https://virgool.ir/feed/@rabbanizadeh.mخيلي از دعواها با حرف زدن، حل ميشهfa2026-11-10 19:46:11https://files.virgool.ir/upload/users/519996/avatar/iixRq3.jpghttps://virgool.ir/@rabbanizadeh.mhttps://virgool.ir/@rabbanizadeh.m/تجربه-سفر-کربلا-با-گروه-زیارتی-صاد-gshwbzboyfqjاین روزها الحمدلله،‌ سفر به عتبات در عراق یعنی کربلا،‌ نجف،‌ کاظمین و سامرا بسیار آسان گشته بطوریکه حتی افرادی که در ایران تنها به سفر نمیروند،‌ به تنهایی بصورت فردی یا اکثرا گروهی به عتبات مشرف می‌شوند که نعمت بسیار بزرگی است و پیشنهاد میکنم تا این نعمت از ما گرفته نشده، از آن استفاده کنید حتما، چون سال قبل بسیار آسان میشد به سوریه و حرم حضرت زینب و رقیه رفت ولی الان دشمن صد در صد ما همین نظام جدید سوریه است. پس فرصتها را باید غنیمت شمرد.یکی از گروه‌هایی که بنده دو بار با آن توانستم مشرف به سفر عتبات شوم، گروه صاد بود. بسیار خلاصه سعی میکنم که تجربیات خودم از سفر با گروه صاد را به اشتراک بگذارم.گروه زیارتی صاداولین اصل در سفر کربلا،‌ با هر حالتی و هر مسیری، این است که این سفر،‌ یک سختی‌هایی به ذات دارد و این جمله مکرر گفته میشود که سفر کربلا، سفر کرب و بلا است. از آب و هوا تا شلوغی‌ها و اسکان و مرز و مسیر و... . البته این اصلا نباید با نسبت وظایف سرپرست به گروه و گروه با سرپرست مغالطه شود. سفر سخت است در مطالبی که تحت اختیار نیست وگرنه تدبیرهای مدیریتی یا بالا بردن سطح تحمل و رعایت اخلاق و ادب در هر شرایطی و هر فردی، در اختیار افراد است و هیچ ربطی به سفر کربلا و سختی سفر ندارد.گروه صاد یک گروه بسیار خالص است که در سال‌های اولیه فقط توسط یک خانم اداره میشد که بنده بدلیل حفظ حرمت ایشان از ذکر نام خودداری میکنم ولی در سفر آخرم، حس کردم که دایره گردانندگان به صورت جهادی افزایش یافته ولی نسبتا ۹۹ درصد کار کماکان با یک فرد است و بقیه در حد سرگروه اتوبوس هستند. از مبالغ سفرها اینطور استنباط میشود که سفر انتفاعی نیست و الی الله انجام میشود که برای همین بسیار مخاطب دارد. اسکان هایی که من با گروه رفته‌ام یک خانه دو سه طبقه بوده در ۵ دقیقه‌ای حرم که آقایون و خانم‌ها به صورت جداگانه در اتاق‌ها ساکن میشوند و شرایط حداقلی برای اسکان را داشته است. البته کربلا کلا شرایط اسکان همیشه حداقلی بوده مگر هتل های شبی چند ده دلاری. اتوبوس‌های ایران، ۲۵ نفره بوده و اتوبوس‌های درجه ممتاز و درجه یک ناوگان هستند و اتوبوس قدیمی در آن ها ندیدم. در عراق هم هر اتوبوس به یک مینی بوس کاستر تویوتا تبدیل میشود که برای سفر تا نجف و کربلا خوب است ولی برای کاظمین و سامرا واقعا باید سطح تحمل خود را بسیار بالا ببرید چون سخت میشود این مدت را در جای تنگ و شلوغ بودن.