https://virgool.ir/feed/@rafatnejad1987fa2026-11-11 13:52:14https://files.virgool.ir/upload/users/12053/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@rafatnejad1987https://virgool.ir/@rafatnejad1987/تجربیات-من-از-کار-در-فضای-استارتاپی-تایلند-و-یونیکورن-empg-kutzphi8rtarمارچ ۲۰۲۰، بعد از یک فرآیند ۶ ماهه‌ی پرفشار، مدیران هولدینگ EMPG تصمیم گرفتند به عنوان بخشی از یک توافق چندصد میلیون دلاری، در شش کشور جدید سرمایه‌گذاری کنند که یکی از این کسب و کارها، وبسایت Kaidee.com در کشور تایلند بود. وبسایت Kaidee تنها پلتفرم کلسیفاید یا در واقع همون سایت نیازمندی‌های تایلند هست. با پیشینه‌ی ۱۵ ساله و تقریبا ۲۰ میلیون ترافیک ماهیانه و البته در نبود رقیب در این بخش از بازار، kaidee عملا هیچ مانعی برای رشد نداشت. اما پایه‌های بیزینس بر مبنای پلتفرم رایگان ساخته شده بود و عملا هم تلاشی برای افزایش درآمد نمی‌شد و تقریبا سه سال بود که درآمد شرکت ثابت مونده بود و رشد نمی‌کرد. وقتی عنصر کرونا هم به معادله اضافه شد، صاحبان قبلی بیشتر تمایل پیدا کردن که کسب و کارشون رو بفروشن. اما یکم هم از یونیکورن EMPG بگم. EMPG یک مجموعه با بیش از ده سرمایه‌گذار هست که برادران علی خان موسس اولیه‌اش بودن و طی چندسال با جذب سرمایه‌گذارهای مختلف تونستن خیلی سریع رشد کنن. در حال حاضر EMPG در بیش از ۱۸ کشور فعال هست و حدود ۵۰۰۰ نفر در این مجموعه کار می‌کنن. همه‌ی کسب و کارهای این مجموعه در حوزه وبسایت‌های کلسیفاید یا همون نیازمندی هست. بزرگترین عضو EMPG، شرکت Zameen در پاکستان و Bayut و Dubizzle در دوبی هست. کشورهایی که EMPG در آنعا فعالیت دارد.اما من چطور با این مجموعه آشنا شدم؟ ۶ سال قبل موسس EMPG وبسایت آی‌هوم رو از نیما نورمحمدی خرید و به صورت رسمی وارد بازار ایران شد. موسسانش طی چند مرحله سفر به ایران و مصاحبه با افراد مختلف، به من اعتماد کردن و من رو به عنوان CEO انتخاب کردن. چهار سال بعد به دلیل تحریم‌ها از بازار ایران خارج شدن و آی‌هوم رو به سرآوا فروختن. من بعد از شش ماه کار با سرآوا از ایران خارج شدم و به هولدینگ iLab در ترکیه پیوستم که سه کسب و کار موفق در حوزه وبسایت‌های نیازمندی ملک، خودرو و شغل داره. بعد از یک سال کار با این مجموعه، EMPG وارد بازار ترکیه شد و من دوباره به عنوان CEO کسب و کار ترکیه رو استارت زدم. یک سال نگذشته بود که پیشنهاد دادن به تیم تایلند بپویندم و من هم سریع قبول کردم و این شد که الان دارم از تجربیاتم تو بانکوک براتون می‌نویسم. و اما تایلند. وقتی در ماه مارچ EMPG، در تاینلد سرمایه‌گذاری کرد، شرکت Kaidee حدود ۱۲۰ نفر پرسنل داشت و تمرکز کامل بیزینس روی بازار C2C بود. اولین اتفاقی که افتاد، تقریبا همه‌ی مدیران ارشد عوض شدن و یا تیم EMPG از کشورهای دیگه به تایلند اومدن یا مدیرای جدید استخدام شدن. یکی از مشکلات جدی بیزینس قبلی فرهنگ سازمانی بود. تارگت‌های پایین و غیراگرسیو، عدم تمرکز بر شاخص‌های عملکردی درست و ساختار سازمانی اشتباه باعث شده بود عملا هیچ کسی علاقه نداشته باشه از محیط امنش خارج