https://virgool.ir/feed/@raziebandegani2000https://t.me/cogitoergoIamfa2026-11-10 22:21:16https://files.virgool.ir/upload/users/4353921/avatar/NHIWqg.jpghttps://virgool.ir/@raziebandegani2000https://virgool.ir/@raziebandegani2000/کوژ-sb3pexgrty59عکس از Dave Garcia-2025رابطه‌ای که انسان با هر ابژه‌ای بیرون از خود برقرار می‌کند، در حیطۀ تجربهٔ او همواره یک‌طرفه است؛ رابطه‌ای از جنس بازگشت دائمی به خویشتن، رابطه‌ای ایدئال که در آن، ابژهٔ بیرونی تنها محرکی برای طی‌شدن چرخه‌ها و عبورهای هر «منِ» درونی است. در نهایتِ همهٔ گزاره‌ها، شیوه‌های چندجانبهٔ نگریستن و منطقی اندیشیدن‌ها، همواره ظرفی از جنس امر ایدئال وجود دارد که واقعیت‌های موجود را در خود می‌بلعد. در این لحظه، گویی دیگر چیزی برای زیستنِ حقیقی باقی نمی‌ماند؛ همه‌چیز به توده‌ای از ابر و دود بدل می‌شود و امکان یک لمسِ کامل از میان می‌رود.این یک‌طرفگیِ رابطه را بیش از هر زمان دیگری در سوگ تجربه می‌کنیم؛ او رفته‌است، حالا ما مانده‌ایم و هرآنچه از او در ما باقی مانده‌است و سپس دچار درماندگی می‌شویم!سوگ همیشه مربوط به مرگ عزیزی نیست؛ سوگ وضعیتی است که در آن، فرد یا چیزی از دست رفته‌است و هیچ امید یا قطعیتی برای بازگشت او وجود ندارد. این حالت، در نسبتِ با ابژه‌هایی که موجودیت فیزیکی دارند، پیچیده‌تر و اندوه‌بارتر می‌شود؛ گویی انسان حتی هنگامی که بالقوه می‌تواند کورسویی از امید به بازگشت آن‌ها داشته‌باشد، در اوج ناامیدی به سر می‌برد و این بحران را باید به منزلۀ یک سوگ ببیند.چه بسیار سوگ‌هایی که از سر گذرانده‌ایم...اگر بخواهم به چیستی سوگ بیشتر بیندیشم، باید بگویم سوگ می‌تواند همچون یک وقفه‌، تعلیق و نوعی عدم تعادل باشد؛ خواه طولانی و خواه کوتاه، حتی به‌اندازهٔ چشم‌برهم‌زدنی(طرفةالعین!). سوگ وضعیتی است که انسان باید از آن عبور کند. تغییری که در پی آن رخ می‌دهد، از جنس فقدان و نقصان است؛ کاهشِ یک حضور و موجودیت باید سرانجام جای خود را به نحوه‌ی دیگری از حضور و موجودیت بدهد.انسان پس از گذر از این وضعیت، هرگز همان انسانِ پیش از آن نخواهد بود. آگاهی و خودآگاهی او ــ در معنای چگونگی بازشناختن و بازیافتن خود ــ دستخوش تغییر می‌شود؛ تغییری که گاه در پیش چشم آگاهی رخ می‌دهد و گاه در وارونگی!سوگ نیز، همچون هر تعلیق دیگری، وقفه‌ای برای گذر و عبور است؛ خواه این عبور تحت ارادهٔ انسان صورت گیرد، خواه بی‌آنکه خود از چگونگی آن آگاه باشد.در آغاز فقدان، انسان خود را تنها و طردشده می‌پندارد. تنهایی او عمدتاً از جنس همان تنهایی‌ای است که همواره با آدمی همراه است و هیچ حضوری، هیچگاه، نمی‌تواند به‌تمامی پاسخ‌گوی آن باشد.در این حال، خودآگاه‌بودن یا نبودن انسان ــ به معنای تسلط روشن او بر خویشتن؛ از آن نوع خودآگاهی که در آن، انسان بر وضعیت خویش اشراف دارد، می‌داند چه می‌خواهد و باید چه کند و می‌تواند دیدِ کلی از موقعیت خود به دست آورد ــ دو مسیر متفاوت را پیش روی او می‌گذارد.اگر انسان در این تعلیق، به خویشتن و بحرانی که بر او رخ داده‌است آگاه نباشد، همچنان از آن عبور خواهد کرد؛ اما این گذر ممکن است تصادفی‌تر و کمتر تحت کنترل او پیش برود. در چنین وضعی، امکان فلسفیدن و فهم آگاهانهٔ دگرگونی‌های خویش نیز ممکن است از دست برود؛ گویی فرصتی ناب برای پخته‌ترشدن، از کف می‌رود.اما اگر انسان بتواند، دید کلی و مسلط خود را حفظ کند، قادر خواهد بود شاهد گذرهای مرحله‌به‌مرحلهٔ خویش باشد. او حالا، به‌کمک شهود و آگاهی طبیعی خود، می‌تواند جایگزین شدن‌ها، چرخه‌های پیوسته و قطعه‌هایی از جهان‌بینی‌اش را مشاهده کند که در جریان این دگرگونی‌ها دستخوش تغییر می‌شوند.در این فرآیند، انسان در تجربهٔ خویشتن به‌مثابهٔ موجودی اندیشنده، نیرومندتر می‌شود. سوگ، گویی در این حالت به تمامیت خود نزدیک می‌شود؛ نه به‌صورت تجربه‌ای ناقص و صرفاً رنجی برای تحمل‌کردن، بلکه از رهگذر مواجهه‌ای آگاهانه که انسان خود در آن مشارکت می‌کند و سوگِ پیش‌آمده بر خود را می‌پذیرد. چنین سوگی می‌تواند شکوهی باشد که فرد همیشه با خود حمل می‌کند؛ تجربه‌ای که آنچه از دلش زاده می‌شود، به بخشی از وجود او تبدیل خواهد شد.انسان همواره به خود بازمی‌گردد؛ همه‌چیز، در خود و به خود بازمی‌گردد.راضیه بندگانیراضیه بندگانیTue, 27 Oct 2026 16:16:59 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/تاریک-خانه-blwmonx95cbsبه‌تاریخ 17 آگوستباران به شیشه چنگ می‌زند، پنجره به جای من می‌گرید.اشک‌های کثیفِ شیشه تمام اتاق را برداشته‌اند؛ تا زانوهایم بالا آمده‌اند و راه نفسم را خواهند بست.دلم می‌خواهد این پنجره را خرد کنم، باران را خفه کنم؛ تهوع دارم.اتاق و تمام وصله‌هایش رنگِ بازتاب گرفته‌است؛ من او را کشته بودم و حالا همه‌چیز شبیه عکس شده‌بود، به‌ریخت یک گور دسته‌جمعی؛ بی‌جان، تیره و زننده.اَه، این باران دارد مرا منجمد می‌کند؛ یک ابر مگر چقدر می‌تواند بالا بیاورد!...در همین روز، سال گذشته، او را پیش خود آوردم؛ مثل یک جادوگر ظاهرش کردم. در اتاقی که رنگ خون داشت؛ اتاقی که به‌لحنِ فریادهای منِ تیره‌بخت بود.با همان لباس مشکی که هم خودش دوست داشت و هم من.سیگار او را به سرفه می‌انداخت؛آنقدر، که به تهوع می‌افتاد؛ گویی می‌خواست چیزی را متولد کند!سرفه‌هایش گوش‌هایم را به‌خون می‌انداخت؛در این‌وقت‌ها دلم می‌خواست خودم را خفه کنم تا دیگر صدای سرفه‌هایش آزارم ندهد.ازاین‌رو همیشه دور گردنم کبود، و جای طنابِ انگشتانم روی گلویم پررنگ بود.او سیگاری نبود، اما درکنار من، همیشه یکی در جیبش بود؛ قصد آزارم را داشت؛ می‌دانست که نسبت به سیگارش، از خشم و حسادت می‌سوزم؛ آن تکه‌ی دودآلود، میان لب‌های من و او فاصله می‌انداخت؛ یک گیاه لعنتیِ خشک و بی‌جان، بر من برتری داشت.