https://virgool.ir/feed/@razie.moeeniتمرین تولید محتوا می‌کنم و قلبم می‌تپه برای پرسه‌زنی و کشف در دنیای سینما، ادبیات و روانشناسیfa2026-11-12 05:18:26https://files.virgool.ir/upload/users/173060/avatar/hbaBC5.jpghttps://virgool.ir/@razie.moeenihttps://virgool.ir/@razie.moeeni/گس-لایتینگgaslighting-در-رابطه-عاطفی-7-علامت-هشداردهنده-lp5tmwrropgxگس لایتینگ (gaslighting) اصطلاحی روانشناسی است که منشاءِ لغویِ آن به فیلمی کلاسیک به نامِ gaslight (چراغ گاز) در سال 1944 بر می‌گردد. شخصیت منفیِ این فیلم (چارلز بویر)، از طریق بازی با چراغ‌های گازِ خانه باعث ‌شد که همسرش (اینگرید برگمن) به خودش شک کند و فکر کند دارد عقلش را از دست می‌دهد.این اصطلاح از همین فیلم وارد دنیای روانشناسی شد، کابرد زیادی در آن پیدا کرد و در سال 2022 به عنوان «کلمه سال» انتخاب گردید.گس لایتینگ در رابطه‌ی عاطفی، زمانی اتفاق می‌افتد که یکی از طرفین، با استفاده از بازی‌های کلامی و روانی، اعتماد بنفس و هویت طرف مقابل را خدشه‌دار کند. او به شریک عاطفی‌اش اینطور تلقین می‌کند که رفتارها، حرف‌ها و احساس‌هایش اشتباه هستند. او این کار را می‌کند تا کنترل رابطه را در دست بگیرد و طرف مقابل همیشه مطابق با میلش رفتار نماید و انتقاد یا شکایتی نداشته باشد.گس لایتینگ بسیار نامحسوس اتفاق می‌افتد؛ به این معنی که شما ممکن است اصلا متوجهِ آن نشوید. اما آسیب‌های آن بسیار عمیق و حتی جبران ناپذیر است. پس بسیار مهم است که در موردِ آن بیشتر بدانیم.در این مقاله سعی کرده‌ام به این سوالات پاسخ دهم: گس لایتینگ در روابط عاطفی چگونه اتفاق می‌افتد؟ چه کار کنیم که قربانیِ گس لایتینگ نشویم؟ فردی که گس لایتینگ می‌کند، چه ویژگی‌‌هایی دارد و چگونه می‌توانیم از همان ابتدای رابطه، او را شناسایی کنم؟ چگونه شریک عاطفی‌مان را که مرتکبِ گس لایتینگ می‌شود، ترک کنیم؟تا پایان همراه باشید.گس لایتینگ (gaslighting) و خودشیفتگی؛ دو یارِ همراه!اگر شما با افراد مبتلا به اختلال خودشیفتگی در ارتباط هستید، به احتمال زیاد ترکش‌های گس لایتینگ به وجودتان اصابت کرده است.حتما می‌دانید که خودشیفته‌ها بر خلافِ ظاهرِ قوی و سرشار از اعتماد بنفسی که به جهان نشان می‌دهند، چه درونِ شکننده و ضعیفی دارند. آن‌ها از بی‌ارزشی و فقدانِ عزت نفس رنج می‌برند و این خود برتر پنداریِ ظاهری‌شان، فقط یک واکنش دفاعی و به عبارتی یک ویترینِ زیبا است!حالا فرض کنید که شما به یک خودشیفته چنین چیزی بگویید :«تو کار اشتباهی انجام دادی و من به خاطرِ انجامِ این کار از تو ناراحت و خشمگینم.»فرد خودشیفته، مضطرب می‌شود؛ چرا که خود را کامل و برتر می‌داند و کسی نباید از او انتقاد کند. او هیچ وقت اشتباه نمی‌کند. در ویترینِ او همه‌چیز کامل و زیباست! بنابراین، اشتباهش را قبول نمی‌کند؛ او بحث را منحرف می‌کند، فرافکنی می‌کند، پرخاش می‌کند و با انواع و اقسام تاکتیک‌ها، شما را به جایی می‌رساند که باور کنید مشکلِ اصلی، خودِ شما هستید نه او! در نهایت شما بابت انتقادی که از او کردید، عذرخواهی خواهید کرد!این اتفاقی است که در پروسه‌ی گس لایتینگ رخ می‌دهد.هدفِ یک گس لایتر (gaslighter)این است که طرف مقابلش را به این باور برساند که:برداشت تو از واقعیت اشتباه است! تو چیزهایی می بینی که در واقعیت اصلا اتفاق نیفتاده است! تو اشتباه می‌کنی!شما هیچ وقت نمی‌توانید با چنین فردی یک مکالمه‌ی منطقی داشته باشید. آن‌ها بحث را منحرف کرده و تا می‌توانند فرافکنی می‌کنند؛ تا جایی که چاره‌ای جز رهاکردنِ مکالمه برای‌تان باقی نمی‌گذارند! شما هیچ وقت نمی‌توانید برنده‌ی بحث با یک خودشیفته‌ی گس لایتر (gaslighter) باشید!گس لایتینگ می‌تواند اعتماد بنفس و هویت شما را نابود کند! مواظب باشید!بازی‌های کلامی ، بازی‌های روانیتلاش برای مکالمه‌ی بالغانه با یک فردِ خودشیفته مثلِ کوباندنِ سر به دیوارِ آهنین است. او معمولا ادعا می‌کند که بسیار گشوده، صادق، منطقی و اهل گفتگو است؛ اما در واقعیت به هیچ وجه اینطور نیست. بسیار پیش می‌آید که شما از یک گس لایتر بابت موضوعی شکایت کنید و چند دقیقه بعد خودتان در حال معذرت خواهی باشید که چرا اینقدر حساس و قدرنشناس بودید!کسی که گس لایتینگ میکند، امکان ندارد صبر کند تا شما جمله‌تان را تمام کنید و بعد حرفش را بزند؛ او مدام وسط حرف‌های شما می‌پرد و قطع می‌کند.فرض کنید که با یک خودشیفته‌ی گس لایتر در رابطه هستید و بابتِ قضیه‌ای از او انتقاد کرده و او را به چالش کشیده‌اید؛ او یکی از واکنش‌های زیر را نشان خواهد داد:1- تو چقدر کینه ای هستی! هنوز اون مسئله رو فراموش نکردی؟؟یعنی من تلاشی برای جبران و حلِ دلخوریِ تو نمی‌کنم؛ خودت باید فراموشش کنی! من مسئولیتی قبول نمی‌کنم.2- تو زیادی حساسی! مسائل رو بزرگ می‌کنی! خیلی انتظارات و توقعات بالایی داری! زیادی داراماتیک هستی! من که کار خاصی نکردم! چیزی نشده که! مشکل از خودته!به شما اینطور القا می‌کند که حس‌های تو فاقد اعتبار بوده و اشتباه هستند، من بابتِ احساساتت به تو حق نمی‌دهم و تو را قضاوت می‌کنم. در نتیجه شما کم کم باورتان می‌شود که زیادی حساس هستید و خود را بابت این موضوع سرزنش می‌کنید.یادتان باشد! هر گاه کسی نگرانی‌ها و احساساتِ شما را کم ارزش تلقی کرد و کوچک جلوه داد، دارد شما را گس لایتینگ می‌کند.حتی اگر اتفاقی که رخ داده واقعا کوچک باشد و شما در حال بزرگ کردنِ آن باشید، او حق ندارد که احساساتِ شما را بی‌اعتبار کند. احساسات همیشه باارزش هستند و ظرفیتِ آدم‌ها با همدیگر متفاوت است.3- من چنین چیزی نگفتم! یادم نمیاد!انکار انکار انکار! حتی اگر با دلیل و مدرک و اسکرین شات و صدای ضبط شده هم به او نشان دهید که واقعا چنین چیزی گفته است، او بحث را منحرف می‌کند و می‌گوید: «خیلی شخصیت حقیری داری که مکالمه‌هامون رو ضبط می‌کنی و چت های قبلی رو داری هنوز! چطور جرات کردی؟!»و اینچنین می‌شود که تریبون اخلاقیات را به دست می‌گیرد و شاید یک سخنرانی طولانی هم به شما ارائه دهد. در نهایت، او نه تنها معذرت خواهی نمی‌کند، بلکه به شما حسِ گناه هم می‌دهد!4- بعد از آن همه خوبی‌ها و محبت‌ها و کارها که برات کردم، حق نداری چنین حسی داشته باشی!به شما بابت قدر نشناسی‌تان حس گناه می‌دهد. بابت کارهایی که در گذشته انجام داده‌ است سرتان منت می‌گذارد. حالا خدا نکند که از او عصبانی باشید و ناراحتی‌تان را با صدای بلند و با لحنِ دعوا نشان دهید. او شما را بابت «فریاد کشیدن»، سرزنش می‌کند. در نتیجه موضوع اصلی نادیده گرفته می‌شود و حالا آن فریاد هسته‌ی بحث قرار می‌گیرد و او دیگر آن را رها نمی‌کند.5- اتفاقا منم از دست تو ناراحتم؛ یادته شش ماه پیش، در فلان مهمانی، با من فلان رفتار رو کردی؟؟ابن کار نوعی مقابله به مثل در فرآیند گس لایتینگ است که گس لایتر از آن، برای منحرف کردنِ حواسِ شما از موضوعی که به تازگی اتفاق افتاده، استفاده می‌کند.فرض کنید که روبروی پارتنرتان می‌نشینید تا راجع به مشکلی حرف بزنید و رابطه‌تان را با گفتگو عمق و بهبود ببخشید. ناگهان او هم یک ماجرایی را از گذشته‌ی دور پیدا می‌کند و مطرح می‌کند تا کم نیاورد!مثل این است که او یک سری چیزها را در ذهنش آماده دارد اما حرفی نمی‌زند و صبر می‌کند تا زمانِ مناسب که دستش خالی نباشد!