https://virgool.ir/feed/@rasoolbabayiدکتری علوم سیاسی مشاور برندسازی سیاسی و تبلیغات سیاسیfa2026-11-12 01:30:21https://files.virgool.ir/upload/users/542436/avatar/lDSBgD.jpeghttps://virgool.ir/@rasoolbabayihttps://virgool.ir/@rasoolbabayi/آیا-بازگشت-احمدی-نژاد-ممکن-است-fhfzrndfdjnnمحمود احمدی نژاد از جمله برندهایی است که با قوت شکل گرفت و در سال 1384 توانایی ویژه خود را به بازار سیاسی ایران نشان داد. بسیاری از قواعدی که برای برندهای سیاسی مطرح است، درباره آقای احمدی نژاد مصداق دارد و به همین دلیل برند ایشان ارزش بررسی عمیق و عملی بالایی دارد. اکنون این پرسش مطرح می‌شود که آیا این برند باید از بازار خارج شود یا امکان بازگشت دوباره او به عرصه سیاسی و امکان ریبرندینگ نظیر آنچه برای آقای هاشمی اتفاق افتاد، برای ایشان هم وجود دارد؟ تلاش می‌کنیم از زوایه برندسازی سیاسی به این پرسش هم پاسخ بدهیم.در بررسی موفقیت‌های برند احمدی‌نژاد بهترین اتفاق این بود که وی توانست خود را به خوبی با «شهید رجایی» شبیه سازی کند. نوع رفتار، ساده زیستی، مردمی بودن و البته قرارگرفتن در مقابل آقای هاشمی در آن مقطع و انتخاب وی به عنوان دشمن و رقیب (قانون دشمن در برند سیاسی) به بهترین شکل ممکن هویت برندی ایشان را بروز داد. اساسا سیاست عرصه دوست و دشمن است و بدون این دوگانه‌سازی، سیاست چه در عرصه حکومت و چه در عرصه جهانی شکل نمی‌گیرد؛ چراکه مردم باید شما را به عنوان یک سیاستمدار در تقابل با یک موضوع شناسایی کنند. به نظر من آقای احمدی‌نژاد این موضوع را بسیار خوب فهمیده بود و درک درستی از قاعده برندسازی داشت. احمدی‌نژاد خودش را در قهرمانی مردمی معرفی می‌کرد که برای شکست دشمن و از میان برداشتن رویه‌هایی غلطی که توسط این دشمن ایجاد شده بود، به میدان آمده است. این قهرمان خودش را سازش ناپذیر و جسور و شجاع تصویر می‌کرد.قاعده دیگری که احمدی نژاد به خوبی از آن بهره می‌برد، قانون اسرار یا راز بود. در برندسازی سیاسی همواره باید یک چیز در باب سیاستمدار، پوشیده و پنهان و تحت لوای برخی گزاره‌های رازآلود باقی بماند. مثلا اینکه نَسَب فلان سیاستمدار چیست؛ یا ارتباط وی با برخی گروه‌های مرموز؛ و یا باور او به برخی عقاید مبهم و رازآلود. آقای احمدی نژاد تا حد زیادی این راز آلودگی را با طرح مباحث مختلف ،تقویت کرد و همچنان این رویه را ادامه می‌دهد. برای مثال روز گذشته در مصاحبه‌ای گفت :«کسانی هستند که قصد ترور من را دارند» و در ادامه به مواضع آشنای دوران ریاست جمهوری اش بازگشت و خاطرنشان کرد: «مسائلی که اطلاع دارم را ضبط کردم و در جایی مطمئن قرار دادم». با وجود همه موفقیت‌هایی که برند احمدی‌نژاد کسب کرد، باید به دوران افول آن هم اشاره کنیم که از همان سال 1388 آغاز شد. از منظر برندینگ، او زمانی وارد مسیر شکست شد که همان قواعدی را که باعث پیروزی اش شده بودند؛ زیر پا گذاشت. فراتر از این‌ها ایشان به عنوان