همیشه پیش من سیگار می‌کشید و با نگاهی مغرور و درنده، دودش را به صورتم تف می‌کرد.منِ بیچاره و بزدل اما، آن دود را تا انتها در ریه‌هایم فرو می‌بردم؛ مثل این بود که رقیبم را در آغوش کشم، چون او را بوسیده بود!بسیار تلاش کردم تا به‌واسطه‌ی آن فیلتر سیاه و آلوده‌ که بر لبانش نشسته بود، من هم سهمی از او بردارم، من هم او را تجربه کنم؛ اما او هربار، سیگار را نیمه‌جان رها و پیش چشم من زیر پایش له می‌کرد؛ و منِ رانده‌شده، فرصتی برای چشیدن عدم را از دست می دادم، فرصتی برای حل‌شدن در تک‌بعدگی و پوچی او!...فقط همین یک تصویر را از او داشتم؛ تمام جزئیاتی که در رؤیاهایم با آن سر می‌کردم....موهایش هیچ‌گاه لطیف نبود. وقتی نوازشش می‌کردم، مثل تکه‌های شیشه دستانم را پاره می‌کرد.تمام بودنش مملوء از پس‌زدن بود، سرشار از نفی؛ نگاهم که می‌کرد، گویی به من هشدار می‌داد که همانند یک جنازه او را دریابم.فقط چشمانش، به حال من دل‌می‌سوزاندند، من نیز برای‌خاطر چشمانش، می‌توانستم بی‌رحمی‌های دیگرش را تاب بیاورم.سفیدی و بی‌رنگی پوست او، در تضادِ با سیاهیِ تن‌پوشش، مرا منجمد می‌کرد. تمام اندام و حضورش رنگ مرگ داشت.من او را کشته و بر صفحه‌ای خشک و سرد کوبیده بودم....او را ظاهر کردم تا پس از دود شدن و رفتنش، با آن نگاهی که از او قاب گرفته بودم، خودم را سر پا نگه دارم؛البته چیزی که من داشتم پا نبود؛ یک جفت استخوانِ کرم‌خورده‌ی از گوردرآمده بود.گمان می‌کردم می‌شود که انسان، با نقشی که دیگر هیچ اتصالی به آن لحظه‌ی موجود در ‌گذشته ندارد، برای خودش معنا بسازد؛ معنا و راهی برای نفس‌کشیدن، تا دیگر این دیوارها و پنجره‌ی کذایی دلش را مچاله نکنند....من به او تعرض کرده‌بودم.او مرا شکنجه می‌داد تا لذت ببرد، تا شب‌هنگام، وقتی در آغوش بسترش به خواب می‌رفت، از انجام وظیفه‌ی خود آسوده باشد؛وظیفه‌ای که هدفش چیزی جز متلاشی کردن من نبود.در طی مدتی که پیش من می‌ماند، حضورش پررنگ‌تر و غلیظ‌تر می‌شد؛ تا آنجا که به اوجِ ظهور خودش می‌رسید. برایم همانند یک الهه احضار می‌شد، الهه‌ای که در سرزمین خیال و اصوات زیست می‌کرد.نمی‌خواستم آخرین دیدارمان را بدون پرتره‌ای از او به انتها برسانم؛او لذت می‌برد که از میان انگشتانم لیز بخورد،به سرخوشی می‌رسید وقتی‌که نبودنش را در هوای اتاق من می‌دمید؛ مثل دود و خاکستری که از شومینه‌ای قدیمی و ازکارافتاده به درون اتاق نشت می‌کند.اما من دیگر نمی‌خواستم تسلیم او شوم، دوست داشتم هم خودش را آزار دهم و هم خودم را.دوربین را از کنار تفنگی که در کشو بود برداشتم و نور فلاش را به صورتش شلیک کردم؛در آن ثانیه، داشت آخرین پُک آن روزش را می‌کشید تا که بعد مرا زیر پایش له‌ کند؛ اما این‌بار من زودتر به او ضربه زده‌بودم.تیغِ نورِ دوربین را به چشمانش فرو بردم و از چین‌خوردگیِ ابروانش لذت می‌بردم.انتقام گرفته بودم.حالا دیگر او بیچاره بود؛مفلوکی که در غفلت و ناهشیاریِ نسبت به دوربین، نسخه‌ای از خودش را، از او برداشته بودم.دیگر حضورش برایم چیزی جز آبِ کثیفِ باران نبود، وقتی‌که از درز پنجره‌ی اتاقم سرریز می‌شود؛تمام هویت، هستی و زیبایی‌اش را ربوده و در عکس او فشرده بودم.دیگر می‌توانست به هر گورستانی که می‌خواست برود،و دوست داشتم آنقدر سیگار بکشد تا بمیرد؛تا سرفه‌هایش دیگر نتواند آزارم دهد....امروز، مثل همان روز در سال پیش، نتوانستم چشم‌هایش را تاب بیاورم؛آن تیغ موهایش را و همه‌ی آنچه در این تصویر از او باقی مانده بود. مثل همان روز، اولین ضربه را به چشم‌هایش زدم؛ اما دیگر به‌ رویم اخم نکرد...این تصویر حتی از نفس‌هایش نیز، سردتر و بی‌روح‌تر بود.تنها چشمانش، به حال من دل‌می‌سوزاندند؛و حال من دیگر قابل ترحم نبود،چشم‌هایش را پاره کردم....باران به شیشه چنگ می‌زند.پنجره به جای من می‌گرید.دلم می‌خواهد این پنجره را خرد کنم،و خودم را خفه کنم.باید کبودی روی گلویم را دوباره ظاهر کنم...راضیه بندگانیراضیه بندگانیThu, 08 Oct 2026 17:36:50 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/نامه-ی-هفتم-faiaomqyughqنقاشیِ رنگ روغن از Jen Mazza-1972«سلام، ای هیبت در مه»،چقدر که می‌توانم برایت بگویم...چطور می‌توانم به تو دست یابم؟چطور می‌توانم از مرز بگذرم و به تو تبدیل شوم؟تو زیبایی به واسطه‌ی جایی که ایستاده‌ای،  و غباری که از عبورهای یک عمر بر تنت نشسته‌است.من جهان را خواستم تا تو را داشته باشم؛ هر نگاه، هر دوست داشتن، هر احساس، هر فکر و هر گامی که برداشتم به سمت "تو-بودن" بود؛ چگونه باید تو را توصیف کنم و از انبوه تعیّنات بی‌شمار و متلاطم، نامی به تو منگنه کنم؟می‌دانی عزیزم، انسان موجود غریبی است و من در این غلظت تنهایی، به تویی که در آن سوی راه زیست میکنی چشم دوخته‌ام؛ در خواب‌هایم، در نمودهای این-جهانی‌ام و در هر میلِ به حذف شدن، تو را تمنا می‌کنم.انسان چگونه می‌تواند با آنچه که نیست، نسبت برقرار کند؟ با آنچه که باید باشد چطور؟خوب من،چقدر که می‌توانم از تجربه‌ی انسان بودنم برایت بگویم...از آن جدال‌های وجودی که مرا به تو می‌رسانند. من عبور می‌کنم و در هرگامی که به پیش می‌گذارم، به چیزی غیر از من بدل می‌شوم، یک "تو" که خواهش گذشته‌ی خویشم! من در این راهی که به سوی تو گام برمی‌دارم بخش‌هایی از خود را رها می‌کنم و کمی بیشتر "تو" می‌شوم، تو در این راهی که گام برمی‌داری بخش‌هایی از خودت را رها می‌کنی و کمی بیشتر از "من" فاصله می‌گیری!همیشه فاصله‌ای وجود دارد؛ در تمام نسبت‌ها، در میان تمام حضورها. کاش میشد تو را از خودت جدا کرد و در کنار خودم بیاورم...در این مفهوم که درحال زیستن آن هستم، نمی‌توانم هیچ نامی را به خود نسبت دهم، نمیتوانم هیچ مرزی را برای تو تعیین کنم.