https://virgool.ir/feed/@rasoul.taraniشعردوست، کمی دست به قلم و بیش از کمی کتاب‌خوار، دیوانه‌ی تاریخ سیاسی معاصر، فعلا همین تا بعد ببینیم چه می‌شودfa2026-11-12 05:13:22https://files.virgool.ir/upload/users/1682046/avatar/RhmFyt.jpghttps://virgool.ir/@rasoul.taranihttps://virgool.ir/@rasoul.tarani/قبضه-ی-برف-epfqxiqkjwnkبیش از یک هفته بود که ندیده بودم‌اش. انگار قرن‌ها از آخرین بار که چشمانش را دیده بودم گذشته بود. عکس‌هایش را پشت گوشی موبایل نگاه می‌کردم و دلم ضعف می‌رفت. سوز سرد دوری توی استخوانم رخنه کرده بود. این دوری اجباری داشت کار دستم می‌داد. از وقتی پدرش با آن نگاه سنگین و حرف‌های قطعی‌اش دست رد به سینه‌ام زده بود، همه چیز عوض شده بود.پدرش حراست یک شرکت دولتی بود و وضع بدی هم نداشت. اما انگار دنیا را فقط از پشت دوربین‌های امنیتی می‌دید. عمده مخالفت‌اش با ما هم سر این بود که می‌گفت الان وقت‌اش نیست. روی درس و دانشگاه بچه‌های‌اش خیلی حساس بود و اولویت‌اش تمام شدن درس‌شان بود.برای این‌که مبادا قراری بگذاریم و دیداری داشته باشیم، او را در خانه حبس کرده بود. نه از آن حبس‌هایی که در را قفل می‌کنند، از آن‌هایی که با نگاه‌های تیز و حرف‌های برنده، دیوار می‌سازند دور آدم. به مادرش هم سپرده بود که تلفن را از پریز بکشد و قایم کند. سوئیچ ماشین و گوشی همراه‌اش را هم ضبط کرده بود تا به این صورت یک هفته تمام از هم بی‌خبر باشیم.پارکینگ‌شان جای خودروی پدرش بود و ماشین خودش را جلوی در خانه پارک می‌کرد. یک دوو ماتیز تروتمیز که سال‌ها زیر پای‌اش بود و گاهی حسودی می‌کردم که نکند ماشین‌اش را بیشتر از من دوست دارد. خط که هیچ، غبار روی ماشین‌اش نبود. همیشه می‌گفت این ماشین اولین چیزی است که کاملن مال خودش بوده.باید کاری می‌کردم. نفس‌های‌ام داشت به شماره می‌افتاد. برای این‌که ببینم‌اش و از حال و اوضاع‌اش با خبر باشم، نقشه‌ای در سرم جرقه زد. شاید از نگاه کسی که بیرون گود نشسته غیرمنطقی باشد، یا بگوید راه‌های ساده‌تری هم بود. اما کسی که توی گود است اولین چیزی که ندارد منطق است. عشق همه‌ی معادلات را به هم می‌ریزد.با سعید، دوست چندین ساله‌ام، هماهنگ کرده بودم که یک تصادف ساختگی را رقم بزند. اولش خندید و به روی خودش نیاورد. بعد که اصرار و مداومت مرا دید، کمی فکری شد. هم می‌ترسید که موضوع لو برود هم پایه‌ی هیجان بود. قرار بود جوری تصادف کند که هم خودرو آسیب چندانی نبیند هم نیاز به حضور مالک خودرو باشد برای پرداخت خسارت. در کل قرار بود ماجرا کمی طول بکشد که بتوانم از دور ببینم‌اش. می‌دانستم پدرش روزهای فرد شیفت کاری‌اش است و در خانه نیست.