یک برند سیاسی دچار خودبزرگ بینی و غرور و کوچک شماری رقبا شد. وی تصور می‌کرد می‌تواند پایگاه اجتماعی که به پیروزی اش در انتخابات کمک کرده را تغییر دهد و با پایگاه جدیدی در سال 1392 به پیروزی برسد. احساس می‌کرد طبقه متوسط پایگاه جذاب‌تری است و فرد مدنظر وی از حیث گفتار، رفتار و منش می‌تواند با طبقه متوسط پیوند بخورد و در انتخابات آینده پیروز شود. بنابراین برای اینکه بتواند از آن شخص حمایت کامل کند شروع به تغییر پایگاه اجتماعی‌اش کرد بدون اینکه توجه کند که طبقه متوسط به لحاظ سیاسی دارای نمادها و شخصیت‌های خودش می‌باشد و با یک چرخش سریع نمی‌توان رای آنها را تصاحب کرد. آقای احمدی نژاد در تلقی از قدرت خودش هم دچار بدفهمی شد به گونه‌ای که دیگر آن هدف و تمرکز اولیه که باعث شکل‌گیری برند ایشان در سال 84 شده بود، گم شد. یکی از ویژگی‌های رقابت، «تمرکز» است. اگر یک برند سیاسی تمرکزش را از دست بدهد، حتما شکست خواهد خورد. احمدی نژاد با نهادهایی درگیر شد که قدرت و توان لازم برای رقابت با آنها نداشت و به الطبع گسترده کردن بیهوده دایره دشمنان ، در نهایت باعث از دست رفتن پایگاه سیاسی احمدی‌نژاد شد. در واقع برندها همانطور که یک استراتژی دفاعی دارند باید یک استراتژی رقابتی و تهاجمی درستی هم داشته باشند و اگرچه احمدی‌نژاد در انتخاب آقای هاشمی به عنوان رقیب درست عمل کرد اما در نهایت این مسیر را به درستی ادامه نداد. البته آقای احمدی‌نژاد اشتباهات دیگری هم داشت؛ وی آن ظاهری که به قول خودش به درد نوکری مردم می‌خورد را هم به هم زد، کاپشنش را عوض کرد، عینک دکتری زد و کارهای دیگری انجام داد که در نهایت ارتباط وی با مخاطب هدفش در سال 84 را تضعیف و کمرنگ کرد و حداقل در ظاهر نشان داد که این دیگر آن احمدی‌نژادی نبود که به دنبال مبارزه با اشرافیگری بود. حال زمان آن رسیده است که پرسش ابتدای یادداشت بپردازیم، آیا بازگشت و احیای برند احمدی‌نژاد ممکن است؟ پاسخ من به این سوال منفی است. در برندسازی مفهومی به نام آنتی برند وجود دارد. آنتی برند، برندی است که همه قواعدی که برندش بر اساس آن شکل‌گرفته است را نقض می‌کند. آقای احمدی‌نژاد به یک آنتی‌برند تبدیل شده و به خاطر همین ری برندینگ آن خیلی سخت است. در ریبرندینگ آقای هاشمی به قانون در نظام بودن و اهمیت آن برای رقابت های سیاسی در ایران اشاره کردم و گفتم آقای هاشمی علی‌رغم همه فشارها ، خود را در نظام نگه داشت و همین نگه داشتن امکان ریبرندینگ را برای ایشان فراهم کرد. بنابراین موضوعی که ریبرندینگ احمدی نژاد را با مشکل مواجه می‌کند، این است که اعتماد به او در سطوح عالیه نظام، مخدوش شده و ترمیم آن بسیار دشوار است. البته آقای احمدی نژاد برای ریبرندینگ در مقایسه با آقای هاشمی ضعف‌های دیگری هم دارد از جمله فقدان قدرت، قانونی که بلافاصله پس از قانون در نظام بودن مطرح می شود؛ قانون قدرت داشتن است. قدرت شامل قدرت اجتماعی، قدرت نهادهای مرجع، قدرت