https://virgool.ir/feed/@raha.farahani84عاشق کتاب ها هستم و بس......fa2026-11-11 21:56:19https://files.virgool.ir/upload/users/210591/avatar/peCQ8w.pnghttps://virgool.ir/@raha.farahani84https://virgool.ir/@raha.farahani84/بازیچه-تبلیغات-نه-بابا-اصلا-zrf6x24du3kmاز دیدن سریال و فیلم واقعا متنفرم. نه بخاطر اینکه فیلمنامه ، بازیگر ، کارد پشت صحنه و... بد باشد بلکه به خاطر تبلیغات . تا به حال دقت کرده بودید وقتی جای حساس فیلم می رسد ، یکدفعه کوهی از تبلیغات می اید و همه چیز را خراب می کند. اخه چرا خواهر یا برادر من، مگر ازار داری جای حساس فیلم تبلیغ می گذاری ؟باشد قبول می کنم که لازم است تبلیغ ها باشند ، تا شاید هم کمی ما استراحت کنیم و هم با محصولات جدید اشنا شویم . اما واقعا متوجه نمی شوم این حجم از خلاقیت شما را چگونه هضم کنم؟ فقط عاشق تبلیغ عالیس هستم که شب و روز برایم نگذاشته بود .با وجود ان حتی امکان داشت در امتحان های ریاضی هم به معلم بگویم :( 25 بدم 26 بدم 27 بدم ، کدومو بدم ؟) حتی طوری شده بود که شب ها کابوس دوغ و محصولات عالیس را می دیدم.کفش های تن تاک از همه چیز بیشتر روی اعصابم راه می رفت ، مگر یک کتانی چند مدل می تواند داشته باشد. اصلا جدا از مدل های متنوع و اسم های تخیلی ، این تبلیغ ها خودشان جایگاه 15 تا تبلیغ را می گرفتند( منظورم این است که حجم انها بسیار زیاد بود و باعث طولانی شدن تبلیغ می شد.). تبلیغات رسانه قابلیت رساندن مطالب را به افراد دارد ، گاهی بسیار اشکار و گاهی در ناخوداگاه ما. تبلیغ ها هم همین گونه هستند ، انها به صوررت واضح نمی گوید :( بیا ماست ما رو بخر !) انها با ترکیب خلاقیت در تبلیغاتشان به صورت نا خوداگاه ما را به سمت خود می کشند.این یعنی من ، یک انسان بالغ و کامل ، یک مصرف کننده بازیچه دست تبلیغات شده ام. می دانم که الان بعضی از شما با خودتان می گویید :( نه ! من اینجوری نیستم ، اتفاقا من میدونم این هایی که می گن الکیه و همش تبلیغه برای همین بهشون اعتماد نمی کنم و نمی خرم . مخصوصا خرید اینترنتی که اصلا نمی دونم سالم هست نیست و.....) اما باید بگویم در اشتباهی ، شما هم مانند دیگر افراد تحت تاثیر تبلیغ ها قرار خواهی گرفت . شاید به صورت اشکار در خودت بروز ندهی و پیدا نکنی ،اما به خاطر تاثیر تبلیغ به روی ناخوداگاه ات ، شما هم بازیچه دست انها شده ای . حال می پرسی چگونه؟؟بازیچه تبلیغات بیایید با مثالی حرفم را بهتر برایتان بیان کنم :در قدیم برای یک کفاش ، چند روز طول می کشید که کفشی را درست کند و تحویل مشتری بدهد. اما کم کم با پیشترفت علم و به وجود امدن خط تولید ، تولید کفش ها اسان تر و زیاد تر شد. اما هر نفر بیش از یک کفش نیاز نداشت برای همین که تمام انبار ها پر از کفش شده بود. کم کم کارخانه دار ها به مرز ورشکستگی رسیدند اما با فکر ایجاد احساس نیاز در مردم ، توانستند سر پا بمانند و باز هم تولید کنند . کارخانه دار ها برای فروش کالاهای خود شروع به وجود اوردن احساس نیاز در مردم کردند ، و چه چیزی بهتر از رسانه ها برای تبلیغ و ایجاد این احساس. اما این احساس نیاز کاذب بود و واقعی نبود ( زیرا ما از یک کفش داریم اما چون در رسانه تبلیغ می شد می رفتیم و دوباره می خریدیم.)هدف تبلیغ ها = ورشکست نشدن تولید کننده و افزایش سود اواولین گامی که تبلیغ برای ایجاد احساس نیاز کاذب برای ما برداشت ، مهم کردن ادم ها بود . برای مثال :(چون ان فرد بازیگر است و در این جامعه ادم مهمی است ، پس وقتی او از کفش فلان مارک می خرد و در تلویزیون تبلیغ می کند خوب است ،در نتیجه من هم باید مثل او باشم .) دومین گام انها همجواری (نوع نگاه دیگران به ما) بود . بعد از زمانی برای ما مهم شد که همه چیز را ست بپوشیم تا اگر کسی ما را می بیند در فکرش ما خوب به نظر بیاییم ، یا مارک تمام وسایل اشپزخانه و خانه یکی باشد تا باکلاس به نظر بیاید و باز ما در فکر مردم فردی اهل مد و باکلاس باشیم و یا ...... و خیلی چیز های دیگر . از یک زمانی افکار مردم نسبت به ما برایمان مهم شد و ان هم به خاطر تاثیر تبلیغ بر روی ناخوداگاه ما. برای مثال :( همان خانم بازیگر در تبلیغ می اید و کفشی پوشیده و همه به کفش او نگاه می کنند و می گوید به به چه مارک دار می پوشد و چه شیک پوش است و ... ، هدف تبلیغ فروش کفش بود اما این کار باعث شد ما ناخوداگاه افکار مردم نسبت به خودمان را ، ملاک زندگی قرار دهیم . ) نمی دانم تا اینجا متوجه شدید که چقدر بازیچه دست تبلیغ ها شده ایم یا نه ، اما باز هم برایتان می گویم.ایجاد احساس نیاز کاذبقدم سوم تبلغات بالا بردن سطح زندگی استاندارد بود ، یعنی چون ان فرد بازیگر ، یا همان فرد مهم تمام خانه اش مد روز و مارک دار است ، پس من هم باید شبیه او باشم . ( برای مثال یخچال من نو است و خوب کار می کند اما چون ان فرد مهم در تبلیغ گفته ،این را بخرید که مثل من توی چشم باشید ، من هم این کار را می کنم . شاید پول نداشته باشم نان شبم را بخورم اما شده برای چشم و هم چشمی و مهم بودن افکار دیگران نسبت به خودم ، قسطی هم ان کالا را بگیرم.) قدم بعدی ارزش گذاری بود ، که گاهی تمام تبلیغ ها با هم سر جنگ داشتند .(این کارخانه لبنیاتی می گفت پنیر من صد در صد شیر درست شده ، اون یکی برای اینکه بیشتر بفروشه نه تنها یه پنیر خلق می کرد بلکه کاری می کرد ارزش پنیر خودش از پنیر اون یکی کارخونه بیشتر باشه پس میکفت مال من نه تنها صد در صد شیر درست شده بلکه سر شیر هم داره . ) خدا را شکر هنوز کارمان به جایی نرسیده که بخواهیم برای بالا بردن ارزش و خرید مشتری اکسیر جوانی هم درست کنیم در انها بریزیم ( فکر کنید ، یخچالی که درش را باز می کنی مانند اب پاش اکسیر جوانی بهت می پاشد .