https://virgool.ir/feed/@rana.rahbarfa2026-11-13 01:10:55https://files.virgool.ir/upload/users/228881/avatar/PpeUmu.pnghttps://virgool.ir/@rana.rahbarhttps://virgool.ir/@rana.rahbar/فلیپِ-عوضی-bfarrn3mgm1oمشغول گپ زدن با مهما‌ن‌ها بودم که صدایِ فریاد‌هایی آشنا مرا تکان داد.صاحبانِ صدا را حدس زدم.فیلیپ و آئورا بودند.یک عذرخواهی کوتاه از مصاحبم کردم و دوان دوان در حالِ رفتن به طبقه‌ی بالا از پلکانِ مارپیچِ سفید بودم.دستگیره‌ی طلاییِ درِ سپید رنگِ چوبی را با اظطراب به پایین کشیدم.در، قبل از تا انتها فشردنِ دستگیره، باز شد و فلیپ در آستانه‌ی آن ظاهر شد،با صورتی مغرور و عصبی که نیشخندِ مشمئز کننده‌ای آن‌‌را همراهی میکرد.فلیپ پسرداییِ ما است. ما منظورم من و خواهرم کاترین هست.کاترین ۶ سال از من کوچک‌تر، دختری لوند، دلربا با موهای طلایی و چشمان نافذِ عسلی بود.نفس نفس زنان گفتم:_ تو را به‌خدا؛ صدایتان تا پایین می‌آید.رُزالی با آن پیاهن سفیدِ زیبا، بر روی مبل آبی نشسته بود یا درست تر بگویم مثلِ یخی که در آفتاب میگذاری‌اش ولو شدهبود و پوست سفیدش از نشیمنگاهِ آبی‌سپیدش چیزی کم نداشت.نگاهی به من انداخت که یعنی متأسفم، اما به او بگو.بعد نگاهم را به فلیپ دوختم، او قلبِ مهربانی دارد اما بینِ صفت‌ِ مهربانی و صفت‌های بدِ دیگر، منافاتی نیست..گفتم _چه شده؟با همان نیشخندِ مشمئز کننده‌اش و ایستادنِ پُرتَکبرش گفت:_هیچ، حسادت‌های زنانه؛بعد رو کرد به رُزالین و ادامه داد،_اصلا میدانی چیست؟نقاشی شغل من است.رُز گفت: باشد ولی تو نگفته بودی که مُدل‌ات...باقیِ حرفش را خورد.گفتم_ خواهش میکنم آرام باشید و بیصدا بحث کنید، حتی اگر می‌خواهید همدیگر را بکشید اما بی‌صدا، آبرویمان رفت..متوجه لمسِ غیرِ ارادیِ انگشتِ سبابه‌ام بر لبانم شدم و به سمتِ در رفتم که پرتره‌ی برهنه‌ی کاترین را در کشاکشِ آن دیدم. عمودی به دیوارِ پهلویِ در تکیه داده شده. یک آن سرم چرخ خورد و علت آن خنده‌های ریز‌ ریزانه که با آمدنِ من قطع میشد وآن همه وسواسِ کاترین هنگامِ آماده شدن برای گردهمایی‌هایی که فلیپ هم در آن بود، برایم مشخص شد.rana.rahbarrana.rahbarSun, 12 Jul 2020 16:20:46 +0430https://virgool.ir/@rana.rahbar/از-قرصِ-ضدبارداری-تا-معبدی-در-هندوستان-z4skqzen8socنور سفید صفحه موبایل صورتش را در تاریکی اتاق روشن کرده بود، من هم مثل دستگیره کمد، قاب پنجره، لباس هایآویزان، آینه قدی و هرچیز دیگری که در اتاق بود در آن تاریکی به تماشای صورت روشن همسرم نشسته بودم. صحنه‌ای که هر شب تا نزدیکی‌های صبح تکرار می‌شد،در ذهنم، سئوالاتِ همیشگی دوباره به‌صدا درآمدند:« اینجا چه می‌کنی؟پاسخ‌م در ذهن این بود:_می‌خواهم بروم_نمی‌خواهم تنها زنی خانه‌دار باشم که قرمه‌سبزی درست کند و نهایتا بچه‌دار شود و در دوره‌همی‌های زنانه مانندِخاله‌خانباجی‌ها بچرخد.»دیدنِ صورتِ همسرم که خواب را بلعیده بود و خوب‌بودنِ نسبیِ او عذاب وجدانِ افکارم مبنی بر جدایی از او را بیشتر میکرد.لذا بلند شدم و اولین جایی که یافتم که میتوانم در آن تنهایی و افکارم را بسط دهم، حمامِ اتاقِ مسترمان بود.آن شب روی سرامیک‌های سفیدِ حمام؛ پَهن شدم، ضجه زدم و دعا کردم:که بروم.و چند ماهِ بعد من زنِ تنهای سی‌و‌چند ساله‌ای بودم که «انتخاب» داشت؛انتخاب اینکه کجا زندگی کند،چه بپوشد،با که حرف بزند و دیگر خبری از یواشکی نبود. کتاب خواندن‌های های یواشکی،قرصِ ضد‌بارداری خوردن‌هایِ یواشکی،اصلا دیگر از هیچ یواشکی‌یی خبری نبود.