https://virgool.ir/feed/@razie.zohouri97fa2026-11-11 16:13:54https://files.virgool.ir/upload/users/1734624/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@razie.zohouri97https://virgool.ir/@razie.zohouri97/نبودنی-در-بودن-i2zpzhrrp5i2سه ماه از ترک خانه می گذرد و تناقض احساسات مختلف در این ایام به اوج خود رسیده ، از تنهایی فرار میکنم، به تنهایی پناه می برم، با اینوری ها حرف میزنم، خیلی از حرف های شان را متوجه نمیشوم، سر تکان میدهم، لب کلام را میگیرم و تایید میکنم. با ایران صحبت میکنم، تمام حرف هایشان را می فهمم، لمس میکنم، اما حس تعلق به آنجا را از دست داده ام.صبح ها بیدار میشوم، به آدم هایی که ممکن است در روز با ان ها معاشرت کنم فکر میکنم، ممکن است امروز دو نفر باشند؟چه خوب! به کجا تعلق دارم؟ این جا چکار میکنم؟نمیدانم. دلم میخواهد برگردم خانه؟ هنوز نه.پناه میبرم به تماس های واتساپی، خداروشکر چیزی که زیاد دارم رفیق است. اگر اینترنت ایران یاری کند حالم از هم صحبتی خوب میشود، اگر اینترنت قطع باشد واویلاست. مثل آن ده روز که در مجموع شاید ۱۰ دقیقه با کل اعضای خانواده صحبت کردم. چه طور توانستم تحمل کنم؟به همه میگویم اسمم Razi ست، همه هم Rosie میگویند و مینویسند، انگار حتی ساده ترین چیزی از من را نمیتوانند بفهمند.اینجا انگار همه خوشحالند، در محل کار راحت لباس میپوشند، میخندند، حتی اگر موزیکی پخش شود قری هم میدهند، بلند میخندد و درباره روزت از تو سوال میپرسند. من هم همش دروغ میگویم، چه فرقی میکند، این ها که به هر حال کوچک ترین چیزی از من را درک نمیکنند!راضیه هستم!راضیه هستم!Fri, 07 Oct 2022 22:52:45 +0330https://virgool.ir/@razie.zohouri97/هفته-اول-هجرت-nppdlcocyngrدروغ چرا، هنوز دلم برای کسی تنگ نشده، اینکه وقتی از ایران زنگ میزنند گریه ام می گیرد به خاطر حس تنهایی خودم است. البته که این احساس را کم و بیش در آنجا هم داشتم‌، ولی اینجا ملموس تر ومنطقی تر به نظر می رسد. ضمن اینکه آزادی حس تنهایی ات را بیان کنی و کسی نمی گوید خدایت را شکر کن که کنار پدر و مادرت هستی!با اینکه آمده ام این سر دنیا، جت لگ نداشتم. انگار بدنم سوسول بازی های معمول را ندارد. این را از همان سال های مدرسه فهمیده بودم، بعد از آن اردویی که همه بچه ها به خاطر غذا مسموم شده بودند و حالت تهوع داشتند و من هاج و واج نگاهشان میکردم، بعد از هربار استفاده از دهانشویه های اجباری در سه شنبه ها که برخلاف بقیه احساس سوزش و گزیدگی در دهانم نمی کردم یا در همین سال های اخیر و رفت و آمد های دوران دانشجویی که نه صدای بلند آهنگ های هایده در اتوبوس مانع خواب راحتم می شد نه زمختی تشک های خوابگاه.در تحقیقی خوانده بودم که بعد از مهاجرت، مغر چند مرحله را طی میکند و اولین مرحله هانی مون یا همان ماه عسل خودمان است. واضح است که من الان در این مرحله هستم. همه چیز جدید است، ذهنم زیبایی ها را پررنگ میکند وفقط آن هارا می بیند، میوه ها به طرز عجیبی خوشمزه ترند، آدم ها گوگولی تر، رنگارنگ و مهربانند، حس خوبی است که با دمپایی به خیابان بروی و کسی نگاهت نکند، باد به پوست بدن و موهای بیچاره ام میخورد و همه این ها برایم تجربه های تازه ای است.خدا میداند مراحل بعدی کی به سراغم می آیند و چگونه قرار است آن ها را پشت سربگذارم، ولی از اینکه آگاهی تشخیص این روند را دارم خوشحالم، احساس میکنم این آگاهی قرار است کمک کند تا فاز های بعدی که بسیار متفاوت از ماه عسل هستند را بهتر سپری کنم.راضیه هستم!راضیه هستم!Wed, 03 Aug 2022 00:57:44 +0430