اگه بخری پیر نمیشی! )تبلیغات در ذهن ما ، مانند حباب هایی رنگی هستند که کل هدفشان فروش کالا است. در صورتی که نه تنها فروش کالا بلکه همان طور که گفتم چیز های دیگری مانند افکارات بی خود و مصرف گرایی و... را با خود به همراه دارند. یک حباب انقدر رنگ های قشنگی دارد که باعث جلب توجه ما می شود . تبلیغات همان رنگ های زیبای روی حباب هستند که بسیار زیبا و دلنشین اند و نتنها جذب بلکه دیگر اجازه نمی دهند به داخل حباب توجه کنیم . در داخل ان چیزی جز مصرف گرایی و ....نیست ، توی حباب ان زیبایی بیرون نیست. بیایید این حباب را بترکانیم و دیگر بازیچه دست تبلیغات نشویم.حباب تبلیغاتRaha FarahaniRaha FarahaniThu, 08 Oct 2020 01:34:52 +0330https://virgool.ir/@raha.farahani84/تنها-بیست-و-یک-روز-دیگر-amf8m5kg1byaمی دانید گاهی فکر می کنم اگر بین ارزو هایم و خانواده ام قرار بگیرم ، کدام را انتخاب می کنم؟خانواده ام را ، زیرا اگر انها نبودند من هم نبودم.شاید واقعا برایم سخت باشد که از ارزو هایم دست بکشم و بخواهم به خانواده کمک کنم و........ اما می دانم روزی ، در جایی و مکانی به ان چیزی که می خواهم می رسم ، و هر لحظه تلاش برای ان ، اجتناب نمی کنم و نخواهم کرد.مرتضی پسری نوجوان و پر شور و شوقی است که از همین سن ، رویای فیلم ساز شدن را در سر دارد . او ایده ای که در ذهن دارد را با حضور مادر و پدر و برادر کوچکش فیلم می گیرد و برای پیدا کردن اسپانسر ، با فیلمی که ساخته است از این ور به ان ور می دود . ناگهان پدرش فوت می کند و مادرش مبتلا به سرطانی سخت می شود . پول دارو های مادر بسیار زیاد است و هر بیست و یک روز باید خریده و استفاده شود . مرتضی نتنها دنبال رویای کوچکش می رود بلکه همزمان به دنبال پیدا کردن پولی برای داروی های مادرش است که در این راه با مشکلاتی روبه رو می شود که.......فیلم بیست و یک روز بعد اثر رضا خردمندانببخشید اما فیلم بی خودی بود ، البته نظر من است .زمان ان یک ساعت و نیم و ایده عال هر فیلمی بود اما من یک مشکل با ان داشتم ، انگار زمان نمی گذشت . می دانید منظورم این است که مانند کتاب غرور و تعصب انگار حرکت نمی کرد و ثابت ایستاده بود ( گاهی یاد کلاس ریاضی می افتم که زمان حرکت نمی کرد ، انگار که عقربه های به هیچ وجه قصد تکان خوردن نداشتن ) راستش یک چیزی توجه من را به خودش جلب کرد ، ان هم فکوس روی قطار به طریقی که ان خیلی در فیلم بولد بود. فکر می کنم که قطا نماد سرعت گذشت زمان باشد ، البته جایی خوانده بودم که ، نماد ثروت است اما مطمئن نیستم . اگر ان را نماد گذر زمان بگیریم ،شاید مفهوم این باشد که مرتضی سعی در متوقف کردن ان داشته تا دیگر ان بیست و یک روز بعد نرسد ، یا دیر تر برسد. البته این فرضیه من فقط برای اخر داستان است اما در قسمت های دیگر می توانیم بگوییم می خواست برای دریافت پول زمان را نگه دارد که مادرش درد نکشد. حال اگر قطار را نماد ثروت بگیریم اینگونه معنی می دهد:( پول به راحتی تمام می شود و مرتضی برای اینکه تمام نشود ، بماند و پولی به دست بیاورد سعی در نگه داشتن قطار داشته .) البته احتمال نماد اولی بیشتر است و از نظرم ایده اصلی با قطار شکل گرفته و از طریق نماد و معنی ان به فیلمی تبدیل شده است.راستش دیالوگ ها خیلی کسل کننده بود و فکر می کنم همین مورد هم باعث شده بود فکر کنم زمان دیر تر می گذرد ( به قولی فیلم تمامی نخواهد داشت . البته باید اضافه کنم این موضوعات انقدر در فیلم ها و سریال ها تکراری شده است که ادم هیچ رغبتی به دیدنش ندارد و حتی جذابیتی هم نخواهد داشت.)البته بازیگران بسیار خوب فیلم را بازی کرده بودن و من خیلی با ان ها ارتباط برقرار کردم ، مخصوصا زمان هایی با برادرش دعوا میکرد (چون من هم همین مشکل را با خواهرم دارم ) فیلم بدی نبود و اما به هیچ کس پیشنهاد نمی کنم که ببیند( فیلم فضای سنگینی دارد که حال ادم را میگیرد ، فقط به درد این می خورد که روزت را خراب کند!) حتی به نظرم همان دفعه اولی هم که دیدم ارزشش را نداشت ، راستش چنین فیلمی که من از اول ان پر از غم و درد شدم ارزش دیدن ندارد ان هم یکبار.Raha FarahaniRaha FarahaniSun, 23 Aug 2020 00:06:06 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/شهر-اشباح-d1atzzzixyirاحتمالا شنیده اید که می گویند : ( تا پول داری رفیقتم ، دنبال بند کیفتم) . بله در دنیای ما بعضی ادم ها دنبال مادیات و پول و ... است ، کسی به دنبال زندگی و جمع کردن اعمال نیک و خوب نمی افتد ، کسی به دنبال کمک کردن و بخشیدن و.... نمی افتد . این بد است خیلی بد ، فرهنگ ما با این کار ها و شیوه تفکر از بین می رود ،کم کم دیگر هیچ کدام از سنت های قدیمی به جا نمی ماند و چیزی که در همه جا دیده می شود ، وابستگی همه به مال و منال و مادیات است.چی هیرو دختری کوچک که همراه با خانواده اش به شهری اسباب کشی می کنند ، گم می شوند و از تونلی وارد دهکده ای می شوند که در ظاهر ساده و قدیمی است اما در باطن وحشناک است ، بسیار وحشتناک. چی هیرو اصرار می کند که برگردند و خطرناک است اما مادر و پدرش بدون توجه به خواسته او به غذاهای خوشمزه رستوران جذب می شوند و با خوردن انها در ان دنیای تخیلی گیر می افتند. مادر و پدر چی هیرو بر اثر خوردن زیاد و ولع زیاد به خوردن به خوک تبدیل و در ان دنیا گرفتار می شوند، اما فردی از ان شهر اشباح به او کمک می کنند تا هنوز زنده بماند و به خوک تبدیل نشود . همین طور که او به رفتن به خانه تلاش می کند با ماجرا های جدیدی دست و پنجه نرم می کند و.....انیمیشن شهر اشباح اثر میازاکیدر شروع داستان اصلا به ان جذب نشدم و به هیچ وجه از ان خوشم نیامد ( راستش را بخواهید اصلا از انیمه ها خوشم نمی اید ، یک حالت خاصی دارند که اصلا می پسندم، اما اگر مانند این کلی حرف درشان پنهان باشد و همین طور از نظر داستانی جذاب باشد ان را نگاه می کنم ، این دومین انیمه ای بود که از بچگی تا الان نگاه کردم و اولین انیمه ای که از ان لذت بردم.)