یک‌شنبه بود، یکی از سردترین دی‌ماه‌های عمرم. بارانی چرم پوشیده بودم و شال‌گردنم مثل مار پیتون دور گردنم حلقه زده بود. سوز سرما پوست صورتم را خشک کرده بود. به فرت فرت افتاده بودم. جوری برف می‌بارید که انگار تقصیر ما بود و خدا داشت انتقام می‌گرفت. دانه‌های برف مثل پرده‌ای سفید میان من و خانه‌شان فاصله انداخته بود.اتفاقن زمین برفی بهانه‌ی خوبی بود برای تصادف.سعید مرا پیاده کرده بود و برای بار آخر موضوع را مرور کرده بودیم. مو لای درز محاسبات‌مان نمی‌رفت. قلب‌ام چنان تند می‌زد که انگار می‌خواست از قفسه سینه بیرون بپرد. نمی‌دانستم چه می‌شود، فقط فهمیده بودم که خری‌ات کردم.حدود بیست متر با ماشین‌اش فاصله داشتم، پشت یک درخت ایستادم به نظاره. برف روی شانه‌هایم نشسته بود اما سرم از فکر دیدارش داغِ داغ بود.سعید وارد کوچه شد و با سرعت از کنارم گذشت. چشم‌هایم را بستم. صدایی که به گوشم خورد جوری بود که انگار ماشین سعید تا داشبورد جمع شده. چشم باز کردم و خیالم راحت شد.سعید با سرعت آینه بغل را نشانه رفته بود. آینه کامل پاشیده بود و تکه‌های‌اش تا ۱۰متر آن‌طرف‌تر پخش شده بود. خوبی‌اش این بود که جنس مصرفی بود و قابل تعویض. بدی‌اش هم این بود که نیاز به حضور افسر نبود و شاید ماجرا طول نمی‌کشید.سعید ماشین را پارک کرد و زنگ خانه را زد. خودش گوشی را برداشته بود. سعید ماجرا را توضیح داد و در کمال ناباوری نمی‌آمد پایین. با کلافه‌گی سعی داشت سعید را مرخص کند. از خیر خسارت هم گذشته بود. سعید انقدر اصرار کرد تا راضی شد بیاید ماشین را بررسی کند.در که باز شد، یک چیزی در دلم ریخت. همان چهره‌ای که هر شب در خواب می‌دیدم، همان چشم‌هایی که دنیای من بودند. کمی از کنه بودن سعید گفت و غر زد. داشت‌اند سر خسارت صحبت می‌کردند که با نور موبایل علامت دادم و مرا دید. وقتی که متوجه شد همه‌ی ماجرا ساخته‌گی بود، اَدَاطور و شیطنت‌آمیز حالی‌ام کرد که گویا اگر دست‌اش به من برسد قرار است خفه‌ام کند.خسارت را هم تا ریال آخر از سعید گرفت تا دل‌اش خنک شود.بعدها می‌گفت آن شب دقیقاً لحظه‌ای که سعید زنگ خانه را زده، او یواشکی تلفن را برداشته بوده و قرار بوده به من زنگ بزند. عمده‌ی کلافه‌گی‌اش به خاطر حضور موجودی به نام سعید در این لحظه‌ی طلاییِ تماس گرفتن بود و در محال‌ترین تصورات‌اش هم نبود که این یک برنامه‌ی از پیش تعیین شده از طرف من باشد.می‌گفت تو دیوانه‌ترین عاشق دنیایی.می‌گفت هیچ‌کس انقدر دیوانه نیست که به این شکل برنامه‌ریزی کند و از دور به تماشا بایستد.می‌گفت سال‌ها بعد که زیر یک سقف بودیم هیچ‌وقت این روزهای‌مان را فراموش نمی‌کند.می‌گفت من بدون تو چه‌کار کنم؟...قربانت شوم می‌خواستم بدانم حالا که سال‌هاست از آن روزها گذشته بدون من چه‌کار می‌کنی؟...