شما راجع به مسئله‌ای که در حال حاضر (در اینجا و اکنون)اتفاق افتاده حرف می‌زنید و او راجع به مسئله‌ای در گذشته که اصلا هم مرتبط با اکنون نیست حرف می‌زند! بعد هم احتمالا یک سخنرانیِ طولانی راجع به ضرورتِ هم تیمی بودن و مشارکت ارائه خواهد داد! اگر هم از او بخواهید که مثالی بیاورد؛ یعنی بگوید شما کِی و کجا مشارکت را نادیده گرفتید، می‌گوید چیزی خاطرم نیست!کسی که گس لایتنگ می‌کند، معمولا خیلی کلی حرف می‌زند؛ نه جزئی و با ذکر مثال.6- فقط این نیست! تو کلا با من مشکل داری! از من بدت میاد! دیگه منو دوست نداری!در اصلاح عامیانه، به چنین رفتاری، «ننه من غریبم بازی» می‌گویند؛ که یکی از انواع رایج بازی‌های روانی است و در گس لایتینگ بسیار استفاده می‌شود.7- به بقیه هم همین حرفا رو می‌زنی و بهشون گیر میدی! من شنیدم که فلانی از دست تو عصبانیه.یعنی فقط من نیستم. همه با من در یک تیم هستند، همه مثل من هستند. مامشکلی نداریم. این تویی که مشکل داری!یادتان باشد که «تحت کنترل داشتن» برای یک گس لایتر یعنی همه چیز! گس لایتینگ یعنی «حفظ کنترل»! از نظرِ یک گس لایتر، معذرت خواهی به معنای «اعتراف به از دست دادن کنترل» است. بنابراین یک گس لایتر هرگز ادعا نمی‌کند که اشتباه کرده است!تنبیه با سکوت (Silent Treatment)ویژگیِ رایجِ گس لایترها این است که با سکوت و رفتارهای سرد، طرف مقابلشان را تنبیه می‌کنند. این شکل از تنبیه حتی از آزارهای فیزیکی هم سخت‌تر است؛ چرا که قربانی را در برزخ و بلاتکلیفی قرار می‌دهد. در بیشتر مواقع قربانی حتی نمیداند که چرا با او این رفتارها را می‌کنند.آیا گس لایتینگ عمدی است؟معمولا افراد بدون اینکه متوجه باشند کسی را گس لایتینگ(gaslighting) می‌کنند. برنامه ریزی برای این رفتار، در سطح ناخودآگاهِ افراد خودشیفته رخ می‌دهد. همین هم درمان‌شان را بسیار سخت می‌کند؛ چون آن‌ها را نمی‌توان قانع کرد که در حالِ گس لایتینگ هستند.آن‌ها از کنترلِ ذهن و رفتارِ قربانی‌شان لذت می‌برند؛ لذتی ناخودآگاه!اما یادتان باشد که این رفتار هرگز قابل قبول نیست و غیر عمدی بودنِ آن را نباید توجیه و بهانه‌ای برای اعمال گس لایتینگ پذیرفت.گس لایترها در شروع رابطه چگونه هستند؟«بمباران عشقی» در هفته‌ها و ماه‌های ابتداییِ رابطه، مهم‌ترین تاکتیک گس لایتینگ (gaslighting) است.گس لایترها معمولا در اولین قرار ملاقات به طرز اغراق آمیزی از طرف مقابل‌شان تعریف می‌کنند. در هفته‌های ابتدایی رابطه، طوری با او رفتار می‌کنند که انگار مدت‌هاست او را می‌شناسند، به او اعتماد کامل دارند و بی‌نهایت عاشقشان شده‌اند. معمولا هم سخنرانی‌های خیلی خوبی راجع به رابطه‌ی سالم و درست ارائه می‌دهند.آن‌ها می‌دانند که هر چه قربانی را سریع‌تر شیفته خود کنند، مرحله بعدی که دستکاری و بازی ذهنی (گس لایتینگ) است، می‌تواند سریع‌تر شروع شود.گس لایتینگ در ابتدا، فقط شامل چند دروغ ساده است. اما به مرور، حجم اطلاعات نادرست افزایش می‌یابد. در صورتی که روایتِ او را زیر سوال ببرید، خودتان متهم خواهید شد. متاسفانه، گس لایتینگِ شدید وقتی اتفاق می‌افتد که شما عمیقا به طرف مقابل‌تان دل بسته‌اید و او هم از این موضوع کاملا مطمئن است.قربانیان گس لایتینگ چه کسانی هستند؟تجربیات دوران کودکی، شاید بزرگترین عامل آسیب پذیری نسبت به گس لایتینگ در بزرگسالی باشد. کودکانی که والدین خودشیفته، زورگو و کنترل گری دارند، در آینده به احتمال زیاد با یک گس لایتر وارد رابطه خواهند شد. آن‌ها تا آخر عمر به احساساتشان شک خواهند داشت؛ مثلا به خشم‌شان بها نمی‌دهند و فکر می‌کنند که حق ندارند خشمگین باشند.آن‌ها حتی اگر به لحاظ منطقی و بر مبنای شواهدِ درست، به این نتیجه برسند که یک جای کارِ شریک عاطفی‌شان می‌لنگد، به طور ناخودآگاه خودشان را متقاعد می‌کنند که دارند اشتباه می‌کنند. آنها اصلا متوجه آسیب ذهنی و جسمی که دارد به پیکره‌ی وجودشان وارد می‌شود نیستند.یادتان باشد که عزت نفس، اعتقاد به برداشت‌ها و احساساتِ خود و درجاتی از استقلال هویتی، زره‌ی محکمی را در برابرِ گس لایتینگ به شما می‌دهد.عدم توازن قدرت، زمینه‌سازِ گس لایتینگعدم توازن قدرت، در بسیاری از موارد می‌تواند زمینه را برای گس لایتینگ (gaslighting) مهیا کند.این عدم توازن می‌تواند واقعی باشد؛ مثلا رئیسی که می‌تواند شما را اخراج کند، همسری که کیف پول شما را در دست دارد، والدینی که از نظر مالی و عاطفی به آن‌ها وابسته هستید. گاهی هم این عدم تعادل، نمادین است؛ شریک عاطفی که کمتر از شما در رابطه سرمایه گذاری کرده است، همسری که نمی توانید زندگی بدون او را تصور کنید.طرفِ قوی‌تر، معمولا گس لایتینگ می‌کند.منزوی کردن قربانیگس لایترها دو چهره دارند! یک چهره را به قربانیِ خود و چهره‌ی دیگر را به بقیه جهان نشان می‌دهند. متاسفانه چهره‌ای که به بقیه‌ی جهان نشان می‌دهند بسیار جذاب است. آن‌ها عموما افراد جذابی هستند و در متقاعد کردنِ دیگران مهارتی عجیب دارند. گس لایتینگ (gaslighting) پشت درهای بسته اتفاق می‌افتد.آن‌ها با گفتنِ اینکه قربانی دروغ یا هذیان می‌گوید، دیگران را علیهِ او بر می‌انگیزند. معمولا هم خانواده یا دوستانِ نزدیکِ او را هدف قرار می‌دهند. آن‌ها قربانی را به این تصور وادار می‌کنند که اگر درخواست کمک کند یا بخواهد با کسی صحبت کند، هیچ کس حرف‌هایش را باور نخواهد کرد.این بدترین بخشِ گس لایتینگ است؛ اینکه چطور طرف مقابل به مرور شما را منزوی می‌کند.تاثیرات گس لایتینگ (gaslighting)گس لایتینگ از نظر روانی ویرانگر بوده و اعتماد به نفسِ فرد را مخدوش می‌نماید. رابطه‌ با یک گس لایتر، فرد را به درماندگی و استیصالِ کامل می‌رساند. او حس می‌کند که قدرتی در برابرِ گس لایتر ندارد و کاملا زمین زده شده است. گاهی آرزو می‌کند که ای کاش یک شاهد داشت و آن شاهد به بقیه می‌گفت که او چه آزاری می‌بیند. ای کاش بقیه‌ی آدم‌ها حرف‌های او را باور می‌کردند. کاش می‌شد تک تک مکالمات را ضبط کند.به مرور زمان و ادامه‌ی گس لایتینگ، خودش هم شروع به باوراین نکته می‌کند که مشکل اصلی در رابطه خودِ او است و در نتیجه ساکت می‌شود. جمله‌ای که بسیار از این افراد می‌شنویم این است:«می‌دونم یه چیزی اشتباهه، اما نمیدونم چی!»فردی که به تازگی از رابطه با یک گس لایتر بیرون آمده است، به معنای واقعی کلمه، ویران است. Gaslighting می‌تواند دیدگاهِ قربانی را، مبنی بر اینکه مردم عموما خوب هستند تغییر دهد و او را نسبت به همه نزدیکانش مشکوک کند. او خودش را بابت آسیب‌پذیری و وابستگیِ بیش از حد سرزنش خواهد کرد و تا مدت‌ها تمایلی به رابطه‌ی عاطفی نخواهد داشت.رهاییهدف اصلی گس لایترها، نگه داشتن قربانی در رابطه است. اگر یک گس لایتر حس کند که قربانی‌اش از او دلسرد شده است و قصدِ ترک رابطه را دارد، شروع به نوازش و محبتِ بیش از حد می‌کند. او به قربانی حسِ خاص بودن و با استعداد بودن و مورد احترام بودن می‌دهد. وعده‌های پوچ و توخالی را پشت سر هم ردیف می‌کند و به او قول می‌دهد که خودش را اصلاح کند. در نهایت، وقتی طرف مقابلش را مجددا پایبندِ رابطه کرد، رفتارهای گس لایتینگ را دوباره از سر می‌گیرد.در صورتیکه موفق به نگه داشتنِ قربانی در رابطه نشود، شروع به تخریب کاراکترِ او می‌کند و بالافاصله دنبال قربانی جدید می‌گردد.