راستش اصلا با افراد ارتباط برقرار نمی کردم ، این همه سرخوشی پدر و مادر که به راحتی به راه خود ادامه می دادند و بسیار راحت به زبان می اوردند که اشکالی ندارد ماشین اثباب و اساسه زود تر می رسد و چون کلید دارد همه چیز را سر جایش می گذارد (اصولا ، حداقل ما ایرانی ها سعی می کنیم زودتر برسیم که وضعیت را نتنها ساماندهی کنیم بلکه مواظب باشیم چیزی از وسیله هایمان کم نشود ، این واکنش انها و ریلکس برخورد کردنشان واقعا غیر واقعی و روی اعصاب بود.) حتی دخترک را درک نمی کردم ، انقدر محطات بود اما وقتی که مادر و پدرش شروع به خوردن کردند از انها دور شد ، این معنی می دهد زمانی که فرد بسیار کنجکاو و بی خیال باشد اما نه دختری که از اول ورود می ترسید. باید بگویم اینکه ساحره افراد را با غذا به دهکده جمع و انها را به خوک تبدیل می کرد برایم جذاب بود ، زیرا از انجا و قسمتی که ان مار صاحب دریاچه را شستند و تمام وسایل از بدنش در امد ، ایده پشت انیمیشن را فهمیدم. خوک نماد ثروت و ثروت دوستی است ، ساحره طلا و جواهرات و پول را دوست داشت و در مقابل استفاده از حمام اش از مهمان ها پول دریافت می کرد ، بنا بر این دلیل فکر می کنم به خاطر علاقه او به مادیت چون از نظر خارجی ها خوک ثروت می اورد و نماد ثروت است ، ساحره (یوباوا) مردم را به خوک تبدیل می کرد. حتی ان قسمتی که یک بوگندوی گنده را شستند و تمام طلا ها از ان پاک شد ، و افراد به طلا ها حمله ور شدند کاملا علاقه ما را به مادیات نشان می داد ، نشان می داد افرادی که وارد ان دهکده شدند فرهنگ و هویت خود را از یاد بردند :( اگر اسمت را به یاد نیاوری دیگر راه برگشت را پیدا نخواهی کرد) این را پسرک به دختر گفت ، از نظرم این جمله چنین معنی ای می داد:(گم کردن هویت و فرهنگ خود باعث می شود تغییر کنی و فردی بشی که اون می خواد ( الان در این دنیا هم افرادی که دنبال مال و منال هستن هویت خود را گم کردند و از همین طریق فرهنگ خود را تغییر دادند.).)فکر می کنم زمانی که ان فرد ناشناس به دخترک پیشنهاد طلا می داد ، چون چی هیرو اسمش و هویتش را گم نکرده بود به انها هیچ علاقه و رغبتی نشان نمی داد.( البته نظر من است ، شاید خیلی ها ذاتا مال را دوست ندارند.)ایده اصلی این فیلم این بود که مردم کم کم دارند هویت و فرهنگ و سنت های خود را به خاطر علاقه زیاد به مال دنیا از دست می دهند و با این انیمیشن می خواست این مشکل بزرگ را نشان بدهد.درک شخصیت هاکو خیلی برایم راحت تر بود و بیشتر با او همراه شدم ، اولش نفهمیدم چرا و برای چه به دخترک کمک می کند اما بعدا درکش کردم.البته باید اضافه کنم ان مرد ناشناس هم برایم عجیب بود ، چرا باید همه اش دنبال دختر می رفت و به او کمک می کرد ( والا معنی نمیده !)و اما نکته اخر به جز دهکده باید درباره خواهر دو قلو یوباوا هم بگویم که نشان می داد فرهنگ انها چقدر با هم فرق می کرد ( از این نظر که با این دو خواهر این ایده را مقایسه کرده بود بسیار جذاب بود من خیلی دوستش داشتم) خواهر دوقلو علاقه ای به مال نداشت و مهربان بود و ای تضاد بین انها ماجرا را جذاب می کرد. در کل بسیار جذاب بود و حرف در فیلم بسیار زیاد ، پیشنهاد می کنم ان را ببینید.Raha FarahaniRaha FarahaniSat, 15 Aug 2020 17:21:22 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/زنان-کوچک-vggsatqb9nm8زندگی هیچوقت با ما خوب رفتار نکرده است ؟ نه؟جواب این سوال زمان را می شناسد ، زیرا گاهی خوشی و گاهی ناراحت ، زمانی به میل تو و زمانی نه و.....بله زندگی همین است و باید با ان کنار امد ، اری شاید واقعا دوست داشتم بیشتر در کنار مادربزرگم باشم ولی نشد ، او از پیشم رفت ، دنیا او را از من گرفت اما بعد از ان با من خوشرفتاری کرد و روی خوش خودش را به من نشان داد. زنان کوچک هم سختی زیاد کشیدند اما بلاخره روی خوش دنیا را هم دیدند....زنان کوچک داستان خانواده مارچ و چهار دختر این خانواده به نام های : مارگارت (مگ) ، جوزفین (جو) ، الیزابت ( بث) و ایمی است. جنگ اس و همه در قحطی به سر می برند و باید صرفه جویی کنند . در این زمان جوزفین برای کمک به خانواده سعی دارد با نویسندگی پول در بیاورد ، مگ به مادرش کمک می کند ، بث پیانو می نوازد و ایمی ارزو دارد نقاشی بزرگ شود . حال انها خوب است ، پولشان را در می اورندو حتی اگر خودشان چیزی برای خوردن نداشته باشند همه چیزشان را به نیازمندان می بخشند و.....اما ناگهان بث مریض و حالش هر روز بدتر از دیروز می شود. نقشه های جوزفین برای رفتن به اروپا همراه با عمه برای تبدیل شدن به نویسنده ای معروف بر باد می رود اما در این حین اتفاقات خوبی هم هست ، مگ ازدواج می کند و ایمی برای ادامه نقاشی به اروپا می رود و ..........زنان کوچک 2019شخصیت اصلی داستان جوزفین مارچ بود (زیرا بیشترین فکوس روی ان بود و فقط او بود که خاطرات را به یاد می اورد)که قصد داشت کتاب چاپ کند و در اخر داستان زندگی خودش و خواهرانش را با نام زنان کوچک به چاپ رساند . ژانر این فیلم درام عاشقانه است و بنظرم بسیار جذاب بود. من لحظه لحظه فیلم را با کتاب مقایسه می کردم و بهتر از هری پاتر ساخته شده بود زیرا در هری پاتر خیلی از چیز ها تغییر داده شده است اما در این کمتر بود (منظورم این است که قسمت هایی از کتاب که خیلی داستان جذابی و به یاد ماندنی داشت در فیلم بود اما خب جزئیات هیچ وقت در فیلم ها به خوبی نشان داده می شوند.).عاشق روند احساسی فیلم بودم که مرا همه جا همراهی می کرد ، وقتی بغض می کردند گریه ام می گرفت ، وقتی می خندیدن شاد می شدم و وقتی می ترسیدند دلهره داشتم.بیشتر از همه این احساسات را با جوزفین تجربه کردم ، شاید به خاطر اینکه خیلی شبیه من بود ، دیوانه بازی هایش مثل من و یا همش فکر کردن به گذشته وعشق او به نویسندگی و حتی واکنشی که به ان مرد به خاطر بد گفتن از داستان هایش نشان داد ، شبیه من بود و...... این کار های او بیشتر باعث می شد که خودم را جای او بگذارم و لحظه به لحظه او را درک کنم .