https://virgool.ir/feed/@raddeghalamfa2026-11-11 11:13:21https://files.virgool.ir/upload/users/4929892/avatar/1s6edK.pnghttps://virgool.ir/@raddeghalamhttps://virgool.ir/@raddeghalam/دست-نوشته-ای-که-در-یک-کتاب-دست-دوم-پیدا-کردم-guermnrpv9dtبارانِ ریزی روی پیاده‌روهای خیابان انقلاب نشسته بود. بین ردیف بی‌پایانِ کتاب‌های دست‌دومی که کف پیاده‌رو روی پارچه‌های کهنه چیده شده بودند، کتابی با عطفِ سائیده چشمم را گرفت؛ رمانی که سال‌ها پیش باید می‌خواندمش، اما نخوانده بودم. خریدمش؛ ارزان‌تر از قیمت یک فنجان قهوهٔ سرپایی! ☕همان شب وقتی در خلوت اتاق ورق اولش را باز کردم، بوی کاغذ نم‌کشیده با تصویر عجیبی همراه شد. در صفحهٔ سفیدِ نخست، با خودنویسی که جوهر آبی‌اش بعد از سال‌ها کمی به سبزی می‌زد، چند خط به یادگار مانده بود: 🖋️«برای مهتاب، به امید روزی که فاصله‌ها تمام شود و دیگر ناچار به دلتنگی نباشیم... پاییز ۱۳۹۱»کتاب را بستم و به جلد فرسوده‌اش خیره شدم. حس غریب و گنگی گلویم را گرفت. چه بر سر مهتاب و صاحبِ آن خطوط آمده بود؟ آیا آن فاصله‌ها روزی تمام شد؟ آیا به هم رسیدند، یا سال‌ها بعد در شلوغیِ بی‌رحمِ زندگی، این ماجرا جایی ته کشید و کتاب تبدیل شد به سندی از یک حسرتِ اضافه در گوشهٔ قفسه؟ چطور کلماتی که با این‌همه امید روی کاغذ حک شده بودند، بعد از ده سال، سر از جعبهٔ باطله‌های کنار خیابان درآورده بودند؟ 💔بی‌اختیار یاد جملهٔ تکان‌دهندهٔ سامرست موآم در کتاب «لرزش یک برگ» افتادم:«تراژدی عشق، مرگ یا جدایی نیست؛ با این‌ها می‌شود کنار آمد. تراژدیِ واقعی عشق، بی‌تفاوتی است. چقدر تلخ است به کسی نگاه کنی که روزی با تمام قلبت دوستش داشتی و ناگهان بفهمی اگر دیگر هرگز هم نبینیش، ذره‌ای برایت فرق نمی‌کند...»شاید مهتاب یا آنکه کتاب را خریده بود، این یادگاری را نه از سرِ خشم، بلکه دقیقاً از سرِ همین «بی‌تفاوتی» رها کرده بودند. ما وقتی به کسی کتابی هدیه می‌دهیم، تکه‌ای از روحمان را در آن جا می‌گذاریم تا شاهدی باشد بر احساسمان. اما وقتی یک رابطه می‌میرد، همان کتاب تبدیل به یک «شاهدِ مزاحم» می‌شود؛ شاهدی که مدام به یادت می‌آورد روزی چقدر ساده‌لوحانه کلمهٔ «تا ابد» را باور داشتی! و خلاص شدن از دست یک کتاب، همیشه بسیار ساده‌تر از پاک کردن ردِ خاطرات از ذهن است.آن شب روبه‌روی آن صفحهٔ کاهی، به حقیقتی تلخ رسیدم: اشیاء، بسیار وفادارتر از آدم‌ها هستند. جوهرِ آبی هنوز مثل روز اول به عهدش وفادار بود و بافت کاغذ هنوز ردِ فشار دست نویسنده‌اش را حفظ کرده بود؛ اما آن قول‌ها، جایی میان غبار زمان دود شده بودند. آدم‌ها تمام می‌شوند، فاصله‌ها فراموش می‌شوند... اما ردی که قلم‌ها بر جا می‌گذارند، سال‌ها بعد در خلوت غریبه‌ای دیگر زنده می‌شود و قلبی را به لرزه درمی‌آورد. ✍️✨ردّ قلمردّ قلمMon, 07 Sep 2026 18:14:39 +0330https://virgool.ir/@raddeghalam/رازِ-دکانِ-ساعت-ساز-a9adxzohmjsbغروبِ پاییزی بود و بارانِ نرمی بر سنگ‌فرش‌های خیس می‌بارید. 