شه. همچنین از بین ۹ مدیر ارشد، هشت نفر بیرون از تایلند بودن و به دلیل کرونا بین سه تا ۶ ماه طول کشید تا بتونن وارد تایلند بشن (من آخرین نفر بودم) که سختی انجام هر توع تغییری رو ده برابر می‌کرد. در اولین اقدام چهار بیزینس یونیت جدا شکل گرفت: کلسیفاید (نیازمندی‌ها) خودروکلسیفاید (نیازمندی‌ها) ملکترنزکشن (فروش) ملکفروشگاه عمومی (Marketplace)نقش من به عنوان Classified sales Director بیشتر بر دو بیزینس یونیت اول متمرکز هست و طبیعتا نوشته‌هام هم از این زاویه‌ی دید خواهد بود. وقتی استارت زدیم عملا تیم فروشی وجود نداشت، محصول متناسب با هر بیزینس یونیت نبود و عملا فقط مورد چهارم رو پوشش می‌داد و زیرساخت گزارش‌دهی و پرفنورمنس مانیتورینگ مشخصی وجود نداشت و عملا سلیقه‌ای برخورد می‌شد. دونستن این نکات از این جهت مهم هست که تیم Kaidee الان نزدیک به ۳۰۰ نفر هست که تیم فروش و عملیات با حدود ۱۳۰ نفر پرسنل، عملا از صفر نفر شروع شد و انجام چنین کاری ظرف مدت ۶ ماه، واقعا کار دشواری هست. یکی دیگه از بزرگترین چالش‌هایی که داشتیم این بود که همه‌ چی در بیزینس با رویکرد C2C ساخته شده بود. از محصول و تیم گرفته تا گزارش‌دهی و ابزارهای مورد استفاده. طبیعتا اولین قدم تغییر مخصول بود. تیم فنی با استفاده از ظرفیت‌های هولدینگ مادر و محصول مشابه در کشورهای دیگه، ظرف مدت چهار ماه، سه وبسایت کلسیفاید مجزا برای هر بیزینس یونیت بالا آورد. قدم بعد، جمع کردن داده‌های مربوط به نمایشگاه‌های خودرو، آژانس‌های املاک و پروژه‌های ساختمانی بود. (این مبحث اینقدر مفصل هست که احتمالا یک نوشته‌ی جدا فقط در مورد جمع کردن داده‌ها، سکتورینگ و طبقه‌بندی مشتری‌ها خواهم نوشت). بعد از انجام این کار، نیازمندی هر بیزینس یونیت برای تشکیل تیم مشخص شد و اینجا بود که تیم هشت نفره منابع انسانی، ۲۴ ساعته اینترویو و استخدام می‌کرد. به همه‌ی این‌ها اضافه‌ کنید، دشواری‌های ریبرندینگ یک وبسایت ۱۵ ساله که مارکت لیدر هم هست. نه فقط تغییر شکل برند که تغییر ماهیت و همه‌ی ارکان بیزینس. هدفم از نوشتن این قسمت، بیشتر اشاره به کلیات و شروع به طرح موضوعات بود. سعی می‌کنم در نوشته‌های بعد، هر نوشته رو به یک چالش و راه‌حل‌ها و نتایجش اختصاص بدم. و تا جایی که بشه داده‌ها رو به اشتراک گذاشت، نتایج قبل و بعدش رو هم مقایسه خواهم کرد. امیدوارم مفید واقع بشه. mohammad hossein rafatnejadmohammad hossein rafatnejadTue, 09 Mar 2021 11:23:27 +0330https://virgool.ir/@rafatnejad1987/ایستگاه-بعد-بانکوک-o0giuulg4myvکمتر از یک ماه دیگر، برای بار دوم در زندگیم مهاجرت خواهم کرد و این بار به کشوری که نه تنها زبانش رو بلد نیستم، بلکه هیچ درکی از آداب و فرهنگ مردمش هم ندارم و همه‌ی دانسته‌هام از اون، محدود میشه به یک سفر سه روزه در قالب یک کنفرانس. معمولا همه‌ی مهاجران درباره یک موضوع اتفاق نظر دارند. اگر از سختی‌های مهاجرت جون سالم به در ببری، لذت کشفیات جدید و سبک زندگی متفاوت در دنیای جدید به اندازه‌ای زیاد هست که دیگه انگیزه‌ای برای برگشت نداشته باشی. برای من و همسرم، این فرآیند جاافتادن