https://virgool.ir/feed/@rdpxپزشک ، دیوانه ، کمfa2026-11-11 14:05:58https://files.virgool.ir/upload/users/486312/avatar/ihffYU.jpeghttps://virgool.ir/@rdpxhttps://virgool.ir/@rdpx/آشغال-های-دوست-داشتنی-i4jv3zyorfruاز وقتی که یادمه بابا به هرچیزی که اسمش براش سخت بود یا خیلی بهش وارد نشده بود می گفت آشغال ، که بیا ببین این آشغالو چطور باید راه بندازم ، اَه باز این آشغال خراب شد که و خلاصه یه حجم عظیمی از این خاطره ها که نقطه ی مشترکِ همشون همین آشغالای دیجیتال بود.ولی خب اگه بخوام یه کم دقیق تر نگاه کنم شاید باید برگردم به کلاس اول دبستان ، طرفای سالِ ۷۳ شاید یه کم پس و پیش و خب تازه داشتم یاد می گرفتم که میون کاغذای کاهی میشه عمقی رو برای جستجو و تجربه پیدا کرد که به نظر وجودش میونِ دنیای واقعی غیر ممکن بود ، ورق های کتاب ، مجله ها ، و حتی میونِ نگارش و انتظار هر روزه برای چند صفحه نامه.تازه از شهرستان اومده بودیم تهران و مامان بزرگ که مونده بود شهرستان ، کجا میومد ، زندگی و خاطره ها و ریشه ها و عشقو مگه میشه ول کرد اومد تهران؟ که چی بشه؟ تجدد و تغییر برای چشماییه که چیزی رو کم دارن ، نه چشمای مهربون و آرومِ اون.ولی برای منِ کَم ساله ، خیلی چیزا کم میومد ، یکیش همین نگاهِ مامان بزرگ و خب همین شد که هنوز الفبام کامل نشده اولین نامه مو براش نوشتم ، با کلمه هایی که حرف کم داشتن ، شوق و نَفَسی که کم میومد برای گفتن از در و دیوار و اینکه نکنه جا بندازم که مامان دلش زیاد تنگ میشه یا اینکه بچه های تهرونی بعضی کلمه هاشون با من فرق داره و همه مون توی کلاس به این تفاوتا می خندیم.وقتی نامه می نویسی ، دلت رو میذاری توی پاکت ، همه ی فکر و خیال و حتی نگاهت رو و تا روزی که جوابِ کاغذیش بهت برمیگرده مگه میشه بهش فکر نکرد؟ اینطوری میشه که عطر و رنگِ چشمای مقصد توی همه ی روزت می پیچه ، توی مشغله هات ، توی خلوتات و چه فاصله های سخت ، ملموس و شیرینی.از پسِ این سال ها که نگاه می کنم برام عجیبه ، تحملی که برای این فاصله ها خیلی بیشتر از الان وقت داشت ، و سال به سال درکِ این حقیقت که صندوق های زردِ پست خجالتی تر از اونی شدن که به این راحتیا بشه توی این شهر پیداشون کرد و شاید باید این حقیقت رو قبول کرد که نکنه این عزیزای زردِ مهربون و صبور از این شهر کوچ کردن؟ یادم میاد یه زمانی پستچی معنیش دور بود از خریدای اینترنتی ، پستچی یه آقای مهربونی بود که مجله های "دانشمند" میاورد ، نامه های من و مامان رو میاورد ، و چقدر زوجِ دوس داشتنی ای بودن این آقای پستچی و صندوقِ پست ، شاید حتی دوست داشتنی تر از ننه سرما و عمو نوروز.فکر کن ، توی این دنیا یه روزی اومده که نویسنده های این دنیا دو دستی زدن تو سرشون که چطور میشه با این ماشین تحریرای آلمانی با این تلق تلقِ دوست داشتنیشون خداحافظی کرد؟ ولی خب دیگه کیه که صفحه های لمسی اونم در ترکیبی متین با پیژامه و گرمای پتو رو به اون تلق تولوقِ نصفه های شب ترجیح بده؟