https://virgool.ir/feed/@rasoulدرباره کسب و کار و زندگی می‌نویسمfa2026-11-11 12:56:47https://files.virgool.ir/upload/users/6330/avatar/sza503.jpghttps://virgool.ir/@rasoulhttps://virgool.ir/JREfarsi/چکیده-پادکست-تجارب-جو-روگان-قسمت-۱۳۰۹-ناوال-راویکانت-odh4ljqlfijxhttps://youtu.be/3qHkcs3kG44جوناوال تو یه سرمایگذار شناخته شده بین استارتاپها هستی. عمیقا توی دل تکنولوژی هستی ولی درعین حال نگاهی متعادل به اینکه چطور زندگی باید کرد (مستقل از موفقیت مالی و ...) و زندگی شادی داشت داری.ناوالدلیل اینکه مردم به من توجه دارن اینه که من تجمیع مواردی هستم که معمولا توقع نداری باهم ببینیشون. مثه بروسلی که هم حرفای فلسفی ازش میشنوی هم هنرهای رزمی.هر انسانی ظرفیت هر تجربه و تفکری رو داره. خودت هم توی UFC هستی، مجری هستی، پادکست میسازی، گزارشگری و درواقع خیلی فراتر از اینها. پدری، عاشقی، متفکر هستی و ... مثه مدل رومی های باستان، کمی مدرسه، کمی جنگ، سیاست، کسب و کار، فلسفه و عملا توی هرچیزی دست میبری.بقول یکی از دوستانم، تخصص‌گرایی برای حشراته! هر کسی باید بتونه هر کاری بکنه و من هم دیگه به این مدل زندگی که بخوای تمرکزت رو توی زندگی روی یک چیز بذاری اعتقاد ندارم. تو یکبار زندگی میکنی و باید هرکاری که میخوای رو بکنی.جوکاملا موافقم و فکر میکنم بعضیا توی یه بخشی از زندگیشون بسته به تلاششون به موفقیتی میرسن و فکر میکنن این همون بخش کوچک مخصوص خودشونه و باید به همون بچسبن! این میشه که دیگه تغییر نمیکنن و این بیشتر از روی ترس هست.ناوالببین این سخته مثه تمثیل کوه نوردی هست. انگار یه کوهی پیدا میکنی و ازش بالا میری و کل زندگیت داری از همون کوه بالا میری و انگار به دو سوم راه میرسی و قله رو میبینی که بالاتره و کلی از مسیر رو رفتی و بخوای دوباره برگردی کل مسیر رو بیای پیایین و بخوای دنبال یه راه جدید باشی! خب هیشکی اینو نمیخواد، آدما نمیخوان از اول شروع کنن و این ذات زندگیه که دیگه وقت نداری پس دردش خیلی زیاده که بخوای از اول مسیر جدیدی رو پیدا کنی اما درعین حال ممکنه این بهترین کاری باشه که میتونی بکنی. این دلیل اینه که وقتی به بزرگترین هنرمندان و خالقان آثار بزرگ نگاه میکنی اونها این توانمندی رو داشتن که از اول شروع کنن و این کاریه که هیشکی نمیکنه.مثلا ایلان ماسک قطعا احمق فرض میشه اگر بخواد از اول شروع کنه مخصوصا اگر بنظر آدم اونکار نباشه. و کلی مثال دیگه مثل مدونا، U2، پاول سیمون و .... خیلی اوقات هم واقعا تهش درست پیش نمیره. پس شما نباید با احمق بودن و تازه کار بودن توی مسیر جدید مشکلی داشته باشی که اگر اینکار رو نکنی فقط داری هی پیر میشی.جوبنظرم جذاب ترین بخش این کار اینه که بخوای توی یه کاری بهتر بشی و یاد بگیری و این دیدن پیشرفت توی چیز کاملا جدید واقعا هیجان انگیزش میکنه.ناوالآره، من برای اون لحظه «یافتن» زندگی میکنم، لحظه ای که دو تا چیزو به هم مرتبط میکنی، که هیچوقت اینکارو قبلا نکرده بودی و توی اون لحظه خیلی خوب و مرتب کنار هم میشینن. این یجورایی بهم کمک میکنه یه قاعده ای برای فهمیدن و درک کردن توی ذهنم بسازم که ایده های دیگه رو روش سوار کنم. این چیزیه که براش زندگی میکنم.یجورایی انگار کنجکاویت ارضا شده. کاری که بچه‌های کوچک میکنن. پسر کوچکم همش از میپرسه چرا، چرا، چرا... منم همیشه سعی میکنم جوابشو بدم و نصف اوقات میفهمم که واقعا درک نمیکن که چرا؟ و فقط جوابهای حفظ شده ای رو بهش میگم که خب این به معنی درک کردن نیست.جومیدونی اینها صحبتهای خیلی عجیبه، مگه نه؟ وقتی که با بچه‌ها صحبتی میکنی و میگی: ببین، حقیقت اینه که، من خیلی چیزها هست که نمیدونم.و قطعا خیلی چیزها هست که نمیشه دونست.ناوالآره یه جایی میفهمی که جواب چیزای کمی رو میدونی که واقعا بهشون عمیقا فکر کردی و باقیشو دیگه یجورایی سرهم بندی میکنی و واقعا جواب رو نمیدونی.خیلی اطلاعات اون بیرون هست که نتیجه مدرنیته هست که نمیرم سراغش و اگر جواب رو بخوام میدونم وجود داره و میرم دربارش میخونم و حفظش میکنم. مثلا میدونم پول و دولت و ... چطور کار میکنن ولی درواقع نفهمیدمش و حفظش کردم و اونقدر بلد نیستم که بتونم تدریسش کنم.جوالان اینطوریه که برای هرچیزی یه توضیح مختصری ازش هست که نشون میده یه چیز پیچیده چیه.ناوالبهم درس نده، کتاب رو بده. کتاب نده، پست بلاگش رو بده. بلاگ نده، توییتش رو بده. توییت رو نده، خودم میدونم!جومن محو روش کتاب خوندنت هستم. تو یه کتاب رو تا تموم شدنش نمیخونی، شروع میکنی میخونی و وسطش میری روی یه چیز دیگه، خیلی حسی میری دنبال چیزی که جذابه براتناوالمن با یک مادر تنها توی نیویورک بزرگ شدم و اون از کتابخونه محلمون بعنوان محل مراقبت من استفاده میکرد چون محله ناجوری بود و بهم میگفت وقتی از مدرسه برگشتی مستقیم برو کتابخونه و تا آخر شب که بیام همونجا بمون و بیرون نیا. درواقع توی کتابخونه بزرگ شدم و عملا همه چیزو میخوندم. همه مجلات همه کتب مصور، هر کتابی و نقشه ای. این شد که به عدد کتاب‌های خونده شده بعنوان یه چیز فانتزی نگاه میکردم. چون درواقع، وقتی مردم عکسها رو توی توییتر و اینستاگرام میذارن و به حجم کتابهایی که من میخونم نگاه میکنن یه جورایی مثه خودنمایی هست. و واقعیت اینه که من ترجیح میدم ۱۰۰ تا از بهترین کتابها رو دوباره و دوباره بخونم تا جایی که جذبشون کنم تا اینکه بخوام همه کتابها رو بخونم.چون مغز ما اطلاعات محدودی داره با جای محدود. خیلی چیزای چرت هم توی کتابها هست و پس من دیگه کتابها رو برای کامل شدن نمیخونم. انقد میخونم که کنجکاویم رو ارضا بکنه. این میتونه هرچیزی باشه، مطالب بیهوده، تاریخ، تخیلی، علیمی. این روزها بیشتر مطالب فلسفی علمی-تخیلی هست چون الان به اینها علاقه دارم و برای فهمیدنش میخونم. یه کتاب خوب رو تورق میکنم. درواقع متوالی و پشت هم نمیخونمش. بدنبال ایده میگردم توش، چیزایی که درکشون نکنم و وقتی یه چیز جذاب پیدا میکنم عمیق میشم و تحقیق میکنم دربارش و هروقت ازش خسته شدم بیخیالش میشم و میرم سراغ کتاب دیگه. به لطف کتابهای الکترونیک معمولا ۵۰ الی ۷۰ کتاب باز توی کیندل و آیپدم دارم و بینشون گشت میزنم.این یه جورایی سیستم تدافعی برای زندگی مدرن الان که کلی اطلاعات رو در سریعترین زمان میگیریم هست که بازه توجه ما رو خیلی کم کرده. تو توییتر رو داری، اینستا و فیسبوک که عادت به انفجار اطلاعاتی داری توی اونها و میتونی به عنوان چیز منفی ببینیش که من اصن نمیتونم تمرکز کنم و یا مثبت که من واقعا خوب چندتا کار رو همزمان انجام میدم و به سرعت کند و کاو میکنم و اگر چیز جذابی ببینم میتونم توی اینترنت بگردم و کلی کتاب و مقاله بخونم و سریعا تا ته هر موضوعی رو بفهمم. این شده که من دیگه تعداد کتابهایی که میخونم رو نمیشمرم. فقط به فهمیدن مفاهیم فکر میکنم.