رسول طارانی با ت دسته‌داررسول طارانی با ت دسته‌دارThu, 20 Nov 2025 03:51:46 +0330https://virgool.ir/@rasoul.tarani/غزه-axduec4jcs4nاول. لئا حدودا ۲ سال‌اش بود که همین‌طور وقت نماز آلت تاب و سرسره‌اش شدم. از گردنم آویزان می‌شود و تمام ارکان نماز را به چالش می‌کشد. با یک دست سر و ته قنوت و رکوع و سجود را هم می‌آورم و با دست دیگرم لئا را نگه می‌دارم که هم خفه‌ام نکند هم نیوفتد. دوم. آدمی‌زاد وقتی می‌شکند به تکه‌های کوچک‌تری با لبه‌های تیز و بُرّان تبدیل می‌شود. یک جسد است اما وقتی می‌شکند مُتجسدِ هزار هزار تکه می‌شود. نزدیک‌اش بشوی دستت را می‌بُرد. در آغوشش بکشی تیز است. شکسته‌ی هر آدمی خطرناک است. چه برای آن‌که شکسته چه برای آن‌که شکسته شده و حتی برای دیگرانی که نه در شکستن و نه در شکسته شدن نقشی نداشتند. زیستن در سرزمینی پر از خرده شیشه دشوار است. همه‌ی اهالی غزه، همه‌ی فلسطین و همه‌ی خاورمیانه تکه شیشه‌های شکسته‌ای هستند که دست و بال و شکم هرکس که قصدی به آنان دارد را پاره می‌کند.سوم. برادرم، به نماز ایستادی و آن بقچه‌ی حدودا یک متری مقابلت را که شاید عصایی می‌شد برای دوران پیرسالی‌ات تقدیم گور کردی به رسم عادت آباء و اجدادی‌ات که ۷۷سال است می‌زایند و نابالغ خاک می‌کنند.اللّٰهُمَّ اجْعَلْهُ لِأَبَوَيْهِ وَلَنَا... را که خواندی، پاره تنت را گوشه‌ی جگرت را، حاصل عمرت را دادی، عوضش چه به دست آوردی؟ چه به دست آوردید؟ معنای مرگ برای‌تان با چیزی که ما می‌دانیم فرق دارد؟ این چه معامله‌ای‌ست که چهره‌ی تک‌تک‌تان را که می‌بینیم امیدی به اندازه‌ی کهکشان درش موج می‌زند؟آخر. اضطرارآیه‌ی شریفه‌ی «امن یجیب...» می‌گوید انسان باید به حالت اضطرار برسد تا خداوند دعایش را استجابت کند. یعنی از همه چیز و همه‌کس قطع امید کند.آدمی اگر از غسل و تدفین فرزندش به اضطرار نرسد؟، اگر از جمع کردن تکه‌پاره‌های همسرش با جنین شش ماهه‌اش که روی هم در یک نایلون دسته‌دار جا شده‌اند به اضطرار نرسد؟، اگر از مفقود شدن پدر و مادرش در زیر آوار پس از حمله‌ی هوایی به اضطرار نرسد؟، اگر از تغییر چهره ۱۸۰درجه‌ای فرزندش بر اثر سوءتغذیه به اضطرار نرسد؟ پس کی به اضطرار می‌رسد؟شاید معنای اضطرار را نمی‌فهمم.برای‌ام بنویسید که مستحق‌ترین افراد برای رسیدن به اضطرار غیر از مردمان غظه هستند؟ برایم از اضطرار بنویسید.همین.https://www.instagram.com/reel/DNTi2h0vdq1/?igsh=MTYwaWlreGRoNmFrYQ==رسول طارانی با ت دسته‌داررسول طارانی با ت دسته‌دارThu, 09 Oct 2025 21:27:56 +0330https://virgool.ir/@rasoul.tarani/پیامبر-بی-سواد-s1914trmxaubمادرم سواد خواندن و نوشتن نداشت. اندک چیزهایی که از مرقوم کردن یک اسم یا چند عدد یاد گرفته بود از نهضت سوادآموزی بود که سالیان دور می‌رفت.اما امضای‌اش الگوی خاصی داشت، الگوی‌اش هم این بود که تابع هیچ الگویی نبود و کچل شوم اگر دروغ بگویم که حتی یک امضا شبیه دیگری نداشت.