ارتباطی و قدرت مالی هم می‌شود وآقای احمدی نژاد در همه اینها ضعف اساسی دارد. به نظرم خود ایشان هم این موضوع را به خوبی فهمیده است و به ویژه در این روزها که از قدرت به دور است از هر روزنه‌ای برای مطرح کردن نام خودش استفاده می‌کند زیرا اگر نام این برند شنیده نشود، خیلی زود از میان می‌رود. از طرف دیگر احمدی‌نژاد گفتمانی را در سال 84 انتخاب کردکه مورد تایید و تاکید نظام بود و به عبارتی ایشان خودش را در حکم یک «ساب برند» برای کلان نظام مطرح کرد. اما عملکردش در نهایت باعث ضربه خوردن به این گفتمان شد.حالا هر نوع فعالیت آقای احمدی‌نژاد به عنوان یک ساب برند به برند اصلی ضربه می‌زند.babaie.rasoolbabaie.rasoolTue, 02 Mar 2021 21:50:02 +0330https://virgool.ir/@rasoolbabayi/چالش-های-برند-آذری-جهرمی-lvmk4dd6vgmtآقای جهرمی یک سیاستمدار و مدیر به‌روز، متخصص و فعال هستند و جاه‌طلبی مثبت لازم برای طی مدارج را دارند که برای سیاست مفید است. علاوه بر این به نظر می‌رسد ایشان از همان ابتدای کار به دنبال ساختن برند خود بودند. امروز ما در عرصه سیاست دچار بحران برندها هستیم و برندهای موجود به دلایل مختلف آسیب دیده‌اند؛ از این زاویه تلاش آقای آذری جهرمی قابل تقدیر است. یکی از اهدف قابل تصور برای برندسازی ایشان می‌تواند مطرح شدن به عنوان یک وزیر خوب و جوان در دولت فعلی باشد؛ یا به نحوی که منتقدان یا برخی تحلیل‌گران می‌گویند آقای آذری جهرمی به انتخابات 1400 چشم دوخته است. البته ایشان در این مورد سخنی نگفته‌اند؛ اما بیاید تصور کنیم که ایشان فارغ از انتخابات 1400 به عنوان یک شخصیت سیاسی و مدیر عالی رتبه دنبال رشد هستند و می‌خواهند دست کم در سطح یک وزیر بمانند یا دست بالا به مناصب بالاتری فکر ‌کنند و هدفشان از برندسازی همین‌هاست. اکنون این پرسش پیش می‌آید که برندسازی آقای جهرمی چه ارکانی می‌تواند داشته باشد؟ آقای آذری جهرمی خودش را به عنوان یک شخصیت جوان مطرح می‌کند؛ جوانی که تخصص دارد و مدیریت را می‌شناسد. وقتی از پیر‌ی دولت انتقاد می‌شود تنها یک شخصیت جوان می‌تواند میانگین سنی دولت را به چالش بکشد. تخصص ایشان هم در حوزه ارتباطات، آی تی است؛ پس به طور طبیعی آقای جهرمی می‌تواند با توسل به دانشی که دارد خودش را به عنوان یک چهره روزآمد مطرح کند. الگوی ارتباطی برند آقای جهرمی و استفاده ایشان از توئیتر به عنوان رسانه اصلی برند خودشان، در این فضا قابل تحلیل است. آقای جهرمی بازی سختی را شروع کرده‌است که ضمن موفقیت‌ها، آسیب‌هایی هم دیده‌است. چه آقای جهرمی و چه هر کاندیدای دیگری برای شرکت انتخابات سال1400، به میزان بالایی از اعتماد حاکمیت نیاز دارد تا بتواند این پیام را به جامعه بدهد که برنامه‌هایش قابلیت اجرا دارند؛ دست کم درباره فیلترینگ مشخص شد که چنین اعتمادی به آقای وزیر وجود ندارد. نتایج قابل مشاهده نشان‌ داد که آقای جهرمی آن جایگاه را نداشته‌است تا رویکرد خودش یعنی عدم فیلتر را به نظام بقبولاند. موضوعی که ممکن است در فیلترنیگ اینستاگرام هم تکرار شود؛ از این رومسئله احضار ایشان به دادسرا هم در همین راستا قابل بررسی است.