جوبه چیز جالبی اشاره کردی. اول اینکه جنبه سوشال مدیای کتاب و یجورایی هرچیز دیگه ای. مثل اینکه این یه راه ناجوری برای تصویر کردن زندیگته و خودت میدونی که بهترین وجوه زندگیت رو نشون میدی و میدونی که فقط نسخه ای غیر واقعی از زندیگ رو داری شرح میدی.ناوالمن هم مثل هر کس دیگه ای مقصر هستم توی این داستان.جوهمه تو این مورد مقصر هستم. خود من هم. حتی منم هروقت به دویدن میرم از سگم ژست میگیرم.ناوالخب ما همیشه در حال علامت دادن هستیم. مثل اینکه بجای اینکه خودت رو ببینی بیشتر نگاه میکنی ببینی دیگران چطور میبیننت. مثل اینه که این کار تصویر ذهنیت رو پاک میکنه. یه جور بیماریه که سوشال مدیا ها از همه ما سلبریتی میسازن و خب سلبریتی ها بدبخت ترین مردم تو دنیان! چون اونها این تصویر قدرتمندی که هی ساخته میشه ازشون هستن که همش به واسطه تشویق و تایید مردم بهش اضافه شده. هر بار که یکی تعریفی ازمون میکنه ما اینطوری هستیم که: عه خب ممنونم. بعد هرچی میگذره این باعث میشه تصویری از چیزی که ما هستیم برامون میسازه. که یک روزی یک آدم نادان میاد و همه چیز رو به خاک میکشه. چونکه نیاز به تعداد زیادی از اینها نیست که همه اون تعریفها رو بشوره و ببره. و حالا شما وزنه سنگین این تصویری که از خودت ساختی رو به دوش میکشی و این خیلی آسونه که تحت حمله قرار بگیری. پس سلبریتی بودن خوب نیست و درواقع یه مشکل هست. یکی از توییت های من که جهت یادآوری به خودم هست:شما دوست داری ثروتمند و ناشناس باشی نه اینکه فقیر و مشهور.جواین شهرت مشکلات عجیب خودش رو داره که هیچوقت براش آماده نشدی و درواقع هیچوقت نمیفهمیش مگر اینکه تجربش کنی. من همین صحبت رو با همسرم داشتم. درباره آدمهایی که باهاشون برخورد داری و اصلا براشون مهم نیست که در حال چه کاری هستی، اصلا براشون مهم نیست با دخترم هستم یا نگهش داشتم یا بهش غذار میدم یا وسط یه بحث جدی هستیم یا گریه میکنه. بعضی ها میان و بی معطلی عکس میگیرن ازت. همسرم قبل بودن با من فکر میکرد خب این بهایی هست که برای شهرت میپردازی و الان که این زندیگش رو مختل میکنه، اینطور میشه که میگه: این خیلی آزار دهنده هست و درواقع زندگی سالمی نیست. این روش هوشمندانه ای برای ارتباط با مردم نیست. و مردم این چالش عجیب رو دارن که شما اگر معروف بشید مردم همش میخوان بیان پیشت. چون اگر اونها عکسی از تو داشته باشن باعث میشه پروفایلشون توی سوشال مدیا رشد بکنه.ناوالناشناس بودن یک مزیت هست. از طرفی این چیزی تحمیل شده هست. چیزیه که خودمون به سر خودمون میاریم. بعضی اوقات یکی توی جمع میاد پیشم و من کمی دلخور میشم. یه وقتایی هم اینو دوست دارم. واقعا شاکرم که کار کردم برای رسیدن بهش و بدستش آوردم. این بازپرداخت کارم هست، پس بپذیرش، بخند و تحملش کن.جوولی تو یه نوع سلبریتی دیگه هم هستی، اینکه تو قهرمانی هستی بین سرمایگذارها.ناوالمن قهرمانی هست از بین مردهای جوان خوره کامپیوتر که این اون نوع از سلبریتی نیست که اکثر مردم دنبالش باشن مخصوصا مردها. شما زنان جذاب رو میخوای.من به یه کلیپ کوتاه یوتیوب خودم نگاه میکنم و میبینم ۹۵درصد مخاطبانش مردها هستن!جوتو یک سری کلیپ پادکست های کوتاه ۳ الی ۴ دقیقه ای داریناوالخب من یک رشته توییت طولانی داشتم با این عنوان: چطور بدون خوش شانس بودن ثروتمند بشید.