- خب البته نمی تونم اینم نگم که ، من -راستش این سیاره روزای عجیبی رو به خودش دیده ، چه تعداد از سربازهای متحدین و متفقین که شاید به فاصله ی چند صد متر از هم ، با این فکر که آیا هیچوقت ممکنه دوباره عشق و زندگیشون رو ببینن در نهایتِ فردیتِ شکننده شون با مدادهایی خلاصه و کوتاه شروع کردن به نوشتن ، با چهره هایی مصمم و مخدوش از خاک و خون ، از ترس و دلتنگی می نوشتن ، از امید ، از نوزادهای دیده نشده ، و کی می دونه ، شاید اگه می تونستن نامه های اون سمتِ مرزهای خاکی و گلی رو بخونن ، شاید میشد که با این کاغذهای خاکی و جمع و جور ، آغوش ها هم برسن ، شاید نوزادها بهونه ی لبخند میشدن ، کی می دونه.شاید منم یکی از اونایی باشم که با هر کوچ دو دستی می زنم توی سرم ، کوچِ صندوق های پست ، پستچیا ، ماشینای تحریر ، سماور نفتیا ، چراغ سه فیتیله ایا ، دستگاه تلفن زیمنسای مشکی و دوربینای لوبیتل و هزارتا چیز دیگه ای که شاید حتی تاریخ انقضاشون قبل از تاریخ تولیدِ من بوده ، ولی نگاه به این حسِ نوستالژیک به عنوانِ یه نگاهِ صرفا رو به عقب شاید کمی دور از انصاف باشه ، این نگاه ، خیره به عشق و شوقیه که می تونه چه توی گذشته باشه ، چه حال و چه آینده ، و در پیِ این سال ها تنها چیزی که ثابته ، همین گرما و شوق و دلتنگیِ ماییه که کاربرِ این آشغال هایی بودیم که هر روز نمای پررنگ تر و واضح تری به خودشون گرفتن.مامان بزرگِ قشنگم ، ول کنیم اصلا این صفحه ها رو ، شاید الانم دارم برای تو می نویسم و همین الانم دارم به بوی قشنگِ تنت و به فِرِ خودمونیِ پایینِ موهای خاکستری و کوتاهت فکر می کنم ، نگفتم ولی دلم خیلی تنگته ، راستی یادم رفت برات بگم ، من دکتر شدم ، آره می دونم ، طول کشید و نشد که بشی مریضم قربونت برم ، منو ببخش .یه عیدی رو یادم میاد که تحویلِ سالِ نو اورژانس کشیک بودم و سر مریض و یک دستم به سوند ادراری بود و دست دیگه م هم به انتهای مریض ، دلم خیلی گرفته بود و از تو که پنهون نیست داشتم به زمین و زمان توی دلم فحش میدادم که تحویل امسال حتی یه لحظه ام چهره ی عزیزامو ندیدم و نمی دونی وسط اونهمه کار چقد خوشحال شدم و لبام خندیدن وقتی دیدم خونه باهام از سر سفره ی هفت سین ویدئوکال کردن و می تونستم چهره های خندون و گریونشون رو از اون فاصله ببینم و اصلا هم به روی خودشون نیاوردن که دارن دست دیگه ی من و غیره جاتِ دیگه ی اورژانس رو هم می بینن.می دونی؟ شاید عادی باشه برامون دیدنِ این چهره ها و نادیده گرفتنِ فاصله ها از پشتِ این صفحه های خوشرنگ و پرنور ، ولی گاهی فکر کنیم ، چه دلای قشنگ و چه چشمای منتظری تنها با ارزوی یه لحظه از همین چهره ها ، برای همیشه خاموش شدن ، از پشتِ کیلومترها فاصله ، شاید توی یه گودالِ خاکی و نم زده وسطِ معرکه ی یه جنگ میونِ جنازه ها و نیمه جون های دیگه ، شاید میشده توی نورهای گذرا و صدای گلوله های گذرا و فریادها ، چشماشون رو دید که با امید و مصمم داشتن آخرین واژه هاشون رو روی کاغذ می گذاشتن ، برای کسایی که می دونستن دیگه نه صداشونو میشنون و نه چهره هاشون رو می بینن ، شاید از پشتِ بسترِ بیماری توی یک کشورِ غریب و شاید در انتهای یک تصمیمِ اشتباه.