کردم. گفتم: « گزارش‌ها را خوانده‌ام. اما من... اینجا آمده‌ام تا داستانت را از زبان خودت بشنوم. پس... از اول شروع کن. همه چیز را تعریف کن. همه چیز... حتی اتفاقات بی‌اهمیت. من گوش می‌دهم. » حضور من کاری می‌کند که هرکسی حرف بزند. حتی بدون اینکه بفهمد. حتی اگر از من بیزار باشد. او هم حرف زد. بدون مقاومت. انگار تازه آشنایی یافته است و می‌تواند دردش را بر شانه‌ای دیگر بگذارد. و من هم گوش دادم... بدون اینکه حرفش را قطع کنم. فقط می‌شنیدم و یادداشت می‌کردم.مردک سکوت کرد. بعد سرش را بالا آورد و گفت: « گوش کن... سه هفته پیش... »و من نوشتم، سه هفته پیش بود و شب و روز هنوز تاریک. تنها نزدیک ظهر، شفق کمرنگی دیده می‌شد. البته... اگر آسمان صاف بود. کولاک مثل دیوی سیاه روی زمین می‌خزید تا هیچ نوری به جایی نرسد. دو روز بود که کولاک شروع شده بود. ساعت بیست شنبه شب، نشسته بودیم دور میز سالن اصلی. کارل از دوست دختر اتریشی‌اش می‌گفت و می‌خندید. دور هم جشن کوچکی گرفته بودیم... با آبجو. ناگهان تکان خوردیم. نه... فقط لرزش نبود؛ صدایی عجیب هم برخاست. صدای خرد شدنِ چیزی در تاریکی مطلق بیرون. انگار استخوانِ یک موجودِ غول‌پیکر زیر پایمان ترک برداشت. صدایی خشک و بی‌رحم که از کف آمد بالا، توی استخوانِ زانوهایمان پیچید و همان‌جا ماند. یک سوتِ باریک و کش‌داری هم توی جداره‌های دیوار راه افتاده بود. صدایی شبیه فریادی تیز و خفه. یا جیغ یک فلزِ یخ‌زده.لوکاس گفت: « چیزی نیست... یخ دارد تحت فشار شکل عوض می‌کند. »اما آن صدای سوت، ول‌کن نبود. مثل یک زمزمه به زبانی ناآشنا، لای درزهای دیوار می‌پیچید. چیزی سه بار به بدنه می‌کوبید، کمی مکث می‌کرد، و دوباره...آن صدا داشت آرام‌آرام روی اعصاب‌مان خراش می‌انداخت. لوکاس که ترس ما را می‌دید گفت « این‌ها انقباض فلز و کشش هواست. بهتر است زودتر بخوابید فردا کار داریم‌. » بلند شدیم برویم دنبال کارمان که لامپ سالن سوخت. کارل رفت از انبار، لامپ بردارد. روی قفسه‌ی بالایی بود. شاید قدش نمی‌رسیده. پس یک سطل فلزی را وارونه کرده بود و رفته بود بالای آن.همان لحظات... احتمالا درست وقتی‌که دستش به جعبه لامپ‌ها رسیده بود، لرزه‌ی دوم آمد. این بار شبیه تپیدن نبود؛ انگار پایگاه را یک تکانِ سریع دادند و رها کردند. یک صدای خفه آمد.وقتی ساعتی گذشت و خبری از کارل نشد. رفتیم دنبالش. توی انبار، کارل افتاده بود کف زمین. سطل چرخیده بود و شقیقه‌اش صاف خورده بود به گوشه‌ای. حتی خونِ زیادی هم نیامده بود؛ انبار سرد است. آنقدر سرد که همان‌جا روی صورت خشک شده بود. با چشمانی باز که نشد ببندیمشان... اما در چشمانش چیزی بود. یک جور ترس عمیق خشک شده. انگار در آخرین لحظه، چیزی بالای سقف دیده باشد که ما نمی‌دیدیم.لوکاس بالای سرش ایستاد. لب‌هایش می‌لرزید اما باز هم توانست خودش را جمع کند، همان‌طور خیره به کارل، گفت: « پایش لغزیده... هرچند اتفاق غمباری است... بیرون هم که کولاک است. بیایید فعلا همینجا بگذاریمش لای یک پتو یا کیسه‌ی جسد... هانس... ببین در انبار کیسه‌ی جسد داریم؟! »اریک فرصت نداد جوابی بدهم و گفت: « آخر ما مدام در انبار کار داریم. نمی‌شود که... » حرفش را خورد... لوکاس مکثی کرد، سپس گفت: « بیرون هم نمی‌شود گذاشتش. شاید حیوانات جسدش را ببرند. یک کار دیگر می‌کنیم. آن گوشه‌ی خالی را با پلاستیک جدا می‌کنیم. فعلا می‌گذاریمش آنجا تا این کولاک تمام شود. »من به دیواری نگاه می‌کردم که کارل کنارش افتاده بود. چیزی بود که هیچ کس جز من متوجه نشد. اینکه درست بعد از مرگ کارل آن صدای سوتِ لای دیوارها برای مدتی قطع شد...همان‌جا فهمیدم چیزی درست نیست. شاید فقط خیال می‌کردم، اما بعد از مرگ کارل، دیوارها دیگر همان صدا را نمی‌دادند.آن شب دیگر کسی لب به آبجو نزد. من... نتوانستم درست بخوابم. گوش‌هایم را تیز کرده بودم. صدای نفس‌های کش‌دارِ دیگران بدجوری روی اعصابم می‌رفت.چند روزی گذشت، هنوز شب و روز فرق چندانی نداشت. کولاک نیز هم‌چنان دیواره‌ها را تازیانه می‌زد. ناخودآگاه از جاهای بلند پرهیز می‌کردیم... بامداد سه‌شنبه دوباره یخ‌لرزه و صدای سوت برخاست. شنیدم. اما خونسرد، در تختم ماندم... هرچند بیدار. صبح... متس از اتاقش بیرون نیامد. چند روزی بود که چندان خوب نبود. همان روز که کارل را لای پلاستیک می‌پیچیدیم، دیدم که متس دست‌هایش آشکارا می‌لرزد.نزدیک ظهر، جیره‌ی شکلات داغ با شکلات اضافه می‌خوردیم... اما لوکاس... کمی آشفته بود. چشمانش روی میز دودو می‌زد. بعد فنجانش را کوبید روی میز و گفت: « می‌روم متس را بیدار کنم!! »حس بدی داشتم. دنبالش رفتم. در اتاق را باز کرد. متس روی تختش به شکم خوابیده بود، با چشمانی بسته. اما وقتی نزدیک‌تر رفتم... بالشت از خون سرخ بود. نبض نداشت. سرد شده بود.