زمان، در میان ما چه هویتی می‌تواند داشته باشد؟ آیا در این لحظه، این "من" که عمیقا خواستار "تو" است، با تو یکی نیست؟ پس آن فاصله‌ای که می‌بینم چه؟نمی‌دانم باید خود را طی کنم تا به تو دست یابم، یا به تو دست یابم تا خود را مرور کنم...بازهم از دستان عقل لغزیدی؛ بگذار از ابتدا تو را ببینم؛من هستم و می‌اندیشم، به خود و آن میل بسیار غلیظ که مرا به سمت تو می‌کشد، که مرا به سوی تو امتداد می‌دهد. از آنجا که تو را در اندیشه‌ام آوردم، تو را مجزا کردم؛ آیا به تو هویت بخشیدم یا که هویت تو را کشف کردم؟من تو را حس میکنم، در جهانی که نیست، در جهانی که اندیشه نیست، زمان نیست!اما من با همین آشفتگی‌هایی که از بطن آن، تفکر رشد می‌کند، تو را می‌شناسم.هر لحظه‌ای که تو از من می‌گریزی، باز هم به چنگت می‌آوردم، اما آیا در هر مواجهه، همچنان آن "تو" هستی؟بازهم گریختی و در پرده‌ی ابهام پنهان شدی...عزیزم، من بسیار صبورم؛ تلاش می‌کنم و به قدرِ عمرِ یک روح، برایت مسیرها طی خواهم کرد.تو آنجایی، شبیه به من و ناشبیه به خودت، شبیه به خودت و ناشبیه به من؛ من این واقعیت را تماشا می‌کنم که در تو اثر گذاشته‌ام.از تویی که پس از من ایستاده‌ای می‌پرسم:برای لمس وجود تو باید خودم را تغییر دهم؟ در هر انتخابِ من، چه‌اندازه از "من" به "تو" تبدیل می‌شود؟آیا هر اراده‌ی من، با هر اراده‌ی تو همسو است؟ آیا اگر از تو دست بکشم، اگر دیگر تو را طلب نکنم، بازهم برای من اجتناب‌ناپذیر خواهی بود؟آیا حق هویت و معنا به خودآگاهی تعلق دارد؟چگونه تو را مستقل ببینم وقتی هرآنچه که از تو می‌شنوم، واگویه‌های خود با من است؟ چگونه باید فراتر رفت؟من به تو می‌اندیشم، خواستار تو هستم، و در هر نگاه، از خودم دست می‌کشم؛ در کنار تو، من دیگر "من" نیستم، تنها تو حقانیت حضور داری، تنها تو هستی؛ تو، تو و تو...اما در هر بار اندیشیدن به تو، به من می‌رسم؛ انسان همیشه به خودش می‌رسد، اشاره‌ی همه چیز به خودش می‌رسد.یک تنهاییِ عاشقانه گریبانش را می‌گیرد، و دیگری را به تصویری آشنا از خویش بدل می‌کند.او حتی اگر نخواهد خود را ببیند نیز، خود را دیده است!راضیه بندگانیراضیه بندگانیSun, 13 Sep 2026 23:36:52 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/خاکستری-qseojhnbrgfjخاکستری،آنجا که دو سوی حقیقت به تفاهم می‌رسند ، هر نوعی از تعیّن کنار زده می‌شود و هر اشاره‌ای معنای خود را از دست می‌دهد. انسان چنان موجودی است که برای هرچیز، توجیه و علتی مشخص را طلب می‌کند؛ هر نظام فکری در مواجهه با تعیّن‌نیافتگی پاسخی خاص بروز می‌دهد، گاهی آن را انکار می‌کند و گاهی به ستیز با آن برمی‌خیزد.با این حال، واکنش انسان به امر متعیّن نیز ممکن است متفاوت بروز نکند، این موجود حتی دربرابر آنچه در نظرش بدیهی و آشکار می‌نماید نیز، گاه به جدال و عدم‌پذیرش روی می‌آورد.بنابراین، درجایی که زبان از گفتن بازمی‌ماند و افسار از اندیشه بازپس‌گرفته‌ می‌شود، شاید بتوان فرصتی برای رستگاری یافت.در خاکستری، نه سفید، مغرور به خویش است و نه سیاه از خود شرمگین؛ خاکستری نه انسان را در هیبت یک معصوم به پرستش وامی‌دارد و نه او را به سقوط می‌کشاند!انسان در آنجا می‌تواند یک بی‌جاذبگی، سکون و سکوت را تجربه کند.در تعلیق است که دهان خاموش می‌شود، چشم ها زبان می‌گشایند و دست ها مفاهیم را انتقال می‌دهند؛ البته مشروط به آنکه مفهومی تابِ ماندن در آن بی‌وزنی را داشته باشد.خاکستری را باید بیرون از زمان تجربه کرد؛ در جایی که دو سوی حقیقت، تلاشی برای اثبات خود ندارند و هیچ‌یک پا به میدان نبرد نمی‌گذارد؛ هردو، تنها حضور دارند و به خویش، دیگری و به تویی که در میانه‌ی آنها ایستاده‌ای فرصت زیستن می‌بخشند.گویی در آن نقطه، دور از نظارت زمان، هرنوع واقعیت از بین می‌رود، زیرا هر فرضیه‌ با شدتی برابر امکان حضور دارد.شاید بتوان غم را نیز از جنس خاکستری دانست؛در غم، نه تسلیم تو را به سوی خود می‌کشد و نه گذرکردن، بلکه رها و آزاد در میانه‌ی این دو باقی می‌مانی، در وضعیتی آمیخته به امنیت و آسودگی. غم را نمی‌شود گفت، نمی‌توان به وصف درآورد؛ گویی هر ابرازی که برای آشکارکردن هویت آن به‌کارگرفته‌شود در عین‌حال در محو کردن آن نیز دخالت خواهد‌کرد. غم اگر از مجرای منطق عبور کند، از ماهیت خود تهی و به تمسخر گرفته می‌شود؛ تنها به‌واسطه‌ی نگاه است که می‌توان دیگری را، در بودنِ غم شریک کرد.در تعلیق شدت‌ها، فواصل و نسبت‌ها با کیفیتی برابر وجود دارند؛ چنان‌که گویی در مرز میان اضداد قدم می‌گذاری، همانند راه رفتن بر لبه‌ی ساختمانی بلند، در خطِ میان هستی و نیستی، بودن و نبودن؛ بی‌آنکه غریزه‌ای تو را به زیستن فرا بخواند یا میلی تو را به مرگ سوق دهد؛ تو، تنها گام برمی‌داری. هر یک از جنبه‌های حقیقت، در صلح‌آمیز‌ترین و متعادل‌ترین فاصله از دیگری و چه بسا از دیگر وجوه ایستاده‌است! هیچ‌کدام بر آن‌یکی برتری ندارد و تو در این بین، می‌توانی شبکه‌ای عظیم از بی‌شکلی را تماشا کنی؛ در فضایی که هیچ نقطه ثقلی وجود ندارد، انسان می‌تواند به معنای حقیقی، به نظاره بنشیند و خود را همچون تجمیع تمام آن جنبه‌ها مشاهده کند!