و خب این خیلی توی توییتر محبوب شد. در واقع درباره تولید ثروت بود و من فقط یه عنوان پرطرفدار براش انتخاب کردم. اونجا سعی کردن یک سری اصول ثروت آفرینی مستقل از زمان رو بیان کنم که اگر بفهمیش شما تبدیل به کسی میشید که میتونید ثروت بسازید، کاسبی راه بندازید و پول دربیارید. ایده من پشت اون این بوده که سه تا چیز هست که همه میخوانش. درواقع بیشتر از سه تا ولی بذارید با سه تا شروع کنیم. سه مورد پایه ای. همه میخوان ثروتمند باشن، خوشحال باشن و تندرست.اینها سه مورد اساسی هستن. البته این بین شما میخواین ذهنی آرام داشته باشین و میخواید تو خونه‌ای از عشق زندگی کنید. ولی این سه مورد رو من فکر میکنم میشه آموزش داد. و خب من هیچوقت قرار نیست تندرسی رو آموزش بدم و کلی آدم هست که خیلی از من درباره تناسب اندام و سلامتی بیشتر میدونن. ولی من فقیر و بدبخت بدنیا اومد و الان آدم خوشحال و سرحالی هستم. اینکه تلاش کردم و بدستش آوردم پس یه چیزایی ازش یادگرفتم. یه سری اصول وجود داره و من سعی میکنم اونها رو بیان کنم اما به روشی که مستقل از شرایط زمانی باشه که خودتون یجورایی بتونید بفهمیدش. چون درنهایت من چیزی رو نمیتونم یاد بدم و فقط میتونم الهام بخشتون باشم و شاید یه سر نخ هایی بهتون بدم پس شما وقتی اینها رخ میدن میتونید بخاطرشون بیارید یا اسمی براشون بذارید. اون پادکست در نهایت این توییتها رو توضیح میداد.این توییتها که ۳۶ تایی بودن خیلی محبوب شدن و به زبانهای مختلف ترجمه شدن. اینها اصولی بودن که خودم بهشون رسیدم وقتی که خیلی جوان بودم حدودا ۱۳ و ۱۴ سالگی. و خب ۳۰ سالی اینها رو توی ذهنم نگه داشتم و باهاشون زندگی میکنم. در گذر زمان فهمیدم گه متاسفانه یا خوشبختانه چیزی که من واقعا توش کارکشته شدم این بود که به کسب و کارها نگاه کنم و نقطه ای که حداکثر اهرم رو برای خلق ثروت دارن پیدا کنم و بخشی از اون رو تصاحب کنم. و خب این کار رو در مدت بسیار طولانی انجام دادم.به این صورت که کسب و کاری بسازی و به مردم کمک کنی و ارزش خلق کنی. مخصوصا وقتی با تکنولوژی روز همراه میشه در این دوره اهرم‌های بی انتهای رشد که داخلش زندگی میکنیم.من حس میکنم اگر تو حرفی اصیل و جذاب برای گفتن داری، باید بیانش کنی. اگر نه احتمالا به طرز بهتری قبلا گفته شده. پس این پادکست سعی میکنه غنی از اطلاعات باشه و بسیار مختصر، با تاثیر گذاری بالا، مستقل از زمان و شامل همه اطلاعات. فکر میکنم شما به اصولی نیاز دارید که اگر بفهمیدشون و ده سال سخت کار کنید، به چیزی که میخواید میرسید. این شد که این کار رو برای ثروت آفرینی ساختمدر تلاشم تا یکی هم برای شادی (میدونم که حرف قلمبه ای هست) بسازم. شادی و آرامش درونی و آسودگی و همه اینها. چون چیزی که شما میخوای اینه که نمیخوای کسی باشی که توی زندگیش موفق هست در حالی که عصبی و پر استرس و ناراحت و پر از آسیبهای احساسی خودش و خانوادش هست.جواتفاقا این چیزیه که بطور معمول هست.ناوالچون باید تمرکز کنی و این خیلی سخته که توی همه چیز عالی باشی. تو میخوای آدمی باشی که آرومه و بی مصائب هست. اینکه کسی باشی که وقتی بحرانی رخ میده شما آرومترین و راحت ترین فرد تو اتاق باشی که درعین حال میتونه جواب درست مشکلات رو پیدا کنه.جویکی از چیزایی که میگی اینه که فکر میکنی شادی چیزیه که میشه یاد گرفتش و بعد به خودت یاد میدی که شاد باشی حتی اگر شده با اعمال این ذهنیت که شما فرد خوشحالی هستی و به دوستانت هم اینو القا بکنی. اینطوری تو یه قرارداد اجتماعی بستی که من آدم شادی هستم و باید اینطور زندگی کنم.