حتی لحظه مرگ بث مرا یاد مادربزرگم انداخت ، او هم اندازه بث درد کشید باید بگویم در ان لحظه خیلی گریه کردم اما با پایان خوش فیلم هر لحظه شاد تر می شدم . غیر از این همه خوبی و نکات مثبت نکات منفی هم داشت ، زمان فیلم واقعا زیاد بود ،مخصوصا برای کسانی مثل من که کتاب ها را به فیلم ها ترجیح می دهند . معمولا در فیلم ها زمان حدود یک ساعت تا یک ساعت و سی دقیقه است ، اما دو ساعت و ربع واقعا زیاد است (فکر می کنم اگر کمی از قسمت های اخر نوشتن های جوزفین را کم می کرد ، زمان فیلم کمتر می شد .) همان طور که گفتم بازیگران ان قدر خوب بازی کردند که تمام فقر و نداری هایشان را ، غم از دست دادن و حتی شادی هایشان مانند عروسی و .....، من همه را درک کردم اما فقط یک چیز اذیتم می کرد ، ان مردی که جوزفین عاشقش شد را نمی توانستم درک کنم ، شبیه ربات ها بازی می کرد و هیچ قسمتی از فیلم نتوانستم با او همراه باشم .این فیلم عالی بود و به جز نکاتی که گفتم هیچ چیز کم و کسر نداشت ، من حاضر هستم چندین بار دیگر ان را ببینم.Raha FarahaniRaha FarahaniTue, 11 Aug 2020 16:28:22 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/ادم-مکانیکی-شروع-همه-چیز-بود-dwlfuoxn6j7fچه داستان هایی که پشت یک نقاشی پنهان شده ، چه خاطره ها و غم هایی که نمی خواهد از این صندوق اسرار بیرون بیاید اما نمی تواند ، همه چیز مرموز است حتی ان ادمک مکانیکی که نقاشی را کشیده است.............این فیلم داستان هوگو کابرت است که بعد از مرگ پدرش بدون اینکه کسی اطلاع داشته باشد ،در ایستگاه قطار ساعت ها را کوک می کرد . او به نوعی یتیم حساب می شد ، اما کسی نمی دانست پیرمرد اسباب بازی فروش ایستگاه قطار همان پدربزرگ هوگو است ، حتی خود پدربزرگ به خاطر دعوا با پسرش سال های سال او را ندید و خبری از اینکه نوه ای دارد ، نداشت. هوگو مجبور می شود برای پس گرفتن دفترچه خود که به دست پدربزرگ است در مغازه او کار کند و در همین حین راز هایی را می فهمد که سال های سال باعث افسردگی پدربزرگ شده است ، رازی که بر روی دوش پدربزرگ سنگینی می کند...........فیلم هوگو از مارتین اسکورسیزیفیلم هوگو هیچ شباهتی به بقیه فیلم های اسکورسیزی ندارد ، البته با توجه به فیلم هایی که ساخته ( برای مثال : خیابان های پایین شهر ، راننده تاکسی ، گاو خشمگین و..) از نظرم هوگو محبوب تر است. داستان شباهت زیادی به زندگی واقعی خود اسکورسیزی دارد. پسرکی که در ایتالیا زندگی می کرد اما اهل آنجا نبود، دنیای بیرون را از دریچه ی پنجره ی آپارتمانش تماشا می کرد، از طریق تلویزیون و تئاترهای کوچک جذب دنیای سینما شد، نزد کارگردان های بزرگ شاگردی کرد، و بعد وارد عرصه سینما شد. البته می گویند که بخشی از کتاب اختراع هوگو کابرت در فیلم به کار برده شده هست ، اما من نمی دانم . می شود کارگردان را از روی فیلم شناخت و در فیلم اقای ملیس جای اسکورسیزی قرار گرفته و کمی نزدیک به واقعیت زندگی او (منظورم نحوه اشنا شدن او با سینما است نه افسردگی ها و ....)بازی می کند.زمان فیلم بسیار زیاد بود ( فیلم ها حدود یک ساعت تا یک ساعت و سی دقیقه هستن اما فیلم هوگو دو ساعت و پنج دقیقه بود) چون اوایل فیلم فقط تعقیب و گریز بود زمان بیشتری را می گرفت ، از نظر من اگر کمی از ان را کم می کردیم و همین طور فواصلی که بین حرف های اول فیلم هوگو را بر می داشتیم ، قطعا زمان کمتر می شد. از نظر بازیگری هوگو بیشتر از بقیه روی من تاثیر گذاشت و حتی در قسمت اخر فیلم که به مامور قطار می گفت : (من دیگه نمی خوام تنها باشم تو که اینو خوب می فهمی) گریه ام گرفت ، و این یعنی بازیگر کار خودش را به درستی انجام داده است.بازیگری اقای ملیس را نمی توانستم درک کنم برای مثال افسردگی اش را یا ناراحت بودنش را ، شاید به خاطر مصنوعی بازی کردنش بود چون من او را شبیه همان ادم مکانیکی در فیلم می دیدم.با توجه با نکاتی که درباره بازیگر ها گفتم همه انها خوب بودند به جز اقای ملیس که اصلا نمی توانستم درکشان کنم.درباره فیلمنامه باید بگویم داستان و هدف کاملا خوب و بی نقص بود، چون در فیلم بلاخره اسکورتیزی به چیزی که می خواست به بیننده بفهماند، رسید. اما باید بگویم اگر قسمت هایی مانند ان خانم قهوه خانه دار و مردی که او را دوست داشت حذف می کرد ، بهتر بود زیرا خیلی نقش مهمی در فیلم نداشتن ولی بازیگر های معروفی در ان بازی کرده بودند (از نظرم واقعا بی معنی بود بازیگر مهم در نقشی بی هدف).بعضی مشکلاتی هم داشت که مانند ان خانم بی معنی بود. مثلا همان اقای داخل کتابخوانه چرا و با چه سندی به ان دو بچه اعتماد کرد (این واقعا مسخره است )و یا چرا یک بازرس قطار با بچه ها انقدر بد رفتار می کند و یا چرا ان ها در جایی زندانی می کند تا خانواده اش به دنبال او بیایندو.....و خیلی سوالات دیگر و مشکلاتی دیگر اما اگ از انها بگذریم، در نهایت واقعا خیلی دوستش داشتم.Raha FarahaniRaha FarahaniTue, 11 Aug 2020 16:23:16 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/می-خواهم-خودم-باشم-خودم-dyyhwj9gfrpnزمانی که فکر میکنم می خواهم فرد دیگری باشم ، تن و بدم می لرزد و ترس تمام وجودم را در بر می گیرد.حتی فکر کردن به ان هم سخت است زیرا بودن به جای کسی یعنی ، شبیه او سخن گفتن ، رفتار کردن ،نگاه کردن و.............اما ایوی به ناچار توانست.اسکارلت و ایوی خواهران دوقلویی در مدرسه شبانه روزی بسیار مخوف و ترسناک ،اتفاقی برایشان رخ می دهد.یک مدرسه شبانه روزی و دفترچه خاطرات سری و معمایی ترسناک ، در کنار هم چه می شود؟کسی نمی داند امام باید حل شود.اسکارلت در مدرسه شبانه روزی گم شده و نا پدید می شود و ایوی این را می پزیرد که نقش خواهرش را بازی کند ،شبیه او حرف بزند ،لباس بپوشد ،نگاه کند و .........