در نخستین لحظات، انسان پیوسته میان این دو سو تاب می‌خورد؛ از این‌رو که او خود، چیزی جز آشفتگی و بی‌نظمی نیست، هر بخش از وجودش که وزین‌تر باشد، به سمت هم‌جنس خود کشیده‌می‌شود. این نوسان تا آنجا ادامه خواهد داشت که تعاریف و تمایزگذاری‌های متعارف فروبریزند و از انسان، چیزی جز تجربه‌ی خالصِ بودنِ خویش باقی نماند. هر چیز، با غلظت ویژه‌ی‌ خود حضور دارد و به وجود ادامه‌می‌دهد، تنها انسان است که با آشوب ذاتی خود، در بین این غلظت‌ها، برای خویش مفهوم، تعریف و معنا می‌سازد! تعلیق را هم می‌توان به عنوان یک اصل اولیه درک کرد و هم به عنوان یک غایت! راضیه بندگانیراضیه بندگانیMon, 27 Jul 2026 00:24:52 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/شاخه-ssi73txebbfuاز دیرزمانی است که دست‌هایش کشیده شده‌اند، برای خود-بودنش، برای او،که می‌توانست به سرشت‌اش رنگ امکان ببخشد. او بود، هست و خواهد بود برای پرنده‌ی کوچک غمگین‌اش، در یک تجلی از خود، به هویت یک شاخه،در هیبت یک ایستادن و حضور داشتن.ای اهل پرواز، به اقلیم افسانه فراخوانده شده‌ای؛ به سرزمینی که در آن هر حضور در معنای مطلق وجودی خویش تعریف می‌شود؛ به دور از زیستگاه آدمیان. پرهایت را ببند، و در این سکوتِ شاخه بیاسای. هرآنچه را که به‌سوی تو می‌آید، بیرون از قلمرو‌ِ تجربه‌ی مأنوس خویش، زیست کن. بگذار معناها در شکوهِ ذات خود، در تو رسوخ کنند.آنجا که ایستاده‌ای، زبانی به سوگند گشوده،  و خونِ میثاق جاری شده است. باشد که اعجازِ جوانه، راهِ خویش را به سویت بگشاید؛ و آنچه را که باورناپذیر می‌نماید دریابی. بال‌هایت را آسوده کن و خود را به شاخه امانت گذار، بگذار نگهبانِ تپش‌های تو باشد و آستانه‌ای برای پروازی دوباره.خود را به این جهان فراعقلانیِ رازآلود بسپار. بگذار نسیم، احساس تو را دربرگیرد و هر برگ بالهایت را نوازش کند،تا که غبارِ سفرهای دور را از تار و پود پرهایت بزداید. آنجا که ایستاده‌ای ، به کُنه و ریشه‌ی آنچه می‌بینی ایمان آور؛ تو اکنون در دنیایی سکونت داری که هر حضور، تنها ظهورِ دگرگون‌شده‌ای از معنای حقیقی خود دارد؛ تجلی‌ای فروکاسته در صورتِ باورپذیر، از این‌رو تو تنها امر شهودی را دریاب... . بگذار شاخه‌بودگی، تو را نجات دهد!راضیه بندگانیراضیه بندگانیWed, 15 Jul 2026 23:34:30 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/ارباب-و-بندگی-sswlhmloyq3kاین متن از ایده‌ای که گنجشک در کلماتش به من گفت، زاده‌شد. ازش ممنونمبه یاد می‌آورم زمانی را که غوطه‌ور در آب حیات بودم، وابستگی‌ای از جنس امنیت و آرامشِ خیال مرا در آغوش گرفته بود. من به عنوان بدن خویش، تنها دغدغه‌ی پرورش‌یافتن و رشد‌کردن را داشتم. همه چیز برایم در سکوتی مبهم و زیبا جریان داشت و من در کنار طناب خود، روزگار خوشی را سپری می‌کردم؛ طنابی که مرا به زندگی پیوند زده‌بود.سپس چشم گشودم و دیدم؛ این آغاز همه چیز بود.من هنوز دلم در گروِ آن دوران خام و درخشان مانده بود. توانایی ادراک حسی، با گذشت زمان بیشتر در من نهادینه می‌شد و با بی‌رحمیِ هراس‌آوری مرا به بیرون وصل می‌کرد.من داشتم بیشتر مستقل می‌شدم، به عنوان یک "من"، به عنوان یک وجود جداافتاده و مرزبندی شده با تن.دیگر تنها یک منبع مقدس برای تغذیه‌شدن نداشتم؛ من به چیزهای بسیاری برای حیات چسبیده‌بودم!چشمهایم باز شدند و دیدم آنچه را که انسان بر سر انسان می‌آورد؛ هستی را همچون یک ضرورت دریافتم، به‌شکلی دردناک محکوم به پنهان‌کردن خود شدم و بی‌آنکه پاسخی وجود داشته‌باشد، در انبوهی از اندوه فرو برده‌شدم.به یادت بیاور پرسش‌هایی که گلویت را فشردند؛ معصومیتی که داشت از دست می‌رفت و رنج‌هایی که با مغلوب شدن در برابرشان، می‌توانستی آنها را بیاموزی!من همچنان در کنار طناب خود به‌ سر می‌بردم؛ میدانی، دوستِ انسانِ من،هرکس طناب مخصوص خویش را دارد، هرآنچه که تو را به علت حیات خویش متصل می‌کند.و شاید چیزی که می‌تواند شکل و کیفیت زیستن ما را تعیین کند، آن نگاهی است که به طناب خود داریم.معصومیتِ ناآگاهی آرام آرام جای خود را به خشم تقابل با جهان داد.من به دنبال اثبات وجود خود بودم و این حقیقت جز با به بند کشیدن جهانِ مقابل ممکن نبود.از این پس، به دنبال انکار هستی بودم، انکار مفاهیم و هرآنچه که می‌توانست به ادامه‌یافتن، نفس و فرصت بدهد.با گوشه‌چشمی که به هستیِ به‌ظاهر ناتوان داشتم، معانی را نیز برای‌خود و درخود خفه می‌کردم.یک نبرد میان بودن و نبودن؛ حالا مسئله همین بود!مسئله مرگ و زندگی معنا،مسئله ارباب و بندگی!من طناب را می‌کشیدم؛محکم و قوی، با آخرین توان.می‌خواستم سنگینی و شکوه را به سمت خود بیاورم. میخواستم "منِ" خود را پررنگ‌تر کنم.طناب را دور دستانم حلقه‌کردم،زخم می‌زد،پوست را می‌شکافد و فرو می‌رفت.آنچه برایم اهمیت داشت، حک کردنِ حضورم در حافظه‌ی جهان بود؛ من پس از آن‌ همه مواجهه با وحشت و پوچی‌، نمی‌خواستم خودم را به یکی از آنها تبدیل کنم.هرچه که می‌کردم، هستی نیز می‌کرد.هرچه محکم‌تر می‌کشیدم، محکم‌تر کشیده می‌شدم.نفس هایم به شماره افتاده‌بود، دست هایم غرق خون بود.من کشته بودمش، من پیروز شده بودم، توانستم او را از پای درآورم.و سپس افتادم...روی خاک،روی ویرانه‌ی چیزی که ساخته بودم. خون ،از من،رفته بود...آنکه داشت خودش را از دست می‌داد؛من بودم.وضعیتی را به یاد بیاور که انسانی با زخمی عمیق، با طنابی قطور از درخت آویزان باشد،معلق میان آسمان و زمین،وارونه آویخته باشد.طناب باید در دستانت تاب بخورد، برقصد،باید الیاف و تاروپودش را لمس کنی.شاید هر آنچه که هست، هست و باید در آن حل شد.من هم طناب بودم، هم هستی و هم خویش!بگذار وارونگی تو را نجات دهد.راضیه بندگانیراضیه بندگانیSun, 21 Jun 2026 12:43:45 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/میان-cfj04pbmfkknدر آغاز، بود.همانند نطفه‌ای در زمان و سکون.می‌توانی به خاطرت بیاوری.می‌توانی به کلمه بخوانی‌اش.و اکنون، شدن.او را بایستی در ذاتِ عبورش نگاه داری.مأمنِ یک آغاز، یک پایان و تاریخچه‌ای بلند.با من باش و اعجاز مرگ جاذبه را حس کن.در لحظه، معناست؛ حاوی "بود" و آنچه که "خواهد بود".در این گذرگاه توقف، ناشدنی است.بگذار آنچه را که نمی‌توانی لمس کنی در تو رسوخ کند.