از این تصورا نوشتم تا بگم دیدن ، شنیدن ، حتی همین سلام و خدانگهدار گفتنامون ارزشش اونقدری هست که عادی شدنشون دور از انصاف باشه ، حتی اگه قاصدِ گرمیشون همین آشغال های دوست داشتنیِ هرروزمون باشه.روزای عجیب و سختی ان ، روزایی که نمی شه گفت قراره کی بشه دوباره با چرک و کثیفیای شهر آشتی کنیم ولی هیچکسی به خاطرش آسیب نبینه ، ولی اگه راستشو بگم من زندگی می کنم برای همون روز ، برگشتنِ چرکای دوست داشتنی و بی ضرر ، به اینکه شاید دستِ یه غریبه رو توی شهر بگیریم و خیلی ساده از شدنی بودنِ این حقیقتِ ملموس خوشحال شیم.وقتی دوستمو می بینم که بعد از کشیکای بخش عفونی و تا ۱۴ روز بعد که قرنطینه ش تموم شه و دوباره بتونه بره پیش خونواده ش و از توی گوشی چهره هاشونو می بینه و اشکاش میان ، نمی تونم فکرِ این آشغالا رو از ذهنم بیرون کنم ، وقتی پیامای مامانو می خونم که می دونم همه ی این خط ها و کلمه ها رو فقط با یه انگشت تایپ کرده اونم با ادبیاتش که انگار خود فیودور داستایوفسکی برام این واژگان رو نوشته یا وقتی توی ویدئوکال دوربین دوم گوشیش جای صورتش بیشتر موها و پیشونیش رو فقط نشون می دهدوریم ، سختیم ، میونِ سیاره ای که شاید یادمون رفته بود چقدر می تونه مهیب و مرگبار باشه همونطور که سبز و مهربون هم ، ولی اگه از منی که همیشه میونِ کمد و نارنیا و آسیموف و اودیسه و اُلَمپ سرگردون بودم بپرسی ، منی که آرزوم سایبورگ شدنِ همه ی آدما و فرار از این بدنای کربنیه ، بهت می گم که حیات ریشه های زیادی داره ، با کوچ ، با ریشه های جدید ، و توی همه ی این طیفِ الکترومغناطیس بالاخره راه خودشو پیدا می کنه حتی اگه جوونه ی سبز و تازه ای باشه که مجبور باشه یه آسفالتِ خسته رو بشکنه تا به آفتاب برسه ، فرصتِ تکاملش رو میونِ هیچ حصاری از جنسِ ترسِ انقراض از دست نداده ، نمی ده ، چه وقتی که بشر از کبوترهای نامه بر رسید به نوکیا ۶۶۰۰ ، چه وقتی که من دارم چهره ی مامانو از پشتِ کیلومترها روی این صفحه ی پرنور می بینم ، توی هر قدمش بِهت اینو می گم ، تکامل یعنی زندگی و زنده بودن هیچوقت عادی نیستیه تصویر جدید از تکامل ، تکامل شاید چشم های گشادِ من باشه وقتی بابا یه دفعه بی مقدمه ازم می پرسه که ایمان چطور می تونم توی یوتیوب ویدئو بذارم ، و میشه با لبخند و خوشحالی براش ساعت ها از این آشغال ها گفت و بعد از کف کردنِ دهنم بهم خیلی جدی و متفکر بگه که :اینا رو که خودم می دونستم#روایتگرباشپ.