گرچه سخت است اما باید انجام دهد و در کنار ان معمای گم شدن خواهرش را حل کند.دوقولو های گمشدهاز داستانش بسیار لذت بردم چون به ژانر ماجراجویی علاقه دارم.اصولا کتاب های ماجراجویی شروع خوبی برای ترغیب خواننده و ورود عالی به عمق فاجعه و داستان دارند اما نمیشود روی پایان داستان زیادی حساب کرد.باید بگویم شروع ان بسیار عالی بود و مرا بیشتر از همیشه به ادامه دادن کتاب وادار می کرد چون باعث به وجود امدن سوالاتی مثل:چرا ایوی را می خواهند ؟،چرا اسکارلت نیست ، ایا مرده؟ و .......و من احساس کردم که گره داستان از همین جا شروع شده و نا خوداگاه من وارد داستان شدم.همان طور که می دانید بعضی کتاب ها شما را انقدر ضایع وارد داستان می کنند که انگار همین که بدانی داستان چیست کافی است و لازم نیست با ان همراه شوی و خودت را در داستان غرق کنی ، خدا را شکر این داستان اینگونه نبود.از نظر من گره افکی های داستان کاملا به موقع بود و ادم را برای دانستن بیشتر از این که چگونه حل می شود و ....مجبور به ادامه دادن کتاب می شد که این یک نکته مثبت دیگر این کتاب است.خوبی این کتاب این بود که وقایع حوصله شما را سر نمیبرد و بیشتر شما را برای دانستن گره و مشکل بعدی راغب می کرد.البته دوست داشتم که بیشتر توصیف می کرد چون این نشانه ضغف یک نویسنده است که کم توصیف می کندبرای مثال دوست داشتم بیشتر درباره عمه انها بدانم که چه قیافه ای دارد و موهایش چگونه است و .....همین طور اسکارلت و ایوی که برای تصور کردن انها باید قطعا در کتاب توصیف زیادی ازشان داشته باشیم اما نداشتیم.اما اگر بخواهیم درباره شخصیت پردازی ها بگوییم از نظرم خوب بود و باورپذیر ،چه از نظر روابط خواهری اسکارلت و ایوی یا اینکه اسکارلت بچه ای شیطون بود و ایوی کاملا خجالتی و تاثیر این بر رفتار ها و ............عالی بود و دوستش داشتم.بهترین بخش کتاب این بود که می توانستم اسکارلت و ایوی و احساسات انها را درک کنم(بیشتر ایوی را درک کردم) و این به من احساس ایوی بودن می داد انگار که من به جای او در ان وقایع بودم.در پایان کتاب از نظر من خوب بود با توجه به اینکه جلد های دیگری دارد تناسب داشت.در مجموع دوستش داشتم.Raha FarahaniRaha FarahaniThu, 09 Jul 2020 09:44:39 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/نگران-نباش-من-فعلا-که-خوبم-nplmmbgpie5nصدمه دیده ام ، دلم خون شده است از این دنیای بی رحم و تاریک ، سرم درد گرفته از صدای شلیک گلوله و بمب،قلبم شکسته به خاطر تمسخر و ذهنم پر شده از دردهاو رنج های پدر...اما نگران نباش من (فعلا خوبم).نگران نباش من فعلا خوبم !:( سه تا دعوا توی راهروی طبقهٔ پایین. بدون برد. یک باخت. دو مساوی. آقای فریس جدایمان کرد.یک دعوا توی کلاس آقای مک‌الروی با قوم بربر. یک مساوی. آقای مک‌الروی جدایمان کرد.دو دعوا توی راهروی طبقهٔ بالا، بدون برد. یک باخت. یک مساوی. آقای فریس جدایمان کرد.دو دعوا توی رختکن سالن ورزش. دو مساوی. اُتیس باتم در هر دو دعوا جدایمان کرد، چون معلوم نبود آقای مثلاً مربی ورزش کجاست.یک دعوا سر دوی صحرایی کلاس ورزش. یک باخت.یک دعوا توی دستشویی پسرها. یک مساوی. جیمز راسل جدایمان کرد.دو دعوا بین مدرسه و آشغالدونی. بدون برد. دو شکست. اما نزدیک بود ببرم.دو تا برخورد نزدیک به دعوا. نتایج احتمالی: هشت برد، چهار باخت. باور نمی‌کنید؟ که چی؟ که چی؟پنج روز جریمه بعد از مدرسه.دو تهدید به اخراج از مدرسه، چون من بودم که دعواهای رختکن کلاس ورزش را شروع کردم.) دعوا، دعوا و دعوا،چقدر قرار است این درد ها و رنج ها برای داگلاس چهارده ساله طول بکشد. پسری که باید مشغول به درس و بازی اش باشد ،در دنیای تخیل خودش زندگی کند ، ارامش داشته باشد و ....اما سهم داگلاس از دنیا تنها رنج و سختی های جنگ،دیدن غم های پدر ، تحمل تمسخر در مدرسه ، خستگی کار پیک و .....دلم برایش می سوزد ، از داخل خراب است اما با لبخندی تخیلی می گوید :من فعلا خوبم ،پس گرانم نباش....کتاب (فعلا خوبم)را دوست نداشتم .قبول دارم که داستان ان قشنگ بود و گاهی دل ادم را کباب می کرد اما حداقل برای من ، به اندازه کافی ایراد داشت که دوست داشتنی بودن ان را برایم کمرنگ کند.مقدمه کتاب اصلا خوب نبود ،به معنای واقعی بد زیرا که جملات بسیار کوتاه بود،نه تنها در مقدمه بلکه در کل کتاب بیشتر جملات کوتاه کوتاه بود واین،منی که خواننده بودم را اذیت می کرد.بدتر از همه در مقدمه بعضی کلمات بسیار زیاد تکرار شده بود.مثلا در یکی از خط سه بار کلمه به من و یا در خطی دیگر دو بار کلمه ضربه و ...تکرار شده است.همان طور هزاران بار گفتم ،ما باید با خواندن مقدمه به نویسنده اعتماد کنیم و ترغیب بشویم اما این مقدمه با این ویژگی هایی که گفتم ،بدتر مرا از خواندن زده کرد. ورود به داستان بهتر بود زیرا که با مقدمه خوب مخلوط شده بود و شما ناخوداگاه وارد سثر داستان می شدی اما باز هم مشکلاتی من را ازار داد.برای مثال در قسمتی سه بار تکرار شده بود که ...را به ... داد و ...را به این داد و ...همین طور ادامه پیدا می کرد که بسیار خسته کننده بود،حتی در قسمتی می گفت:برادرش نشسته بود و کلاه هم سرش بود ، گمش کرد .این جمله انگار معنی نمی دهد ،حتی اگر کمی دقت کنیم بودن دو تا بود در جمله اصلا قشنگ نیست ..به نظر باید اینگونه می شد:برادرش نشسته و کلاه سرش بود.درباره بدنه باید بگویم کاملا داستان جذابی داشت اما جملات کوتاه و روی اعصابش را کجای دلم بگذارمL راستش را بخواهید پایان داستان واقعا عجیب بود،منطقی است که پایاین داستان ها خوش باشد اما نه انقدر سریع و یهویی.