لوکاس... زانوهایش لرزید و چنگ زد به چهارچوب در. گفت: « چرا؟... چرا خون‌دماغ؟ افت فشار؟ سکته؟... متس که مشکلی نداشت! »اریک هم آمده بود، از پشت سر با صدایی که بیشتر به زمزمه شباهت داشت گفت: « لرزه... درست قبل از لرزه... » و حرفش را خورد.لوکاس رنگ از چهره‌اش پریده بود. و راستش... آن صدای تق‌تقِ دیشب روی دیوارها، درست بالای سر متس... آرام‌تر شده بود. درست مثل کولاک.تا پنجشنبه که دوباره یخ‌لرزه داشتیم... و دوتا جنازه هم در بخش جداسازی شده‌ی انبار. بی‌خوابی توی قیافه‌ها موج می‌زد. شاید... از ترس مردن توی خواب بود. بعد از لرزه ژنراتور قطع و وصل می‌شد. نمی‌دانم... شاید از این لرزش‌های پیاپی بود. کولاک هم شدت گرفته بود. صدای سوت تیز، در گوشم می‌پیچید. دیگر از این صدا بدم می‌آمد. مایکل، مهندس فنی رفت بررسی کند. یک ربع بعد مشکل ژنراتور حل شد. ولی مایکل برنمی‌گشت. لوکاس رفت بررسی کند ولی هیچ اثری نیافت. جمعه، کولاک آرام‌تر بود. لوکاس و اریک رفتند جستجو. مایکل را در فاصله‌ی صد متری پایگاه، یخ زده روی زمین یافتند. شکمش دریده بود با پارگی‌هایی نامنظم. لوکاس سرافکنده از انبار که برمی‌گشت گفت : « شاید خرس قطبی بوده... » من چیزی از رد جانور نمی‌فهمیدم؛ فقط می‌دیدم لباسش پاره شده است.شنبه... روز تاریکی بود. لوکاس خیلی کم حرف می‌زد. اصلا نمی‌خوابید. کسی بیرون پایگاه نمی‌رفت. وظایف درست انجام نمی‌شد. من هنوز گزارش روزانه می‌نوشتم. هرچند گوش‌هایم تیز بود. گاهی صداهایی مثل کوبیده شدن چیزی به دیوار می‌آمد. و گاهی انگار چیزی روی سقف راه می‌رفت. لوکاس هم انگار مدام به صدایی گوش می‌داد. مثلا یکباره می‌گفت: « شنیدی؟! » صدای سوت و باد بود‌. اما لوکاس می‌گفت چیزی از پشت دیوار اسمی را می‌خواند. مثل یک جور نوای راز آلود. صدایی که در باد و کولاک گم می‌شد.لوکاس خیلی آشفته بود. چند ساعتی می‌شد که چیزی نخورده بود. و این در اینجا... اصلا خوب نیست. نزدیک نیمه‌شب دوباره یخ‌لرزه آمد. لوکاس از جا پرید. صداهای عجیبی در پایگاه می‌پیچید. سوت لعنتی مثل میخ توی مغزم فرو می‌رفت... لوکاس پریشان گفت: « باز... باز دارد صدایم می‌کند. » ترسیده بودم. رفتم به اریک سر بزنم. آخر او زیادی ساکت بود. وقتی برگشتم لوکاس نبود. در پایگاه باز مانده بود. باد و برف می‌زد داخل سالن. حتی کاپشنش هم نبود. دیگر لوکاس را ندیدم.یکشنبه... من مانده بودم و اریک. دو نفری در سالن نشسته بودیم، روبروی صندلی خالی لوکاس. سه جسد هم لای پلاستیک در انبار بود.انگار قرار نبود این کولاک تمام شود. انگار آسمان روی پایگاه آوار شده بود. اریک گوشه‌ای نشسته بود و زانوهایش را توی بغلش جمع کرده بود. چشم‌هایش قفل شده بود روی درِ خروجی... همان دری که لوکاس از آن بیرون رفته بود. هیچ‌کدام حرفی نمی‌زدیم. کلمات توی گلویمان یخ زده بودند.نزدیک ساعت ده شب، بدترین لرزه آمد.این بار زمین تکان نخورد؛ بلکه انگار پایگاه را از جا کندند و دوباره روی یخ‌ها کوبیدند. هم‌زمان، ژنراتور با صدای مهیبی خاموش شد. تاریکیِ مطلق، مثل قیر سیاه ریخت روی سرمان. چراغ‌قوه را هنوز توی بغلم نگه داشته بودم. چون می‌خواستم از در بروم بیرون... بروم دنبال لوکاس... ولی جرات نکردم. روشنش کردم. خط باریکِ نور، بخار نازکِ نفسم را توی هوا نشان می‌داد.آن سوتِ لعنتی ناگاه قطع شد. فکر کردم بعد از مدت‌ها بالاخره دوباره سکوت برقرار شده. اما به‌جایش... صدای ضربه شروع شد. نه از بیرون، نه از لای دیوارها... از داخلِ راهرو. مثل صدای گام‌های سنگین و خفه‌ای که روی کف‌پوش کشیده می‌شد.نور را گرفتم سمت اریک، اما نبود... گرفتم سمتم راهرو... شاید اریک بود. شاید او را دیدم که در تاریکی محو شد.داد زدم: « اریک! کجا می‌روی؟ برگرد!!! »اما انگار صدایم را نمی‌شنید. انگار مسخ شده بود. یک لحظه فکر کردم شاید این... اصلا اریک نبود. چراغ‌قوه را روی راهرو گرفتم. بعد صدای سوت بلند شد. و سپس ساکت شد. صدای تق‌تق‌ها و گام‌ها همه ساکت شدند... دوباره ژنراتور برگشت. اما راهرو همچنان تاریک مانده بود.من حرکت نکردم، همان‌جا کنجِ دیوار نشستم. چراغ‌قوه را سمتِ راهرو قفل کردم و تا صبح، بدون اینکه پلک بزنم، به تاریکی راهرو خیره ماندم.ظهر دوشنبه، بیدار شدم. کولاک ناگهان فروکش کرده بود.آفتابِ بی‌رمقِ مارس از لای درزها لغزیده بود داخل. چراغ‌های سالن هم‌چنان روشن بودند. اما چراغ قوه همانطور که توی بغلم گرفته بودمش، خاموش شده بود.بلند شدم. رفتم سمت راهرو. اریک پشت در انبار خوابیده بود. نفس می‌کشید... اما بیدار نمی‌شد.مردک اینجا که رسید دیگر سکوت کرد. خیره شد به پشت سر ما. شاید در خیالش به همان راهرو می‌نگریست. گاهی چشمانش در کنج سقف دنبال چیزی می‌گشت.