قبلِ ازدواج کار می‌کردم و پولم را سرمایه‌گذاری کرده بودم که خداروشکر بازده خوبی داشت.ولعِ دیدنِ دنیا، مردمان و آیین‌های متفاوت همواره با من بود.اولین مقصد هند بود، در مرکزی که “پانچاکارما” می‌کردند در دهلی سکونت گزیدم.از مدتی قبل از طلاقم فهمیدم سرطانِ ریه دارم و هیچ کس جز من این خبر بی‌اهمیت را نمی‌دانست.می‌دانی چرا بی اهمیت؟ چون روزانه هزاران تن، بی رحمانه در آفریقا و خاورمیانه یا دیگر جاها می‌میرند و به‌یاد نمی‌آورمخونم رنگین‌تر از بقیه باشد.می‌خواستم در این مدتِ باقی‌مانده بیشتر ببینم،بشنوم،ببویم،لمس کنم و سفر بروم.با پانچا‌کارما که در کنار مدیتیشن یک روش پاکسازیِ جسم و روح هست، در یکی از کتاب‌های “لوئیز هی” آشنا شدهبودم..از گوگل آدرسِ آنجا را پیدا کردم، تلفن زدم و دوهفته بعد در پروازِ ماهان، عازمِ هندوستان و یکی از عجیب‌ترین سفرهایمبودم..حوالیِ آنجا معبدی بود.محصور شده با هر آنچه که زیبایی، زندگی، شور و شوق می‌خوانیمش.گاوهای سیاه و زیبا با آن پوستِ براق‌شان، مردی که با تبحرِ خاصی سرِ نارگیل‌های بزرگِ سبز را می‌برید، درونشان یکنی می‌گذاشت و با لبخندی که مهربانانه می‌گفت: نوش‌‌ِ‌جان، متاعش را تقدیم میکرد.چند زن که با احترام و سرعتِ حیرت‌آوری از گل‌های زیبایِ نارنجی، زرد و سرخ با کمکِ یک نخِ ساده، حلقه‌ای می‌ساختند وبه گردنِ مراجعینِ معبد می‌آویختند.هیاهو، صداها، آدم‌ها و شلوغی؛ نظمی خاص و اِغوا کننده در عینِ بی‌نظمی،بخشیده بود.به رسمِ همگان کفش‌هایم را در‌آوردم و با حلقه‌گلِ زیبایم داخل شدم، فضا پُر بود از مانترا،رقصِ صوفیانه،رنگِ نارنجیو آرامشی سِحر‌آمیز .همه چیز بی‌نظیر بود.در گوشه‌ای نشستم و دیدگانم را مهمانِ این صحنه‌ی‌ خارق‌العاده کردم.اشک می‌ریختم و اصلا برایم مهم نبود که دیگران چه فکر می‌کنند.به‌راستی فارغ از دنیا بودم.صدایی را شنیدم، صدا به انگلیسی پرسید _رنج کشیدی؟بعد خودش پاسخ داد_“ رنج کشیدی. “برگشتم و از میانِ چشمانم که تاری را هدیه‌ی اشک‌ها داشت، دیدم یکی از آن لباس نارنجی ها کنارم نشسته و به تقلید ازمن پاهایش را در سینه بغل کرده و به دیواری که تکیه گاهم بود، تکیه کرده.این کارش به من حس همدردی و امنیت داد.گفت _نامت چیست ؟گفتم: _رعناگفت _رعنا یه جمله‌ی جادویی برات دارم.چشمانِ خیسم را با دست پاک کردم و به چشمانش به او گوش دوختم؛با آن لهجه‌ی جالبِ هندی‌ها هنگامِ انگلیسی صحبت کردن گفت:_رعنا در مواقع حساسِ زندگی همواره به یاد داشته باش؛_همه‌ی اینها می‌گذرند.بعد نگاهی به روبرو انداخت و گفت: تمامِ اینها که می‌بینی فانی هستند.همه چیز میرا‌ست.من، تو و آنها از بین میرویم و تنها حقیقتِ موجود، عشق است و آن نامیراست..انرژی خاصی از او متصاعد میشد، انگار ماهیتابه‌ای چُدنی بود و حرارتِ مطبوعش قابلِ درک بود..لَختی بعد، یکی مثلِ خودش آمد، کفِ دو دستش را روی هم گذاشته بود، به حالتِ احترام کمی خم شد و او را صدا کرد.فهمیدم او ذِن‌مسترِ تمام آنهاست.بلند شد، دستش را بر شانه‌ام گذاشت و گفت: رنج‌ت را در آغوش بگیر زیرا اگر حقیقتا آن‌را پذیرا باشی، به زودی گنجت راهم خواهی یافت.به اتاقم برگشتم، فکر کردم و شروع کردم به نوشتن.۴ هفته آنجا ماندم.به ایران برگشتم و شیمی‌درمانی را شروع کردم.بعد از جدایی و بیماری زندگی‌ام معنایش را از دست داده بود.شورِ زندگی در من دویده بود و اُمید دنیایم را رنگین کرده بود.رعنا رهبرrana.rahbarrana.rahbarSun, 12 Jul 2020 15:54:07 +0430