خیلی به کسی پیشنهاد نمی کنم که این کتاب را بخواند، حداقل من که دوست نداشتم.Raha FarahaniRaha FarahaniThu, 09 Jul 2020 01:14:37 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/واقعه-تکراری-با-همان-زبان-تکراری-بسه-h6zlewy3yehoهمیشه دوست داشتم داستان ها را از جنبه دیگری به من نشان دهند نه چیز های تکراری . همیشه هر کس داستان شنل قرمزی را برایمان تعریف می کرد تمام حرف های تکراری را دوباره به ما می گفت ،ان موقع دوست داشتم داد بزنم :(بابا همش مثل کتاب ها حرف میزنین چرا کسی داستان رو یه جور دیگه نمیگه اخه؟)مثلا چه میشد اگر داستان شنل قرمزی را از زبان راوی نمی گفتند و از زبان درختان ، سنجاب های گوشه و کنار و .....اینجاست که می گویند کمی خلاقیت.هیچوقت کتابی به این زیبایی نخوانده بودم ، کتابی که با همه روایت ها فرق داشت . نه اینکه اصل قضیه فرق بکند بلکه همان طور که دوست دارم از جنبه دیگری به ماجرا نگاه کرده بود.کتاب ( حا سین نون) کتابی بس زیبا و به یاد ماندنی . روایتی از زندگانی امام حسن مجتبی (ع)، زمانی که در بستر بودند و شهادت حضرت امیر و آغاز خلافت امام تا شهادت ایشان که محوریت موضوع صلح بود.کتابی که روایت را با رفت و برگشت های راوی بین دو جبهه امام حسن مجتبی (ع) و معاویه و بازسازی اهداف و شخصیت معاویه ، تصویری جدید از صلح امام را به مخاطب نشان می داد.قسمتی از کتاب را با هم می خوانیم :( می خندم: – از پی همان دین است که تو بر مسندی و عیش و عشرت مان مهیا و میان بیت المال غوطه ور و…معاویه ناگاه برمی خیزد و مقابلم می ایستد، تند و عصبانی: – تو را به لات و عزی سوگند که انقدر احمق نباش عتبه! کوری یا نمی خواهی ببینی؟ کری یا دوست نداری بشنوی؟معاویه راه می رود و صدایش حالا به فریاد:– ابوبکر خلیفه بود، روزگار را حرام کرد بر خودش و رعیتش، مُرد و نامش هم با خودش زیر خاک رفت. عمر هم، ده سال بر گرده مردم سوار بود، او هم مُرد و نامش هم با خودش دفن شد…متعجب نگاهش می کنم. می فهمد که منتظر ادامه ام.کتاب بسیار زیبا بود طوری که حتی تصورش را هم نمی کردم.مقدمه ،مقدمه ای بسیار عالی .اولش فکر نمی کردم قالب نوشته داستان امروزی نباشد ،برای همین از ان خوشم نیامد و بیشتر میلم به سمت کنار گذاشتن کتاب رفت ،اما کم کم حس کنجکاوی مرا در بر گرفت.حسی که مرا وادار می کرد معنی کلمات سخت را متوجه شوم انگار خود کتاب می خواست که برای فهمیدن حرفش تلاش کنم و با این کار مرا جذب خود کرد.همان طور که می دانید و در بالا خواندیم، قالب نوشته کتاب با تمام نوشته های امروزی فرق می کند و برای همین من اول از ان خوشم نیامد و چون حرف هایش را درست متوجه نمی شدم کم کم جذب ان شدم.باید بگویم مقدمه کاملا مقدمه قوی بود و قلم نویسنده با چالش اولیه ای که با خودم داشتم بد جور مرا جذب خودش کرد برای همین اعتماد خاصی درباره کتاب من را در بر گرفت.ورود به داستان بسیار زیبا بود چون افراد اول متوجه نمی شدند که درباره چه کسی حرف می زند و بعضی ها مثل خودم فکر می کردند که از همان تحمیدیه های گلستان و بوستان سعدی است .از نظرم واقعا برای وارد شدن به داستان با حرف هایش مرا اماده و هرچه بیشتر ترغیب می کرد.گره های داستان هم به موقع و عالی بیان شده بود و حتی گاهی با حرف هایش مانند :منتظرادامه ام و .... حس ما را می گفت و باعث ترغیب من به داستان می شد .خیلی قشنگ تمام شد و از ان پایان های هول هولکی نبود.انگار که از قبل مشخص بود پایان داستان چیست و قرار است چگونه به خواننده ارائه شود.خلاصه هرچه بگویم در وصف این کتاب کم است.Raha FarahaniRaha FarahaniThu, 09 Jul 2020 01:08:43 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/شاهزاده-خانم-کوچک-up4a5aszfzlbدراوج غم هایت ،بدبختی هایت چقدر وانمود کردن به اینکه خوشحال هستی سخت است .وانمود کردن به اینکه از وضع کنونی راضی هستی در حالیکه تنها ترین و فقیر ترین فرد دیده می شوی و یا وانمود کردن به اینکه ........... سخت است اما اگر در اوج بدبختی هایت باز ان را به عنوان خوشبختی به نوع دیگر ببینی ،دنیا برایت گلستان خواهد شد.بدان در این اوضاع لازم نیست واقعا شاهزاده خوشبختی با اسب سفید باشی بلکه اگر در قلبت چنین فردی باشی هزارن بار بیشتر می ارزد.سارا کورو دختری که از عرش به فرش می رسد . تحمل کردن این واقعیت برای من سخت بود چه برسد به سارا که خوشبختی واقعی را در قاب شاهزاده ای اصیل دیده بود.غم و تنهایی ، سرمای درون وجود ،این را حس کن زیرا وقتی که خبر ورشکسته شدن پدرت و مرگ او را می شنوی قطعا حسی شبیه این یا بیش از این به سراغ تو خواهند امد.سارا دختری بسیار ثروتمند بود که پدرش ورشکست شده و به خاطر ان مرده و حال سارا به فقر وحشتناکی رسیده است.فکر کنید کسی که یکی از دانش اموزان برتر کلاس بوده حال باید خدمتکار مردم باشد ......سارا کورو شاهزاده خانم کوچککتاب بسیار داستان قشنگی داشت و من را به عمق خود فرو برده بود،چون اصولا داستان های درام این مدلی من را جذب خود نمی کنند اما همان طور که در پشت کتاب نوشته بود :(داستانی دلگرم کننده از جادوی قلبی پر محبت )واقعا خوب بود.مقدمه داستان تا حدی (حدودا 80 درصد)اعتمادم را جذب کرد و ترغیب کننده بود .ان بیست درصدی که از دست داده تنها به خاطر کوتاه بودن جمله ها که باعث بد شدن مقدمه شده بود. کوتاه بودن جمله ها ترکیب مقدمه را به هم می زد.اگر بخواهم درباره وارد شدن به قصه بگویم ،اماده نبودم چون توضیحات کم بود و اگر از ان شب و احساسات دخترک بیشتر می گفت و یا ان احساسات را به شب و مه و .... تناسب می داد بیشتر خوشم می امد و برای وارد شدن به داستان امادگی بیشتری داشتم (از نظر اینکه به داستان اعتماد کرده بودم)البته منظورم از تناسب این است که فرد بتواند جملات احساسی بنویسد(خیلی از کتاب ها با این مهارت افراد را جذب خود می کنند . جملاتی مثل :احساس غم و تنهایی من در شب سیاه و تاریکی مثل امشب با وجود ان مه غلیظ تشتید می شد و یا مه شب تاریک بیشتر به من یاداوری می کرد که چقدر تنهام و.....).گره های داستان را دوست داشتم و به نظرم به موقع گره پیدا شده و از هم باز می شد اما مشکل جمله بندی کوتاه و بلند خیلی می دیدم.