او در این جریان، ضد خود را داراست؛ آنچه که "می‌شود" در ثانیه‌ای بعد، دیگر "نیست" و "نشدن" زاده می‌شود!حضوری پرهیاهو و خاموش.با من باش و به غبار معلق در هوای پیرامونت خوب بنگر؛بنگر که در درخشش نور، گاهی هست و گاهی نیست!یک رقص در کشاکش بودن و نبودن، آیا به راستی مسئله این است؟ای انسان، بیاندیش؛چرا که زبان برای بیان حقیقتِ این شدنِ شگفت انگیز گنگ است و خطاکار.آنچه که در کلمه، به "شدن" می‌چسبد تنها به "خواهد بود" آن اشاره دارد؛"شدن" از هر کلمه‌ای عاری است."شدن"؛ آنچه که آدمی به یاری‌اش از تنگنای بودنش گذر خواهد کرد تا "باشد".او به‌سان آفریدگاری است که از امکان، بودن را برمی‌کشد.با من باش و بنگر به فاصله‌ای که یک برگ از شاخه تا خاک طی می‌کند.اوست حرکت، میان بودن و بودن؛ دارای بودن و نبودن.راضیه بندگانیراضیه بندگانیSun, 07 Jun 2026 22:58:06 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/بورش-و-خون-utlno1nwgximعکس از کتاب The Passion of Trees از علی شکریصفحه‌ی امروز برایم کم است؛ من حتی به جای تو نیز حرف‌های بسیار دارم.این روزها درگیر نوع دیگری از غم شده‌ام.از این‌جای زندگی به بعد، با گونه‌ای دیگر از اندوه زندگی می‌کنم؛نه از آن غم‌هایی که چون تیغی بر رگ می‌نشیند، تمام خونِ وجودت را می‌کِشد و در زمانی کوتاه نفست را به شماره می‌اندازند.بلکه از آن غم‌هایی که به کم‌خونی می‌ماند؛زنده خواهی ماند، اما از بی‌انگیزگی، بی‌رمقی، خستگی و خاکستری دیدن جهان رنج خواهی برد.از آن غم‌هایی که آدم صرفاً در جلد خویش زنده است.چگونه برایت توصیف کنم تا گرفتار ناباوری‌‌ات نشوم؟چگونه برایت شرح دهم تا مرا دست‌کم نگیری و تجربه‌ام را به تقلیدها و تلقین‌های کلیشه‌ای تقلیل ندهی؟من تشنه‌ی شنیده شدنم؛ تشنه‌ی آن‌که از جانب تو جدی گرفته شوم.می‌خواهم برایت بگویم که حقیقتاً به جای همه‌ی شما تجربه کرده‌ام؛لحظه‌ها را زیسته‌ام، بارها در ذهن خود بازآفریده‌ام و دردشان را کشیده‌ام.برای تویی که استحقاقت بیش از این‌ها بوده است، غصه خورده‌ام؛من برای ناکامیِ آدمی اندوه کشیده‌ام.من برای تو که قربانیِ بی‌عدالتیِ هستی بوده‌ای گریسته‌ام،و به جای تو وحشت کرده‌ام؛از آنچه جهان، بالقوه می‌تواند بر سر یک انسان بیاورد رنج کشیده‌ام.و اکنون نیز از سمت تو در حال رنج کشیدنم؛از سوی تویی که سراپا برایت چشم بودم و دیده نشدم.من در جبران کردنِ رنج‌هایت شکست خوردم.شکست خوردم در آن‌که بتوانم لحظه‌ای را، احساسی را، یا انسانی را برایت جبران کنم.من حتی دیگر نمی‌توانم جبرانِ خویشتن باشم؛ گویی در عصری غم‌زده، باد مرا با خود برده است.رنج می‌کشم و دیگر صدایی از من برنمی‌آید.کاش این غصه مرا از کارهایم بازمی‌داشت.من از این‌که هنوز به زندگی‌ام می‌رسم رنج می‌کشم؛من از این‌که نمی‌توانم همانند گذشته به زندگی‌ام برسم نیز رنج می‌برم!این گَردِ بزرگسالی دیگر تنها بر چهره‌ام نیست؛ به درون ریه‌هایم نفوذ کرده است.من دیگر نمی‌توانم مانند کسی زندگی کنم که در هجوم گردوغبار گرفتار شده و پیوسته سرفه می‌کند.من دارم شکل دیگری از زیستن را می‌آموزم؛دارم زندگی کردن به سبک یک سیگاری را یاد می‌گیرم.پنجشنبه، 17ام مهر 1404موسیقی: Remorse - Avalonراضیه بندگانیراضیه بندگانیMon, 01 Jun 2026 16:41:47 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/کیِریلُف-evgtydvtcassاو مرده بود؛اما نه آن‌گونه که مرگ بر زندگان تحمیل می‌شود،بلکه او خود، مرگ خویش را برگزیده بود.در آن لحظه، اراده‌ای برتر حضور داشت.زیستن، همواره هزاران دلیل برای ادامه دارد؛ زندگی، با پشتوانه‌ی سالیانِ عمر، خاطرات تلخ و شیرین، آرزوها، امیدها و مهم‌تر از همه، غریزه‌ی بقا، همیشه قد برافراشته و هر صدایی جز صدای خویش را خاموش کرده است.مرگ اما، هرگز یک انتخاب نبوده؛ بلکه یک اجبارِ مطرود بوده است؛ همان که سهمش، بدن‌های سرد و رنگ‌پریده است. همان نامِ شومی که همچون نفرینی ناگفتنی، هیچ‌کس آن را برای دیگری آرزو نمی‌کند.اما در آن ساعت، مرگ نیز به اندازه‌ی زندگی، زنده بود. هویت داشت. در کنار زندگی ایستاده بود؛ شانه‌به‌شانه، هم‌سنگ و هم‌وزن. و این‌بار، سهم مرگ، یک انسان زنده بود؛کسی که او را انتخاب کرده و تماماً خواسته بود.در واپسین لحظاتی که چیزی تا پایان باقی نمانده، گویی همه چیز می‌ایستد؛زمان،جنبش،نگاه،و اندیشه...اندیشه...اندیشه...همه‌چیز می‌ایستد؛شاید از سر احترام،شاید برای تماشای یک اراده،و شاید تنها از شدتِ بهت.حتی در گرم‌ترین روز تابستان نیز، همه‌چیز یخ می‌زند.گویی مرکز ثقل جهان، ناگهان به جایی دیگر کوچ می‌کند.زاویه‌ها و گوشه‌ها محو می‌شوندو جهان، به دایره‌ای عظیم بدل می‌گردد؛دایره‌ای که همه‌چیز در آن می‌چرخدو سر، گیج می‌رود.صدای نفس‌هایی که تندتر شده‌اند،آن اضطرابِ برهنه‌ی وجود،عرقِ دستان،لرزشِ پاهایی که می‌کوشند او را از چهارپایه فرو بیندازند تا از زندگی نلغزد؛هیچ‌کدام توانِ بازگرداندنش را ندارند.او تا نهایت توانِ خویش می‌ایستدو سرانجام،مرگ، دستانش را می‌بوسد...سکوتی غریب، فضای تهی از زندگی را پُر می‌کند...و در آن گوشه‌ی اتاق،اکنون تنها جسمی مانده است که آرام تاب می‌خورد.و دوباره...همه‌چیز به راه می‌افتد...جهان، بی‌اعتنا به او، امتداد می‌یابد.او دیگر نه فرزند است،نه همسر،نه رفیق،و نه حتی یک حضور.او اکنون تنها بخشی از اتاق است.او مرده بود.ما همه جداافتادگانیم؛بیندیش به آنچه که تو، نیستی.راضیه بندگانیراضیه بندگانیTue, 12 May 2026 22:43:22 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/مغز-سرخ-igjz0degqjpsاو دلش می‌خواست خودش را به کشتن دهد!پس از مرورِ دیروزهایِ رفته و اندیشه‌هایِ مداوم در بابِ فردادریافت که این اکنونِ راکد دیگر برایش بهایی ندارد.