نفس عمیقی کشیدم... او داشت... راست می‌گفت. قاتل نبود‌. اصلا قتلی در کار نبود. خودکارم را روی دفترچه حرکت دادم. نگاهش کردم. کارم اینجا تمام شده بود. باید برمی‌گشتم... در مسیر برگشت فکر می‌کردم چرا این مردک را نیاوردند پادگان. چرا مرا مجبور کردند بروم وسط آن سوز وحشتناک... نزدیک هلیکوپتر... از گوشه چشم چیز سفیدی را دیدم که دوید و پشت پایگاه پنهان شد. میخکوب شدم، برگشتم... ولی هرچه دقیقتر نگاه کردم چیزی جز نور و سفیدی بی‌انتها ندیدم.منوچهرمنوچهرSat, 08 Aug 2026 10:02:01 +0330https://virgool.ir/@redparrot/هزارتوی-لغزان-j6dqlvjhpjxyداستانک ۶۱. قبرس. سال ۲۱۳۱خورشیدی نیست. و نه نوری که از آسمان بتابد. اصلا آسمانی نیست. اما اینجا غرق در نوری سفید و یکنواخت است. بی‌سایه، که از همه‌جا می‌بارد؛ از سقف، از دیوارهای نرم و این کف عجیب که نه گرم است و نه سرد. سایه‌ام زیر پاهای برهنه‌ام گم شده. شاید هم واقعا دیگر وجود ندارم. از وقتی به اینجا آمده‌ام از دنیا جدا شده‌ام. نمیدانم مرده‌ام یا زنده‌ام.صدایی هم نیست. جز صدای او که مدام در همه‌جا می‌پیچد. هوشواره است یا ارباب این هزارتوی نامعلوم، نمی‌دانم. هیچ درز مشخصی نیست اما صدایش همیشه شفاف می‌آید. مثل همین الان که زدم زیر کاسه و کوزه و همه‌چیز را پرت کردم کنار. «ارزشیابیِ شماره‌ی ۴۷ رها شد. سوژه از تکرارِ الگوی بقا خودداری کرد. جابه‌جاییِ دیوارهای فازِ سوم آغاز می‌شود.»دیوارهای اینجا ثابت نیست. هیچ وقت یک مسیر را نمی‌توانی دو بار بروی. چون آن مسیر قبلی ساعتی بعد دیگر وجود ندارد. صدای هیدرولیکیِ بمی برخاست. دیوارهای سفید، مانند غول‌هایی کور روی کف لغزیدند. مسیرِ پشت سرم بسته شد. راهروی سمت چپ ناپدید شد. تنها یک راه راست و باریک پیش رویم باز ماند.پوزخند زدم. دست‌هایم را توی جیب‌هایم عمیق‌تر فرو بردم. دیگر مسئله حل کردن و بازی در زمینِ آن‌ها تمام شد. وقتی بفهمی همه چیز یک سیرکِ تحقیرکننده است، ادامه دادن یعنی حماقت. خسته شدم. دست کشیده بودم. بفهمند یا نفهمند، من دیگر بازیچه‌ی این آزمون‌های احمقانه نمی‌شوم. هرچند شاید حتی سرپیچی هم... در چارچوب آزمایش ثبت و تحلیل می‌شود. در سالن‌های آغازین، آدم‌های زیادی بودند که سرسختانه معماها را حل می‌کردند؛ اما با هر بار نافرمانی، دیوارها مرا به سالن‌های خلوت‌تری کشاندند. در هر جابجایی، آدم‌ها کم‌کم و یکی یکی غیب شدند. تا اینجا... که تنها رهنما، خودِ همان صداست و تنها مسافر، من.حس می‌کنم صدا هر بار مرا به سمت مرکز این ساختار عجیب هل می‌دهد. هرچند... تنها یک حس گنگ است. آرام قدم می‌زدم. بالاخره راهرو تمام شد. دیوارِ پیشِ رویم با صدای «تق»ِ کوتاهی به سمت بالا خزید و پشت سرم، دیواری دیگر پایین آمد. راه بازگشتی نبود.چه جالب..‌. اینجا حداقل یک بویی دارد. همان اول بوی الکل و اوزونِ تندِ دستگاهِ تهویه زد توی دماغم. یک اتاق مربعی است. شاید... اتاقِ مرکزی...دیگر نه خبری از دیوارهای لغزنده است و نه صدای هوش مصنوعی. چشمانم را تنگ کردم. روشنیِ این اتاق حتی از سالن هم شدیدتر است، فضای اتاق نیز کوچک‌تر و ساکت‌تر. اما آن وسط... کسی ایستاده. مردی با روپوش سفید و نگاهی سیاه. کنار یک تختِ فلزی با تسمه‌ها و مهارهای چرمیِ ضخیم. خیلی خونسرد است. دستکش‌های لاتکس‌اش را به آرامی روی دستش کشید، نگاهش را از مانیتورِ بالای تخت گرفت، برگشت و در چشمانم نگریست. لبخندِ کوتاهی زد، انگار مدت‌هاست که منتظرم بوده: « خوب... خوش آمدی... ولی خیلی طولش دادی. » با دست به لبه‌ی تخت زد: « امروز دیگر لجبازی را تمام کن. بیا خودت دراز بکش... » نمیدانم چرا، پشتم چسبیده بود به دیوار پشت سر...منوچهرمنوچهرTue, 04 Aug 2026 11:07:31 +0330https://virgool.ir/@redparrot/زندگی-روی-خط-ewzwpn7b6y7tداستانک ۶۰. سیاتل‌. سال ۲۰۲۶۶:۴۰ بامداد... قیژ قیژ قییژ... زنگ ساعتِ گوشی همانند دریل توی تاریکی می‌کوبید. روی قیژ چهارم، با لمسِ بی‌رمقِ شستِ راست خفه‌اش کرد. مثل همیشه. خانه در گرگ و میش نورِ خفه‌ی پیش از طلوع معلق مانده بود. اما وز وز یکنواختِ یخچال از آشپزخانه، یادش آورد که اینجا خانه‌اش است... شاید...کتری روی شعله جیغ می‌زد. نان برشته با صدای تیک تستر بیرون پرید. کمی سوخته بود... درست مثل دیروز. بوی شیرین نان و عطر تلخ چای در آشپزخانه‌ی تاریک و کوچک‌اش می‌پیچید. پشت میزِ دو نفره نشست. میزی با یک صندلی و یک خراش عمیق از چاقو. خراش را نگریست. دیگر درست یادش نبود چرا و یا از کی اینجاست... نفهمید چقدر به آن خیره شده... اما وقتی به خودش آمد که چایش سرد شده بود. پنجره‌ی رو به خیابان هم بخار اندکی گرفته بود؛ ردِ انگشتی که دیروز روی شیشه کشیده بود، حالا به یک خطِ کدر و بی‌شکل تبدیل شده بود. یا شاید هم روز قبل‌تر. وقتی داشت گربه‌ی سیاه را می‌نگریست که از سطل آشغال دور می‌شد. او با انگشت مسیرش را روی بخار شیشه دنبال کرد. اتوبوسِ خطِ هفت با همان صدای آشنای لنت‌های کهنه‌اش سرِ ایستگاه ایستاد و درهای هیدرولیکی‌اش با جیرجیر باز... و سپس بسته شدند. در اتوبوس خالی روی صندلی همیشگی نشست. کیفش را روی پایش گذاشت.