https://virgool.ir/feed/@rarasdnبرای خودم من گذشته و منِ تسلیم تقدیرfa2026-11-12 03:51:18https://files.virgool.ir/upload/users/4010566/avatar/iF491I.jpghttps://virgool.ir/@rarasdnhttps://virgool.ir/@rarasdn/اکراه-fvmwtbzmfulqراستش رو بخواید می ترسم، از چی؟ از اینکه نکنه چون به جز مامان بابام از کسی دیگه ای عشق و اهمیت نمیبینم ،بیوفتم تو تله با کوچکترین توجه از یه غریبه دل و بدم بره اابته نه دیگه همین که اونا دوستم دارن باید منو بی نیاز کنه باید برام کافی باشهاما نیست متاسفانه نیست دلم یه دنیا محبت میخواد یه عالمه رفیق حالا یه عالمه هم نه ، صد تا شاید اون هم زیادِباشه به خاطر حرف یه بزرگی که میفرماید دوست زیاد ، رفیق یدونست بنده به ده تا بسنده میکنم ، اخه میدونید این از کجا میاد از اونجایی که یه دونه رفیق داشتم ، رفت و الان حالم این میخوام انقد زیاد باشن که اگه این رفت یکی دیگه باشه اره عزیزم پناهپناهFri, 16 May 2025 00:04:39 +0330https://virgool.ir/@rarasdn/کُرَند-ziye5elasfpzخودم را شاید به خاطر آن روز ببخشم،اما هر بار که یادم می‌آید چگونه و چقدر بی‌منت محبت کردم، عشق ورزیدم،و خالصانه برایت ارزش قائل شدم،خشم و اندوهی در وجودم شعله می‌کشدکه مرا دوباره شرمنده می‌کند؛نه از تو،بلکه از خودم،از این همه صداقت بی‌پاسخ.گفتم شاید خودم را ببخشم...اما تو...تو را نمیدانم !احتمالا تا اخرین لحظه ی زندگی ام آن روز را، با تمام حس و عطرش،بر تن سلول‌های ذهنم می‌پوشانم؛تا یادم نرود،تا بماند برایم،به‌عنوان درسی برای روزهای بعد،تا همیشه بدانمکه صمیمی‌ترین آدم زندگی‌ات هممی‌تواند بی‌رحمانه‌ترین قضاوت را در حق تو داشته باشد.پناهپناهThu, 15 May 2025 00:22:31 +0330https://virgool.ir/@rarasdn/اضافه-بار-jpbuwfryivokدقیق بخوام بگم، حدود ۵ سال پیش بود که یک صمیمیت قدیمی از بین رفت… و من موندم و تنهایی.من موندم و باری سنگین که دیگه کسی نبود باهام به دوش بکشه."بودن‌ها" نه که نباشن… ولی خودتون می‌دونید منظورمون چه نوع آدم‌هایی‌ هستن.لحظه به لحظه‌ی اون روزها رو یادمه؛ چقدر سخت، چقدر تاریک.پر از ناامیدی، پر از ترس… و سخت‌تر از همه، بولدترین فکر توی ذهنم: مرگ.شب و روز، ثانیه‌ به ثانیه، منتظر بودم یکی بیاد و منو ببره.شب‌ها نمی‌خوابیدم، نکنه تو خواب بمیرم و فرصت فرار نداشته باشم.نکنه بمیرم و نتونم مامان‌بابامو بیدار کنم که نجاتم بدن و هزار تا نکنه ی دیگهگذشت…اون روزها گذشت.و من، با هنر، دوباره به زندگی برگشتم.دوباره تونستم بخوابم، بخندم، نترسم.خوب شدم.دوستی پیدا کردم، حتی گاهی اضافه‌بارِ احساسم رو هم می‌کشید.توی این سال‌ها، مثل زندگی همه، زندگی من هم پر از بالا و پایین بود.هر روز یک چیز برام معنی جدیدی پیدا می‌کرد.هر روز یه فکر تازه به ذهنم اضافه می‌شد.و من، بیشتر خودم شدم.اما امروز…دوباره همون روزها برگشته.دوباره یک صمیمیت قدیمی تموم شد.و من، دوباره تنها موندم.البته، این‌بار جنسش فرق داره. دید من فرق داره.رَنگش فرق داره. ولی اصلش همونه؛ فقط بزرگ‌ترش.تعریفی که توی این ۴–۵ سال همیشه توی خط اول ذهنم بود این بود:آدما میان که برن.میان که توی عمرشون، به زندگی ما خاطره بدن، درس بدن، تجربه بدن… و بعد برن.ولی از امروز، اینم بهش اضافه می‌کنم:آدم از جایی ضربه می‌خوره که بهش تکیه کرده.زیاد به کسی تکیه نکنین. نذارین بهتون تکیه کنن.چه خوب، چه بد… چه زود، چه دیر…می‌رن. می‌ری. می‌افتیم.الان حقیقتاً نمی‌دونم…کسی دوباره قراره بیاد؟دوباره صمیمی‌تر؟دوباره، مثل ۵ سال پیش، قوی‌تر و بالغ‌تر به زندگی برمی‌گردم؟ترس‌هام تموم می‌شن؟نمی‌دونم.هیچی نمی‌دونم.هیچ.پناهپناهWed, 14 May 2025 01:24:27 +0330