در ترکیه خیلی کوتاه بود. تقریبا بعد از شش ماه کاملا جا افتاده بودیم و به قولی مهر استانبول افتاد به دلمون. استانبول برامون پر بود از شب‌نشینی‌های لذت‌بخش و دوستان ترک و ایرانی متعدد که جای خالی خانواده رو برامون پر می‌کردند. استانبول برامون شده بود یک تهران خوشگل بزک دوزک کرده و شاد, که یه پاش در حال رقص بود و پای دیگرش تو هزار و یک کافه کوچیک و بزرگ همیشه شلوغ شهر. خلاصه که به طرز عجیبی تو این شهر داشتیم لذت می‌بردیم و ریشه می‌دواندیم. تا اینکه طی یک تماس تلفنی تقریبا پنج دقیقه‌ای، یک از اعضای هیات‌مدیره شرکت پیشنهاد کاری جدیدی بهم داد و شهر بعدی جایی نبود جز بانکوک!تجربه سه روزه‌ی من از بانکوک خیلی خلاصه بود. ترافیک وحشتناک، کارگرهای جنسی کنار خیابون که حتی می‌ترسیدی از کنارشون رد شی و بوهای عجیب و غریب که همه جای شهر شنیده می‌شد. اما هم من و هم همسرم وقتی نشستیم به تصمیم‌گیری درباره قبول کردن و یا نکردن پیشنهاد شغلی من، خیلی زود تصمیم به رفتن گرفتیم. اگر بخواهم فقط یک دلیل رو به عنوان دلیل اصلی انتخابمون بیان کنم، قطعا و قطعا علاقه جفتمون به یادگیری هست. عمیقا باور دارم هیچ چیزی در زندگی آموزنده‌تر از دایورسیتی نیست. دایورسیتی در فارسی به صورت تنوع، گوناگونی، چندسانی و عدم تشابه معنی شده. اما برای ما دایورسیتی یک مفهوم ساده‌ای داره: اون‌چیزی که یادمون بندازه دنیا فقط رو عقیده ما نمی‌چرخه و وجود تفاوت‌ها در عقیده، نژاد، رنگ، پوشش، طبع غذایی، دین، سبک موسیقی، تعریف سکس، زیبایی و هزار تا چیز دیگه نه تنها طبیعی، بلکه لازم و زیباست!حالا دوباره روز از نو و روزی از نو. دوباره خروج از محیط امن، دوباره کلی ترس جدید از مواجه شدن با تجربیات نو، دوباره کلی سرچ تو گوگل برای هر سوال کوچک و بزرگ، دوباره تنهایی، دوباره دلتنگی و البته دوباره رشد و یادگیری! برای پاسخ به دوستانی که احتمالا از طریق شبکه های اجتماعی مختلف خواهند پرسید (و اینکه مطمئن بشم متن رو تا انتها خوندن :دی) باید بگم که قرار هست به عنوان Sales Director در وبسایت Kaidee در تایلند، مشغول به کار بشم. Kaidee یک وبسایت نیازمندی در تایلند هست (مثل دیوار و شیپور در ایران) و از بخت خوب من، تیم خیلی درست و حسابی و خفنی دارند که قرار هست کلی ازشون یاد بگیرم. ممنون. mohammad hossein rafatnejadmohammad hossein rafatnejadTue, 28 Jul 2020 19:17:52 +0430https://virgool.ir/@rafatnejad1987/یک-سال-شد-که-یک-یابانجی-هستم-j1n2ejumxh4eاین پست را به بهانه یک سالگی مهاجرتم به ترکیه می نویسم. امروز صبح اینستاگرام پستی را که یک سال قبل گذاشته بودم، یادآوری کرد و متوجه شدم یک سال هست که مهاجرم. یک عکس دو نفره با بغض های در گلو در فرودگاه امام با کلی ابهام و علامت سوال. ترک ها به خارجی ها می گن یابانجی. ولی یابانجی در واقع تو ذهنشون مفهوم بیگانه رو تداعی می کنه. الان یک ساله که یابانجی هستم. یک ساله که نه به گروه خاصی تعلق دارم، نه تیم خاصی رو دنبال می کنم و نه رویکرد سیاسی کسی برام مهمه. یک سال هست که بیگانه هستم. زمانی که از آي هوم استعفا کردم و با همسرم قصد کردیم مهاجرت کنیم، یکی از تیره ترین دوره های زندگیم بود. تقریبا سه ماه، هر روز با بدترین انسان هایی که تا به اون روز تو زندگی کاریم مواجه شده بودم، سر و کله می زدم. وقتی ایران رو ترک کردم، خالی بودم. خسته، ترسیده و تا اندازه ای ناامید. جوری همه وسیله ها رو فروختیم که دیگه نشه برگردیم. حتی لباس هم با خودمون نبردیم. دو چمدون و یک کوله که بخش اعظمش کتاب و یادگاری بودن.