سخن آخردر فرآیند گس لایتینگ (gaslighting) لایه‌های عمیقِ وجود قربانیان هدف قرار می‌گیرد؛ یعنی هویت و عزت نفس. گس لایترها این کار را برای دستیابی به قدرت بر قربانیان خود انجام می‌دهند. آن‌ها می‌خواهند که قربانیِ خود را از نظر احساسی، فیزیکی یا مالی کنترل کنند.حالا خدا نکند که یک گس لایتر خودش هم با اصطلاحِ گس لایتینگ آشنا شود. همان را تبدیل به یک سلاح و تکنیک جدید می‌کند و مدام به طرف مقابل می‌گوید که تو داری مرا گس لایتینگ میکنی! افراد خودشیفته از اصطلاحات روانشناسی هم می‌توانند به نفع خود استفاده کنند.هر چقدر گس لایتینگ عمیق‌تر و حرفه‌ای‌تر باشد، تشخیص آن سخت‌تر خواهد بود. معمولا مشاهده‌ی وضعیتِ روحیِ قربانیان، به روانشناس در فرآیند تشخیص کمک می‌کند.راضیه معینیراضیه معینیSun, 25 Dec 2022 13:16:32 +0330https://virgool.ir/@razie.moeeni/4-روش-برای-غلبه-بر-حساسیت-نسبت-به-طرد-شدن-w1nhmyuqetsjطرد شدن برای همه‌ی ما‌ تجربه‌ای سخت و دردناک است و قطعا هیچ کدام‌مان از آن لذت نمی‌بریم. با این حال، اکثرمان قادر هستیم که بعد از تجربه‌ی آن، بهبود پیدا کنیم و نگذاریم که این تجربه، روی سایر روابط و یا سلامت روان‌مان تاثیرِ زیادی بگذارد. ما می‌توانیم در مسیر بهبودی، از کمکِ تراپیست، خانواده و دوستان‌ استفاده کرده و همچنین بر توانایی سازش و تاب‌آوریِ خودمان هم تکیه کنیم.اما در این میان، افرادی هستند که نمی‌توانند چنین بهبودیِ سریعی را تجربه کنند؛ آن‌ها در صورت طرد شدن، احساس شکستِ شدیدی می‌کنند و دچار فروپاشی می‌شوند. این وضعیت معمولا در افرادی که عزت نفس پایینی دارند بسیار رایج است. گاهی هم افراد تحت تاثیرِ یک تروما یا تجربه‌ی یک رابطه‌ی نامناسب در گذشته، حساسیت شدیدی به طرد شدن پیدا می‌کنند. در مبتلایان به بیش فعالی (ADHD)، اوتیسم، اختلال دو قطبی، اختلال شخصیت مرزی، افسردگی و اختلال اضطراب اجتماعی هم ممکن است درجاتی از حساسیت به طرد وجود داشته باشد.اگر حساسیت به طرد شدید باشد و زندگیِ اجتماعی و عاطفیِ فرد را تحت تاثیر قرار دهد، در دسته‌ی اختلالات روانی قرار می‌گیرد. اختلال حساسیت به طرد (Rejection Sensitive Dysphoria / RSD) اختلالی رایج و مهم است و بررسی راه‌های کنترل و درمانِ آن اهمیت زیادی دارد.در این مقاله، چهار روش برای کنترل و مدیریتِ حساسیت به طرد پیشنهاد کرده‌ام.حساسیت به طرد چیست؟افراد مبتلا به حساسیت به طرد(RSD) در صورتِ مورد انتقاد قرار گرفتن، احساس خشم، غم، شرم و شکست شدیدی می‌کنند. اهمیتی هم ندارد که چقدر این انتقادها سازنده است! آن‌ها از اینکه انتظارات، توقعات و استانداردهای دیگران را برآورده نکنند، بیزارند. آن‌ها به هیچ وجه دوست ندارند که دیگران را ناامید کنند.فرد درگیر با اختلالِ حساسیت به طرد، با اینکه از مورد انتقاد قرار گرفتن توسط دیگران گریزان است، اما خودش بی‌رحم‌ترین و سرسخت‌ترین منتقدِ خودش است. او معمولا یک سری توقعات و استاندارهای بالا برای خود در نظر می‌گیرد و در صورت نرسیدنِ به آنها، درگیرِ خودسرزنشی و خودانتقادیِ شدیدی می‌گردد.شلاقِ محکمِ انتقاد!واکنشِ افراد مبتلا به ترس از طرد شدن، در برابرِ انتقاد چیست؟ آن‌ها ممکن است درد شدیدی را که در مواجهه با انتقاد حس می‌کنند برون فکنی (Externalize) کنند؛ یعنی چه؟ یعنی در موضعِ دفاعی قرار بگیرند و به منتقدِ خود پرخاش کنند!این افراد تا جایی که می‌توانند دیگران را از خود می‌رانند و با آن‌ها قطع رابطه می‌کنند تا دیگر درد مشابهی را تجربه نکنند و طرد نشوند. حتی ممکن است تصمیم به انتقام بگیرند.گروه دیگری از افراد مبتلا به حساسیت به طرد هم وجود دارند که به منتقدِ خود پرخاش نمی‌کنند. در واقع، آن‌ها دردهای خود را درون فکنی (Internalize) می‌کنند. به این معنی که به خودشان حمله و پرخاش می‌کنند. آن‌ها خودشان را شدیدا سرزنش می‌کنند و در نتیجه، دچارِ اضطراب، افسردگی، ناامیدی و یا حتی میل به خودکشی می‌شوند. آن‌ها همیشه بابتِ خودشان شرمگین و خجالت زده هستند.تلاش بی‌وقفه و فرساینده برای راضی کردن دیگرانافراد مبتلا به حساسیت به طرد از حضور در اجتماع و ارتباط با مردم گریزانند. اگر آن‌ها را به حالِ خودشان بگذارند ترجیح می‌دهند تنها بمانند؛ چون در این صورت، امنیت بیشتری داشته و کمتر موردِ طرد یا انتقاد قرار می‌گیرند. همین امر موجب می‌شود که به اشتباه، تشخیصِ «افسردگی» یا «اختلال اضطراب اجتماعی» روی آن‌ها گذاشته شود.اما واقعیت این است که ما همه مجبور به حضور در جامعه و تعامل با دیگران هستیم. در دنیای مدرن، نمی‌توان از جامعه فرار کرد. فرد مبتلا به حساسیت به طرد برای آنکه هرگز طرد نشود و کم‌ترین آسیب را در تعاملات اجتماعی ببیند، تلاش می‌کند تا دیگران را همیشه راضی و خشنود نگه دارد. در نتیجه، به شخصیتی مهرطلب تبدیل می‌شود.او همیشه طوری رفتار می‌کند که دیگران دوست دارند و تحسین می‌کنند. او آنقدر به راضی کردنِ دیگران عادت می‌کند که در نهایت، هویت خودش را گم می‌کند و غرق در بقیه می‌شود! او هر روز نقاب بر چهره دارد و در حالِ نقش بازی کردن است.شکست به منزله‌ی پایان!فردی که نسبت به طرد شدن حساس است، ترسِ شدیدی از شکست دارد! برای او شکست به منزله‌ی پایان است. او به شکست به چشمِ درس و تجربه نگاه نمی‌کند. بنابراین از ترسِ شکست خوردن و برای جلوگیری از ناامید کردنِ خودش و دیگران، کارها و چیزهای جدید را امتحان نمی‌کند این مسئله، روی تواناییِ او برای ارتقاءِ شغلی تاثیر می‌گذارد. او همچنین ترس شدیدی را در آغاز روابط عاطفی تجربه می‌کند.میتوانید برای درکِ بیشتر اختلال حساسیت به طرد و تاثیرِ آن بر روابط اجتماعی، شغلی و عاطفی، این لینک مقاله را مطالعه کنید. در ادامه روشی کابردی برای کنترلِ این حساسیت معرفی خواهم کرد. همراه باشید.چهار مرحله برای کنترل و مدیریت حساسیت نسبت به طرد شدنمرحله اول) احساساتتان را بشناسید و روی آن‌ها اسم بگذارید.یک دفترچه تهیه کنید و روی جلد آن بزرگ بنویسید: حساسیت به طرد!این دفترچه را همیشه همراهِ خود داشته باشید. هر اتفاقی که به شما حس طرد شدن داد را در آن یادداشت کنید. سپس حسی را که در حال تجربه‌اش هستید بنویسید. مثلا خشم، غم و.... . خیلی مهم است که به احساسات خود دسترسی پیدا کنید. باید آن‌ها را بشناسید و روی آن‌ها برچسب بزنید.گاهی شما مضطرب و گیج هستید و به احساساتِ دقیق‌تان دسترسی ندارید. توصیه‌ی ما به شما این است که یک لیست از احساسات مختلف تهیه کنید؛ می‌توانید از این لینک هم استفاده کنید. این لیست را همیشه همراه داشته باشید. مواقعی که احساساتتان برای‌تان مبهم است، به یک مکانِ آرام و خلوت بروید و یکی یکی موارد این لیست را بخوانید و ببینید کدام یک از حس‌ها، توصیفِ بهتری از وضعیتِ کنونی‌تان ارائه می‌دهند.گاهی ممکن است احساساتِ تجربه شده متضاد با یکدیگر باشند : مثلا خشم و عشق! یعنی شما از کسی که طردتان کرده است خشمگین هستید؛ اما در عین حال هنوز هم او را دوست دارید. بسیار مهم است که حتما فضایی را برای احساسات متضاد در نظر بگیرید و هر دو را تجربه کنید.مرحله دوم) احساساتتان را «تجربه» کنید.بعد از اینکه احساسات خود را شناختید، کنارِ آن‌ها بنشینید و آن‌ها را در آغوش بکشید (تجربه کنید). بین «دانستنِاینکه شما عصبانی هستید» و «حس کردن/تجربه کردنِ عصبانیت» تفاوت وجود دارد.