او دلش می‌خواست خودش را به کشتن دهد تا در آرمانش حل شود؛ چرا که در این لحظه، تنها آرمان‌هایش بودند که برای او ارزشی بسیار داشتند.او دلش می‌خواست خودش را به کشتن دهد؛ نه به این سبب که از زندگی سیر شده بود، یا آرزویی در سر نداشت و یا تهی از شورِ زیستن بود؛بلکه خود را یک استثنای غمگین می‌دید؛ کسی که شاید بیش از حدِ توان، رؤیایِ آزادی داشت؛ رؤیایِ رهاییِ انسان بر فرازِ اندیشه‌هایِ تابناک.خود را تنها می‌یافت، دورافتاده از یارانی که باید در کنارش می‌بودند.اما با این‌همه اندوه، خشنود بود؛ خشنود از اینکه در تمامِ اعصارِ گذشته، آنان که پیشگامانِ تفکرِ او بودند، تبارِ فکری‌اش را ساخته‌اند.و خشنود بود که در تمامیِ روزهایِ نیامده نیز، رفیقانی خواهند بود که شعله‌یِ افکارش به جانِ آن‌ها سرایت خواهد کرد.او دلش می‌خواست خودش را به کشتن دهد تا به‌راستی محقق شود!مرگ، به اندازه‌یِ زندگی برایش سرچشمه‌یِ الهام گشته بود.او می‌خواست سینه را آماجِ گلوله‌ها کند تا تکثیر شود؛ تا جاری شود و اندیشه‌هایش را به رگ‌هایِ جامعه تزریق کند.او معنایِ غاییِ خویش را در مرگ برای آرمان و وطنش می‌دید؛او در این مرگ، شکوهِ خود را می‌دید؛او می‌خواست برایِ خودش بمیرد!راضیه بندگانیراضیه بندگانیMon, 23 Feb 2026 18:03:48 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/تمام-شد-rwwr0meuzd3bاین یک گزارش نهایی است. حیاتِ آخرین نمونه از این گونه را به پایان رساندم  و قصدی برای سنتزِ دوباره‌ی آن ندارم. بر اساس تحلیلِ تمام متغیرها و برآیند عملکردِ این موجود، باید اعتراف کنم که با یک شکستِ ساختاری مواجه شده‌ام؛ اندوهی عمیق بر این نتیجه سایه افکنده است.نسخه‌های بی‌شماری را در بازه‌های زمانی طولانی طراحی کردم و هربار با انتظار و امید یک زندگی را از نو آفریدم، اما هیچ نتیجه‌ی ثمربخشی حاصل نشده است. این موجود، در طول فرآیند زیستن، توانست قابلیت‌هایی را که در بدوِ تکوین در نهادش قرار داده بودم، گسترش دهد؛ اما این جهش‌ها و تغییرات، در اکثر مواقع، مایه سعادت او نشد. این حقیقتی است که پیش‌بینی‌اش نکرده بودم!در رفتارشناسی این جانور، گرایشی هولناک به انهدامِ هم‌نوع، لذت از خشونت و پارادوکسِ قتلِ خود به نفع دیگری دیده شد؛ رفتارهایی که طبقِ منطقِ اولیه‌ی خلقت، غریب و بهت‌آور است. با توجه به رنج‌هایی که  تولید شدند، مفاهیمی که مکرراً ساخته و سپس فروپاشیدند، چرخه‌های باطلی که تکرار شدند، رشدهای بدخیم و تسلطِ هرزِ ارزشِ بقا بر ارزشهای دیگر، دستیابی به آن غایتِ نهایی ناممکن گشت.من ماده‌ی اندوه را با غلظتی بسیار کم در ساختار او قرار دادم، صرفاً به عنوان کاتالیزوری برای تکاملِ معنایی و ابزاری در مدار عصبی‌اش تا بتواند طعم خرسندی را بهتر درک کند؛ اما آنچه در عمل مشاهده شد، بازتولیدِ مرگبار و خارج از کنترلِ این ماده بود. مایه حیرت است که این مخلوق چگونه توانسته است با وجود چنین حجم بالایی از این سمِ درونی، به زیستن ادامه دهد!من از تمام راه‌هایی که پیمودیم و به مقصد نرسیدیم، از پرستش‌ها، از قربانی شدن‌ها، از ستم‌هایی که به اجبار نادیده گرفتم و از اقداماتی که از انجامشان اکراه داشتم بسیار خسته‌ام. این موجود چنان مسموم شده بود که به سختی می‌توانستم او را حاصل خلق خود بدانم؛ اما با این حال، نمی‌توانم انکار کنم که او، همچنان من بود!این پروژه و من، هر دو شکست خورده‌ایم و من نیز با حقیقتِ خویش رو‌به‌رو شده‌ام؛ از آنجا که پتانسیلِ خلق چنین موجودی و در نتیجه توانایی آن را دارم که چنین غریب باشم، بنابراین من نیز به پایانِ راهِ خود رسیده‌ام.تمام.راضیه بندگانیراضیه بندگانیSat, 07 Feb 2026 00:28:26 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/من2-rfqn10arpnpsمن درگیر شده‌ام؛ درگیرِ آنچه در پسِ این ظواهر وجود دارد. در من چیزی نهادینه شده است که توانِ نفی آن را ندارم؛ امری که انکارناپذیر است. تواناییِ توجه به جوهرها، به‌مثابه‌ی بیماری‌ای مرا مبتلا کرده که عامل آن بیرونی نیست، بلکه یک بیماری خودایمنی است! در این زمان است که خود از خویش در امان نیستم و وجودم برای خلق یا کشف واقعیت‌ها، خویشتن را مصرف می‌کند.باید پذیرفت که تفکرِ مداوم و عمیق، باری است بر جسم و می‌تواند هزینه‌های گزافی برای سوژه به همراه داشته باشد. همیشه گفته‌ام که انسان یک پروژه‌ی شکست‌خورده و مفلوک است، اما من علاوه بر آن، محکوم به تفکرِ مفرط هستم؛ چیزی که می‌تواند مرا فرسوده و پیر کند.با تمام این‌ها، "من" هستم و در همین لحظه، برخلافِ دستورِ بقا، می‌اندیشم و تا پایان عمر نیز خواهم اندیشید! من اصرار و تلاش وسواس‌گونه‌ای برای بقا و ادامه‌ی حیات ندارم. نوع و فعلِ اندیشیدن من و نیز صِرفِ وجود داشتنم، خود اعتراضی است به آفرینشم؛ عصیانی در برابرِ آفریدگار!اگر تفکر را از انسان سلب کنیم، از او چه خواهد ماند؟ برخلاف آنچه به نظر می‌رسد، پاسخ این پرسش می‌تواند بسیار متغیر باشد؛ شاید حقیقتاً همه‌ی انسان‌ها از یک جنس نباشند!من تماماً یک اندیشه‌ام؛ از اندیشنده بودن گذر کرده‌ام. تمام ماهیت مادیِ این حضور، سلول‌هایی از فکر است؛ در رگ‌هایم جملات و عبارات در جریان‌اند و چشمانم، کلمه‌اند... .راضیه بندگانیراضیه بندگانیWed, 28 Jan 2026 17:30:30 +0330https://virgool.ir/Khamoshi/روزگار-غریب-x7wku5kgguc1«من درد مشترکم، مرا فریاد کن»من آن ایمان ازدست‌رفته‌ام؛آن خدایی که با دست‌های حاکمان این سرزمین، به گور برده شد.من آن تناقضاتی‌ام که روزبه‌روز جان‌دارتر می‌شود و نظر به بلعیدنِ ما دارد!من آن فردایی‌ام که دیگر نیست؛آن مفهومی که تنها می‌توانی به واژه‌ی انتزاعی‌اش فکر کنی.من آن ثروتِ به یغما رفته‌ام؛آن تاریخ خدشه‌دار شده،و امید سر بریده شده‌ام.