تداعی‌های مثبتی که تاکنون از برند آقای جهرمی ایجاد شده عبارت است از جوانی، همرنگ مردم بودن، مانند لباس پوشیدن مثل آن‌ها، فاصله‌گذاری با مدیران دیگر، مثلا به شکل اعتراض شدید به تعریف و تمجید از خودش، تلاش برای آزادی جریان اطلاعات و دسترسی به رسانه ها مانند تلاش برای جلوگیری از فیلترینگ تلگرام و اینستاگرام، مبارزه با فساد و شفافیت و کارآمدی. در واقع آقای جهرمی تا حدی زیادی در تلاش است که خودش را از سیاستمداران دیگر جدا کنند؛ برای مثال شلوار لی با تی شرت به تن می‌کنند، روابط عادی خود و خانواده‌شان را منتشر می‌کنند و... این رویکردها در واقع برای تمایزگذاری آقای جهرمی از سیاسیون است و حاوی این پیام است که، من از خود مردم هستم و مثل سایر مدیران سیاسی نیستم. آقای جهرمی به نسبت ناشناخته هستند و البته ناشناختگی در همه جای دنیا در انتخابات گاهی یک مزیت است زیرا افراد ناشناخته می‌توانند امید و فضای استعاری برای ایجاد تغییر بسازند. مثل ناشناخته بودن اوباما که برای او به مزیت تبدیل شد.تداعی‌های منفی هم برای برند آقای جهرمی وجود دارد از جمله ابهام درباره گذشته ایشان، ناموفق بودن در جلوگیری از فیلترینگ تلگرام، متهم شدن به تبلیغاتی و انتخاباتی بودن فعالیت‌هایش. از طرفی جوان بودن ایشان مشخص است، اما اگر بیش‌از حد روی‌ آن تاکید‌کنند، اشتباه هیلاری کلینتون را که به میزان زیادی به زن بودن تاکید داشت؛ مرتکب شده‌است. بنابراین جوان بودن بیشتر از آنکه به ایشان سود برساند، آسیب‌زا خواهد بود. نکته مهم بعدی است که آقای جهرمی توضیح دهد اگر جوان است؛ جوان بودن چه مزایایی برای جامعه مخاطبانش دارد. مسئله مبهم بودن گذشته آقای وزیرکه به آن اشاره کردیم، نکته ای است که رقبای ایشان آن را برجسته می‌کنند. گذشته آقای جهرمی به دلیل جایگاه محرمانه‌ای که در آن خدمت‌کرده اند؛ توانایی ایجاد داستان جذاب برای اعتماد سازی ندارد و این یکی از مهم‌ترین چالش‌های برند ایشان است. البته در مجموع می‌توان گفت مدیریت برند آقای جهرمی تا اکنون موفق بوده است؛ اما در ادامه بعد از دولت فعلی دچار چالش‌های اساسی است. از جمله خلاء داستانی منسجم درباره دوران پیش از وزارت ایشان سبب شده تا رقیب قدرت مانور بیشتری داشته باشد. به هرحال برای آینده برند آقای جهرمی باید منتظر ماند و دید چه اتفاقی برای ایشان رقم خواهد‌ خورد.babaie.rasoolbabaie.rasoolSun, 21 Feb 2021 20:22:13 +0330https://virgool.ir/@rasoolbabayi/آیا-حسن-خمینی-می-تواند-از-برند-حضرت-امام-ره-استفاده-کند-wtg9wctjggcqپیش از آغاز رسمی هر دوره از انتخابات ریاست جمهوری، کشور در فضای مبهم و مه آلودی به سر می‌برد و در این شرایط گروه‌ها ، جریانات و احزاب ، در مورد حضور یا عدم حضور چهره‌های شناخته شده در عرصه سیاست گمانه‌زنی