ناوالقبول داری یه ثبات اجتماعی وجود داره؟ آدمها نیاز دارن قویا در راستای چیزی که قبلا از خودشون نشون دادن باشن. خب روشی که من اولین شرکت تکنولوژیم رو شروع کردم در حال کار توی یه شرکت بزرگتر بودم و به همه گفتم که من دارم یه شرکتی رو تاسیس میکنم. اینطور که من از اینجا بدم میاد و میرم کار خودم رو میکنم و یه کارآفرین موفق میشم. شش ماه گذشت و شد نه ماه و کم کم مردم داشتن میگفتن تو هنوز اینجایی؟ فکر میکردم میری و شرکت خودتو میسازی. دروغ میگفتی؟ما یه جورایی اینو میدونیم که قراری که با دور و بریامون میذاریم خیلی قدرتمند هستن. مثلا فرض کن بخوای مصرف مشروب رو ترک کنی و خیلی هم جدی نباشی براش، اونوقته که به خودت میگی فعلا کمش میکنم، شبی یکم میخورم، فقط آخر هفته ها و .... ولی اگر جدی باشی میری و توی فیسبوک به دوستات اعلامش میکنی: من دیگه مشروب نمیخورم، همشو از خونه میندازم بیرون و دیگه هیچوقت من رو درحال خوردنش نمی بینید. وقتی اینو اعلام میکنی، میدونی که جدی هستی.من فکر میکنم خیلی از اینجور چیزها انتخاب ما هستن، شادی هم یکی از این انتخاب ها هست. و این بیانش خیلی طرفدار نداره، چون آدمهایی وجود دارن که واقعا افسرده هستن، آدمایی هستن که این رو باور ندارن چون اگر قبولش کنن براشون مسئولیت ایجاد میکنه و پیش خودت میگی اگر من شاد نیستم اشتباه خودمه. درواقع من اینو نمیگم، مثل تندرستی و ورزش این هم میتونه یه انتخاب باشه، سلامتی، سخت کوشی، کسب درآمد و همینطور سلامتی میتونن یه انتخاب باشن. اگر تو انقدر باهوشی پس چرا شاد نیستی؟ چطور نتونستی به شادی دست پیدا کنی؟ این چالش من برای همه اونایی هست که فکر میکنن خیلی باهوش و توانمند هستن، اینکه چطور نمیتونی ذهنیتت رو تغییر بدی؟جودرواقع کلی آدم هستن که یجورایی انگار از بدبخت بودن لذت میبرن. یه چیزی هست درباره به دنبال ایده آل بودن و موفقیت که از همه چیزای دیگه پیشی میگیره و این از نظرشون مهمترین چیزه براشونناوالاین شاد بودن یه چیز سبک سنگین کردن بین شرایط نیست. من روی این موضوع استدلال دارم، وقتی من میگم شاد بودن، شاد بودن هزاران معنی رو داره. مثل عشق، اصن عشق یعنی چی؟بذار برگردیم به میل و تمایل، یه مثل بودایی قدیمی هست دربارش. برای من میل مثل یه قراریه که با خودت گذاشتیش که شاد نباشی تا وقتی که به چیزی که میخوای برسی درنهایت. اینو همش برای خودم درنظر دارمش. وقتی من نسبت به موضوعی شاد نیستم میرم و دنبال اون موضوعی میگردم که میل دارم بهش که باعث شده نرسیدن بهش من رو از شادی دربیاره. این طبیعیه که آدم امیالی داشته باشه، ما یه موجود بیولوژیک هستیم، در این سیاره، و باید کاری بکنیم، باید امیالی داشته باشیم باید هدفی داشته باشیم، ولی مجبور نیستی تعدادشون رو زیاد بکنی. نباید بدون هوشیاری و تصادفی انتخابشون بکنی. اینکه قهوم سرده، خوشمزه نیس، درست نمیشینم، ای کاش هوا گرم بود، سگم توی چمنها خراب کاری کرده، .... خودتون بهتر میدونید هرچیزی که هست، یکی از امیال طاقت فرساتون رو درنظر بگیرید، این مقبوله که بخاطرش رنج بکشید، ولی بقیشون رو باید دور بریزی تا آروم بشی و ریلکس بکنی. اینطوریه که کارتو بهتر انجام میدی. اکثر آدما وقتی شاد نیستن یا افسرده هستن، اینجوری نیست که ذهن آرومی داشته باشن، بلکه ذهنشون خیلی هم مشغوله، همش مشغول فکرن و همش ذهنشون درگیره، زیادی فکر میکنن. فرض کن اگر تو بخوای ورزشکار حرفه ای باشی، اگر همیشه حملات صرع داشته باشی چقدر میتونی خوب ورزش بکنی!؟ توی کسب و کار هم همینه، شما به یه ذهن پاک، آروم و جمع و جور نیاز داری. وارن بافت هر روز Bridge بازی میکنه و توی آفتاب قدم میزنهدرصورتی که علاقمند به مشارکت در این مجموعه پست‌ها هستید کامنت بگذارید با شما تماس میگیرمرسول جباریرسول جباریSat, 04 Jul 2020 03:30:09 +0430https://virgool.ir/@rasoul/آزمایشگاهی-در-لبه-علم-qhssxuo36pzyمن در زمان دانشجویی کنار وقت تلف کردنهایی که داشتم، روی موضوعات لبه علم پلیمرها هم کار میکردم ولی نسبتا راحت و به هزار و یک دلیل پیش پا افتاده مثل نداشتن آزمایشگاه با امکانات کافی، دغدغه مالی و ... تحقیقاتم رو ادامه ندادم. بعد از 8 سال با اینکه غرق دنیای آی تی و استارتاپهاش شدم، همچنان دوست دارم بتونم برگردم و تحقیقاتم رو ادامه بدم.امشب که دوباره مثل همیشه این موضوع فکرم رو مشغول کرد یاد سریالها و فیلم هایی که در زمان دانشگاه و بعد از اون دیدم افتادم که خیلی اوقات یک شخصیت دانشمند و ثروتمندی توی اون از شخصیت های اصلی بود و با یک آزمایشگاه مجهز و تیمی از افراد مستعد، کارهایی فوق العاده و لبه علم انجام میدادند، یا در برخی موارد یک فرد ثروتمندی که با علم و تکنولوژی آشناست روی ایجاد چنین آزمایشگاهی سرمایگذاری کرده.S.T.A.R. Labsنمیدونم در ایران هم چنین چیزهایی داریم یا نه ولی امشب این موضوع برای من مشخص شد که قطعا یکی از آرزوهام ساخت چنین آزمایشگاهی هست.چند روز بعد:معمولا توی همه کارهایی که جز آرزوهام هست سعی میکنم خرد خرد قدم بردارم برای رسیدن بهش، این شد که با دو تا از دوستان که یکی در شرکتی صنعتی و دانش بنیان فعالیت داره و یکی دیگه که روی فیزیک soft matters در هلند داره دوره دکتری رو میگذرونه صحبتهای اولیه رو شروع کردم، امیدوارم این صحبت ها بتونه به راه اندازی کسب و کاری در راستای رفع مشکلات واقعی و ارزش آفرینی علمی منجر بشه. جایی بشه که از دل تحقیقات علمی به خروجی موثر برای جامعه امیدوار بود. متاسفانه یا خوشبختانه انقدر مشکلات صنعتمون انقدر زیاد هست و فرصت برای نوآوری و بازآفرینی زیاد هست که فقط مرد عمل میخواد که بره تو دلش.چرا فکر میکنم به چنین فضایی در ایران نیاز داریم؟کم و بیش اطلاع داریم که چقدر فضای آکادمیک و علمی ایران روز به روز داری خالی تر از افراد مستعد میشه. علاوه بر دلایل سیاسی و اجتماعی، خیلی ها که آدمهای به ذات آکادمیک هستن و دوستدار علم هستن هیچ انگیزه ای برای موندن ندارن، از اینکه دانشگاه‌ها خیلی محدودشون میکنن و از اونطرف خروجی کارشون جز چاپ شدن توی مقالات جایی بهره برداری نمیشه. بنظرم جای اینکه فضایی در ایران برای افراد مستعد و عالم باشه که بتونن با مسائل دنیای واقعی و صنعت سر و کله بزنن و راه حل دربیارن خالیه.ادامه دارد...رسول جباریرسول جباریSat, 04 Jul 2020 02:02:55 +0430https://virgool.ir/@rasoul/چرا-تعادل-بین-کار-و-زندگی-خوب-نیست-oxmtpfgeqng5همیشه میشنویم و میخونیم که باید بین کار و زندگی تعادل ایجاد کرد، از نظر من این حرف توی نگاه سطحی که خیلی ها بهش دارن یکی از گمراه کننده‌ترین توصیه هاییه که میشه به کسی گفت.پیشفرض من:فرد شغلش رو درست انتخاب کرده و با کاری که داره میکنه خوشحاله.