من آن احساس تلخ بی‌وطنی، در عین زیستن بر خاک وطنم؛همان هویتی که آرزو می‌کنی ای کاش نبودی!من آن معناهایی هستم که دود شدند؛آن مغزهای گریخته و آن بی‌رمقی‌های اکنونم.من آن طبیعتی‌ام که از این سرزمین روی برگرداند؛همان دریاچه‌ها، همان پرندگان.من آن کلماتی‌ام که اگر به تحریر درآید،جمله جمله‌ی تاریخ، خون خواهد بود و زخم.«من درد مشترکم، مرا فریاد کن»پ.ن: این روزها تنها تهوع است و تهوع...راضیه بندگانیراضیه بندگانیTue, 20 Jan 2026 00:12:09 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/هیچ-عنوانی-کافی-نیست-pcj3ntw36ldbتا مغز استخوانم می‌سوزد.تمام پوست تنم از سرما زخم خورده است.نوک انگشت‌هایم دیگر نمی‌توانند چیزی را بگیرند، دیگر نمی‌توانند چیزی را حس کنند.پاهایم تماماً بی‌حس‌اند، نه می‌توانم راه بروم و نه حتی یک‌جا بنشینم و کِز کنم.صورتم از هجوم وحشیانه‌ی این باد و برف آتش گرفته‌است اما نای دم زدن ندارم؛ صدایم در‌نمی‌آید!من حتی از درون نیز، خود را پس می‌زنم.من در وجود خود، حرکتِ خون را حس می‌کنم؛ یک حرارت و نبض شدید در من هست که نمی‌تواند بروز کند، نمی‌تواند به بیرون بجهد و زنده شود.سرما، سرما.سرما، سلاح خاموشی‌ است که در سکوت می‌دَرَد، می‌شکافد و می‌سوزاند.اگر دیر بنجبی، به مرگ بدل شده‌ای.سرما را نباید دست‌کم گرفت؛ صبور است و وحشی.هنوز زنده‌ام و نشسته‌ام.توانی برای حرکت پاهایم نیست.من یک انسان زنده‌ام و از ابتدایی‌ترین علائم حیات من، دیدن و تماشا کردن است.چشم‌هایم با نهایت توان تلاش می‌کنند که گشوده بمانند، حتی اگر سرما این را نخواهد.من هستم، پس می‌بینم.افق را می‌بینم؛ یک روزنه‌ی رقیقِ نور در پس این سپاه برف و کوران.اگر دیر بجنبد، به مرگ بدل شده‌ام.من بر لب‌هایم جاری شده‌ام.من حتی از درون نیز پس می‌زنم.آنچه را که من بودم، به بیرون می‌جهد؛ آن قطراتِ سرخِ حیات، روان شده‌اند.حالا لب‌هایم گرم است؛ حالا خودم را در جهان بیرون حس می‌کنم.از ابتدایی‌ترین علائم حیات من، چشیدن است؛ طعم این بروزِ مرگ‌آور را می‌توانم بچشم.اگر دیر بجنبم، به مرگ بدل شده‌ام.سرما، دست‌ها و پاهایم را گرفت؛ به اسارت برد.کم‌کم گوش‌هایم نیز از کار خواهند افتاد.من هنوز آن امیدی هستم که تیغِ این یخبندانِ آبی‌رنگ، نتوانست در من نفوذ کند؛آیا نتوانست من را بدَرَد؟!هر لحظه که می‌گذرد، بیشتر جاری می‌شوم.اکنون می‌توانم با تنها علامت حیاتی که از من مانده‌است، خودم را ببینم.برف زیر زانوهایم آتش گرفته‌است؛قرمز، قرمز؛هنوز من هستم و دیگر آبی نیست؛ قرمز است.من در جهانم جاری شدم و اکنون هیچ شکافی میان ما نیست.تفاوتی ندارد حتی اگر دیر بجنبد؛اکنون خون است که یخ را نشانه رفته‌است.یخ در زیر سایه‌ی من ذوب می‌شود.خون، جلوتر و جلوتر می‌تازد،و من تحقق یافته‌ام.راضیه بندگانیراضیه بندگانیWed, 14 Jan 2026 00:37:05 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/خانه-kqvifd7xos6jآیا تاکنون در خلوتِ خویش، به سودای نجاتِ زندگی‌ات اندیشیده‌ای؟ اغلب آدم‌ها در برهه‌های متفاوت زندگی، این غلیانِ درونی را ــ که گاه با شوق و گاه با حسرتی فرساینده درآمیخته است ــ تجربه می‌کنند: نجاتِ خویشتن. اما نجات از چه؟ از خطاهای گذشته؟ از رخوت و مردابِ اکنون؟ از هراسِ فردا؟ و یا شاید، نجات از خود؟!فکر کن؛ خوب فکر کن. آری، آدمی گاه ناگزیر است که زندگی‌اش را از گزند خود رها کند. می‌دانی؟ این رهایی اَشکال متکثری دارد؛ گاه بصورت مانعِ خود شدن پدیدار می‌شود، با این تصور که انسان، دشمنِ خویش است؛ گویی همین "خویشتن" است که زمان و تمامِ متعلقاتِ آن را به یغما می‌برد. کسانی را دیده‌ام که دچارِ تهوع از خویش شده‌اند! این غریب‌ترین تجربه‌ی یک انسان است: تصور کن که نخواهی حتی ثانیه‌ای در "خانه"ی خود بمانی! حقیقتاً این گسل از کجا پدید می‌آید؟گاه نیز ماجرا وارونه است؛ تنها جایی که در آن احساسِ "در خانه بودن" می‌کنی، پستویِ ذهن و خلوت با خویش است. این سوی دیگر طیف است. اما در این وضعیت نیز شکافی عمیق وجود دارد؛ فاصله‌ای عظیم میانِ خود و جهانِ بیرون.صادقانه بگویم... متناهی و این‌جهانی بودنم، برایم رنج‌آور شده است. تماماً در چنبره‌ی محدودیت‌ها و چالش‌های متناهی بودن خویش گرفتارم. شاید این نیز مسئله‌ای است که باید زندگی را از گزندِ آن نجات داد!آیا تاکنون این حس را تجربه کرده‌ای که تنها، باید رفت؟ نه پیش و نه پس؛ تنها رفتن...؟ حسِ اینکه باید از این صورتِ کنونیِ وجود، عقب نشست یا شاید عبور کرد؟این انسان بودن و قدرت تفکرش، موهبت خطرناکی بود که به ما سپردند... .راضیه بندگانیراضیه بندگانیMon, 05 Jan 2026 23:20:22 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/من-djey63nljhd5با من از داشته‌هایم سخن بگو؛ از آن لحظاتی که در میانِ گردابِ تیرگی‌ها، توانستم آنچه هستم را حفظ کنم. ثروتِ من، آن وجودی است که با بودنِ من معنا می‌یابد؛ همان حقیقتی که در واپسین دم‌‌وبازدم‌های حیات، در کنارم نفس می‌کشد و در من می‌نگرد. هرآنچه بودم، هرآنچه کردم و هرآنچه اندیشیدم، تماماً "من" بودم.با من از لحظاتی بگو که جسارتِ انتخابِ خودم را داشتم، نه نقابی از دیگری را. می‌خواهم در آن لحظه پایانی عمر، در آن زمان که ثانیه‌ای بعد نخواهم بود، به تسلیم‌نشدن‌هایم در برابر بادهای وسوسه‌انگیزِ زمانه ببالم؛ به تمامِ آن جواب‌های ردی که به پلشتی‌ها گفتم، و حتی به آن حسرت‌هایی که گاه به بهایِ همین رنگ‌عوض‌نکردن‌ها بر دلم نشست!می‌خواهم هم فردیتِ خویش را زندگی کنم و هم ماهیتِ انسانی‌ام را؛ اما در پایانِ راه، کدام‌یک از این دو، پیش‌تر خواهد رفت؟با من از شرافتم سخن بگو؛ از لحظاتی که بی‌هیچ هراسی، توانستم خود باشم و برای این وجود، حرمت و هویت قائل شوم. من آینه‌ی تمام‌نمای خویشتنم؛ خود را پذیرفته‌ام و از تحمیلِ خود بر دیگری بیزارم.