https://virgool.ir/feed/@realkindmartinهیچکس توی ۲۰۰ تا کلمه جا نمیشه ! یک قلب زیبا بهتر از هزار صورت زیباست!..fa2026-11-11 21:11:01https://files.virgool.ir/upload/users/490685/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@realkindmartinhttps://virgool.ir/@realkindmartin/این-نامه-اشک-های-من-است-gtpfzbbjffipاین نامه اشک های من است... اشک هایی که در تنهایی و دوری از عزیزانم ریخته ام...انسان هایی که جایگاهشان برای ما با تلفن همراه پر نمیشد و همواره دلتنگشان بودم و تماس های تصویری و صوتی فقط دلتنگی را بیشتر میکرد...ما در دوران کرونا تنها ترین شدیم و گوشی هایمان به ما کمک نکرد تا عشقمان را به خوبی همیشه ابراز کنیم...ما موفق نبودیم ، یا شاید من ! من موفق نبودم !از کسی که عاشقش بودیم دور و دورتر شدیم تا روزی که جدا شدیم و ای کاش که این گوشی ها آغوش را فراهم می ساخت . برای ما ! برای ما عاشقان دور افتاده...حتی از شغل های معمولیمان که دوستشان نداشتیم دور شدیم و دیگر حتی چیزی نبود که از آن بدمان بیاید جز خودمان! خودمان و حسرت این بیهوده زیستنی که برای خودمان هم درآمد و عشقمان کافی نیست... کاش چیزی برای ارائه و فروش در گوشی ها داشتیم اما جز غم هایمان چیزی بیش نبود...ما عاشقان و خانواده های پرستارانی هستیم که تماس های تصویری کمک نکرده تا دوری آنها را قبول کنیم و قلب های زنگ زده ی آهنیمان از تکنولوژی و و گوشی ها ، شاید مقداری ارتباط با محبت و عشق بیشتر طلب دارد...فارغ از رفت و آمد آدم های خاکستری شهر ، در کنج سیاه تنهاییمان به قرنتینه رفتیم و گریستن باعث نشد سبک شویم ! پس بغضمان سنگین تر شد و همه رفتند تا ما بمانیم و صفحه ی اعلانات گوشیمان خالی تر شود...به قول عارف روایت چشم هایی بودیم که قول دادند گریه نکنند و فُرات بودند. بین اپ های دوستیابی که برای معرفی دوست از تو پول و اشتراک ماهانه میخواستند جا به جا شدیم تا به تنهایی برخوردیم و این تنهایی صداقت دنیای ما بود...ما ، صادقانه تنها هستیم!...در دنیایی مملو از غم ، کمی و کاستی تنها ترین بودن خوب نیست! روز تولدم که اگر اشتباه نکنم همین دو روز پیش بود، در میان همین غم ها سر شد. نگارنده خود به عنوان شاهد حقیقی غم ها و تنهایی دنیا از کسی که این متن را میخواند ، که امیدوارم بخواند ! خواهشمندم برا تمام این غم ها و تنهایی ها جایی در نظر بگیرد تا بتوانیم با دیگران صحبت کنیم و سینه سنگینمان را کمی سبک تر از قبل کنیم...این نامه سراسر غم بود ! سراسر لبریز بود از غم هایی که انکار آنها فقط ماجرایمان را غم انگیز تر میکند ، اما در انتها میخواهم بگویم بزرگ ترین غم که من و امثال من را مجبور به نوشتن میکند تنهاییست! افرادی که درد بیشتری کشیده اند ، ادبیات را بهتر میفهمند...حال من مینویسم تا شاید شانسی برای برنده شدن گوشی و... داشته باشم، تا شاید اپلیکیشنی طراحی شود تا دوستیابی آسان شود . اما وجه مشترک همه ی ما نویسنده ها این است که به این گوشی #نیاز داریم ! و همه در خلوت خودمان رویا پردازی های زیادی کردیم...این رویا پردازی ها و جایزه ها انگیزه ی اندکی بود برای ادامه این مسیر پر پیچ و خم زندگی و دلخوش میشدیم به گوشی جایزه یا خوانده شدن نوشتمان توسط یک نفر که اگر این دو امیدومان را هم از دست بدهیم ، چیزی جز امید حال خوب را از دست ندادیم قطعا و به زندگی روزمره بازخواهیم گشت ...من این شور امید داشتن و استرس مسابقه را دوست دارم ! ممنون از تیم پشتیبانی قوی سامسونگ ، امیدوارم واقعا اپلیکیشنی حداقل برای ایجاد ارتباط بین دارندگان سامسونگ در دنیا طراحی شود...