ن اول : سایبورگ - Cyborg کوتاه شده ی سایبرنتیک - Cybernetic و ارگانیسم - Organism ، یک موجود با هر دو اجزای ارگانیک و مکانیکیه ، که در مجموع باعث افزایش طول زندگی و کاهش روند زوال و ایجادِ رابط های کاربری موثرتری بین انسان و ماشین و همینطور ایجادِ اعضای قابل تعویض و کاربردی در بدن ، مثل جایگزین کردن سنسورهای شنوایی یا بینایی ، اعضای حرکتی و سایر ارگان هاپ.ن دوم : گفتم بد نباشه اگه پیشنهادهایی که به نظرم میان رو اینجا بیارم و شاید بتونن یادآوری یا کمکی باشن رو اینجا بیارم ، و کی می دونه شایدم باعثِ یه اتفاقِ جدید باشن :1 - با توجه به پاندمی Covid - 19 و علایمی چون تاکی کاردی - افزایش ضربان قلب در واحدِ دقیقه ( که حتی در انواع خفیف این بیماری هم عمومیتش مشاهده میشه ) و همینطور کاهش درصد اشباع اکسیژنِ خون بیماران و کاهش سطح انرژی و فعالیتِ اون ها ، به نظرم میشه از یک روندِ استاندارد برای پایشِ این علایم از طریقِ ساعت های هوشمند ( که قابلیت مانیتور کردنِ این پارامترها رو دارن ) به منظورِ اقدام درمانی و حمایتی زودتر و موثرتر بهره برد و همچنین در انتها به یک مجموعه ی قابل قبول ، وسیع و کاربردی از اطلاعاتِ مرتبط دست پیدا کردبه عنوان یک پزشک و عضوی از کادرِ درمان به Garmin هم ایمیل زدم و گفتم میشه از طریقِ آپگریدهای بعدیشون به Heart Rate Sensorهاشون قابلیت پالس اکسیمتری رو هم اضافه کنن ، که خب در نسل آخرشون حتی ساده ترین مدل ها مثل اسمارت واچ Instinct هم در نسخه ی جدیدشون به پالس اکسی متر مجهز شدنمنی که تجربه ی کار توی محیطی با بیمارانِ کورونایی با حال وخیم رو دارم ، بهتون می گم که موبایل ها خودشون توی این شرایط می تونن عامل عفونت باشن ، و به نظرم ایربادزها و ترکیبشون با دستیارهای صوتی و یا Gesture های حرکتی می تونه واقعا کمک بزرگی باشه و به شخصه امیدوارم نه تنها Heart Rate Sensor ها به ایربادزها برگردن بلکه بهشون سنسورهای پالس اکسی متر هم اضافه بشه / اگه e-sim هم بهشون اضافه بشه که عالی میشه!2 - تولید و سرمایه گذاری بیشتر روی تگ های NFC ، پرداخت های بر پایه ی NFC و حتی OR CODEبرای کاهشِ هرچه بیشتر تماس های فیزیکی در محیط های اداری و اجتماعی که به راحتی از طریق کارت ها با تگ های NFC یا RFID و همینطور دوربین گوشی های هوشمند قابلیت انجام داره که هم گردش مالیِ معقولی رو برای ارائه دهنده ی این سرویس ها فراهم می کنه و هم هزینه ی چاپ و معدوم کردن اسکناس رو کاهش می ده3 - ایجاد سامانه ی جامع ملی بر مبنای کد ملی اشخاص و تجمیع ، ثبت و پایش اطلاعات هر شهروند در یک سامانه ی یگانه ، اعم از اطلاعات شناسنامه ای ، اثر انگشت ، اسکن شبکیه ، سوابق سلامتی و درمانی ، سوابق تحصیلی و آموزشی ، سوابق حقوقی و کیفری ، سفرها و جابه جایی ها ، بانکی و معوقات بانکی ، بیمه ، راهنمایی و رانندگی و ثبت نام های واقعی و اصولی بر پایه ی همین سامانه در ادارات و سرویس های مختلف و استفاده ی ادارات و بیمارستان ها و مراکز دیگر از همین سامانه / که از طریق ترکیب کلیِ این سامانه و سیستم هایی مثل شناسایی از