در خیابان‌های نیمه روشن و خالیِ مسیرِ اداره، همه چیز روی خطِ تکرار می‌چرخید. ایستگاه پنجم مردی که همیشه کاپشنِ سرمه‌ای می‌پوشید، سوار شد، سرش را تکیه داد به شیشه‌ی سرد و چشم‌هایش را به زور نیمه‌باز نگه داشت.رسید به مکعب بزرگ. روی خطوط زرد کلاکتِ ورودیِ ساختمانِ شرکت، کارت پرسنلی صدای «بوق» کوتاه و سبزرنگی داد. ساعت ۸:۰۲. دو دقیقه تاخیر لعنتی... امروز با دیروز متفاوت شروع شده. لبخند زد.کارهای روزمره مثل برگ‌های یک جدولِ بزرگ ردیف شده بودند. بین مربع‌های کوچک اداری، با فونتِ سیاه روی پس‌زمینه‌ی سفید. بین صدای تق‌تقِ کیبوردها و تک تک گهگاه استکان‌هایی که آبدارچی رو میزها می‌گذاشت. ظهر، بوی قورمه‌سبزیِ گرم‌شده‌ در مایکروویوِ شرکت همه جا پیچیده بود. چنگالِ فلزی‌اش به جدارِ ظرفِ یک‌بارمصرف مستطیلی کوچکش می‌خورد. مکث کرد... چنگال را گذاشت... اندیشید انگار از بوی گرم و خفه‌ی شنبلیله بدش می‌آید. چرا قورمه‌سبزی آورده؟! ظرف را انداخت دور...۵:۳۲، ترافیکِ عصرگاهی با انعکاس کشیده‌ی چراغ‌های قرمزِ روی آسفالتِ خیس، خط‌کشی شده بود. از شیشه‌ی جلوی اتوبوس خیابان را می‌نگریست. تمام مسیر پر بود از خطوط راست، انگار تا خود خانه کش می‌آمدند. کلید را درون قفل چرخاند. تاریکی با بوی خفه‌ی زیرزمین خورد به صورتش. کفش‌هایش را گوشه‌ی جاکفشی جفت کرد. تلویزیون را روی یک کانالِ خبریِ بی‌صدا روشن گذاشت. تا شاید اتاق خیلی تاریک و خالی به نظر نرسد. شام، یک کاسه سوپِ آماده و باقی‌مانده‌ی نانِ صبح بود. چایِ دوم را ساعت ۱۱ شب نوشید. هنوز باران می‌بارد. قطره‌های باران روی لبه‌ی فلزیِ پنجره مثل انگشتی می‌کوبید. تق... تق... تق... انگار آسمان هم از انتظار چیزی خسته شده باشد. سرش را روی سمتِ خنک بالشت گذاشت. نم سردی داشت... ولی سنگینی پلک‌هایش مجال چندش شدن نداد. یخچال دوباره داشت در تاریکی زمزمه می‌کرد... خواب مثل خاکی که روی تابوت می‌ریزند آمد. فردا هم می‌آید... درست مثل امروز.منوچهرمنوچهرMon, 27 Jul 2026 19:14:03 +0330https://virgool.ir/@redparrot/فصل-باران-mfsenfz3nlxoداستانک ۵۹. هرات. سال ۲۰۲۷رسیدن سرآغاز دل‌کندن هست. آغه‌جانم به من می‌گفت. آن وقتی که خیلی خاطر فتانه را می‌خواستم. راست می‌گفت. گرچه من شیدا بودم. به گوش نگرفتم. اما زمانه خوب یادم داد.فتانه... رفت تهران، سپس استانبول و از پی آن هم به برلین. دیدار آخر... بی‌خبر که این آخرین دیدار است، برایش حلقه‌ای گرفته بودم. اما او حرف دیگری داشت. خرابم کرد. در چشمانم نگریست، بغض آلوده گفت: « خیلی دیر شده. دیگر اینجا جای ماندن نیست. دارم می‌روم. » نمی‌دانم چطور شد... تنها یادم است که بی‌اراده به پهنای صورتم اشک می‌ریختم. او هم گریست. در آغوش من. اما باز هم... رفت! هرچند آن روز یک حرفی به من زد که در گوشم آویختم. گفت: « نصیر... قهرمان زندگی خودت باش... تا کی می‌خواهی هیچی نباشی... برو به دنبال آرزوهایت... »از همان‌جا شروع شد. دگرگونی من... آخر تنها آرزوی من فتانه بود. که حالا... دیگر او هم نبود. چون من... هیچی نبودم! چند ماه بعد از آن به خودم می‌گفتم شاید اگر قهرمان بودم، نمی‌رفت. هفته‌ها می‌گذشت... مانند خواب زدگان در خیابان‌ها می‌گشتم. مردم را می‌نگریستم، سینماها و روزنامه‌ها را... دنبال قهرمانی می‌گشتم که به چشمم بیاید. چیزی که شاید فتانه هم اگر می‌دید... می‌پسندید.کم‌کم فهمیدم هر کسی یک قصه یا افسانه‌ای دارد. حتی همین پیرمرد مچاله‌ای که سر گذر، روی چهارپایه‌ای کنار آتش می‌نشیند. اگر بنشینی کنارش و بشنوی، روایت‌هایش تو را از گوش می‌گیرد، می‌برد و در دریای خیال غوص می‌دهد. بعد خودم را نگریستم... من هیچ داستانی نداشتم. یا خواسته‌ای... در تمام گوشه‌های ذهنم، تنها فتانه نشسته بود و می‌گفت « باید یک چیزی بشوی. » با خودم گفتم، من هم باید یک قصه‌ی درست و حسابی بشوم. بروم یک جایی، یک کاری بکنم، قهرمانی بشوم برای خودم. دیگر... از این هیچ بودن خسته شدم. اما چکار می‌توانستم بکنم؟! وسط یک زندگی معمولی با آدم‌های معمولی گیر افتاده بودم. آغه‌جانم می‌گفت: « سخت نگیر... این را هم فراموش می‌کنی. تو زود فراموش می‌کنی. » اما این بار جدی بود. من باید قهرمان می‌شدم.روزها کارم این بود که بروم در پی یک داستان که مال خودم باشد، در کوچه‌های ولایت بگردم. با آدم‌ها گپ بزنم. یا یک گوشه بنشینم و نظاره کنم. به ذهنم فشار می‌آوردم که خاطراتم را به یاد بیاورم. اما از یک جایی قبل‌تر هیچ چیز نبود. یادم نمی‌آمد. آغه‌جان هم انگار یک چیزی می‌دانست. شاید من خیلی فراموشکار هستم.