با تمام غم ها و شادی ها ، ممنون از شما...#روایتگرباش...سید مهدی میرقاسمی۲۰ سالهدی ماه ۹۹طوفانطوفانTue, 29 Dec 2020 10:06:58 +0330https://virgool.ir/@realkindmartin/این-نامه-اشک-های-من-است-wegkxddqc5poاین نامه اشک های من است... اشک هایی که در تنهایی و دوری از عزیزانم ریخته ام...ما در دوران کرونا تنها ترین شدیم و گوشی هایمان به ما کمک نکرد تا عشقمان را به خوبی همیشه پرزنت کنیم...ما موفق نبودیم ، یا شاید من ! من موفق نبودم !از کسی که عاشقش بودیم دور و دورتر شدیم تا روزی که جدا شدیم و ای کاش که این گوشی ها آغوش را فراهم می ساخت . برای ما ! برای ما عاشقان دور افتاده...حتی از شغل های معمولیمان که دوستشان نداشتیم دور شدیم و دیگر حتی چیزی نبود که از آن بدمان بیاید جز خودمان! خودمان و حسرت این بیهوده زیستنی که برای خودمان هم درآمد و عشقمان کافی نیست... کاش چیزی برای ارائه و فروش در گوشی ها داشتیم اما جز غم هایمان چیزی بیش نبود...ما عاشقان و خانواده های پرستارانی هستیم که تماس های تصویری کمک نکرده تا دوری آنها را قبول کنیم و قلب های زنگ زده ی آهنیمان از تکنولوژی و و گوشی ها ، شاید مقداری ارتباط با محبت و عشق بیشتر طلب دارد...فارغ از رفت و آمد آدم های خاکستری شهر ، در کنج سیاه تنهاییمان به قرنتینه رفتیم و گریستن باعث نشد سبک شویم ! پس بغضمان سنگین تر شد و همه رفتند تا ما بمانیم و صفحه ی اعلانات گوشیمان خالی تر شود...به قول عارف روایت چشم هایی بودیم که قول دادند گریه نکنند و فُرات بودند. بین اپ های دوستیابی که برای معرفی دوست از تو پول و اشتراک ماهانه میخواستند جا به جا شدیم تا به تنهایی برخوردیم و این تنهایی صداقت دنیای ما بود...ما ، صادقانه تنها هستیم!...در دنیایی مملو از غم ، کمی و کاستی تنها ترین بودن خوب نیست! روز تولدم که اگر اشتباه نکنم همین دو روز پیش بود، در میان همین غم ها سر شد. نگارنده خود به عنوان شاهد حقیقی غم ها و تنهایی دنیا از کسی که این متن را میخواند ، که امیدوارم بخواند ! خواهشمندم برا تمام این غم ها و تنهایی ها جایی در نظر بگیرد تا بتوانیم با دیگران صحبت کنیم و سینه سنگینمان را کمی سبک تر از قبل کنیم...این نامه سراسر غم بود ! سراسر لبریز بود از غم هایی که انکار آنها فقط ماجرایمان را غم انگیز تر میکند ، اما در انتها میخواهم بگویم بزرگ ترین غم که من و امثال من را مجبور به نوشتن میکند تنهاییست! افرادی که درد بیشتری کشیده اند ، ادبیات را بهتر میفهمند...حال من مینویسم تا شاید شانسی برای برنده شدن گوشی و... داشته باشم، تا شاید اپلیکیشنی طراحی شود تا دوستیابی آسان شود . اما وجه مشترک همه ی ما نویسنده ها این است که به این گوشی #نیاز داریم ! و همه در خلوت خودمان رویا پردازی های زیادی کردیم...این رویا پردازی ها و جایزه ها انگیزه ی اندکی بود برای ادامه این مسیر پر پیچ و خم زندگی و دلخوش میشدیم به گوشی جایزه یا خوانده شدن نوشتمان توسط یک نفر که اگر این دو امیدومان را هم از دست بدهیم ، چیزی جز امید حال خوب را از دست ندادیم قطعا و به زندگی روزمره بازخواهیم گشت ...من این شور امید داشتن و استرس مسابقه را دوست دارم ! ممنون از تیم پشتیبانی قوی سامسونگ ، امیدوارم واقعا اپلیکیشنی حداقل برای ایجاد ارتباط بین دارندگان سامسونگ در دنیا طراحی شود...با تمام غم ها و شادی ها ، ممنون از شما...#روایتگرباش...سید مهدی میرقاسمیدی ماه ۹۹طوفانطوفانMon, 21 Dec 2020 15:45:59 +0330