به عنوان مثال، شما باید خشم و عصبانیت خود را احساس کنید. یعنی روی لرزش دست‌هایتان یا جمع شدن شکم یا انقباض فک یا یا هر حسِ بدنیِ دیگری که دارید تمرکز کنید! این یعنی احساس کردن و تجربه کردن!بسیار پیش می‌آید که در فرآیندِ تجربه، ذهن تمایل به فرار داشته باشد و حواستان پرت شود. باید مدام توجه و تمرکز را به سمت تجربه و به لحظه‌ی حال برگردانید.یادتان باشد که در لیست احساساتتان یکی یکی جلو بروید؛ مثلا اول عصبانیت را تجربه کنید. بعد که عصبانیت تجربه شد، سراغ غم بروید و بعد سراغ عشق.شما با تجربه کردنِ احساساتتان، حس همدلیِ بیشتری نسبت به خودتان پیدا خواهید کرد. وقتی خودتان را درک می‌کنید و با خود مهربان‌تر هستید، بر حساسیت به طرد هم می‌توانید به راحتی غلبه کنید.مطمئن باشید که همین آگاهی نسبت به آنچه درونِ شما اتفاق می‌افتد، مهم‌ترین و اصلی‌ترین قدم است.مرحله سوم) افکارتان را بنویسید.بعد از اینکه احساساتتان را تجربه کردید، نوبتِ آن است که افکارتان را بنویسید؛ به عنوان مثال:اتفاقی که افتاده است: همکارم امروز با من خیلی سرد برخورد کرد!حسی که دارم: خشم، غمبه چه چیزی فکر می‌کنم: کجا اشتباه کردم؟ باز گند زدم و از خودم ناراحتش کردم! من دوست داشتنی نیستم!حالا چند بار از روی چیزی که نوشته‌اید بخوانید (حتی الامکان با صدای بلند). با لحنِ داستانی هم بخوانید. در واقع شما با این کار، از « نشخوار فکری»به «بیان شفاهی» می‌رسید. یعنی چه؟ یعنی اینکه شما بار سنگینِ ذهنرا بر دوشِ زبان می‌اندازید! اصطلاحا فکرتان سبک می‌شود!همانطور که می‌دانید، میزان نشخوار فکری در افرادِ حساس، بسیار بالا و آزاردهنده است و امکان تفکر ِمنطقی را از آن‌ها می‌گیرد.مرحله چهارم) افکارتان را «تحلیل» کنید.حالا وقت آن است که افکارتان را مورد بررسی و تحلیل و قضاوت قرار دهید. اما یادتان باشد که این تحلیل تبدیل به سرزنش نشود. حتما حتما با خودتان مهربان باشید. مثلا نگویید که:«چرا ازین موضوع ناراحتی! خیلی لوس و احمقانه است این احساست! قوی باش بابا!»سرزنش فایده ندارد. شما با سرزنش و سرکوب درمان نخواهید شد. خودتان را درک کنید و با خود مهربان باشید!حتما در تحلیل‌هایتان به این موضوع اشاره کنید که :«این افکاری که دارم، ناشی از اختلال حساسیت به طرد است!»وقتی شما روی افکارتان برچسب اختلال می‌زنید، قدرتشان را کم می‌کنید و به ناخودآگاهتان اینطور القا می‌کنید که:«پس افکاری که من دارم، لزوما مبتنی بر واقعیت نیستند و ممکن است از ناشی از یک اختلال باشند.»به یاد داشته باشید و مطمئن باشید که در بیشتر مواقع، منظور طرف آنی نبوده که شما برداشت کرده‌اید.برد و باخت‌های خود را بشمارید!ما آدم‌ها تمایل داریم که خودمان را با اطلاعات منفی مشغول کنیم. این شیوه‌ی تفکر، ریشه‌ای تکاملی دارد؛ چرا که انسان اولیه برای زنده و ایمن ماندن، باید بر تهدیداتِ بالقوه‌ی محیط زندگی‌اش تمرکز می‌کرد.این تفکرِ منفی باعث می‌شود که ما درک و تخمینِ نادرستی از تعداد واقعیِ توهین‌ها و طردها داشته باشیم.یکی از راه‌های مبارزه با این طرز تفکر این است که به تعداد دفعاتی که در زندگی موفق شده‌ایم یا دوستمان داشته‌اند، هم همان‌قدر توجه کنیم که به شکست‌ها یا طرد شدن‌ها توجه می‌کنیم!یادتان باشد که این قانون زندگی است؛ هم می‌گیرد، هم می‌دهد! پس چرا فقط روی «گرفته» ها تمرکز می‌کنیم؟ برای پیروزی‌های خود جشن بگیرید؛ حداقل به همان اندازه که برای شکست‌های خود مجلس عزا می‌گیرید و ابراز تاسف می‌کنید.از موفقیت‌هایتان لذت ببرید. این می‌تواند به شما کمک کند که طردهای اجتناب‌ناپذیر زندگی را تاب بیاورید. مطمئن باشید.سخن آخریادتان باشد که شما خودتان مسئولِ ترس‌ها حساسیت‌هایتان هستید؛ حالا می‌خواهد حساسیت به طرد باشد یا هرترس و حساسیت دیگری! شما 100 درصد مسئول خودتان هستید. هیچ کس مسئولِ آن نیست که حال شما را بهتر کند. برای همین خیلی مهم است که تمام آنچه را حس می‌کنید بنویسید و تجربه کنید تا تخلیه شوید و روی صورت طرف مقابل چیزی را بالا نیاورید!یادتان باشد که هیچ وضعیتی در زندگی وجود ندارد که ما از عهده‌ی مدیریتِ آن بر نیاییم.راضیه معینیراضیه معینیThu, 15 Dec 2022 01:12:32 +0330https://virgool.ir/@razie.moeeni/آیا-بیش-فعالی-حساسیت-به-طرد-شدن-را-افزایش-می-دهد-cvuk9plvrlmmبسیاری از شما بعد از شنیدنِ کلمه‌ی «بیش فعالی (ADHD)» به احتمال زیاد یادِ افرادی می‌افتید که پرحرف، ناآرام و حواس پرت هستند. اما باید بگوییم که اختلال بیش فعالی بسیار گسترده‌تر از این حرف‌ها است و ویژگی‌ها و جنبه‌های پنهان زیادی دارد. در این مقاله قرار است به یکی از این ویژگی‌های کمتر شناخته شده اما بسیار مهم بپردازم، به نام:ترس و حساسیت بیش از حد نسبت به طرد شدن (Rejection Sensitive Dysphoria/RSD)تا پایان این مقاله، همراه باشید.حساسیت به طرد چیست؟طرد شدن برای همه‌ی ما تجربه‌ای سخت و دردناک است؛ اما برای افراد مبتلا به بیش فعالی، درد و اضطرابی فراتر از تصور به همراه دارد. آن‌ها در مواجهه با طرد شدن و مورد مخالفت یا انتقاد قرار گرفتن، احساسِ پریشانی و شرم و شکست شدیدی می‌کنند.حساسیت به طردفردی که اختلال بیش فعالی دارد، قبل از اینکه دیگران او را طرد کنند، احساس طرد شدگی می‌کند. او کوچکترین و خفیف‌ترین رفتارهای منفیِ دیگران را به بدترین شکل ممکن تفسیر می‌کند و اصطلاحا به خود می‌گیرد و احساس می‌کند دوست داشتنی نیست. به عنوانِ مثال، اگر شریک عاطفی‌اش به تلفنِ او دیر جواب دهد، دچار اضطرابِ شدیدی می‌شود و به این فکر می‌افتد که نکند عشق و علاقه‌اش به او کمتر شده باشد!یادتان باشد همه‌ی افرادی که اختلال بیش فعالی دارند، لزوما حساسیت به طرد را تجربه نمی‌کنند. و برعکس؛ همه‌ی افرادی که حساسیت به طرد دارند، هم لزوما بیش فعال نیستند.حساسیت به طرد در افرادی که مشکل عزت نفس پایین و بی‌ارزشی دارند هم ممکن است دیده شود. گاهی افراد تحت تاثیرِ یک تروما یا تجربه‌ی یک رابطه‌ی بد، دچار حساسیت به طرد می‌شوند. این اختلال همچنین در مبتلایان به اوتیسم، اختلال دو قطبی، اختلال شخصیت مرزی، افسردگی و اختلال اضطراب اجتماعی هم مشاهده می‌شود.حساسیت به طرد چگونه بر روابط اجتماعی اثر می‌گذارد؟حساسیت به طرد و روابط اجتماعیفردی که حساسیتِ بیش از حد و بیمارگونه‌ای نسبت به طرد دارد، از تعاملات اجتماعی گریزان است و از آن می‌ترسد. او در صورت دعوت شدن به یک مهمانی یا دورهمی دچارِ اضطراب اجتماعیِ شدید می‌گردد.بیمار مبتلا به بیش فعالی در موردِ اتفاقاتی که قرار است در مهمانیِ هفته‌ی بعد رخ دهد و نظری که بقیه قرار است راجع به او داشته باشند، زیاد از حد فکر می‌کند. او اضطراب این را دارد که نکند چیز احمقانه‌ای بگوید یا حرکت نامناسبی انجام دهد و شرمگین و خجالت‌زده شود. او می‌ترسد که دیگران از او خوششان نیاید و او را طرد کنند! به همین خاطر ممکن است که دعوت را رد کرده و از مکانیسم دفاعی فرار استفاده کند.در صورت قبولِ دعوت و حضور در مراسم، اضطرابِ او چندین برابر می‌گردد. در طول مهمانی، حواسِ او شش دانگ جلب این می‌شود که چه می‌گوید یا چه می‌کند؛ چرا که حس می‌کند همه دارند او را نگاه می‌کنند و تمام مدت زیر ذره‌بین است. فرد مبتلا به بیش فعالی و حساسیت به طرد خیال می‌کند که به طور مداوم کوچکترین حرکات و حرف‌هایش قضاوت و تحلیل می‌شوند.