زمستان این‌گونه گذشت... حتی بهار هم داشت تمام می‌شد. هنوز هیچی نشده بودم اما عادت جدیدی یافته بودم؛ نگاه کردن. تا امروز عصرگاه... از خانه که بیرون زدم، دیدم انجیرهای نارسیده‌ی درخت همسایه بین برگ‌های پهنش لمیده‌اند. به چلچراغ سبزی می‌مانست که از سقف آبی آسمان آویخته شده. شاخه‌ی یاس امین‌الدوله بی آنکه شکوفه‌ای برایش مانده باشد، تکیه زده بود بالای دیوار و در نوازش نسیم ملایم خرداد ماه، مرا می‌نگریست. زیر نیلی آسمان ایستاده‌ام. ناگاه چیزی به یادم آمد. آرزویم... گویا این زندگی، همان آرزوی برآورده شده‌ی من است‌. ایستادن و قدم زدن زیر نور خورشید... یادم آمد اما تنها یک صحنه، آن اول بار که از آنجا بیرونم آورده بودند... به سایه‌ام می‌نگریستم. تنها چیز گرمی که سردی وجودم را پر می‌کرد، شاید... دیدن سایه‌ام بود. دوست داشتم نگاهش کنم. مراقب ساکت ایستاد و اجازه داد کمی بیشتر تماشا کنم.امروز به شعبده‌ی نور می‌نگرم در میان انجیرها. بی‌آنکه در پی اجازه‌ای از کسی باشم.اما خیلی عجیب بود... آنچه بر من گذشت مرور یک خاطره نبود. انگار آن لحظات را دوباره زندگی کردم... همان‌جا نشستم، لب درگاه. دستم را تکیه‌گاه سرم کردم. به شاخه‌ی یاس چشم دوختم. سپس... اشک ریختم. چشمانم بی‌اختیار می‌بارید. انگار خروار غم‌هایی که از سال‌ها پیش... مثل برف درون سینه‌ام نشسته بود، با آن آتشی که فتانه افروخت، آب می‌شد و از دیدگانم پایین می‌ریخت.یادم آمد آن موقع، فقط می‌خواستم معمولی باشم. آرزویم همین بود... و حالا که برآورده شده... تاوانش رفتن فتانه بود. در بارش اشک‌هایم که تمامی نداشت، می‌اندیشیدم؛ معمولی بودن یعنی چه؟!آغه‌جانم می‌گفت: « ننه‌جان، هنوز می‌خواهی قهرمان شوی؟! قهرمان‌های افسانه‌ها همه‌شان اسیرِ دستِ تقدیر و نوشته‌های کاتب هستند. آن‌ها مجبورند درد بکشند، بجنگند، تاوان بدهند... تا قصه‌شان برای بقیه شنیدنی شود. زندگی خودت را بکن. دوباره فراموش کن. خوشحال باش... همین کافیست. »پس معمولی بودن یعنی فراموش کردن؟! یا با هیچی نبودن تازه معمولی می‌شوی؟! حالا باید چکار می‌کردم. از سویی یادم آمد چقدر همین زندگی معمولی را می‌خواستم. از سویی هنوز می‌خواهم قهرمان شوم ولی آن‌گاه دیگر معمولی نیستم. یعنی یک آرزوی برآورده شده را هدر می‌دهم.حالا دیگر ستاره‌ای بالای شاخه‌ی یاس روشن شده، مانند مرواریدی درخشان که بر چارقد کبود آسمان دوخته شده باشد. من هنوز لب درگاه نشسته‌ام. نه اجازه‌ای لازم دارم نه مراقبی بالای سرم است و نه فرمانده‌ای. هیچ ترسی ندارم. الان... می‌توانم انتخاب کنم بروم نپال... از اورست بالا بروم. همین‌طور پیاده... می‌توانم برم زیارت. یا هیچ جایی نروم. نویسنده بشوم. در روزنامه‌ی ولایت ستون انتقادی بنویسم. اصلا مثل پیرمرد سر گذر... دکه‌ی غذا فروشی بزنم. حتی می‌توانم در برنامه‌های یونسکو داوطلب شوم. حتی بروم به آفریقا برای خدمات بشردوستانه. و این‌ها همه... هنوز معمولی هست.معمولی بودن شاید همین است؛ که کسی برایت تصمیمی نگرفته باشد. می‌توانی انتخاب کنی که صفحه‌ی سفید زندگی پیش رویت را چگونه پر کنی. حتی اگر بخواهی خودت هم یک قصه شوی...عجیب است که حالا دارم لبخند می‌زنم. شوری خنک اشک‌هایم رفت توی دهانم. دماغم گرفته. حتی گلویم درد می‌کند. مدت زیادی بود گریه نکرده بودم. درست مثل آسمان هرات که خیلی وقت است نباریده... هرچند باران شیرین است و اشک‌ها شور. من این را هم یادم رفته بود...منوچهرمنوچهرFri, 24 Jul 2026 15:43:57 +0330https://virgool.ir/@redparrot/فصل-جوجه-های-گمشده-nq8dcxp5feaaداستانک ۵۸. جایی ناشناس در زمانی نامعلوم.در دشتی ایستاده‌ام، پهناور... سپید... گام می‌زنم. صفحات کاشی مانندِ نمکین، زیر پایم خرد می‌شوند. پژواک آن در گوشم می‌گوید هُش‌دار... که بر روح خشکیده‌ی اقیانوسی کهن گام می‌زنی. افق از هر سو گسترده شده. بی‌انتهاست... هیچ سایه‌ای نیست که پناهی برابر آفتاب باشد. در افق سرابی لغزان می‌بینم. اقیانوسی جیوه‌ای که در باد می‌لرزد... باد تف داری می‌وزد و بر صورتم شلاق می‌زند. حس میکنم ماسکی نازک از غبار نمک بر صورت و مژگانم نشسته است. مزه‌ای شور و آهکی در دهانم است.آبی آسمان کدر و بی‌رحم است. در انعکاس آفتاب بر سطح این سپیدی بی‌انتها، هنوز هم کوههای کبود دوردست در افق غربی دیده می‌شود، هرچند به سختی.تنها سیاهی... سایه‌ی خودم است. مانند ترک عمیقی، کشیده شده روی زمین. و اشاره می‌کند بر اسکلتی نیمه مدفون.استخوان‌هایی که زیر آفتابِ بی‌رحم... زردِ کدر شدند. لایه‌ای از بلورهای نمک را همچون زِرِهی زبر و بافته از کریستال، پوشیده است. چشمهای خالی جمجمه به آسمان خیره شده. انگار سال‌هاست که در انتظار باران است. هرچند... چندان خالی هم نیست... کاسه‌ی چشمِ چپ پر از ماسه است. اما در کاسه‌ی راستش... یک گویِ سیاهِ صیقلی، بی‌هیچ غباری، سر جایش نشسته است.