https://virgool.ir/feed/@rcharsoughiرویا چهارسوقی کارشناسی ارشد مدیریت بازرگانیfa2026-11-12 00:42:13https://files.virgool.ir/upload/users/122802/avatar/IzrldC.pnghttps://virgool.ir/@rcharsoughihttps://virgool.ir/@rcharsoughi/اولین-باری-که-با-پاهام-رو-زمین-راه-رفتم-ta7s088mrf3lسلام ، آیا شما اولین باری که با پاهاتون راه رفتید رو یادتون می یاد؟ حتما این اولین ، توی زندگیتون وجود داشته .شاید شما یادتون نیاد ولی من خیلی خوب یادم میاد .یادمه اون قدیم ندیما ?، والدینم انقدر قربون صدقم می رفتن که راه برو ، ولی چار دست و پا نرو! چرا انقدر پدر و مادرا از بچه ی اولشون انتظار دارن؟ هوم !شاید منم برعکس حرفشونو انجام دادم ، مقاومت می کردم ،ولی بعضی اوقاتم تلاش می کردم ، خوب یادمه کلی افتادم زمین،چقدر زمین خوردم ،هر بار چقدر اذیت می شدم ، ولی مثل یه نیاز فطری از نو شروع می کردم ، اولاش زانوهامو و کف دستام زخم میشد چون تعادل نداشتم ، زمین برای پوست نازک منه ۱۲ ماهه خیلی سخت و خشن بود، مامان بزرگم (روحش شاد باشه)وقتی تلاشای منو دید دوتا کفش جقجقه ای کوچولو گرفت، انقدر خوشگل ونازنازی بودن، عکساش موجوده ، پاپیونم روش داشت ، رنگشونم قرمز بود با خالای مشکی ، وقتی مامانبزرگ کفشا رو پام کرد کنجکاو بودم با هر ضربه ی پام به زمین ، ذوق میکردم از صداشون،انقدر خوب بود که تاتی تاتی دو تا قدم رفتم اون موقع ها دوربین موبایل نبود که اولین باری که پاهام رو زمین راه رفتم رو ثبت کنه ولی من خوب یادمه. من و مامان بزرگم دم درب خونه، منتظر مامان خانوم نشسته بودیم تا از سر کار برگرده،وقتی مامانمو دیدم با لبخند سعی کردم بلند بشم و صدای کفشام براش دربیارم ، چهار تا قدم سریع برداشتم بعد افتادم زمین ،اون لحظه مامانم از خوشحالی ذوق زده شده بود و میخندید، فکر کنم یکی از قشنگ ترین لحظه ی زندگی مامانم این خاطره بود .پ.ن:یادمون نره ما از اول زندگیمون تمرین کردیم تا به تعادل برسیم ، چطوری وقتی بالغ میشیم انقدر از خودمون پر توقع می شیم ؟ قدم های زندگیتو با دوست داشتن و تشویق خودت برای خودت بردار?اون موقعست که تاتی تاتی می ری ،راه میری، می دویپرواز میکنی.#زمین #راه_رفتن #قدم Roya CharsoughiRoya CharsoughiTue, 21 Jan 2020 04:44:13 +0330https://virgool.ir/@rcharsoughi/اولین-ستاره-ای-که-رصد-کردم-inhb07wtwcahسال ۸۵ بود که از طرف مدرسه برای دیدن شهاب باران به اردو رفتیم . تو این اردوها معمولا معلمهای فیزیک فعال ترن. خصوصا معلم ما که در مسابقات نجوم جهانی مقام آورده بود. عظمت وشگفت انگیزی آسمون رو برای اولین بار تو این اردو دیدم انقدر محو ستاره های خوشگل و چشمک زن شده بودم که گردن درد گرفتم، معمولا اولین ستاره ای که بقیه یاد میگیرن ستاره شباهنگه از بس پرنوره ولی من اولین ستاره ای رو که یاد گرفتم کمربند جبار بود که شبیهه یه خطه با سه تا نقطه خیلی کیف کردم به بقیه ی دوستام گفتم میدونی اسم این ستاره چیه و شروع کردم با ذوق و شوق تعریف کردن . متاسفانه من مشرف به دیدن شهاب بارون نشدم و فقط اسم چند تا ستاره رو یاد گرفتم ?چون قانون خونه ی ما این بود که رآس ساعت۱۰ باید خواب باشی و بارش شهاب ها از ساعت ۱۲ شروع شد ، خلاصه که من تو این اردو به عنوان دختری که زودتر از همه خوابید و شهاب بارون رو ندید معروف شدم.پ.ن: اصلا یادم رفته بود که بیننده ی پروپاقرص آسمان شب بودم، چقدر حرفای دوقلوهای صفاریانو دنبال میکردم، چقدر مجله ی دانشمند میخوندم تا اینکه کلاس آقای رضایی رو شرکت کردم ، کل خاطراتم تداعی شدن از انجمن نجوم ، المپیاد نجوم ، تلسکوپ خاک خوردم هیچ اتفاقی تو این دنیا تصادفی و بی دلیل نیست.ما اندیشه هامون رو زندگی می کنیم.Roya CharsoughiRoya CharsoughiSun, 19 Jan 2020 04:38:42 +0330