بزرگترین دغدغه ام تو این یک سالی که در ترکیه زندگی می کنم داشتم، احساس عدم تعلق بوده. در واقع نقش گرفتن تو اجتماع خیلی سخت بود برام. دوستی های این یک سال تقریبا همه سطحی و در محدوده محیط کار باقی ماند. هیچ کار خیریه ای انجام ندادم. عضوی بلند مدت هیچ کلوبی یا باشگاهی نبودم. وقتی به این یک سال نگاه می کنم، بزرگترین خلا درونی را در تاثیرگذاری و نقش پذیری می بینم. از اینکه نمی تونستم تاثیر مثبتی بر روی اطرافیانم داشته باشم، از اینکه تیم کوچکم نیاز چندانی به آموزش نداشت، از اینکه کمتر پیش می اومد با کسی بحث فلسفلی یا سیاسی نمی کنم و تاثیر مثبتی بر اندیشه هایش داشته باشم، اذیت شدم. یادم میاد اولین روزی که وارد آفیس جدید شدم، به رسپشن دم در آفیس سلام دادم و جوابی نشنیدم. به قدری شکه شدم بودم که چند لحظه مکث کردم تا مطمئن شوم که شنیده یا نه. یک آن به خودم اومدم و فهمیدم اینجا محل کارم تو ایران نیست که از لحظه ورودم به آفیس تا اتاقم، ۲۰ نفر سلام بدن و من به همه با لبخند جواب بدم و احوالپرسی کنم. اینجا کسی من رو نمیشناسه. اینجا آقای رفعت نژاد نیستم. ته تهش یک یابانجی هستم. یک یابانجی که حتی نمی دونه در فرهنگ ترکی سلام خیلی به کار نمی ره و به جاش روز بخیر و عصربخیر استفاده میشه. تقریبا سه ماه این دیده نشدن و کمرنگ بودن آزاردهنده بود. ماه چهارم بود که نتیجه کارهام آروم آروم معلوم شدن. اولین رکورد فروش زده شد و به افتخار تیم جدیدی که ساخته بودم، آبجو پارتی گرفتن تو شرکت. امروز که یک سال گذشته، تقریبا همه من رو می شناسن و در یکی از درخشان ترین دوره های کاریم هستم. اما اون خلا همچنان هست. یک یابانجی همیشه یابانجی هست، حتی اگر مدیر باشد و همه بشناسنش. این یابانجی بودن یک اتفاق درونی است. هفته پیش یک کمپین خیلی بزرگی در دفاع از حقوق زنان اینجا راه افتاد و من به شدت تعقیبش می کردم. اما حتی یک بار هم پیش نیومد که یک نفر در مورد این موضوع سر صحبت رو با من باز کنه. چون من یک یابانجی هست. چون این نوع دغدغه ها مربوط به یابانجی ها نیست. اما الان که به این یک سال نگاه می کنم، از ته قلبم خوشحالم. چه به لحاظ کاری و چه از حیث زندگی شخصی، این یک سال درخشان ترین سال زندگی ام بوده. تو این یک سال دوباره ساختم. این بار نه فقط بیزینس، بلکه زندگی ام رو هم دوباره از نوع ساختم. خشت به خشت رو کوبیدم و خراب کردم و درد کشیدم و دوباره درست کردم. اما این بار با دیدی بازتر ساختم. فارغ از چارچوب های قبلی. این بار تحت تاثیر برچسب های محیط قبلی نبودم. این بار کسی من رو نمی شناخت و به همین دلیل تونستم بهتر فکر کنم. هر چیزی که لازم نبود رو می شد رها کرد، چون کسی من رو اینجا نمی شناخت. چون کسی انتظاری ازم نداشت. مطمئنا این آخرین باری نیست که خراب می کنم و دوباره می سازم، اما خیلی خوشحالم که در سن سی و یک سالگی اولین تجربه ام رو داشتم.