بنظرم وقتی میشه گفت بین دو موضوع باید تعادل برقرار باشه که بتونیم از هم جداشون کنیم، کار و زندگی اصلا قابل جدا شدن نیستن، من از دو جنبه به این موضوع نگاه میکنم یکی اینکه اصلا فیزیولوژی بدن انسان اجازه نمیده شما این دو رو از هم جدا کنید، دیگری هم اینکه اصلا چرا باید بخوایم این دو رو از هم جدا کنیم؟یک:اینکه ما چه احساسی از وضعی که توش هستیم داریم(میتونه حین کار باشه یا با خانواده/دوستان) کاملا وابسته به سطح هورمونهایی هست که در بدنمون وجود دارن. ترکیب این هورمون‌هاست که خوشحالی و ناراحتی ما رو میسازه. بالا و پایین رفتن میزان یه هورمون تو بدنتون میتونه روی رفتارتون با اطرافیان تاثیر بذاره.علمی ترش رو میتونید اینجا ببینیدحالا این هورمونها چه ربطی به تعادل بین کار و زندگی دارن؟فکر کنید خیلی همچی گل و بلبله و توی مسیر رفتن به سر کار هستید، یکی از دوستان پیامی توی تلگرام براتون فرستاده:سلامخوبی؟امشب میای بریم سینما؟ با توجه به تجربیات قبلیتون در این شرایط با خوندن این پیام سطح هورمونهایی که باعث خوشحالی میشن توی بدنتون بالا رفته و شما کلی خوشحال شدید که امشب قراره خوش بگذرونین. هورمون‌ها مثل دکمه خاموش و روشن نیستن که کاملا قطع یا کاملا وصل باشن بلکه اینطوریه که اثرشون یه ماندگاری نسبی داره. هورمونی که خوشحالتون کرده (وابسته به شدتش) اثرش ماندگار هست و باعث میشه وقتی به محل کارتون میرسید با همکارها خوش برخوردتر از قبل باشید و روز کاری خوبی رو شروع کنید. درواقع زندگی غیر کاری شما روی احساستون در کار اثر گذاشته.همین موضوع میتونه برعکس باشه، مثلا توی محل کار مدیرتون توی جمع ازتون قدردانی کنه، این باعث میشه مجموعه ای از هورمونها در سطح بالایی ترشح بشه و حس غرور و افتخار و شادی بدست بیارید. ماندگاری این هورمونها باعث میشه وقتی به خونه برمیگردید هنوز این حس‌ها رو دارید و با خانواده خیلی بهتر از قبل برخورد میکنید. اینجاست که کار روی زندگیتون اثر گذاشته.خیلیها بدون درنظر گرفتن این موضوع توصیه میکنن که هرچی توی کار بهت گذشته رو بریز دور و وارد خونه شو!!!! مگه میشه! مگه داریم! هورمون ها که به توصیه شما گوش نمیکنن! ایشالا فرصتی بشه توی یه مطلب جداگانه درباره اینکه چطور میشه حرف گوش کن بشن مینویسم.دو:کسی نیاز به برقراری تعادل بین کار و زندگیش داره که این دو براش تناقضاتی داشته باشن، اتفاقا زمانی درکل حس بهتری داریم که با هزار ترفند نخوایم بصورت تصنعی تعادلی فرضی رو ایجاد کنیم و این رو بپذیریم که قراره نزدیک به نیمی از دوران بیداری حیاتمون رو کار کنیم و این یعنی خود زندگی و جدا شدنی معنی نداره، کلی از دوستی های ماندگار به واسطه کار شکل میگیره که تا آخر عمر باهاشون در ارتباط هستیم، کلی درس زندگی از همکاران و مدیرانمون یاد میگیریم که تا عمر داریم رعایتشون میکنیم، کلی اوقات تلخ و شیرین از تجارب دوران کاری شکل میگیره که تا آخرین روزای عمرمون باهاش خاطره بازی میکنیم.حرف آخر:من حرفم اینه که اگر طرز نگاهمون رو به کار عوض کنیم قطعا دیگه نیاز نیست به حفظ تعادل بین کار و زندگی حتی فکر بکنیم و همه چیز خودش درست پیش میره.رسول جباریرسول جباریMon, 19 Aug 2019 19:38:53 +0430https://virgool.ir/@rasoul/راه-حل-من-برای-خوشحالی-kebttgccc3jlوقتی با دوستان یا همکارانم سر صحبت درباره آینده باز میشه همیشه یکی دو نفر هستن که این جمله ازشون شنیده میشه:دوست دارم به آرامش برسمچیزی که من تا حالا بهش رسیدم این بوده که هروقت به یکی کمکی کردم توی کار، زندگی شخصی،‌ توی خیابون. همیشه بعدش حس آرامش و خوشحالی داشتم. این موضوع انقدر برای من جدی هست که یاد گرفتم اینطوری میتونم حس خوشبختی و آرامش داشته باشم. این حتی توی انتخاب شغلم هم تاثیر گذاشته به نحوی که بین گزینه‌هایی که داشتم اونی رو انتخاب کردم که بتونم روی زندگی افراد بیشتری تاثیری مثبت، هرچند کوچک بگذارم.