https://virgool.ir/feed/@rafibek123فارغ التحصیل دانشگاه، عاشق وبگردی، کتابخوانی و عکاسی و همچنین علاقه مند نوشتنfa2026-11-11 23:59:39https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@rafibek123https://virgool.ir/@rafibek123/ملتی-که-برای-آواره-شدن-متولد-شده-q14kdbatgeorموترماذدا موتر(ماشین)ها قطار بسته بودند و به طرف میمنه مرکز ولایت فاریاب میرفتند، قطار موترهاییکه نظیر آنرا در دوران محصلی در ولایت هرات افغانستان دیده بودم. تفاوتش درین بود که در هرات مردم به ولسوالی کَرُّخ میرفتند و از سال نو تجلیل میکردند ولی درینجا مردم کوچ میکردند و از ولسوالی به مرکز ولایت میرفتند تا زنده بمانند. مردم دو روز میشد که کوچ میکردند، طالبان اطراف ولسوالی را محصور نموده و قصد تصرف مرکز را داشتند، مسیر سرک عمومی که به مرکز ولسوالی ملحق میشد از قریهء ما میگذشت و گروهی از طالبان در قریه که کمتر از ۳ کیلومتر از قریه ما فاصله داشت تجمع نموده بودند. بعد از ادای نماز جمعه، موی سفیدان و متنفذین قریه در نزد طالبان برای میانجیگری رفته و از آنها خواستند که بدون جنگ و جدال از راه های دیگه که در اطراف قریه وجود داشت به مرکز بروند. در غیر آن مردم آواره میشدند و هم اینکه دولتیان و مدافعان که(میدانستند طالبان با آنها رحم نمیکند) بر ضد طالبان بودند و نمیماندند که طالبان بدون در گیری از منطقه بگذرند که درین صورت تلفات زیاد میشد. اما یکی از مولوی صاحبان که در مسجد جامع ما امامت داشت و چند وقتی میشد به صف طالبان پیوسته بود اظهار داشته که "من از سرک قیر به مرکز ولسوالی میروم" و یکی دیگر از آنها که به گفته مردم جاهل تر میباشد گفته که "ما به هر حالِ که باشد امروز ساعت ۴ عصر قریه را میزنیم تا چهار عصر وقت دارید که خانه های تانرا ترک کنید". پدرم که یکی از میانجیگران بود سراسیمه آمد و گفت که "بدون ورخطایی، وسایل و لباس مورد ضرورت را بگیرید که وضعیت خراب است". ساعت نزدیک های ۳ بود و ما بیشتر از یک ساعت وقت داشتیم. چی چیزی را باید میگرفتیم؟ برای چند لحظهء حیران و به فکر فرو رفتیم و مغز ما هنگ کرد. بستره ها که هر کدام متشکل از یک توشک،لحاف و تکیه بود و دغدغهء روستانشینان که دختران شانرا به شوهر میدهند میباشد( که در مطالب بعدی در مورد خواهم نوشت) را باید به یک جای امن انتقال میدادیم چونکه در بیست سال گذشته بر اثر جنگ ها سه بار تمام هست و بود ما چور و چپاول گردیده و زندگی را از صفر شروع نموده بودیم. باران به شدت میبارید و از سرک سیل جاری شده بود و ما مصروف بارکردن بستره ها و قالین ها و دیگر وسایل مورد ضرورت در ریکشا بودیم، دو ریکشا (که اگر بعد از جنگ برگشتیم تا سروسامان گرفتن زندگی از آنها استفاده کنیم) بار کردیم و در مرکز ولسوالی که گمان میرفت در آنجا جنگ نمیشود و اگر هم شد سلاح های ثقیله در آنجا انداخت نگردیده و باشندگان آنجا هم کوچ نمیکردند انتقال دادیم. ساعت از چهار گذشت و باران میانجی و موی سفید واقع شد و جنگ به وقوع نپیوست و خبر شدیم که طالبان جنگ را به فردا به تعویق انداخته بودند چون جنگ به تعویق افتاد پدر، مادر و یک برادرم که فردا باقیماندهء بارها را انتقال میدادند در خانه ماندند. ولی ما را گفتند بروید و ماهم رفتن را بر ماندن ترجیح دادیم. لپتاپ، هارد دیسک و کتابچه های که خاطرات چهارسال دانشگاه را در آنها نوشته بودم با یک جوره کالا برداشتیم و با کاکا ها(برادر پدر) و ینگه ها(زن کاکا) که در خانه ی خودشان بودند، اشیای مورد ضرورت را که برای یک جماعت نزدیک به ۴۰ نفر (خرد و بزرگ) کافی بود به موتر ماذدا بار نمودیم و خودمان به ۳ موتر مسافربری سوار و به سوی میمنه مرکز ولایت(استان) فاریاب حرکت کردیم.ادامه دارد...rafirafiFri, 26 Apr 2019 18:36:14 +0430https://virgool.ir/@rafibek123/سلام-بر-ویرگولی-ها-cwtqizjpywt3قبل از اینکه به نوشته هایم که بیشتر در مورد مسائل فرهنگی و اجتماعی ولایت (استان) فاریاب افغانستان میباشد بپردازم خواستم به دوستان که در ویرگول حضور دارند سلام کنم. من علاقه مند سرسخت مطالعه میباشم و ویرگول جای مناسبی بوده تا در لابلای مطالعه مطالب دوستان همچنان چیزهایی نیز بتوانم بنویسیم.rafirafiWed, 24 Apr 2019 17:31:14 +0430