طریق NFC ، مراجعات غیرحضوری و یا سیستم های مشابه نه تنها حجم بی نهایت عظیمی از کاغذبازی ها ، مراجعات و تماس های فیزیکی در کشور کاسته شده بلکه هزینه ی بی سابقه ای هم صرفه جویی میشه و طبیعتا جلوی خیلی از دوباره کاری ها هم گرفته میشه / و بر مبنای همین سیستم تواناییِ مقایسه و مدیریت بهتر و بهینه تر در منابع انسانی فراهم میشه و میشه عدالت بهتری رو بر مبنای سوابق و توانایی ها در سیستم های اداری و دسترسی به امکاناتِ مرتبط فراهم کرد4 - ایجاد سرویس استریم موزیک داخلی که مشابهش در خیلی از کشورها و به شکل بین المللی وجود داره ، و دادن پیشنهادهای مختلفی برای موزیک به شکل شخصی سازی شده بر مبنای انتخاب های قبلیِ کاربر ، جستجوهای وی در این سرویس ، مناسبت ها ، محل جغرافیایی ( تعیین از طریق IP و یا سرویس دهنده ی محلیِ مخابراتی )5 - ما در ایران متاسفانه امکان ثبت نام و استفاده از سیستم های خاص ماهواره ای مبتنی بر GPS برامون امکانش وجود نداره ، به طور مثال خیلی از سیستم های رهیاب مثل انواع دیوایس های گارمین سرویس پیام های اضطراری و SOS شامل مختصات جغرافیایی و ارتفاعشون رو از این طریق دارن اونم در شرایط سخت و اضطراری ، چه در مناطق صعب العبور و یا چه اوقاتی که علایم حیاتی کاربر به شکلی بحرانی و نگران کننده تغییر پیدا می کنه ، میشه این سرویس رو به صورت داخلی و یا حتی محلی آغاز کرد ، چه به شکل پیام های اضراری از سوی کاربر به سرویس دهنده های ضروری مثل سرویس های امدادی و اورژانس و هلال احمر حتی در شرایطی که پوششمخابراتی موجود نیست ، و یا پیام های اورژانسی از طرف سیستم به کاربرها متناسب با شرایط جغرافیاییِ اون ها ( بر مبنای اطلاعات GPS ، IP و یا سرویس دهنده ی محلی مخابرات ) مثل هشدارهای جوی ، و یا اطلاع رسانی ها در مواقع ضروری مثل وقوع بلایای طبیعی6 - بررسی استفاده از مکانیزم یونیزه کردن گازها برای از بین بردن ویروس های و ذرات معلق در هوا در اماکن عمومی ، به شکل استفاده از خطوط انتقال برق ( در حد یک ایده )7 – سرویس های معرفی کتاب در ترکیب با انتشارات فیزیکیِ موجود ، با وفاداری به طبقه بندی و سبک های ادبی و نه عناوینِ محبوب و گاها گیشه ایِ عرف در بازار ، با قابلیت پیشنهادات شخصی سازی شده بر اساس انتخاب های قبلیِ کاربر و یا جستجوهای وی در این سرویس / استفاده از طریق ثبت نام وعضویت و پرداخت هزینه / تحویل نسخه های فیزیکی و نه الکترونیکی از کتب و نشریات در ترکیب با سیستم های قرنطینه ی کتب به مدت کافی و ضدعفونی های ممکنه ، جهت حمایت از انتشارات و اصناف مرتبط و جهت جلوگیری از انزوا و انقراض فرهنگ کتابخوانی8 - ایجاد و حمایت از سرویس های رادیوییِ محلی با بُردِ معقول و همخوان هم با رادیوهای آنالوگ و هم دیجیتال و گوشی های همراه ، با امکانِ مشارکتِ کاربرها در ایجاد و استریمِ محتوا به شکلِ زندهایمان ایزدپناهایمان ایزدپناهWed, 30 Dec 2020 16:34:30 +0330