تابحال کسی رو ندیدم که از کمک کردن به دیگران انرژی مثبت نگیره. فکر میکنم این نگرش اگر از طرف همه افراد جامعه اتفاق بیافته دنیا خیلی خیلی زیباتر میشه.یه وقتایی حتی ممکنه در مسیر کمک به دیگران سختی‌هایی رو هم تحمل کنید، ولی در انتها شما حس خوبی دارید که نمیشه با هیچ چیزی جایگزینش کرد.این نگرش کمک کردن میتونه به شکلهای مختلفی باشه، خودخواه نبودن، همدردی با دیگران، انتقال دانش و تجربیات کاری، منصف بودن، محصول خوب ساختن.مثلا بعنوان یه کارمند شرکت خدماتی خیلی فرق میکنه که نگرشتون این باشه که میاید سر کار تا مشکلی از مردم رو با خدمتتون حل کنید یا نه فقط یک روز کاری رو بگذرونید. در اینصورت کلا توقع شما از کار، نوع نگاهتون به ارباب رجوع و ... عوض میشه و باعث میشه با کمک به هرکدوم از مردم حس خوبی از کاری که میکنید بدست بیارید.این سخته که بخوای همیشه این نگاه رو داشته باشی، من شخصا فکر میکردم همچین آدمی هستم و برای همین خواستم دربارش بنویسم اما حین نوشتن، روزمرگی های خودم رو مرور میکردم و متوجه شدم خیلی جاها خارج از این چارچوب عمل کردم و اگر این نگرش رو حفظ میکردم چقدر الان شرایط بهتری رو داشتم. امیدوارم این نوشته برای من و شما یه تلنگری باشه برای بهتر شدن.رسول جباریرسول جباریMon, 23 Apr 2018 01:19:02 +0430https://virgool.ir/@rasoul/دروغ-بگم-یا-نه-rqmcunts3jc7برای من خیلی پیش اومده که نیاز بشه در این باره تصمیم بگیرم دروغ بگم یا نه راستش رو بگم.شنیدید که میگن دروغگو، کم حافظه میشه. من در حالت عادی خیلی چیزا رو راحت فراموش میکنم، حالا فکرش رو بکنید که بخوام دروغ هم بگم، قطعا یه جایی و خیلی زود رسوا میشم. خب چه کاریه دروغ نمیگم که هیچوقت استرس بعدش رو نداشته باشم، دچار عذاب وجدان هم نشم.کلا خیلی درک نمیکنم چرا ما آدما از اولش تونستیم دروغ بگیم (درک میکنم‌ها ولی آخه چرا!!!) فکر کنید یه کامپیوتر وقتی میخوای ازش ۲ ضربدر ۲ رو حساب بکنه بجای ۴ نتیجه بده ۵، خب این خطای محاسبه بحساب میاد و منطقا باید اصلاح بشه الگوریتم(مهندسان عزیز حساسیت نشون ندید). من در عجبم چرا اولین آدمی که اولین دروغ رو گفت خدا بعنوان خطا اصلاحش نکرد(خیلی هم کار سختی نبود یه صاعقه ناقابل! ) که ما الان هنوز داریم جورش رو میکشیم.اون آقای داروین که انقدر اظهار فضل میکرد، نمیدونم درباره این موضوع نظری نداشت که چرا نسل دروغگوها منقرض نشد یا برعکس اونایی که دروغ نمیگفتن چرا هنوز هستن! بالاخره نمیشه که هردوش باهم! احتمالا طبیعت بیشتر از ۲۰۰هزار سال زمان نیاز داره تا بفهمه بلاخره دروغگوها ژن خوب هستن یا راستگوها... الداروینُ اَعلم.البته منم قطعا تابحال دروغهایی گفتم ولی انصافا یادم نیست به کی و کجا و درباره چی بوده! فکرش رو که میکنم اگر از ۷ سالگی هم حساب کنم با حداقل سالی ۱ دروغ میشه ۲۰تا! واقعا خیلییی زیاده!امیدوارم هیچوقت توی این شرایط انتخاب بین دروغ رو راست گفتن قرار نگیرید. نظر شما درباره دروغ/گو چیه؟رسول جباریرسول جباریSat, 21 Apr 2018 02:25:55 +0430