خدا نکند که فرد مبتلا به حساسیت به طرد، بعد از مهمانی و در آینه، یک تکه سبزی لای دندان‌های جلویش ببیند! از آن لحظه به بعد حالش خراب می‌شود و مدام به این فکر می‌کند که نکند وقتی داشتم می‌خندیدم یا با فلانی حرف می‌زدم هم این سبزی لای دندان‌هایم بود!!فرض کنید که فرد بیش فعال در مهمانی لطیفه‌ای تعریف می‌کند و کسی به آن نمی‌خندد. او بسیار شرمگین و ناراحت می‌شود. تا مدت‌ها به این ماجرا فکر می‌کند و خودش را سرزنش می‌کند که چقدر احمق بودم دهان باز کردم! مگر قرار بود به من بابت لطیفه گفتن جایزه بدهند؟ این خاطره برای فرد مبتلا به بیش فعالی تبدیل به یک تروما می‌شود. او دیگر در هیچ جمعی لطیفه نخواهد گفت و ابراز وجود نخواهد کرد!حساسیت به طرداما واقعیت این است که حتی اگر بقیه خیال کنند که شما بی‌مزه هستید، نهایتا تا یکی دو روز بعد از مهمانی، بی‌مزه بودنِ شما را فراموش می‌کنند! آن‌ها بیشترِ آن‌چه را که در آن مهمانی رخ داده بود، فراموش می‌کنند و به دغدغه‌های زندگی شخصی‌خودشان می‌پردازند. شاید بهترین چیزی که می‌توان به یک فرد مبتلا به بیش فعالی و حساسیت به طرد گفت این است که:« تو آن‌قدرها هم که فکر می‌کنی، آدم مهمی نیستی!»حساسیت به طرد چگونه بر روابط عاطفی اثر می‌گذارد؟حساسیت به طرد در روابط عاطفیآیا به طور مداوم نگران این هستید که پارتنر عاطفی‌تان با شما قطع رابطه کند؟ آیا می‌ترسید که اگر خودِ واقعیِ شما برای او فاش شود، شما را ترک کند و همه چیز به پایان برسد؟ آیا دائما مراقبِ علائم نارضایتیِ او هستید و کوچک‌ترین رفتارهای منفیِ او را به بدترین شکل ممکن تفسیر می‌کنید و نتیجه می‌گیرید که او دیگر دوستتان ندارد؟فرد مبتلا به حساسیت به طرد و بیش فعالی، در رابطه‌ی عاطفی اعتماد به نفس بسیار کمی دارد و مدام احساس ناامنی می‌کند. او هیچ وقت بابت عشق و علاقه‌ی طرف مقابلش مطمئن نیست و همیشه به آن شک دارد. او نیازمند تائید هر روزه از سمتِ معشوق است.اگر با یک فرد بیش فعال در رابطه هستید، هر روز و هر لحظه باید به او ثابت کنید که دوستش دارید. اگر روزی خسته و بی‌حوصله باشید و به او زیاد توجه نکنید، او این بی‌توجهیِ شما را به خستگی‌تان ربط نمی‌دهد و به خودش می‌گیرد و حس می‌کند دیگر دوستش ندارید.همه‌ی ما وقتی در یک رابطه‌ی عاطفی نزدیک هستیم، دوست داریم آرامش داشته باشیم و نگران پایان رابطه نباشیم. اما یک فرد مبتلا به بیش فعالی و حساسیت به طرد این آرامش را در روابطش تجربه نمی‌کند. او منفی‌نگر است و این دیدِ منفی، بر رضایت کلی او و پارتنرِ عاطفی‌اش از رابطه تاثیر می‌گذارد.این بدبینی‌ها و گلایه‌های گاه و بی‌گاه ممکن است در نهایت شریک عاطفی را خسته و فرسوده کند و رابطه واقعا به هم بخورد. این چنین می‌شود که فرد مبتلا به بیش فعالی، طردِ واقعی را تجربه می‌کند و مُهرِ تاییدی بر دوست داشتنی نبودنِ خودش می‌زند.حالا فرض کنید که برای اولین بار به قرار ملاقات آشنایی با فردی که تا بحال او را ندیده‌اید می‌روید؛ بعد از پایان دیدار، او دیگر به شما زنگ نمی‌زند. شما بسیار ناراحت می‌شوید اما احتمالا بعد از مدتی با این موضوع کنار می‌آیید و با این افکار خودتان را آرام می‌کنید که:«همه قرار نیست از من خوششون بیاد! میلیاردها آدم در کره ی زمین وجود دارن با سلیقه‌های متفاوت! قرار نیست که من مطابق با سلیقه‌ی تک تکشون باشم!»«تعداد آدم‌هایی که تا امروز از من خوششون اومده خیلی بیشتر از آدم‌هایی بوده که خوششون نیومده! پس من زیبا و دوست داشتنی‌ام»اما فرد مبتلا به بیش فعالی و حساسیت به طرد، نمی‌تواند خود را آرام کند؛ او احساس طرد شدید، شکست، دوست داشتنی و زیبا نبودن می‌کند و این حس‌ها بر قرارهای ملاقاتِ بعدی‌اش نیز تاثیر می‌گذارند و او را بسیار آسیب پذیر می‌کنند.دردی که فرد مبتلا به اختلال بیش فعالی، بعد از پایان روابطش تجربه می‌کند، اصلا قابل مقایسه با دردی که دیگران تجربه می‌کنند نیست. پایان هر رابطه برای او به منزله‌ی شکست و تروما است.حساسیت به طرد چگونه بر روابط دوستانه اثر می‌گذارد؟حتما شنیده‌اید که قدیمی‌ها می‌گویند اگر دو کوزه را برای مدت طولانی کنار هم بگذارید، امکان ندارد که هیچ وقت بادی نوزد و این دو کوزه به هم برخورد نکنند. بروز اختلاف، ناراحتی، تفاوت دیدگاه در یک رابطه‌ی دوستیِ طولانی مدت، امری کاملا طبیعی است. امکان ندارد که دو دوست هیچ وقت از هم خشمگین نشوند و با هم دعوا نکنند. اگر دوستانی را دیدید که تا بحال با هم دعوا نکرده‌اند، مطمئن باشید که دوستی‌شان عمیق و واقعی نیست!اما فرد مبتلا به بیش فعالی، اینطور فکر نمی‌کند. او نسبت به بروز اختلاف بی نهایت حساس است. اگر دوستش از او انتقاد کرده یا با او دعوا کند، او احساس طرد، شکست و دوست داشتنی نبودن می‌کند. یک دعوای ساده برای او به منزله‌ی پایان دوستی است.حتما از افراد دچارِ بیش فعالی و حساسیت به طرد زیاد شنیده‌اید که با یکی از دوستانم دعوا کردم و بعد از آن دعوا دیگر حرف نزدیم. بعد ماجرای آن دعوا را تعریف می‌کنند و شما می‌بینید که آنقدرها هم مشکل غیرقابل حلی نبوده است.برای فرد بیش فعال و مبتلا به اختلال حساسیت به طرد، حل کردنِ اختلاف خیلی سخت است. چون آنها به اختلاف به چشمِ «اختلاف» نگاه نمی‌کنند؛ برای آن‌ها اختلاف یعنی طرد شدن، شکست خوردن و دوست داشتنی نبودن!حساسیت به طرد چگونه بر زندگی شغلی تاثیر می‌گذارد؟فرد مبتلا به اختلال بیش فعالی و حساسیت به طرد، نسبت به نظرات و فیدبک‌های مدیرش در محیط کار بسیار حساس و آسیب پذیر است.فرض کنید که شما در محیط کار، یکی از وظایفتان را با کیفیتی پایین‌تر از سطح انتظار انجام داده‌اید. این کاملا طبیعی است و برای حرفه‌ای‌ترین افراد هم ممکن است اتفاق بیافتد. همه‌ی آدم‌ها دچارِ اشتباه و حواس‌پرتی می‌شوند. هر اشتباهی هم یک تذکر و انتقادِ سازنده به همراه دارد و این هم کاملا طبیعی است. اما برای فرد مبتلا به بیش فعالی، هر انتقاد به معنای شکست است.او در صورت ارتکاب به اشتباه، کلِ مهارتش را زیر سوال می‌برد و به این نتیجه می‌رسد که شاید هیچ وقت برای این شغل مناسب نبوده است. اگر مدیر از او انتقادی کند، او دچار اضطراب می‌شود و می‌ترسد که طرد و اخراجش کنند. بیش فعالی باعث می‌شود که این افکار مدام در سرِ او بچرخند:گند زدم! خراب کردم! من بی‌عرضه‌ام! اونا هم فهمیدن که من خوب نیستم!برای فرد مبتلا به بیش فعالی، سخت است که به مدیرش مراجعه کند و درخواست افزایش حقوق و بهبود شرایط کاری‌اش را بدهد. او می‌ترسد که طرد و اخراج شود و همین شغل و شرایطی را هم که دارد از دست بدهد!او نسبت به نظری که همکارانش راجع به او دارند، بی‌نهایت حساس است و نیاز شدیدی به مورد تایید قرار گرفتن از سمتِ آن‌ها و محبوب بودن دارد. خدا نکند که یکی از همکاران، شب گذشته با همسرش دعوا کرده و بی‌حوصله و بدعنق باشد. فرد مبتلا به حساسیت به طرد و بیش فعالی، بداخلاقی و بی‌حوصله‌گیِ او را به خودش می‌گیرد و تا شب نشخوار فکری می‌کند که :« من چی کار کردم که اون ازم ناراحته!»مغز بیش فعال، قادر است تا چند روز روی این موضوع وقت بگذارد و مثلِ یک کارآگاهِ باحوصله، تک تکِ تعاملاتی را که با آن همکار داشته بررسی کند تا علت ناراحتیِ او شناسایی گردد!