می‌کنند. در این میان، اسامی مطرح می‌شود که شهرت‌شان بیشتر از هرچیزی، به دلیل نسب های خانوادگی آنها است. همانطور که ‌کریس روجک جامعه شناس و نویسنده مشهور انگلیسی گفته است، سه نوع متفاوت از شهرت وجود دارد. افرادی که شهرت اکتسابی دارند یعنی به دلیل ‌عملکرد خودشان در زمینه‌هایی مختلف به شهرت رسیده‌اند. افرادی که شهرت تصویری و رسانه‌ای دارند ‌مانند مجریان تلویزیون و در نهایت افرادی که شهرتشان ناشی از انتساب به خانواده یا ‌افراد مشهور است مانند فرزندان خانواده رهبران سیاسی. برندهای دودمانی از دسته ‌سوم هستند و براساس آن می‌توان برند افرادی همچون حسن خمینی، محسن هاشمی و علی مطهری را تحلیل کرد. این نوع از برند، برخلاف بسیاری از انواع برند که به نحو ارادی ساخته و پرداخته می‌شوند، به نحو غیر ارادی برای فرد ایجاد می‌شود. برندهای دودمانی معروفی در جهان و ایران وجود دارند مانند خانواده ترودو در کانادا، بوش در امریکا، گاندی در هند، هاشمی و خمینی در ایران.از جمله اسامی مشهوری که به عنوان نامزد انتخابات ریاست جمهوری در سال های اخیر زیاد به گوش مان خورده است، می‌توان به سید حسن خمینی اشاره کرد. ‌گرچه روایت‌هایی از ذکاوت و دانش آقای سیدحسن خمینی وجود دارد تا نشان دهد که تنها به واسطه نام خمینی نیست که مطرح می‌شود و حتی در ‌مقاطع مختلف از جمله انتخابات اظهارنظرها و کنش و واکنش‌هایی داشته‌اند که به ‌برند شخصی ایشان ویژگی‌های اکتسابی بخشیده است.با این حال سایه برند حضرت امام (ره) بالای سر حسن خمینی قرار دارد و این موضوع به نحو انکار نشدنی برجسته است. به نحوی که ‌منتقدان سیدحسن خمینی هم برای رویارویی با وی، نسبت او با پدربزرگش را ‌می‌سنجند و مثلا از یک طرف به زندگی ساده زیستانه امام اشاره می‌کنند و از ‌طرفی زندگی سیدحسن خمینی را تجملاتی توصیف می‌کنند و سعی می‌کنند از ‌آن پاشنه آشیلی برای سیدحسن بسازند. از طرفی مدیریت برند دودمانی حضرت امام که می‌توان سیدحسن را مدیر آن ‌دانست، بسیار سخت است؛ زیرا امام نوه‌ها و نتیجه‌های زیادی دارند که با بعضی ‌رفتارها و بی‌دقتی‌ها این برند را دچار چالش می‌کنند. برای مثال ‌می‌شود به سبک زندگی احمد خمینی، پیام‌ها و توئیت‌های نعیمه اشراقی و همچنین سبک پوشش نعیما اشراقی (دختر نعیمه اشراقی) اشاره کرد.برندهای دودمانی مانند برند حسن خمینی، یک پاشنه آشیل اصلی دارد و آن شایستگی یا عدم شایستگی اکتسابی افراد است. به بیان دیگر چنانچه ‌افراد شایستگی اکتسابی نداشته باشند و یا تصویری از شایستگی آنها وجود نداشته باشد، به نوعی در آنچه دارند محق شناخته نمی‌شوند. این مسئله‌ای است که برندی مثل برند آقای حسن خمینی را تهدید می‌کند و از همین زاویه نیز از سوی مخالفین خود مورد انتقاد قرار می‌گیرد.