قلم را در دست می‌گرفت و حتی حرکت دست‌اش هم شبیه به هم بود اما چیزی که در نهایت روی کاغذ می‌نشست و موجب بهت حضار می‌شد این بود که به هندسه اشکال جدیدی اضافه می‌کرد که نامی نداشتند.به همین خاطر یک مهر با نام خودش داشت و جاهای رسمی مانند بانک یا اداره پست وقتی نیاز به امضای‌اش بود همان مهر را می‌کوبید و خلاص.بعد از مادرم سال‌ها این مُهر با نام مبارک‌اش آویز گردنم بود و خدا می‌داند که تمام زندگی‌ام آویز همین یک تکه برنج زمخت بود.چه شب‌ها که مشت‌اش می‌کردم توی دستم و صبح که بیدار می‌شدم قسمت بالای مهر که دو زائده تیز داشت ردی از خون‌مردگی کف دستم حک می‌کرد و تا حال دستم خوب شود باز شب می‌شد و دوباره شب می‌شد.کوچکی‌اش را نبینید، ضریحی بود که دخیل می‌بستم و زود جواب می‌داد.می‌دانم که «وَ ما اَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ اِلاّ رِجالاً...» اما مادرم علیهاسلام تنها پیامبر زنی بود که مبعوث شده بود با یک مؤمن. امت‌اش من بودم و برای‌ام آیه می‌آورد. دست‌های خسته‌اش وقتی دستمال گردگیری را در خانه می‌چرخاند معجزه می‌کرد. نه فقط گرد میز و اجاق و تلویزیون، گرد غم از تمام روحم می‌پراند. تکه‌های شکسته‌ام را کنار هم جمع می‌کرد و وقتی دست می‌کشید یک‌پارچه می‌شدم.پیامبر زنی که یک مرد هر روز به قبله‌ی او اقتدا می‌کرد.حالا قریب به یک‌سال است که مُهر پیامبرم را گم کرده‌ام.همین.#مادرانه#رسول_طارانی_با_ت_دسته‌دار#داستان@rasoul_taraniرسول طارانی با ت دسته‌داررسول طارانی با ت دسته‌دارFri, 03 Oct 2025 18:51:34 +0330https://virgool.ir/@rasoul.tarani/خوف-kw32f54isyr4خوف (Dread): معادل فارسی خوبی ندارد، بعضی‌ها می‌گویند سرآسیمه‌گی، اما من هیچ معادلی برای‌اش در فارسی نمی‌شناسم. خودم به نظرم می‌آید که Dread، ترس ناشی از استیصال یا درمانده‌گی و بیچاره‌گی است. ترس ناشی از این‌که دستم دیگر به هیچ‌جایی نمی‌رسد. ترس ناشی از بیچاره‌گی کامل. نمی‌دانم این‌ها را تا به‌حال فهم کرده‌اید یا نه. ترسِ ناشی از این‌که حقیقتن فقط خدا باید صدایت را پاسخ دهد.بن‌بستِ زجر‌آوری‌ست. تنها کسی به این سطح و رتبه از استیصال می‌رسد که تن‌اش میزبان زخم‌های بی‌شماری باشد.گاهی زخم آنقدر عمیق می‌شود که می‌توان یک درخت در آن کاشت و برای سالیان دراز آبیاری‌اش کرد و روی سایه‌اش حساب باز کرد.حالا اگر زخم‌های زیادی را میزبانی کنی، می‌توانی باغ‌داری باشی با انبوه درختانی که هرکدام‌شان آینه‌ی یک روز و ساعت و لحظه‌ای هستند که یک زخم مهمان تن‌ات شده است.زیر سایه‌ی یکی‌شان می‌نشینی و می‌گویی این درختِ فلان زخم است. درد داشت اما ارزشش را هم داشت.خوف (Dread) یا استیصال و درمانده‌گی، برای انسانی که میان انبوه زخم‌های‌اش، روزگارِ معمولی‌اش هیچ است، بی‌معناست.