🌧️سهراب با کتی خیس و کیفی سنگین روی شانه، شتابان در کوچه‌های قدیمی گام برمی‌داشت.او همیشه در عجله بود؛ ساعتش را ده دقیقه جلو کشیده بود تا مبادا از قطار زندگی جابماند، اما هرچه تندتر می‌دوید، احساس جا ماندن و اضطرابش بیشتر می‌شد.ناگهان صدای «تیک» خشکی از مچ دستش برخاست؛ عقربه‌ی باریکِ ساعتِ کهنه‌اش — که تنهایادگار پدر بود — از حرکت ایستاد.سهراب با کلافگی ایستاد. نگاهش ناخودآگاه به تابلوی چوبیِ مغازه‌ای کوچک در نبشکوچه افتاد:«تعمیرات ساعت میرزا»درِ چوبی با غژغژ ملایمی باز شد. هوای دکان گرم بود و بوی دلنشینِ بهارنارنج، خاکاره و روغن چرخ می‌داد. پیرمردی سپیدموی با ذره‌بینی بسته به چشم، روی میز کارش خمشده بود.سهراب نفس‌زنان ساعت را روی پیشخوان گذاشت:— «میرزا، ساعتم خوابیده! عجله دارم، می‌شود همین حالا راهش بیندازید؟»میرزا سر بلند کرد، عینک ذره‌بینی‌اش را روی پیشانی کشید و نگاهی آرام و ژرف بهچشمان مضطربِ جوان انداخت:— «ساعتت خراب نشده پسرم؛ شاید فقط از این‌همه شتابِ بی‌پایانِ تو خسته شده است.»سپس استکانِ کمرباریکی را از چای تازه‌دم پر کرد، هل شکسته‌ای در آن انداخت و جلویسهراب گذاشت: ☕— «بنشین و این را بنوش. تا چایت را مزه کنی، کوکش می‌کنم.»سهراب ناچار روی صندلی چوبی نشست. گرمای استکان، سرمای انگشتانش را آب کرد. اولینجرعه را نوشید؛ طعم ناب چای و عطر هل در مشامش پیچید. ماه‌ها بود هیچ نوشیدنی‌ای رابی‌شتاب نچشیده بود.در پس‌زمینه، تیک‌تاکِ منظمِ ده‌ها ساعت دیواری، شبیه نبضِ تپنده‌ی آرامش در فضاطنین انداخته بود.میرزا درپوشِ پشتی ساعت را بست و با لبخندی آرام گفت:— «سال‌هاست از پشت این پیشخوان به عابران نگاه می‌کنم. همه در جست‌وجوی گمشده‌ایبه نام آرامش، تمام دنیا را زیر پا می‌گذارند و به آینده می‌دوند، غافل از اینکهگنج درست زیر پای خودشان است. حکایتِ ماست که می‌گویند:«آب در کوزه و ما تشنه‌لبان می‌گردیمیار در خانه و ما گرد جهان می‌گردیم.»زندگی همین طعمِ چای است، همین چکیدنِ قطره‌های باران پشت شیشه؛ نه مقصدی دردوردست‌ها که هرچه بدوی به آن نرسی.»میرزا ساعت را به او بازگرداند؛ عقربه‌ها نرم و باوقار پیش می‌رفتند.سهراب وقتی به کوچه پا گذاشت، دیگر ندوید. دست‌هایش را در جیب پالتو فرو برد، سرشرا رو به آسمان گرفت و برای نخستین بار خنکای باران را با لبخند بر گونه‌هایش حسکرد.او گمشده‌اش را یافته بود: درست در همین لحظه. ✨ردّ قلمردّ قلمMon, 07 Sep 2026 01:25:04 +0330