همان طور که اول هم گفتم یا جمله ها یلی کوتاه در حد دو سه کلمه و با ان قدر بلند که با کلی ویرگول و (و) و (اما)و.....ان را بلند کرده بودندL پایان داستان را دوست نداشتم ، نه از این نظر که غمناک بود یا .......از نظرم پایان داستان کمی قوت می خواست شاید اگر با قلم بهتری می نوشت بیشتر از ان خوشم می امد اما پایان طوری بود که منتظر بودم ادامه دهد(کمی بعد سارا مغازه را ترک کرد و ان رفتنش را نگاه کرد و چشم از او برنداشت تا وقتی که درشکه نا پدید شد.)این جمله پایانی داستان است . نمی خواهم بگویم که پایان باز بود ، نه بلکه حرفم چیز دیگری است چون من منتظر بودم زیبا تر پایان بیابد (فکر کنم منظورم را فهمیده اید خیلی از کتاب ها پایانشان با یک جمله کلیشه ای یا جمع بندی و ....است و حتی ان هایی که یک مجموعه است اصولا اخر داستان را با یک شوک تمام می کنند و ی کلاسیک ها اخر اخر غم را نشان می دهند.)خیلی خیلی ببخشید اما این پایان به درد عمه نویسنده می خورد .یعنی چه که دو تا (کرد ) در جمله وجود دارد و سر تا ته جمله فقط (و) دیده می شود .واقعا عصبانی شدم پایانش خوب نبود .اما توجه داشته باشید همان اول هم گفتم از داستان خوشم امد نه از کتاب.Raha FarahaniRaha FarahaniThu, 09 Jul 2020 00:58:37 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/تست-مارشمالو-چی-از-این-بهتر-qopknfmrgyhnوسوسه هایم جلوی پیشترفتم را می گیریند ، می فهمی چه درد بزرگی است!درد دارد وقتی نمی توانی از چیزی بگذری که میدانی با کمی صبر دو برابر می شود . صبر ، چیزی است که نه من دارم نه خیلی های دیگر .شاید با کمی صبر در تصمیمات زندگی ام ، الان موفق تر از دیروزم بودم ، موفق تر از دیروز......مغز انسان مانند پیاز لایه لایه است ، لایه های زیرین قدیمی تر و اما لایه های رو تازه تر هستند.لیمبیک سیستم یکی از زیرین ترین لایه های مغز هست و زمان بیشتری با ما بوده که نیاز های احساسی و بیولوژیکی ما را مدیریت می کند.پیریفرانتال کورتست در لای های رویین قرار دارد و بخش های پیچیده تری مثل رفتار های شناختی ، تصمیم گیری و کنترل نفس در انجا قرار دارد.مغز جای جالبی است ، نه! اقای والتر میشل دو سیستم مختلف فکری را برای هر انسان در نظر گرفته است : سیستم ایمنی گرم و سرد.سیستم ایمنی گرم از سیستم لیمبیک می اید که غریزه ای و انی عمل می کند و سیستم فکری سرد از سیستم پیریفرانتال کورست (پیش پیشانی)برنامه ریزی شده تر و هدف مند تر است. نکته جالب اینجاست که فعال شدن هر سیستم باعث مهار شدن فعالیت ان یکی سیستم می شودو قدرت استفاده از سیستم کم می شود.وسوسه ها گاهی به اشتباه می اندازد...حال سوال اینجاست که لیمبیک و پیریفرانتال کورتست چیست ؟اقای والتر میشل بعد از اینکه در ترک سیگار ناموفق بود و نتوانست از وسوسه های خود در برابر سیگار مقابله کند ، اتفاقی عجیب در زندگی اش رخ داد. او دارای سه فرزندشد که قدرت کنترل وسوسه های خود را داشتند و به نفس خود قلبه می کردند. این چیز باعث شد که اقای میشل ازمایش تست مارشمالو را طرح کند . بچه هایی را اوردند و از انها خوراکی های مورد علاقشان را پرسیدند و جلوی انها گذاشتند ، اگر کودک به مدت پانزده دقیقه به خوراکی دست نزند ان دو برابر می شود و اما ...........اگر نتواند مقابله کند و ان را بخورد باخته است .حتی بعد از چند سال افرادی که تحمل کردند موفق شدند و افرادی که تحمل نکردنددر جامعه موفق نبودند.برای اینکه او بتواند کودکان را بیشتر از قبل موفق کند قبل از شروع ازمایش به انها اموزش می داد و کلک میزد که چه کار بکنند ، مانند اینکه اینده را تصور بکنند که چقدر خوراکی دارند تا جلوی وسوسه را بگیرند.اینگونه است که شما در هر سنی که باشید با تصور ذهنی اینده خود ،می توانید از وسوسه ها دوری کنید، کاری که خیلی ها نمی توانند ....ازمایش تست مارشمالوRaha FarahaniRaha FarahaniMon, 29 Jun 2020 23:30:13 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/لطفا-از-این-تله-ی-مصنوعی-اما-ظاهری-رویایی-دوری-کن-lfth4lxugda7چیزی نمانده تا زمانی که هیچکس روی زمین یادش نیاید دنیا پیش از اینترنت چگونه بود، فقط (واپسین معصومان ) یا (مهاجران دیجیتال) هستند که دنیای قبل اینترنت را گذرانده اند ، باید بگویم جامعه شناسان به اخرین نسلی که بدون اینترنت بزرگ شده اند ، می گویند.در بریتانیا قانونی در حال تصویب است ، ایینی که انتظار می رود پاییز امسال در مجلس ارائه شود و اینترنت را از بن و ریشه برای کودکان بریتانیا تغییر می دهد.این ایین یعنی حفاظت از داده که استاندارد های ان محدودیت های سختگیرانه برای محتوا ، اپ ها ، بازی ها و...... که کم سالان را هدف میگیرند،وضع می کند. افراد در بریتانیا سعی می کنند که کودکان خود را دور از اینترنت بزرگ کنند، چون دانشمندان بر این عقیده اند که مهاجران دیجیتال افرادی منحصر به فرد اند به دلیل اینکه انها در حال انقراض و اخرین منابع حی و حاضر از یک پهنه تجربه بشری هستند که چیزی نمانده از دست بروند.( ترجیح می دهی کدام از انها باشی:فردی فقیر با دوستانی فراوان ، یا فردی پولدار بدون دوست؟)اگر نظر مهاجران دیجیتال را بخواهیم قطعا اولی را انتخاب می کنند،و اما.....افرادی که در عصر دیجیتال بزرگ شدند قطعا دومی را انتخاب می کنند ، چون نظریه انها این است که :(در خانه ام می مانم و پولدار هستم و با دوستان دیجیتالی معاشرت می کنم.)بومیان دیجیتال معاشرت در اینترنت را مانند، و یا گاهی بهتر از معاشرت رو در رو می دانند. استفادۀ طولانی از اینترنت «تغییرات حادّ و پایدار در نواحی خاصی از بخش شناختی » ایجاد می‌کند که می‌تواند منعکس‌کنندۀ تغییرات درازمدتی در مغز باشد که بر بازۀ توجه، حافظه و تعامل‌های اجتماعی اثر می‌گذارد.