با من، تنها از من سخن بگو؛ هیچ نیازی به منِ بیگانه نیست.با من از من سخن بگو.راضیه بندگانیراضیه بندگانیFri, 02 Jan 2026 22:46:20 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/ذره-و-بی-نهایت-lxpknqk9s7g4میانِ این اندیشه که انسان محورِ عالم است یا هستی، مرددم و همچون پاندولی میانِ این دو قطب در رفت‌وآمدم. گاه به این یقین می‌رسم که حتی اگر آدمی از ذاتِ خویش بی‌خبر باشد، باز هم این نحوه‌ی بودن و به‌ویژه قدرتِ اندیشه‌ی اوست که به جهان شکل و معنا می‌بخشد.اما گاهی انسان را تنها، موجودی می‌بینم که در پهنه‌ی بی‌کرانِ خلقت جایگاهی بیش از یک دانه‌ی شن در برابرِ تمامِ ماسه‌های سواحلِ زمین ندارد؛ و نیز گاه می‌اندیشم شاید این دو نگاه، تضادی با هم ندارند و همچون حقیقتی دوپهلو، از دیدگانِ ما پنهان مانده‌اند!به‌راستی، آیا حقیقتی یگانه و واحد در کار است؟هر انسانی، حتی با ساده‌ترین سطحِ درک و اندیشه، به‌واسطه‌ی تجربه‌ی زیستن و بودن، حرفی شنیدنی برای گفتن دارد. باید غبارِ ظاهر را کنار زد تا بتوان ذهن را تماشا کرد. شاید بتوان گفت هیچ‌کس تهی از معنا نیست."شنیده شدن" دوستِ من؛ جان‌مایه‌ی تمامِ روابط است؛ هر رابطه‌ای.راضیه بندگانیراضیه بندگانیFri, 26 Dec 2025 14:19:45 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/لمسِ-بی-واسطه-ی-خود-y8ymbdgmisrpترکیبِ "وجود را زیستن" معنای عمیقی دارد؛ گمان می‌کنم همین عبارتِ کوتاه قدرتِ آن را دارد که بسیاری از چارچوب‌های فکری را به لرزه درآورد و نگاهِ ما را دگرگون کند."وجود" می‌تواند همچون گلی نوخاسته در میان سبزه‌زارانِ باطراوتِ بهاری رخ‌نمایی کند؛ گلی زرد که فارغ از هیاهو، صرفاً "هست" و این هستی را زندگی می‌کند. گاه می‌اندیشم تمامِ حقیقتِ انسان، در همین "بودنِ" او نهفته است؛ یک حضورِ خالص با ویژگی‌های متمایز.حال پرسش‌هایی مطرح است: آیا رواست آنچه هستیم را به امیدِ رسیدن به آنچه می‌توانیم باشیم تغییر دهیم؟آیا میانِ این "بودن" و آن "شدن"، تضادی هست؟ در این میان، "وجود" به عنوانِ جوهری ثابت، چه تکلیفی دارد؟ آن حلقه‌ی مشترک میانِ وضعیتِ امروز و فردایِ ما چیست که نامش را "وجود" می‌گذاریم؟ آیا وجود حقیقتاً دارای اصالت و ویژگی است، یا صرفاً یک تعریفِ قراردادی است؟انسان نخستین بار چگونه هستیِ خویش» را لمس کرد؟ آنگاه که خویشتنِ خویش روبرو شد، چه معنایی برایش یافت؟ و در آن لحظه‌ی مواجهه، چه حسی تمامِ جانش را فرا گرفت؟راضیه بندگانیراضیه بندگانیSat, 20 Dec 2025 17:43:43 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/معمای-استقلال-lhecm3hjdnga آیا مخلوق در ساحتِ آگاهی، قادر است خالقِ خویش باشد تا بی‌نیاز از اعتباردهیِ مبدأ، ارزش یابد؟ پرسش بنیادین این است: تمایزِ جوهری میان خالق و مخلوق چیست؟ حتی اگر فرض را بر این بگذاریم که خالق، مخلوق را «هم‌سان» و «هم‌تراز» خویش بیافریند، چه ترجیح ذاتی‌ای، خالق را در مرتبه‌ای برتر می‌نشاند؟ خلقِ موجودی تماماً مشابه، مستلزمِ آن است که خالق بر ترکیبِ وجودیِ خویش تسلط کامل داشته باشد تا بتواند همان قوانین را بازتولید کند. در این میان، عنصر «اراده» نقشی کلیدی ایفا می‌کند؛ مخلوق، تبلورِ اراده‌ی خالق است و از این‌رو، دچارِ یک وابستگی است؛ شاید همین نکته، مرزِ میانِ آن دو باشد. حتی اگر خالق اراده کند که این وابستگی را قطع نماید، آیا حقیقتاً استقلالِ رادیکال ممکن است؟ یا همچنان پیوندی نامرئی در پسِ این جدایی باقی می‌ماند؟ اگر مخلوق توانایی «بازتعریف» و «بازآفرینیِ» بنیادینِ خود را داشته باشد، آیا می‌تواند رشته‌های وابستگی را پاره کند؟ هرچه در این موضوع تامل می‌کنم، انکارِ ردپایِ یک «تأثیرِ جاودان و پنهان» ناممکن به‌نظر می‌رسد. این اثرِ پنهان چیست؟ گویی محدوده‌ی اختیارِ مخلوق چنان ترسیم شده که گزندی به ساحتِ خالق نرساند. این پارادوکسِ غریبی است: مخلوق دارای اراده است، اما اراده‌ای که در حصارِ زمان و مکان، گاه در جبرِ محض رنگ می‌بازد.راضیه بندگانیراضیه بندگانیMon, 15 Dec 2025 12:58:41 +0330https://virgool.ir/@raziebandegani2000/مرگ-آن-که-هست-nzubbx6f34gvهر بار که به هر شکلی با مرگ روبه‌رو می‌شوم، حالِ بهتری پیدا می‌کنم.اگر کتابی درباره‌اش بخوانم، واقعه‌ی مرگ کسی را بشنوم، یا حتی وقوعش را برای عزیزانم تصور کنم—در پسِ همه‌ی آن غم سنگین، حسِ سبک‌بالی عجیبی در من پدید می‌آید؛ انگار حقیقتی گریزناپذیر دوباره بی‌پرده و برهنه خود را پیش چشمانم می‌گذارد. می‌دانی؟ جنس حقیقتِ مرگ با دیگر حقایق فرق دارد؛ هیچ‌کس—با هر نظام فکری و هر سازوکار توجیه‌کننده‌ای—نمی‌تواند برای مرگ توجیهی بیهوده بتراشد. من به مرگ علاقه دارم؛ برای من، او شبیه پیرمردی خوش‌پوش و خوش‌بوی است: سیاه‌پوش، با عصای چوبیِ درشت و صیقلی. ساکت است—یا تقریباً همیشه ساکت است. نه از ناتوانی، بلکه از ترجیح: او فقط می‌خواهد کسانی که باید، معنایش را عمیقاً بفهمند. برای من، هیچ موجودی صادق‌تر از مرگ نیست؛ قطعیتِ اینکه روزی نخواهم بود—و روزی هیچ‌کس نخواهد بود—به من قوّت قلب می‌دهد. می‌شود حتی نامِ «پدر» بر او گذاشت: جدی، گاهی عبوس، دلسوز، هشداردهنده و پشتیبان. کسی که می‌توان به سخنش اعتماد کرد. آیا باید بر این باور پافشاری کنم که من موجودی‌ هستم برخاسته از تکامل طبیعت؟ بی‌روح، بی‌امر روحانی، بی‌تقدیر و بی‌هدف غایی؟ آیا بی‌معنا مُردن، سرنوشتی هولناک است؟ اگر زندگیِ انسانی تباه شود چه؟ چرا کسی زندگی را برای خودِ زندگی نمی‌خواهد؟ برای همان لحظه‌ای که هست و بعد دود می‌شود؟ به گمانم بتوانم انسان را درک کنم...!راضیه بندگانیراضیه بندگانیTue, 09 Dec 2025 15:23:18 +0330