بیش فعالی، حساسیت به طرد و تولید محتوا در فضای مجازیفرض کنید که محتوایی را در اینستاگرام منتشر کرده‌اید. شخصی از راه می‌رسد و یک کامنت انتقادیِ تند و منفی برای محتوایِ شما می‌گذارد. حتما می‌دانید و تجربه کرده‌اید که اظهارنظرها و انتقاداتِ فضای مجازی بسیار تندتر از دنیای واقعی هستند. چرا که خیلی از قواعد، مناسبات و ملاحظاتِ جهان واقعی در فضای مجازی وجود ندارد و آدم‌ها با نام مستعار، می‌توانند به راحتی هر چیزی را که می‌خواهند بگویند!این کامنت انتقادی، فرد مبتلا به بیش فعالی و حساسیت به طرد را بسیار پریشان خواهد کرد. او احتمالا به این نتیجه می‌رسد که در زمینه‌ی تولید محتوا استعداد ندارد و باید این پست را حذف کند و یا حتی صفحه‌اش را ببندد. فرد بیش فعال، تفاوت نظرات و سلیقه‌ها را در نظر نمی‌گیرد. قرار نیست همه شما را تایید کنند و محتوای شما برایشان جذاب باشد.سخن آخربرای آنکه گفته شود شما مبتلا به حساسیت به طردهستید، نیازی نیست که تمامِ ویژگی‌ها و علائمی‌ را که در این مقاله توضیح داده شد، داشته باشید. ممکن است شما علائم حساسیت به طرد را به صورت بسیار خفیف تجربه کنید. حتی ممکن است که در یک موقعیت، آن را تجربه کنید و در موقعیتِ دیگر هیچ علامتی بروز ندهید.یادتان باشد که وقتی صحبت از اختلالات روانی می‌شود، همه‌چیز نسبی است و هیچ حکم مطلقی وجود ندارد. به این معنی که علائم به صورتِ طیفی (خفیف تا شدید) و مقطعی تجربه می‌شوند.در این لینک مقاله، چند روش کاربردی برای درمان اختلال حساسیت به طرد پیشنهاد کرده‌ام.راضیه معینیراضیه معینیTue, 06 Dec 2022 19:22:50 +0330https://virgool.ir/@razie.moeeni/آیا-بیماری-پارانویا-قابل-درمان-است-vw2i1uka1vhoاختلال شخصیت پارانویابسیاری از شما حتما نام بیماری پارانویا را شنیده‌اید. فرد مبتلا به پارانویا نسبت به اطرافیانش بیش از حد بی‌اعتماد است. او خیال می‌کند که دیگران قصدِ آسیب رساندن یا فریبش را دارند و برای این ادعایش هم معمولا هیچ مدرک خاصی ندارد. او فقط به حس ششم و حدس و گمان‌های خود بیش از اندازه متکی است. بیمار مبتلا به اختلال شخصیت پارانویید، با خشم‌ شدید، رفتارهای کنترل‌گرایانه و سرزنش‌های کوبنده‌ به دیگرانی که در خیالش قصدِ آزار او را دارند، واکنش نشان می‌دهد.برای بیمار پارانویا، مهم نیست که چقدر حدس‌ها و باورهایش بی‌اساس و غیرمنطقی هستند. حتی ممکن است بارها و بارها خلافِ افکارش به او ثابت شده باشد، اما همچنان وفاداری و صداقت اطرافیانش را زیر سوال می‌برد. او وقت و انرژی زیادی را صرفِ پیدا کردنِ مدرک برای خیانتِ دیگران می‌کند.بیمار پارانویا به اطرافیانش همیشه بی اعتماد و مشکوک استشاید شما از آن دسته افرادی هستید که مشکوک به وجود بیماری پارانویا در یکی از دوستان، آشنایان و یا حتی شریک زندگی‌ِ خود شده‌اید. شاید هم تشخیصِ این بیماری از قبل، به صورت قطعی و توسط پزشک، برای یکی از عزیزانتان صادر شده است. مخاطب این مقاله شما هستید. خبر خوب این است که تشخیص درست و به موقعِ پارانویا، جلوی بسیاری از عواقب و خطراتِآن را می‌گیرد.در این مقاله، سعی کرده‌ام که به دور از کلیشه‌های رایج، به مسئله‌ی درمان پارانویا نگاهی تازه بیاندازم و روش‌هایی کاربردی برای کمک به تسریع روند بهبود این بیماری ارائه دهم. یادتان باشد که هیچ وضعیتِ سختی در زندگی وجود ندارد که شما از عهده‌ی مدیریت آن بر نیایید! تا پایان این مقاله همراه باشید.علائم و نشانه‌های پارانویا را بهتر بشناسیمبیماری پارانویا در کودکی قابل تشخیص نیست و علائمِ آن معمولا در اوایلِ بزرگسالی ظاهر می‌گردد. تحقیقات حاکی از آن است که پارانویا در افرادی که سابقه خانوادگی اسکیزوفرنی دارند، شایع‌تر است. فردی که مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید است، رفتارِ خود را غیرعادی یا ناموجه نمی‌داند. بلکه آن را به عنوانِ دفاع از خود در برابر نیت‌های شومِ اطرافیان تعبیر می‌کند.علائم رایج پارانویا عبارتند از:1- فرد مبتلا به بیماری پارانویا دائما نسبت به اینکه دیگران قصد استثمار، آسیب رساندن یا فریبِ او را دارند، مشکوک می‌شود.2- او شریک عاطفی‌اش را مدام به خیانت متهم می‌کند.3- او نمی‌تواند به مردم اعتماد کند و احساسات و رازهایش را با آن‌ها در میان بگذارد؛ او اعتقاد دارد که دیگران روزی از رازهایش علیه خودش سوء استفاده خواهند کرد و به او آسیب خواهند رساند. 4- او تمایل به انزوا و تنهایی دارد.5- او بسیار بدبین است و همیشه منفی‌ترین برداشت‌ها را از مکالمات و رفتارها بیرون می‌کشد.6- او حساسیتِ شدید و بیمارگونه‌ای نسبت به توهین‌ها و انتقادها دارد و از مورد انتقاد قرار گرفتن به شدت می‌ترسد.7- او نسبت به پذیرش اشتباهاتش مقاومت بسیار بالایی دارد و دائما بر این عقیده است که بقیه اشتباه می‌کنند نه او.8- او با خشم، ضرب و شتم، خصومت و کنترل‌گری به حملات خیالیِ مردم پاسخ می‌دهد.9- او سریع قضاوت می‌کند و کینه‌توز است.بیمار مبتلا به پارانویا، تمایل به انزوا و تنهایی داردحواستان باشد که تنها با تکیه بر علائمِ بالا، تشخیصِ قطعیِ پارانویا را برای اطرافیانتان صادر نکنید و روی آن‌ها برچسب نچسبانید! افرادی که مبتلا به اختلالاتی نظیرِ خودشیفتگی، اسکیزوفرنی، اختلال اضطراب اجتماعی، افسردگی و یا حتی اختلالات هورمونی هستند هم ممکن است در مقاطعی از زندگی، بعضی از علائمِ بالا را نشان دهند. بنابراین افتراق و تشخیص پارانویا بسیار سخت است و باید حتما توسط یک پزشک با تجربه انجام گردد.بیشتر ما در مقطعی از زندگی، رفتارهای بی اعتماد، مشکوک و یا خصمانه داشته‌ایم. این لزوما به معنای ابتلا به بیماری پارانویا نیست. یادتان نرود که انسان موجودی پیچیده و منحصر بفرد است و صرفا بر اساسِ یک سری علائم، نمی‌توان روی او تشخیص قطعی گذاشت.آیا بیماری پارانویا قابل درمان است؟اکثر افرادِ مبتلا به بیماریِ پارانویا به دنبالِ کمک نیستند. آن‌ها اعتقاد دارند که کاملا سالم بوده و احتیاجی به درمان ندارند. این دیگران هستند که مشکل دارند و باید به دنبال درمان باشند. از نظر بیمارِ مبتلا به اختلال شخصیت پارانویید، بی‌اعتمادی‌ها و ترس‌هایش کاملا موجه بوده و ‌او کاملا حق دارد که این حس‌ها را داشته باشد!هر تلاشی برای تغییر طرز فکرِ بیمار پارانویید، تنها سوء ظن او را تشدید می‌کند!پس مسیرِ درمان پارانویا، به هیچ وجه مسیر ساده‌ و آسانی نخواهد بود. اما نگران نباشید! با وجود چالش‌های شدیدی در برخورد با افراد مبتلا به پارانویا وجود دارد، شما ناتوان نیستید. اقداماتی وجود دارد که می‌توانید از آن‌ها برای تشویق عزیزانتان به دریافت کمک، حمایت و درمان استفاده کنید و همچنین از سلامت روانیِ خودتان هم مراقبت نمایید. در ادامه، این اقدامات و روش‌ها را بیشتر توضیح خواهم داد.آیا روان‌درمانی (تراپی) برای بیمار مبتلا به پارانویا موثر است؟روان درمانی و پارانویاروان‌درمانی (تراپی) می‌تواند تا حد زیادی به درمان پارانویا کمک کند. تراپیست با بکارگیریِ تکنیک‌هایی نظیرِ درمان شناختی-رفتاری (CBT)، به بیمار پارانویا کمک می‌کند که باورهای مخرب و الگوهای فکری خود را بشناسد و اصلاح کند.اما چگونه؟ مگر نگفتیم که فرد پارانویید اساسا میلی به تغییر باورها و حضور در اتاق درمان را ندارد؟ بیمار مبتلا به پارانویا، ممکن است به خودِ تراپیست و روانپزشک هم شک کند. او ممکن است حس کند که تراپیست بخشی از یک توطئه است و قصد آسیب رساندن به او را دارد. او در فرآیند درمان، نگران افشای جزئیات زندگی شخصی‌اش شده و از درمان فرار خواهد کرد.