اقای دکتر ژورف عصب شناس مو گویید :( به نظر می‌رسد مغز انسان معاشرت و اتصال آنلاین را تقریباً شبیه نسخۀ رودرروی آن تفسیر می‌کند (که خبر خوبی برای آن فوق‌ ثروتمندان بی‌دوستِ خانه‌نشین است)، ولی ثابت شده است که سایر کارکردهای شناختی تضعیف می‌شوند. او گفت: مثلاً مغز نسبتاً سریع عادت می‌کند که با اینترنت مثل یک‌ نوع بانک حافظۀ برون‌سپاری‌ شده برخورد کند، که به مرور زمان به کاهش «کارکرد حافظۀ تعاملی» خودمان منجر می‌شود. این کارکرد همان فرآیندهای مرتب‌سازی ذهنی است که ذهن پیاده می‌کند تا یک واقعیت یا تصویر ذهنی را جایابی کرده و بردارد. مشکل اینترنت این است که به نظر می‌رسد مغزمان سریعاً می‌فهمد اینترنت وجود دارد، و [کارهای خودش را] برون‌سپاری می‌کند.)حال چه کسی اولین فضای مجازی را ایجاد کرد؟مارک زاکربرگ خالق فیس بوکمارک زاکربرگ برای ظاهرشدن در قامت میلیاردری کاریزماتیک ،که می‌تواند جزء رهبران جهان به حساب بیاید، مشکلات متعددی داشته است. نه خوش‌قیافه است و نه سخنرانی‌های خوبی می‌کند. اما احتمالاً بدتر از همه، فقدان شدید چیزی است که می‌توان آن را «تجربۀ انسانی» نامید. او دانشجوی کامپیوتر بوده است و بعد بلافاصله مدیرعامل شرکتی که هیولاوار بزرگ و بزرگ‌تر شده است. این فقدان اثر خود را در نوع تصوری که او از «اجتماع» انسانی دارد نشان داده است. او در مصاحبۀ کانزاس گفت: «به گمانم امسال را مثل یک مهندس آغاز کردم و حالا طوری دارم این سال را به پایان می‌برم که بیشتر خود را یک سازندۀ اجتماع می‌دانم».سیزده سال گذشته و دو میلیارد نفر وارد این عرصه شده‌اند، زاکربرگ نشان می‌دهد که در حال دگرگونی است و تلویحاً بیان می‌کند که فیس‌بوک، آنگونه که او آن را ساخته، هنوز وارد حمایت از اجتماعات واقعی نشده است.ظاهراً مفهوم‌سازی او دربارۀ اجتماع در فیس‌بوک سه دوره داشته است. دورۀ اول ساده بود: فیس‌بوک یک پایگاه داده از آدم‌ها بود، جستجوپذیر و کاربردی. دورۀ‌ دوم قدرت‌نمایانه بود. در ۲۰۱۱ آغاز شد اما در ۲۰۱۴ به اوج خود رسید و نشانۀ آن رضایت آشکار دربارۀ دستاوردهای برقراری ارتباط میان افراد در فیس‌بوک بود. سپس در ۲۰۱۶، ابهام جدیدی در برداشتِ زاکربرگ از جهان و شبکۀ اجتماعی پدیدار شد. طی ۲۴ ماه گذشته، فیس‌بوک گرایش به جهانی‌شدن و «پیشرفت» تکنولوژیک را وارونه کرده و چرخشی «درونی» برای تقویت پیوستگیِ انسان‌ها به همدیگر را آغاز نموده است. گروهی از خلاق‌ترین مهندسان سیلیکون‌ولی، کسانی که لایکِ فیس‌بوک را به وجود آوردند، یا آن‌هایی سیستمِ رفرش‌کردن توییتر را با کشیدن انگشت به سمت پایین صفحۀ نمایش طراحی کردند، امروز از اختراعات خود پشیمان شده‌اند. آن‌ها می‌بینند محصولاتشان، مثل قمار یا مواد مخدر، روزانه میلیون‌ها انسان را به رفتاری اعتیادگونه وامی‌دارد. آن‌ها مسیر اعتراض و مقاومت را آغاز کرده‌اند: اطلاع‌رسانی دربارۀ خطرات اعتیادِ دیجیتال و کناره‌گیری شخصی از دنیای فناوری.کم کم زاکربرگ شرکت ها و برنامه های فضای مجازی مثل اینستاگرام و تلگرام و واتساپ را خرید و به نام خود زد.باید بگویم که فضای مجازی بیشتر از فواید خود مضراتی دارد . مثلا افراد به جای اینکه از چیزی لذت ببرند از ان عکس گرفته و در فضای مجازی می گذارند ، و یا افراد برای مردم لذت های زندگی خود را نشر می دهند و.......شاید دیده باشید که زنانی در اینستاگرام برای جلب توجه و یا بالا بردن فالور های خود ، خانه و یا غذاهای خود را تزئین کرده و ان را نشر می دهند، انها تنها ظاهری هستند و نه باطنی چون اصلا معلوم نیست در واقعیت اینگونه باشد یا نه !مهم ترین نکته اینجاست که انها به جای لذت بردن از غذای زیبای خود ، لذت ان را به دیگران می بخشند و تنها خود را با دیدن فالور ها و کامت های مثبت سرگرم می کنند.امیدواریم هیچ کس در دام فضای مجازی نیافتد . بیایید به جای تبدیل فضای مجازی به البوم عکس های خود ، به جای چت با دوستان و خوشحال شدن از کامنت های مثبت و جذب فالور و... لذت های واقعی را ببینیم.لذتی که در دورهمی ها با خانواده داریم ، شیرینی دیدن چهره دوستان و اشنایان و یا لذت شنیدن حرف های والدین و .... از تمام چیز های مصنوعی فضای مجازی شیرین تر است ،پس لطفا خودت را از این تله ی مصنوعی بیرون بکش.خودت را از این منجلاب بیرون بکشRaha FarahaniRaha FarahaniMon, 29 Jun 2020 15:42:51 +0430https://virgool.ir/@raha.farahani84/قرنطینه-یا-قرن-طینه-شما-چی-فکر-می-کنید-deocmrpw37ucاگر نگاهی به تاریخ جهان بیندازیم، چیز های جالبی کشف می کنیم ،مانند اینکه چقدر قرن های مهم داشتیم که بر روی بعضی انها اسم هایی گذاشتند :قرون وسطا و .....بنا به همین دلیل قرن جدیدی را کشف کردم .قرن طینه ، قرنی متفاوت در جهان .حدودا از سال 2020 بیماری وحشتناک به نام کرونا وارد جهان شد و کم کم همه را خانه نشین کرد،طوری که برای نمردن تنها یک شرط وجود داشت :ماندن در خانه که مساوی است با قرنطینه .من هم در همین زمان قرنی برای خودم ساختم :قرن طینه . می دانم این بیماری قرار است سال های سال و قرن ها مهمان جهانیان شود پس از الان قرنی ساختم که توصیف ان از تمام قرن های مهم جهان متفاوت خواهد بود.در تاریخ برای توصیف قرن ها تنها به پادشاهی افراد و جاهلی مردم و جنگ های متعدد نگاه میکنیم که چقدر تلفات داده و چه مکان هایی تصرف شده اما قرن طینه توصیفش با همه ی قرن ها فرق می کند.قرن طینه قرنی است که تنها پادشاهی به نام کرونا دارد که بسیار ظالم است و هر روز تعداد زیادی از مردمش را می کشد،قرنی که برای به دست اوردن جهان هیچ جنگی نکرد ،قرنی که تنها سلاح مردم در برابر ظلم پادشاه الکل و مایع ضد عفونی کننده بود ولی افاقه ان مانند سنگ زدن به دیواری محکم و در انتها قرنی که فقط نشستن در خانه را می طلبید و بس ،چون گذاشتن پایت به بیرون قطعا مساوی بود با مرگ......................Raha FarahaniRaha FarahaniSun, 28 Jun 2020 21:10:09 +0430