<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های rana zarei</title><link>https://virgool.ir/feed/@ranazarei96</link><description>یک وکیل علاقه مند به تحلیل پرونده</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-10 20:35:49</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2808736/avatar/avatar.png</url><title>rana zarei</title><link>https://virgool.ir/@ranazarei96</link></image><item><title>شرط‌بندی روی مرگ یک وکیل! | پرونده‌ی STOLI 💰</title><link>https://virgool.ir/@ranazarei96/شرط-بندی-روی-مرگ-یک-وکیل-پرونده-ی-stoli-z4thdue9s8sy</link><description>تو ایران، خرید بیمه‌ی عمر معمولاً شرط سنی داره. تو آمریکا ولی ماجرا فرق داره. اونجا هر شرکت بیمه، تو چارچوب قوانین ایالتی که توش فعالیت می‌کنه، خودش تصمیم می‌گیره تا چه سنی بیمه بفروشه.آرتور کریمر که یک وکیل کارکشته‌ی نیویورکی بود، از همین موضوع استفاده کرد و تو ۷۸ سالگی ۷ تا بیمه‌نامه‌ی عمر خرید!کریمر بیمه‌ها رو به اسم بچه‌هاش خرید. ولی هنوز یک قسط هم نداده بود که بچه‌ها سهمی که قرار بود از پول بیمه ببرن رو به قیمت ۶۶۰ هزار دلار به چند تا سرمایه‌گذار فروختن. سرمایه‌گذارها هم تعهد دادن که قسط‌ها رو تمام و کمال بپردازن.کریمر حدود دو سال و نیم بعد فوت کرد و یه سود ۵۶ میلیون دلاری نصیب سرمایه‌گذارها شد. اما همسرش که از این موضوع ناراضی بود، حاضر نشد گواهی فوت رو به سرمایه‌گذارها بده و دست سرمایه‌گذارها رو گذاشت تو پوست گردو. اینجوری شد که بین همسر آقای وکیل و سرمایه‌گذارها دعوایی تو دادگاه مطرح شد. دعوا سر ماده‌ی ۳۲۰۵ قانون بیمه‌ی نیویورک بود.همسر آقای وکیل به بند (b)(2) استناد می‌کرد. طبق این بند، فقط وقتی می‌شه بیمه‌ی عمر یه نفر دیگه رو خرید که از زنده بودنش نفع ببری، در حالی که سرمایه‌گذارها عملاً هیچ نفع بیمه‌ای نداشتن.سرمایه‌گذارها می‌گفتن این بند برای وقتیه که یه نفر بیمه‌ی عمر یه نفر دیگه رو بخره، در حالی که آقای وکیل بیمه‌ی عمر خودش رو خریده بود.همسر آقای وکیل هم می‌گفت: درسته، شوهرم خودش این کار رو کرده، ولی این یه کار صوری و از قبل هماهنگ‌شده بود، چون قسط‌های بیمه‌نامه‌ها رو عملاً سرمایه‌گذارها پرداخت کردن و این نشون می‌ده که در واقع سرمایه‌گذارها بیمه‌ی عمر شوهرم رو خریدن.در نهایت دادگاه تو این پرونده به نفع سرمایه‌گذارها رأی داد. اما ماجراهایی مثل همین پرونده باعث شد قانون بیمه‌ی نیویورک تغییر کنه و STOLI (Stranger-Originated Life Insurance) ممنوع شناخته بشه.الان دیگه STOLI، یعنی بیمه‌ی عمری که یه غریبه از اول نقشه‌ش رو کشیده تا از مرگ یه نفر پول دربیاره، تو خیلی از ایالت‌های آمریکا ممنوعه. ولی متأسفانه این ممنوعیت به داد خانم کریمر نرسید.#وکیل#استارتاپ#بیمه#پرونده#case</description><category>rana zarei</category><author>rana zarei</author><pubDate>Wed, 14 Oct 2026 14:35:26 +0330</pubDate></item><item><title>قمار با کت‌وشلوار؟ پرونده Kalshi 🎲</title><link>https://virgool.ir/@ranazarei96/قمار-با-کت-وشلوار-پرونده-kalshi-bfoisyjispap</link><description>طارق و لوانا دو تا هم‌کلاسی تو دانشگاه ام آی تی بودن که تصمیم گرفتن با هم یه سایت بسازن به نام کالشی!کار کالشی مثل سایت های شرط بندی بود. سایت یه سؤال می‌پرسید که جوابش فقط «آره» یا «نه» بود، مثلاً «فلان حزب انتخابات رو می‌بره؟» اگه جواب درست می‌دادی دوبرابر پول می گرفتی و اگر جواب غلط می دادی کل پولی که پرداخت کرده بودی از دستت می‌رفت.طارق و لوانا نمی‌خواستن کالشی یه سایت شرط‌بندی معمولی باشه. می‌خواستن یه بورس رسمی از معاملات آتی بشه. واسه همین خودشون رفتن سراغ CFTC آمریکا و بعد از کلی دردسر تونستن مجوزش رو بگیرن.این مجوز یه شرط داشت: CFTC اجازه داشت هر سؤالی رو که بوی شرط‌بندی می‌داد ممنوع کنه.(چون معاملات آتی ماهیتا با شرط بندی متفاوته در معاملات آتی ریسک از قبل وجود داره ولی توی شرط بندی ریسکی از قبل وجود نداشته و خود شرط اونو درست می کنه)همین هم شد. کالشی اومد یه سؤال درباره‌ی انتخابات کنگره بذاره که CFTC جلوش رو گرفت. اما کالشی کوتاه نیومد و شکایت کرد و تو دادگاه برنده شد.این شد که چند هفته مونده به انتخابات، کالشی در مورد نتیجه انتخابات از مردم پرسید و مردم هجوم آوردن به سایت و کالشی رو حسابی پولدار کردن:)همه‌چی داشت خوب پیش می‌رفت که سروکله‌ی ایالت‌ها پیدا شد. ایالت ها صداشون درومد که کار کالشی اساساً پیش‌بینی نیست، خودِ خودِ شرط‌بندیه! و کالشی باید قوانین شرط بندی ایالتی رو رعایت کنه و مالیات و هزینه هاش رو هم بپردازه!اینجا بود که کالشی کت‌وشلوار به تن کرد و گفت: «من از دولت فدرال مجوز بورس دارم. هر چیزی که تو بورس من خرید و فروش بشه، یه کالای مالی حساب می‌شه و فقط دولت فدرال حق داره روش نظارت کنه. قانون‌های شرط‌بندی ایالت‌ها به من ربطی نداره!»حالا نوبت دادگاه‌ها بود که تصمیم گیری کنن. یه دادگاه به کالشی رای داد و دو تای دیگه محکومش کردن و گفتن: «اینکه مجوز بورس داری، دلیل نمی‌شه هر چی می‌فروشی کالای مالی حساب بشه. باید ببینیم خود اون چیزی که می‌فروشی واقعاً چیه.»حالا دادگاه‌های آمریکا دو دسته شدن و همه منتظرن ببینن دیوان عالی آمریکا در آخر چه نظری میده؟ شما چی؟ حق رو به کالشی میدین؟#kalshi#case#پرونده#استارتاپ؟</description><category>rana zarei</category><author>rana zarei</author><pubDate>Sat, 03 Oct 2026 22:13:39 +0330</pubDate></item></channel></rss>