به شیشه‌ای سیاه می‌ماند که نه نمک رویش رسوب می‌کند و نه بادِ شن خراشش می‌دهد.خم شدم. سایه‌ام روی جمجمه افتاد، و تصویرم در آن گویِ سیاهِ عمیق... مانند یک آیینه‌ی کوژ و تاریک بود. خودم را دیدم، بر پهنه‌ی آسمانِ نیلیِ یکدست... که مچاله شده در یک گوی تاریک.انگشتم را به آرامی جلو بردم. می‌خواستم صورتم را در آن گوی لمس کنم...چشم گشودم، در تاریکی مطلقی، بدون حتی یک خط نور. انگار تازه از خواب پریده باشم. بوی نمِ سردِ بتن و فلزِ زنگ‌زده به حلقم چنگ می‌انداخت. بی‌فایده به سیاهی خیره شدم، با سری سنگین، و گلویی تشنه و خشک. کیسه‌ی سیاهِ پارچه‌ای دور سرم مثل پوست دومی چسبیده بود. نفس‌هایم کوتاه و داغ برمی‌گشتند توی صورتم. همراه با بوی نم پارچه و نفس.دستانم محکم به هم دوخته شده بود. مچ‌هایم می‌سوخت... قلبم مانند طبل می‌کوبید. نمی‌دانستم کجا هستم.ناگاه صدای باز شدن دری برخاست. دو، یا شاید سه نفر آمدند. بازوانم را گرفتند، محکم... و مرا مانند یک گونی روی کف بتنی خیس کشیدند. لیز می‌خوردم. زانویم به لبه‌ای برخورد. دردی تیز مثل برق از پایم بالا کشید، اما کسی نایستاد. درکم از دنیا فعلا... فقط از صداها ممکن است... صدای گام زدن منظم چند جفت پوتین در کنارم، کشیده شدن کفش‌هایم، پژواک نفس‌های بریده‌ام، و ضربان وحشت‌زده‌ی قلبم، که در گوشم می‌زند.بالاخره ایستادیم. کیسه را از سرم کشیدند. نور سفید... بی‌رحم... مستقیم تو چشمم تابید. هوای خنک به صورت نمناکم خورد، اما چشم‌هایم از شدت نور سوختند. قبل از اینکه چیزی ببینم، مشت محکمی به دهانم کوبیده شد. سرم به عقب پرتاب شد. حالا شوری گرم و فلزی خون توی دهانم است.« بنشین. » صدا آرام بود... خیلی آرام. هرچند کسی منتظر نماند و مرا نشاندند روی صندلی. بازجو لبخندِ محوی زد. مردک ترسناکی بود، از آنها که نگاهش تا مغز استخوانت فرومی‌رفت. گفتم: « من... من هیچ کاری نکردم. چرا با من اینجوری می‌کنید؟ »ابرویی بالا انداخت با تمسخری پنهان گفت: « هیچ کاری نکردی؟! سامانه‌ی هوشمند چشم، پایش کرده... شش بیلیون گره از تو ساخته... گراف رفتاری‌ات را پرداخته و حالا... داری می‌گویی الگو نمی‌فهمد. و تو می‌فهمی؟! »تنها آب دهانم را به سختی قورت دادم. لبم پاره بود. چیزی مثل ترس گلوی خشکم را می‌فشرد. حتی نمی‌توانستم انکار کنم‌. آخر اصلا نمی‌فهمیدم چه می‌گوید.زیر لب غرید: « هرچند همه چیز مشخص است ولی مراحل اداری باید انجام شود. » نفس عمیقی کشید. چندتا انگشت روی تبلتش زد و پرسید: « هیدروژن پروکسیدِ ۳۵٪ و استونِ گالنی را برای چه خریدی؟ » تیز چشم در چشمم دوخت. با لکنت گفتم: « برای اسیدکاریِ... بردها و کارهای مربوط به لحیم‌کاری... کارگاه خانگی دارم. »ادامه داد: « خوب! چرا در هفته‌ی گذشته مسیرت را کج می‌کردی و از خیابانِ پشتِ انبار مرکزی نفت می‌گذشتی؟ »« نمی‌دانم... اتفاقی... »بازجو حتی صدایش را هم بالا نبرد: « اتفاقی؟! باشد... پس با این فرد چه ارتباطی داری؟ » تصویر کسی را برابرم گرفت که مدتیست در شبکه‌ی مجازی با هم شوخی می‌کنیم. سر یک فیلم گفتگویمان گل انداخت. ناخودآگاه لبخند زدم. نفهمیدم چطور خندیدم... اشتباه کردم. برای جمع و جور کردن خودم دیگر خیلی دیر بود. دیدم که بازجو نگاه ترسناکی به من انداخت. دست‌هایش را روی میز قفل کرد، کمی جلوتر آمد: « تکلیف این پول سنگین که دیروز به حسابت آمده چیست؟! » و آخرین تراکنش را نشانم داد.دیگر صدایم در نمی‌آمد. می‌خواستم بگویم کارفرما پیش پرداخت ریخته. پروژه گرفتم. ولی نمی‌توانستم. چیزی در نگاهش داشت مرا خشک می‌کرد.گفت: « پروکسید... استون... پرسه زدن دور انبار نفت... ارتباط با رابطِ فعال خارجی... تزریق مالی... » نفسش را بیرون داد. « حتی نیازی نبود چشم، این خطوط را به هم وصل کند... فقط بگو دستور عملیات را کی و کجا می‌گیری؟ تری‌استون تری‌پروکسید که ساختی کجاست؟! چاشنی را کجا پنهان کردی؟! »« اصلا نمی‌فهمم چه می‌گویید؟! » صدایم دیگر شبیه التماس بود... واقعا نمی‌فهمیدم چه خبر است. گفت: « پس انگار تو آخرین کسی هستی که درباره‌ی خودت از حقیقت باخبر می‌شوی. باشد... فقط بگو این گوی چیست؟! فرستنده هست؟! نشانم بده چطور کار می‌کند. اگر همکاری کنی، قول می‌دهم اذیتت نکنم. »گوی را می‌شناختم. در خواب دیده بودمش. همان چشم سیاه درون جمجمه بود. اینجا چکار می‌کرد... بی هیچ حرفی دستان به هم بسته و لرزانم را دراز کردم تا بگیرمش. خودم را در انعکاسش دیدم. آشفته، پریشان، ترسیده و بی‌پناه... لکه‌ای نارنجی و مچاله شده در سفیدی یکنواخت این اتاق... انگشتم رسید به گوی...روی تابی نشسته‌ام. کسی بازویم را می‌فشارَد و به نرمی می‌گوید: «خوابت برده عزیزم؟ چرا این‌قدر عرق کردی؟ از چیزی ترسیدی؟ حالت خوب نیست؟! »نگاهش کردم. چه زن خوشگلی هم هست! نگران و مهربانانه نگاهم می‌کند. گویا بازهم تنها یک خواب بود... حس عجیبی دارم. همه چیز ناآشناست و همزمان آشنا. نفس عمیقی کشیدم. بوی اطلسی‌های حیاط با خنکی عصرگاهی باغچه پیچید تا عمق وجودم. زن، گیسوان سیاه مواجش را با تکان ریز سرش عقب زد و اشاره کرد به اتاق: « عزیزم... این قمری را بینداز بیرون، من ازش می‌ترسم... ببین، نمی‌تواند برود بیرون... دارد خودش را می‌کوبد به پنجره... »بلند شدم. یک جوجه‌ی ترسیده بود. آرام ماند تا بگیرمش. او... به مرگ تسلیم شد نه رهایی... محکم، اما نرم در مشتم گرفتمش. حتی بال‌بال هم نزد. نوکش را در لیوان آب فرو کردم. نوشید... انگار زمان زیادی تشنه بوده. لبخند زدم. جوجه در دستم اسیر بود، بی‌هیچ انتخابی... بی‌هیچ تضمینی برای حتی یک دقیقه‌ی بعدش. اما ببین با چه ولعی آب می‌نوشد. غریزه چقدر عجیب است. کشش زندگی چقدر قدرتمند است. پنجره را گشودم و رهایش کردم بیرون. اما حس کردم، لبه‌ی پنجره خورد به چیزی... در گوشه‌ی طاقچه، همان گویِ سیاهِ صیقلیِ بی‌غبار... درست همین‌جا بود... من در او پیدا بودم. پیکره‌ای تیره در فضای خاکستری تیره، خواستم بردارمش. انگشتم سطح سرد صیقلی‌اش را لمس کرد...بیدار شدم... دوباره!... نور سفید فلورسنتی مثل سوزن توی چشمم ریخت. نه بویی هست نه صدایی. روی تختی بسته هستم. نمی‌توانم تکان بخورم. قلبم دارد از سینه بیرون می‌زند. از اینجا می‌ترسم. نمی‌دانم چرا. نمی‌دانم کجاست. یکی بالای سرم آمد. به نظر دکتر است. چانه و گونه‌هایم را با یک دستش گرفت و صورتم را چرخاند سمت خودش: « بیدار شدی؟! دیگر داری زیادی می‌خوابی... درستش می‌کنیم. »منوچهرمنوچهرSat, 18 Jul 2026 02:40:54 +0330https://virgool.ir/@redparrot/خانه-ی-روی-صخره-rzighjfw4ipgداستانک ۵۷. مانارولا، لیگوریا. سال ۲۰۶۲ریسه‌ی سیر و دسته‌ی رزماریِ از نخ روی دیوار آویزان بودند. در شلاقِ بادِ سردِ دریا که می‌پیچید توی ایوان، تکان ریزی می‌خوردند. بوی سیر و رزماری با نم نمکین دریا تا اعماق بویایی آدم رسوخ می‌کند. خنک... گرم... آشنا... شبیه بوی خانه... بوی مادر. دستش را تکیه کرده بود به دیوارِ طاقیِ ایوان؛ زبری آن ساروج قدیمی را زیر انگشتانش حس نمی‌کرد؛ حتی آن خنکی عمیقش را که شبیه لمس تکه آهنی سرد بود.ماهیتابه‌ی چدنی کوچک روی میخِ دیوار، با هر باد، تق‌تقِ سبکی می‌زد. رادیوی جیبیِ کوچکِ روی لبه‌ی چوبی ایوان، در بین خش‌خشش یکنواختش، لاشه‌ی یک ترانه‌ی قدیمیِ ایتالیایی را هم پخش می‌کرد؛ صدایی که انگار از دوردست‌ها و از آنسوی دریا او را فرامی‌خواند. صفیر مرغان دریایی در کوبش سهمگین موج‌ها به صخره‌ی زیر خانه، محو می‌شد.لئوناردو، یقه لباس رنگ‌ورو رفته‌اش را مرتب کرد. دستی به موها و ریش کوتاه جوگندمی‌اش کشید. سپس دست‌هایش را تکیه داد به لبه‌ی طاقی و به خط افق چشم دوخت. ابرهای تیره سرتاسر آسمان بالای دریا را پوشانده بودند. اما نور... هنوز از لابه‌لایشان چشمک می‌زد. زیر لب غرید: « طوفان در راه است. »از این بالا، فقط دریا دیده می‌شود. نه ساحل، نه دهکده. برگشت و چمدان کوچک و قدیمی‌اش را نگریست. که درست وسط اتاق، گویی به انتظار او نشسته بود. به چمدان گفت: « کمی بیشتر صبر کن. تا شب... همیشه عاشق دیدن غروب، از اینجا بودم. » و آنقدر همانجا ایستاد تا نور اندکِ غروب، همچون رگه‌ی خونین باریکی از لای ابرهای کبود، روی آب لغزید و خاموش شد.لئوناردو برگشت و پیش چمدان نشست. در گرگ و میش پیش از تاریکی. دستش را روی دسته‌ی چرمین کهنه‌ی چمدان فشرد. چشم‌هایش را بست. صدای کوبش امواج، خاطره‌ای را برایش زنده کرد. گفت: « یادت هست؟!... مادر تو را گذاشت روی شن‌ها... کنار من و جلوتر رفت توی آب. موج‌های نرم می‌زدند به پشت زانوانش. آغوشش را برایم گشود... » لبخند زد. « موج برای من زیادی بزرگ بود. ترسیدم... اما او بغلم کرد، برد بالای سرش... » نفسش را بیرون داد « چقدر راحت می‌خندیدم. چقدر لبخندش شیرین بود. » چشمانش را گشود و به چمدان گفت: « تو هم لبخندش یادت هست؟! همینطور روی ساحل نشسته بودی و ما را تماشا می‌کردی. »مکثی کرد و به تندیس مریم مقدس روی تاقچه نگریست. « این را هم مادر از همانجا خرید. از مغازه‌ی کنار کافه... وقتی یک میگوی درشت از سالادش را گذاشت توی دهانم. نگاهش روی آن قفل شد... » ساکت شد و مدتی به تندیس خیره ماند. لبخند محوش در غبار غمی کهنه پنهان شد.