شاید رها کردن دایره امنی که در ایران داشتم، یکی از بهترین تصمیم هایی بوده که تو عمرم گرفتم. به هر حال الان یک سال هست که یابانجی هستم. یک یابانجی خوشحال!mohammad hossein rafatnejadmohammad hossein rafatnejadTue, 27 Aug 2019 22:25:06 +0430https://virgool.ir/@rafatnejad1987/سه-ساعت-مانده-به-hy1atufhyshzسه ساعت مانده به تعیین سرنوشت کسب و کارم، سه روز مانده به تعیین سرنوشت خودم. الان که دارم این متن رو می نویسم، سه ساعت مونده به یک جلسه که بعد از اون جلسه تصمیم می گیرم با آی هوم چکار کنم. آی هومی که برای من با یک تماس شروع شد. یک تماس حول و حوش ساعت ۵ عصر هفتم آذر ۹۴. قشنگ یادمه که تو یک جلسه مصاحبه بودم و داشتم برای پین تا پین مدیر فروش استخدام می کردم. تلفنو جواب دادم گفتم تماس می گیرم و خانمی که پشت خط بود خودشو معرفی کرد و تاکید کرد تماس بگیرم. یک ساعت بعد باهاش تماس گرفتم. یکی از هد هانترهای شناخته شده اکوسیستم بود و داشت واسه یک گروهی که می خواستن تو حوزه ملک وارد ایران بشن، مصاحبه ست می کرد. توضیح دادم که تازه وارد پین تا پین شدم و جام خوبه و ... . اصرار داشت که یک مصاحبه بکنم و حداقل باهاشون آشنا شم. قبول کردم و برای ساعت ۹ صبح ۱۳ آذر ۹۵، در لابی هتل سیمرغ، قرار مصاحبه ست شد. فایل ارایه ای که سه ساعت بعد قراره ارایه بدم، خیلی باگ داره ولی دل و دماغ درست کردنشو ندارم. از دی تا الان همه جوره جنگیدم بیزینس رو زنده نگه دارم ولی نشد. نشد که نشد. نمی خواستم قبول کنم این بیزینس برای سرمایه گذارها مهم نیست. این بیزینس همه چیز این سه سال من بود. شبا باهاش خوابیدم و صبح باهاش پاشدم. یه بازه ای هر شب خواب کاری می دیدم. بدون استثتا هر شب. به نظرم واقعا مهم نیست چی کار داری می کنی. مهم اینه که داری چیکار می کنی. صبح ۱۳ام آذر برف می بارید. اگر اشتباه نکنم دو سه روز بعد از اربعین بود. کت و شلوار و کراوات پوشیدم با پالتو. سه نفر تو مصاحبه بودن. دو نفر خارجی و یک نفر خانم هدهانتر ایرانی. بعد از خوش و بش اولیه یکیشون که پیراهن چارخونه با تم قرمز داشت، گفت صبح که داشتم این پیراهنو می پوشیدم نگران بودم که بد نباشه بعد اربعین پیراهنی بپوشم که تم قرمز داشته باشه ولی الان که دیدم کراوات تو هم رگه های قرمز داره خیالم راحت شد. این سبک از توجه و اهمیت دادن به جزيیات، فرهنگ، منابع انسانی و ... در دو سال و چند ماهی که با این تیم کار می کردم (قبل از فروش شرکت به تیم ایرانی)، همیشه دلگرم کننده بود و یکی از مهمترین عواملی بود که برای این بیزینس از جونم مایه گذاشتم. یک مقایسه کوچک بین اون تیم و تیم کنونی، همه انگیزه ام برای ادامه دادن رو می کشه و الان که اسنپ پایین منتظره، حتی حال ندارم برم جلسه، چه برسه به اینکه سعی کنم تو جلسه تاثیرگذار باشم و تیم سرمایه گذار رو تحت تاثیر قرار بدم. mohammad hossein rafatnejadmohammad hossein rafatnejadTue, 03 Jul 2018 11:56:52 +0430