پس چه باید کرد؟ در وهله‌ی اول، سعی کنید به تراپیستی مراجعه کنید که در زمینه‌ی کارکردن با افراد مبتلا به پارانویا تجربه‌ی کافی داشته باشد. نکته‌ی مهم بعدی این است که حتی اگر بهترین درمانگر دنیا را هم پیدا کردید، در مقابل بیمار پارانویید ذوق و شوق زیادی نشان ندهید و او را مجبور به شروع درمان نکنید.فرد مبتلا به اختلال شخصیت پارانویا، به محض آنکه اصرار و علاقه‌ی شما را ببیند شاخک‌هایش تیز می‌شود و شک می‌کند که توطئه‌ای در کار است. پس طوری وانمود کنید که مراجعه‌ی او به روانشناس برایتان مهم نیست و فرقی به حالتان ندارد!بیمار مبتلا به پارانویا در اتاق درمانفرد مبتلا به بیماری پارانویا نباید احساس کند که درمان به او تحمیل شده است. او باید حس کند که در حالِ همکاری با درمانگر است. روانشناس باید در کنار بیمار قرار بگیرد و هیچ نگاهِ بالا به پایینی را به او انتقال ندهد. او باید این پیام را با زبان بدن، حرکات و نگاه‌هایش به بیمار منتقل کند که :«من اینجا کنار تو و همراه تو هستم. دوست دارم حرفایت را بشنوم. علاقمند هستم که نقطه نظرات و احساساتت را بفهمم و درک کنم.»درمانگر باید توضیحات بیمار پارانویا را به طور کامل بشنود و حرف‌های او را قطع نکند. جمله‌ی موثر و بسیار راهگشایی که درمانگران پس از شنیدنِ کاملِ حرف‌های بیمار می‌توانند بگویند این است:«اگر اینطور باشد که تو می‌گویی، واقعا شرایط سختی را پشت سر گذاشته‌ای و من کاملا درکت می‌کنم.»در ابتدای جمله‌ی فوق، کلمه‌ی «اگر» بسیار طلایی و کلیدی است و حتما باید گفته شود. زیرا به صورت ضمنی این پیام را به بیمار پارانویا منتقل می‌کند که حدس‌ها و باورهای تو، تنها یک اگر هستند. به عبارتی، حدس‌ها و باورهای تو تنها یک احتمال هستند. من حدس‌ها و باورهای تو را رد نمی‌کنم؛ چون ممکن است تو عصبانی شوی و جلسه درمان را ترک ‌کنی. اما خیلی نامحسوس و زیر پوستی، فضا را برای احتمالات دیگر و اگرهای دیگر هم باز می‌کنم!با همین اگرها می‌توان خیلی نامحسوس، قطعیت‌های بیمار پارانویا را به احتمال تبدیل کرد. بدون اینکه گاردهای دفاعیِ او بالا بیاید!نکته‌ی بسیار مهم در درمان بیماری پارانویا این است که او باید درمان فردی دریافت کند و نه گروهی! گروه درمانی و حضور دیگران ممکن است به افکار پارانوئید و رفتارهای مضطرب دامن بزند.روان درمانی و پارانویاپارانویا و ازدواجاگر همسر شما مبتلا به پارانویا است، حتما می‌دانید و تجربه کرده‌اید که رابطه با او تا چه اندازه سخت، استرس‌زا و چالش برانگیز است. مثل این است که شما مجبور هستید بر روی پوسته‌ی تخم مرغی که به دورِ او کشیده شده‌است، با احتیاط قدم بردارید. آن‌ها حسود هستند و رفتار کنترل‌گری دارند. همین امر باعث می‌شود که حفظ سایر روابط و پیوندهای اجتماعی برای شما مشکل شود و به یک انزوا و تنهایی اجباری کشیده شوید.اما ناامید نباشید. شما هنوز هم می‌توانید رابطه‌ی خود را نجات دهید و مرزهای محکمی را به دورِ سلامت روان و زندگی شخصیِ خود بکشید.پارانویا و ازدواجچگونه می‌توانم رابطه عاطفی‌ام را با بیمار پارانویا ادامه دهم؟چند روشِ ساده ولی بی‌نهایت موثر، برای زندگیِ آرام و کم‌تنش در کنارِ یک بیمار پارانویید:1-من تو را درک می‌کنم!سعی کنید دردِ طرف مقابل‌تان را بفهمید و درک کنید. این به این معنا نیست که شما با عقاید و باورهای او موافق هستید. نه! شما فقط احساساتِ سخت و جانفرسایی را که تجربه می‌کند و زجری را که می‌کشد، می‌فهمید و این را به او می‌گویید! به او بگویید که او درک می‌کنید!درست است که باورهای او کاملا بی‌اساس و بی‌منطق هستند؛ اما زجری که می‌کشد و دردی که تحمل می‌کند، کاملا واقعی است. او واقعا در عذاب است!«من دردی را که تو می‌کشی و حس‌های منفی را که تجربه می‌کنی درک می‌کنم. حتما خیلی برایت سخت است!»من تو را درک می کنم!درکِ دردی که بیماران پارانویا می‌کشند، به آن‌ها کمک می‌کند که احساس امنیت بیشتری در رابطه با شما داشته باشند، آرام‌تر شوند و خشم و خصومت خود را بهتر مدیریت کنند. هرگز تلاش نکنید که به طور منطقی وارد گفتگو با بیمار پارانویا شوید. تنها نتیجه‌ی این کار این است که او خیال می‌کند شما قصد فریبش را دارید.به جای اعتقاداتِ او، روی احساساتِ او تمرکز کنید. با او در مورد احساساتی که در حال تجربه‌ی آن‌ها است، صحبت کنید. همین امر به کاهش استرس و اضطراب او کمک بسیاری می‌کند.2-مرزهایتان را مشخص کنید.مرزهایتان را مشخص کنیددر کنارِ درکِ دردهای همسرتان و سازش با او، خیلی مهم است که گاهی قهرِ خود را هم به او نشان دهید! او نباید از شما فقط درک و سازش ببیند. گاهی هم او را به سمت مشاهده‌ی اثرات مخربِ رفتارهایش هدایت کنید. این امر می‌تواند بیمار پارانویا را تشویق به درمان کند.به عنوان مثال، برایش روشن کنید که اگر شما را یک بار دیگر به خیانت متهم کند یا از دیدن دوستانتان محروم نماید، خانه را ترک خواهید کرد و هنگامی بازخواهید گشت که او درمان را شروع کرده باشد. قوانین و عواقب را روشن کنید؛ اما فقط در صورتی که آماده باشید آن‌ها را اجرا کنید. نگذارید حرف‌تان دو تا شود!3-زبان واضح و بدون ابهام را فراموش نکنید.نحوه برقراری ارتباط را ساده کنید. سعی کنید از زبان واضح و بدون ابهام استفاده کنید تا احتمال سوء تعبیر از آنچه می‌گویید را کاهش دهید. اگر همسرتان شروع به تحریف و برداشت منفی از کلماتِ شما کرد، سعی کنید بدون اینکه حالت تدافعی داشته باشید، توضیحات لازم را به او بدهید.4-ورزش و مدیتیشن را در برنامه‌تان بگنجانید.ورزش و مدیتیشن را در برنامه تان بگنجانیدهمسرتان را تشویق به ورزش کنید. اگر خودتان هم او را همراهی کنید بهتر است. فعالیت بدنیِ منظم باعث ترشح هورمون اندورفین می شود که می‌تواند تنش و اضطراب را در فرد مبتلا به بیماری پارانویا از بین ببرد.افراد مبتلا به اختلال شخصیت پارانوئید اغلب در آرام کردنِ خودشان و تمرکز حواس مشکل دارند. می‌توانید تکنیک‌های آرام‌سازی و ورزش‌هایی مثل یوگا را هم در برنامه‌تان بگنجانید. این به درمان بیماری پارانویا بسیار کمک می‌کند و خطرات پارانویا را کاهش می‌دهد.سخن آخراگر تجربه‌ای در زمینه‌ی بیماری پارانویا دارید، شک نکنید که تجربیاتِ شما چراغ راهِ افرادی است که با اضطراب زیاد، در ابتدای این مسیر ناشناخته ایستاده‌اند. بخش نظراتِ این مقاله در اختیار شماست. اگر درمانگر خوبی می‌شناسید که در زمینه بیماری پارانویا باتجربه است به ما معرفی کنید. بدون شک انتخاب درمانگر مناسب، مهم‌ترین بخش از مسیر درمان پارانویا می‌باشد.پارانویا راضیه معینیراضیه معینیSun, 20 Nov 2022 18:46:31 +0330https://virgool.ir/@razie.moeeni/چرا-خودشناسی-برای-رشد-روانی-ما-یک-ضرورت-است-xxykyrctw0vpخودت را بشناس!خودشناسی واژه‌ای بسیار آشنا در بین علاقمندان به رشد و توسعه‌ی فردی است. شاید شما هم از آن دسته افرادی هستید که دوست دارید خودتان را بیشتر و بهتر بشناسید. حتما بارها شنیده‌اید که می‌گویند اگر فردی به خودشناسی برسد، موفقیت بیشتری در انتخاب شغل و شریک زندگی خواهد داشت. درست است! خودشناسی مهم‌ترین مسئله‌ی هستی است و شاید بتوان تلاش برای کشفِ خود و خودشکوفایی را تنها رسالت انسان دانست و به قول سقراط بزرگ : خودت را بشناس!اما منظور از خودشناسی چیست؟ به عبارت دقیق‌تر، منظور از «خود» چیست؟ چرا تمام فرهنگ‌ها، ادیان و مکاتب فکری و روانشناسی، ما را به سمتِ کشفِ «خود» سوق می‌دهند؟ آیا اطلاعاتی که تا به امروز از «خودمان» داشتیم نادرست هستند؟ چطور می‌توانیم در مسیر خودشناسیِ هر چه بهتر و بیشتر گام برداریم؟در این مقاله تلاش کرده‌ام که سوالات فوق را از منظری تازه، با نگاهی متفاوت و به دور از کلیشه‌های رایج بررسی کنم. با من همراه باشید.خودشناسی به چه معناست؟در فرآیند خودشناسی، ما «تصورات و خیالاتِ اشتباهی را که راجع به خودمان داریم» کنار می‌گذاریم و «چیزی که واقعا هستیم» را کشف می‌کنیم. به عبارتی، از «منِ غیر واقعی» به سوی «منِ واقعی» حرکت می‌کنیم. اجازه دهید که این مفهوم را با ذکر مثالی ساده، روشن کنم.فردی را در نظر بگیرید که تصور می‌کند در زمینه‌ی آواز خواندن بی‌استعداد است. او همیشه از آواز خواندن در جمع‌ها و دورهمی‌ها فرار می‌کند. اما در یک مهمانی، مجبور می‌شود قطعه‌ای از یک آهنگ را با صدای بلند بخواند. توجه همه به صدای او جلب می‌شود، مهمانان از او تعریف می‌کنند و می‌پرسند : «چرا تا حالا نمی‌خوندی؟ چرا کلاس آواز نمی‌ری؟»این «تجربه‌» باعث می‌شود او بفهمد که چقدر در آواز خواندن استعداد دارد و تا به حال اشتباه فکر می‌کرده است. می‌توانیم بگوییم که او حالا استعدادهای واقعی‌اش را بهتر می‌شناسد و یک قدم در راهِ شناخت خود و خودشناسی برداشته است.به تجربیاتت نگاهی تازه بیانداز!همانطور که در مثال بالا مشخص شد، کلیدِ رسیدن به خودشناسی «تجربه» است. تجربه می‌تواند دریچه‌ی ما به سوی خودشناسی باشد. البته به شرطی که یاد بگیریم از کنارِ تجربیات‌مان ساده‌ نگذریم. شاید وقت آن رسیده است که در تجربه‌های خود، با دقت بیشتری تامل کنیم و آن‌ها را دقیق و عمیق مورد بررسی قرار دهیم.یادتان باشد که بررسیِ عمیق، انتقادی و تحلیلیِ تجارب، نوعی مهارت است و مثلِ همه‌ی مهارت‌ها، با تمرین به دست می‌آید. می‌توانید برای پرورش این مهارت، از یک روان‌درمانگر (تراپیست) کمک بگیرید. او به شما یاد می‌دهد که در مورد تک تک اتفاقات زندگی‌تان حسابی فکر کنید و آن‌ها را شخم بزنید. خودشناسی از دلِ همین شخم زدن‌ها بیرون می‌آید.می‌توان گفت که تجربه‌ها بیشتر از پرسشنامه‌ها و تست‌های‌خودشناسی، آیینه‌ی ما هستند و می‌توانند ما را به خودمان بشناسانند.یک مثال عمیق تر برای توضیح مفهوم خودشناسیفردی را در نظر بگیرید که تصور می‌کند بسیار مهربان و حمایتگر است. اما تا به حال نتوانسته است رفاقت‌ و رابطه‌ی عمیق و پایداری را در زندگیِ واقعی‌اش تجربه کند. دوستان یا شریک‌های عاطفی‌اش، بعد از مدتی از او خسته و بیزار می‌شوند و ترکش می‌کنند. او عقیده دارد که آن‌ها نمک نشناس هستند و جواب خوبی را با بدی می‌دهند. اخیرا به این نتیجه رسیده که نباید به آدم‌ها خوبی کرد و زمانه‌ی بدی شده است!نکته‌ی کلیدی در فرآیند خودشناسی این است که:تکرار چند باره‌ی یک تجربه، زنگ خطر است!اینجا جایی است که این فرد باید از خودش انتقاد کرده و خود را به چالش بکشد. نمی‌شود که همه‌ی آدم‌ها نمک نشناس باشند! نمی‌شود که همه بد باشند و فقط او خوب! اینجا جایی است که او باید از چرخه‌ی معیوبِ زیستن خارج گردد و برای اولین بار بگوید :«شاید من این آدمی که تصور می‌کنم نیستم!»روان‌درمانگر ، مشاور یا تراپیست می‌تواند در مسیرخودشناسی همراه شما باشد. او به شما کمک می‌کند که با نگاهی تازه به دلِ تجربیاتتان سفر کنید و از زاویه‌ی دیگری به آن‌ها نگاه کنید.فرض کنید که فردِ مثالِ بالا به تراپیست مراجعه می‌کند و با هدایت و کمکِ او، آخرین جملاتی را که همسر سابقش قبل از جدایی به او گفته بود، به یاد می‌آورد :« رابطه با تو مثل زندانه! احساس خفگی می‌کنم! اینقدر به من نچسب! اینقدر زنگ نزن! اینقدر کنترلم نکن!»این تجربه قطعا برای او، یکی از خاطرات تلخ زندگی‌اش بوده است. در آن زمان، حس غم و خشم زیادی را تجربه کرده‌ است و به این نتیجه رسیده‌ است که «آدم‌ها قدر محبت من را نمی‌دانند» و یک مُهرِ بزرگ به پای این باورِ خود زده‌ است!اما تراپیست، او را به بررسی خودش می‌کشاند. نه دیگران! او به سمت خود-پرسش‌گری هدایت می‌گردد. ریشه‌ی این عشق‌ورزی‌های کنترل گرایانه چیست؟ او چرا به معشوق آزادی نمی‌دهد؟ شاید علتِ آن، «ترس از دست دادن» باشد. ممکن است که او به خاطر ترس از دست دادن، روی افرادی که دوستشان دارد، کنترل افراطی و محبت بیش از حد انجام می‌دهد.تراپیست می‌گوید: «شاید تو واقعا آدم مهربانی نیستی، تو فقط زیادی ترسیده‌ای! در نتیجه، به جای انتقالِ عشق و آزادی به طرفِ مقابل، به او ترس را انتقال داده‌ای. و ترس آدم‌ها را می‌ترساند. و آدم ترسیده، فرار می‌کند!»یادتان باشد که مثال‌های فوق فقط مثال هستند و برای روشن شدنِ مسئله‌ی خودشناسی آورده شده‌اند و لزوما در مورد شما صدق نمی‌کنند و به قول معروف، در مثل، جای مناقشه نیست! هر انسان ویژگی‌ها و تاریخ زندگیِ منحصر بفردی دارد. پیشنهاد ما به شما، مراجعه به روانشناس، انجام تست خودشناسی و گام برداشتن در جهت خودشکوفایی و خودشناسی است.«خود» همواره در حالِ تغییر استخیلی مهم است به یاد داشته باشید که «خود» پدیده‌ای سیال، پویا و داینامیک است. یعنی چه؟ یعنی ما در طول زمان تغییر می‌کنیم. بنابراین وقتی از خودشناسی حرف می‌زنیم، منظورمان «شناخت چیزی است که در حال حاضر هستیم»؛ نه «آنچه در گذشته بودیم» و نه «آنچه در آینده دوست داریم باشیم».اساسا هدف تمام مکاتب روانشناسی، ایجادِ «تغییر» و فرار از رکود، ایستایی و پوسیدگی است. ما باید خودِ اکنون‌مان را به درستی بشناسیم تا بتوانیم آن را در آینده بهبود دهیم و انسان بهتری باشیم.لازم به ذکر است که مفهومِ «تغییر» و «ایستایی» محل اختلاف بسیاری از روانشناسان و فیلسوفانِ جبرگرا و اختیارگرا می‌باشد ؛ اما پرداختن به آن، از حوصله‌ی این مقاله خارج است.نیمه تاریک وجودهر کسی که در مسیر خودشناسی قدم برمی‌دارد، قطعا با نقاط تاریک، ضعف‌ها و نقایصی در شخصیت خود مواجه خواهد شد. شناختِ این نقایص یکی از مراحل مهم در رشد و تعالی روان است:من می‌پذیرم که کامل نیستم و نقایصی دارم. هیچ آدمی کامل نیست.پذیرش نقص و دیدن نیمه‌ی تاریک وجود، شهامت زیادی را می‌طلبد. به عبارتی شما باید خودتان را در آغوش بکشید؛ خود واقعی‌تان را ! به هر شکل و به هر صورتی که هستید. پذیرش نقص، اولین و مهم‌ترین قدم در اصلاح و شفای آن است.نیمه تاریک وجودسخن آخریادتان باشد که گاهی تجارب، خلافِ چیزی را که ما به آن باور داریم، نشان می‌دهند و اثبات می‌کنند. اما آدم‌ها چنان در باورهای خود راسخ‌اند و به آن‌ها ایمان دارند که چشم‌شان را به روی شواهد تجربی می‌بندند.شاید لازم است که مثلِ یک پژوهشگر و با دید تجربی، زندگی خود را بازبینی کنیم و باز هم به قول سقراط:«زندگی نیازموده، ارزش زیستن ندارد»سکوت کنید؛ صدای باورهای‌تان را خاموش کنید. و خوب گوش کنید که تک تکِ تجربیاتِ دردناکِ زندگی‌تان چه حرفی برای گفتن دارند؟ شاید هر کدام قطعه‌ای از یک پازل هستند. پازلی که قرار است در نهایت، خودِ واقعی‌تان را به شما نشان دهد و به شما در فرآیند خودشناسی کمک نمایند. به صدای خود واقعی‌تان گوش دهید که از زیر پیله‌ای که به دورش تنیده‌اید، شما را صدا می‌زند.خودشناسیراضیه معینیراضیه معینیTue, 15 Nov 2022 15:46:56 +0330