رسول بابائیbabaie.rasoolbabaie.rasoolSat, 30 Jan 2021 20:36:18 +0330https://virgool.ir/@rasoolbabayi/مشارکت-مردم-در-انتخابات-ujtfzksnyidpرسول باباییمیزان مشارکت مردم در انتخابات همواره از اهمیت بسیاری برخوردار بوده؛ اما در انتخابات سال 1400 این موضوع، موضوع اصلی است. میزان مشارکت پایین مردم در انتخابات سال 1398 باعث شده است که بسیاری از تحلیل‌گران این میزان مشارکت را به انتخابات ریاست جمهوری سال آینده نیز نسبت دهند. اما پیش بینی بنده این است که میزان مشارکت برخلاف بسیاری از گمانه‌زنی‌ها و تحلیل‌ها، به مراتب بالاتر از انتخابات مجلس خواهد بود و شرایط جامعه که به نظر می‌رسد در یک حالت گریز از مشارکت قرار دارد، تغییر خواهد کرد.میزان مشارکت در انتخابات ریاست جمهوری برای حاکمیت در ادوار مختلف همواره مهم بوده است به نحوی که مشروعیت خود را به آن گره می‌زد. اما شرایط حساس کنونی به گونه ای رقم خورده است که مشارکت بالای مردم برای مقبولیت نظام، «ضرورت» پیدا کرده است. بنابراین حاکمیت با استفاده از تمام ظرفیت‌ها تلاش می‌کند فضای مناسب برای افزایش مشارکت مردم را مهیا ‌کند. نکته مهم بعدی که می‌توان به آن اشاره‌کرد این است که با توجه به وضعیت روابط خارجی ایران، بیش از پیش به این مشارکت احتیاج است. باید توجه داشته باشیم که انتخابات اخیر آمریکا با بیشترین میزان مشارکت در طول تاریخ این کشور رقم خورد و رئیس جمهور با رأی بسیار بالایی انتخاب شد. بنابراین حاکمیت، دولت بیست و چند درصدی را برای کشور برنمی‌تابد. از طرف دیگر روی کار آمدن بایدن، تأثیر انتخابات ریاست جمهوری را پررنگ‌تر می‌کند. به گونه‌ای که در اذهان عمومی فرد منتخب احتمالا کسی است که فرصت گفت‌وگوی مؤثر با آمریکا را دارد. به همین دلیل مردم احساس می‌کنند که مشارکت‌شان موثر است و عدم مشارکت نتایجی را به بار خواهد آورد که مطلوب آن‌ها نیست. بر این اساس یک فضای رقابتی شکل خواهد گرفت و مشارکت بالاتر از چیزی که اکنون تصور می‌شود، رقم خواهد خورد. در مورد مشارکت طبقات مختلف نکته‌ای که باید گفت این است که امکان مشارکت طبقه متوسط بالا است و اگر چنانچه طبقه متوسط وضعیت را مناسب مشارکت ببیند و یا اینکه بداند که مشارکتش می‌تواند تغییری در وضعیت کشور ایجاد کند، در انتخابات شرکت خواهد کرد. اما شرایط طبقه پایین که بیشتر به اصول‌گرایان پیوند می‌خورد، به نحو دیگری است و نه تنها تمایلی به مشارکت ندارد، بلکه شرایط هم برای تغییر این وضعیت و بالارفتن میل به مشارکت مساعد نیست.افزایش میزان مشارکت بنا به دلایل گفته شده، در نهایت به ضرر اصول‌گرایان و به نفع اصلاح‌طلبان تمام می‌شود. این جریان برخلاف تصوری که در وضعیت فعلی وجود دارد نه تنها از پیش باخته نیست، بلکه توان رقابتی بالایی هم دارد. در نتیجه می‌‌توان گفت تاثیر منفی عدم مقبولیت دولت فعلی بر میزان مشارکت، طی ایام نزدیک به انتخابات رفته رفته کمرنگ‌تر خواهد شد و نزاع پیرامون موضوعاتی نظیر سیاست خارجه و مسائل هسته‌ای و موشکی باعث داغ شدن تنور انتخابات و در نتیجه افزایش میزان مشارکت خواهد شد.babaie.rasoolbabaie.rasoolWed, 13 Jan 2021 23:18:03 +0330