« چقدر حرف می‌زدم. چقدر انرژی داشتم. چطور آنقدر مهربانانه و شاد به حرف‌های درهم و هیجان‌زده‌ی من از یافتن یک صدف رنگی، گوش می‌داد؟!... باورش سخت است که زمانی کسی بود که برایش حرف بزنم. نه مثل حالا... که با تو حرف می‌زنم. » رویش را چرخاند سمت چمدان. آهی کشید. « حالا... می‌ترسم اگر با تو هم حرف نزنم صدایم را فراموش کنم. »دوباره به تندیس نگریست. « روز اول... وقتی زیر بغل مادر بود با دقت براندازش می‌کردم. مادر ناگاه، نگاهش افتاد به من. خندید. دستش را گذاشت روی سرم و موهایم را به‌هم ریخت، در خیابان راه می‌رفتیم... ایستگاه را خوب یادم هست... از خانه‌ی دایی مادرم برگشته بودیم. سرم را گذاشته بودم روی پای مادر. او... غرق در افکاری که نمی‌دانستم چیست به خیابان می‌نگریست، و با انگشتاش موهایم را نوازش می‌کرد. »سرش را پایین انداخت. درد مبهمی در دستش می‌پیچید. کمی ساعد چپش را مالید. کمی هم خم شد و ادامه داد: « تو آن روز را یادت هست؟! هفت روز بعد... کنار صخره. تو همراهش بودی. وقتی رفت روی لبه ایستاد. تو را گذاشت کنار پایش. برگشت و به من نگریست. اما... دیگر در چشمانش نوری نبود. » درد کشیده بود توی پشتش. تیر می‌کشید. کمی خودش را تکان داد. دندانهایش را به هم فشرد.« مادر چهره‌اش را از من گرفت. برگشت رو به دریا. فریاد و غرش امواجی که بر صخره‌های سیاه زیر پایش می‌شکستند هنوز هم در گوشم می‌پیچد. انگار هیچ وقت از آن صخره پایین نرفتم. » شانه‌اش را مالید. و پهلویش را. نفسش در سینه می‌شکست. به چمدان گفت: « تو هم دیدی؟! آغوشش را رو به دریا گشود. رها شد در باد... و بعد... دیگر نبود. اما تو هنوز بالای صخره نشسته بودی. پایین را هم می‌نگریستی؟!... درست یادم نیست بعدش چه شد... کاش زبان داشتی. کاش ادامه‌اش را تو برایم می‌گفتی. » آهی کشید. « خیلی خسته‌ام. » دستش و پشتش از درد تیر می‌کشید. اتاق در تاریکی فرو رفته بود. به چمدان گفت: « وقت رفتن است. برای همیشه از اینجا می‌رویم. با خانه خداحافظی کنی. » نگاهی به تندیس انداخت و رو به آن گفت: « ولی تو با مادر همینجا بمان‌. مراقبش باش... » به سختی ایستاد. دسته‌ی چمدان را کشید تا از کف بلندش کند. افتاد... دیگر حرفی نزد.منوچهرمنوچهرMon, 13 Jul 2026 14:06:44 +0330https://virgool.ir/@redparrot/گس-مثل-شاتوت-iac9ruvnrrufداستانک ۵۶. پایگاه زیر زمینی آلفا-۹. سال ۲۱۴۵من عاشق شاتوت هستم. ترش و شیرین و نرم است. اما دست و لب و لباست را بنفش و خونی می‌کند. این کنج باغ یک درخت شاتوت کوتاه و چتری هست و در این وقت سال برگزیده‌ی جشنواره‌ی مزه‌ها برای من.روی نیمکت سنگی زیر بید مجنون نشستم. باد لای شاخه‌های آویخته‌اش می‌پیچد. به گیسویی پریشان می‌ماند. در گمانم است که چرا اسمش درخت گیسو نیست؟!نورِ تندِ آفتابِ تابستان روی امواج نرم آب‌نما می‌غلتد. فواره‌ی کوچکِ میانه، خنکی دلکشی را با نسیم روی صورتم می‌نشاند. ذراتِ آب همچون گردی نقره‌ای در هوا می‌درخشند. پاهایم را روی چمن‌های نمدار گذاشتم؛ برهنه. خنکیِ خیس زمین قلقلکم می‌دهد. دستم را دراز کردم. توتِ سیاهی چیدم. آبدار، گس و شیرین بود. و ترشکی که زبانم را گَزید. چشمانم را بستم. کسی دستش را گذاشت روی شانه‌ام و گفت « زیاد ماندگار شدی پسر... هنوز نمی‌خواهی برگردی؟ »چرخیدم و دستش را گرفتم. اما دستم به جای لمس گرمای یک دست، روی چیزی سرد و فلزی سُر خورد.چندبار پلک زدم. نوری سفید فلوروسنتِی می‌پاشید توی چشمانم. تپش می‌زد. لَختی تاریکی... و بعد دوباره روشنی.نشستم. دستم را گرفته بودم به لوله‌ی فلزی لبه‌ی تخت. طول کشید تا یادم بیاید اینجا کجاست. ولی یادم نمی‌آید چقدر است که اینجا هستم. پاهایم را گذاشتم زمین. برهنه‌... از لمس بتنِ سرد و چسبناکِ کفِ اتاق چندشم شد. حالا بوی رطوبتِ کهنه و اوزونِ دستگاهِ تهویه را به روشنی حس می‌کنم. مدت‌هاست که وزوزِ ممتد و کلافه‌کننده‌اش توی گوشم می‌پیچد. این... شاید آشناترین چیز اینجاست. معنی خانه برای من، همین وزوز ممتد است. و گاهی آنقدر عادی می‌شود که دیگر آن را هم نمی‌شنوم.به دیوارِ بتنیِ روبه‌رو می‌نگرم. باغ و آب‌نما درست آنجاست. یک پوسترِ دیواریِ بزرگ، سوخته از زمان و رطوبت. با گوشه‌هایی پاره. و یک رد خراشیدگی درست روی آبنما. یادم نیست چه چیزی به آن زخم زده. ولی الان دارم تمام پارگی‌هایش را دوباره می‌شمارم. امروز یک لبه‌اش کمی بیشتر باز شده. گذر زمان برای من اینطوری معلوم می‌شود، با شمردن چیزها.یادم نیست چقدر اینجا بودم. یک سال؟ ده سال؟ دیگر نمی‌دانم. ساعتِ اصلی وسط کافه‌تریا زمان زیادیست که خاموش شده. تنها ساعتی که هنوز کار می‌کند، نمایشگر سبز است. تا وقتی بیرون پناهگاه، جهنمی مرده باشد. عقربکش زیر خط سبز است. درست مثل الان. یا شاید... این هم خراب شده و همانطور آن پایین مانده است.کسی هم نیست که درستش کند. آخر فقط من مانده‌ام. دیگر یادم نیست آخرین چهره‌ای که دیدم چه کسی بود. شاید هم... همین تنهایی مثل اسید ذهن را حل می‌کند و حافظه را می‌خورد.دوباره به پوستر نگاه کردم. چشمانم را بستم. باغ را تجسم کردم. دستم را دراز کردم تا یک شاتوت بچینم. سپس به دستم نگریستم. جایی که باید شاتوت را گرفته باشد. چند بند از سر انگشتانم نبود. انگار توت سیاه دستم را خورده...منوچهرمنوچهرFri, 10 Jul 2026 18:34:03 +0330