این انسان خسته‌ی تکیده را هرجایی دیدیم اول حق غمگین بودن برای‌اش قائل باشیم. مجبورش نکنیم بی‌خودی ادای حال‌خوب‌ها را در بی‌آورد.غم، هم مغرور است هم زورش زیاد است. اگر نادیده‌اش بگیری، اگر بزنیش زیر فرش، از جای دیگری ترسناک‌تر بیرون می‌زند. غم تا زمانی که داغ است نرم است. راحت‌الحلقوم است. هضم‌اش راحت‌تر است. بگذاریم غصه‌اش را داغ به داغ بخورد. خوردن سردش سخت‌تر است. سرد شود، می‌ماسد. می‌ماند توی گلو و غم‌باد می‌شود.همین.همین.رسول طارانی با ت دسته‌داررسول طارانی با ت دسته‌دارWed, 01 Oct 2025 18:03:06 +0330https://virgool.ir/@rasoul.tarani/مرگ-pggowlc6td78یونگ می‌گوید مرگ مسیر رسیدن از فنا به بقاست؛ مسیری که انسان از آن طریق از زمان گذرا می‌‌گذرد و در پناه زمان ناگذر و بازگشتنی می‌آرامد.سال‌هاست به مرگ فکر می‌کنم، اندیشیدن به مرگ حداقل برای من بسیار پیچیده و پر از سوالات بی پاسخی‌ست که هر چه در این هزارتو قدم می‌زنم پیچیده‌تر و گنگ تر می‌شود.بازگشتی که یونگ از آن نام می‌برد مگر غیر از نامی‌ست که در این جهان و از طریق زمان گذرا از خود به جا گذاشته‌ایم؟نام‌هایی که در طول تاریخ به گوش‌مان خورده فارق از نیک و بد و سفاک و رحیم مگر غیر از قدم‌هایی هستند که صاحب آن نام‌ در طول زیستش در این جهان برداشته؟مثال؟ هیتلر را به چه چیز می‌شناسیم؟ به قدم‌هایی که در راه کشورگشایی و ظلمی که در حق حداقل نیمی از جهان فعلی روا داشت.ادیسون را چه؟ به قدم‌هایی که در راه اعتلای علم داشت که حاصلش امروز در خدمت تمام مردمان جهان است از نیک و بد تا خرد و بزرگ.ببینید حتی اگر بخواهیم فارق از نیک و بد به اشخاص نگاه کنیم می‌بینیم که آدم‌ها هیچ چیز نیستند جز نیک و بد و از آدم‌ها هیچ چیزشان در خاطرمان نمی‌ماند غیر از نیک و بدشان.در فوتبال تکنولوژی‌ای وجود دارد به نام «هیت‌مپ» که توسط آن مقدار فعالیت یک بازیکن، تعداد قدم‌ها، میزان دوندگی و نقاطی که بیشترین حضور را داشته تجزیه و تحلیل می‌کنند.نگارنده معتقد است خالق ما هم بعد از مرگ میزان قدم‌های ما در این دنیا را دقیقا با همین تکنولوژی مورد بررسی قرار می‌دهد. به این شکل که اگر لگدی زدیم به روزگار کسی چراغ قرمز روی رد پای‌مان روشن می‌شود و اگر دستی گرفتیم به مهر، خط ابرویی را اتو کردیم و پارگی جگری را رفو کردیم جای قدم‌های‌مان سبز می‌شود و این یعنی سرمربی ما شاید برای نبردهای آتی روی‌مان حساب کند. روی مهربانی‌مان، دوست داشتن‌مان، عشق ورزیدن‌مان و....زندگی بخشیدن‌مان و این مگر چیزی جز بقاست؟ اینجاست که زندگی رنگ پذیر جلوه می‌کند و همانطور که یونگ گفت: مرگ مسیر رسیدن از فنا به بقاست.رسول طارانی با ت دسته‌داررسول طارانی با ت دسته‌دارFri, 17 Jun 2022 14:03:34 +0430