مدیریت گروه را من بیشتر به تسهیلگر سفر عتبات معنا میکنم. یعنی سعی دارند که شما را با بهترین کیفیت در تناسب با کمترین بودجه به سفر کربلا ببرند. یعنی انتظار خاصی نداشته باشید. حتی اگر تاخیری هم پیش آید که اصلا بعید نیست، مدیریت گروه سعی میکنند تا بتوانند شرایط خوبی فراهم شود ولی نه اینکه مسئولیت تمام جوانب کار را داشته باشند و بپذیرند. خلاصه بگویم، این گروه سفرهای زیادی را به کربلا داشته و دیده‌ام که حتی خانم‌های تنها به صورت منظم با ایشان به سفر میروند ولی دید کاروان و مدیریت کاروان به آن نداشته باشید و انتظار پاسخ گویی در هر شرایطی. برای همین است که میگویم تسهیلگر هستند تا کاروان. در کل مدیریت کاروان سه رابط دارند. یک رابط یعنی شرکت‌های اتوبوسرانی در ایران که باد هوا از قول‌شان در برخی موارد بیشتر قابل اعتناست و تاخیر در سفر برایشان اصلا عجیب نیست. دوم رابط اجاره مینی بوس در عراق که فرد هستند و کلا در این زمینه، عراقی ها را بسیار بیشتر متعهد دیده‌ام تا شرکت‌های ایرانی. سوم رابط برای اسکان هست که آن هم گویا فقط یک یا دو جا بیشتر نیست. حال اگر هر یک از این سه رابط به تعهد خود عمل نکند، شما نمیتوانید مدیر گروه را مسئولیت پذیر کنید چون ایشان در یکی از تجربه‌هایی که داشتم و ما در مرز حدود ۶ ساعت با بدقولی شرکت اتوبوس ایرانی مواجه شدیم، ایشان علی رغم تلاش بسیار زیاد براي آمدن زودتر اتوبوس، ولی این را یک لطف دانستند و نیازی به عذرخواهی ندیدند. در کل من به کسانی که میخواهند به کربلا با هزینه معقول و خدمات متناسبی بروند، این گروه را بسیار بسیار پیشنهاد میکنم. در اوقات مناسبتی در کربلا یعنی در محرم،‌ اربعین،‌عرفه یا هر مناسبتی که مرز شلوغ است، هر اتفاقی امکان دارد بیافتد. به خصوص در مورد اتوبوس‌ها و تاخیرشان. در این اوقات نیز، مجدد گروه صاد را به شرط اینکه تعداد اتوبوس معقولی را ببرند (مثلا حداکثر حداكثر ۳ اتوبوس) پیشنهاد میکنم. وگرنه در این مناسبت‌ها گروهی را پیشنهاد میکنم که کاملا نسبت به تاخیر نداشتن اتوبوس تضمین دهند و مسئولیت بپذیرند.به مدیریت گروه نیز پیشنهاد میکنم که حتما دو مورد را در نظر بگیرند. یک "سودآوردی در کار" است نه به این معنی که نیت خود را کار اقتصادی کنند. بلکه پشتوانه‌ای بسازند که لازم نباشد زیر بار زور شرکت‌های اتوبوس‌رانی روند. چون بالاخره مرز است و هر چه بگویند، کاری نمی‌توان کرد. يا دادن حداقل خدمات به مسافري كه چندين ساعت در بدترين شرايط اب و هوايي مرز معطل شده و هيچ پاسخگويي ندارد، مثل يك بستني يا آب ساده. (این به معنای افزایش دریافتی نیست و مشخص است که با پول کاروانی که چند هفته در حساب است، میتوان امتیازات زیادی کسب کرد در سیستم بانکی). دوم بحث عدم اعتماد به حرف شرکت‌هاست. قطعا اگر موقع پول گرفتن باشد، صد اتوبوس هم بخواهید، میگویند برایتان میفرستیم ولی موقعی که پول را دادید یا مجبورید که تسویه کنید، دیگر نقض عهدها شروع میشود. این اتوبوس خراب شده. اون یکی ده دقیقه دیگر میرسد. اون یکی همونجاست شما نمیبینیدش و... .اگر مايل به سفر با گروه صاد هستيد، در "بله" اسم گروه زيارتي صاد را جستجو كنيد در نهایت سفر خوبی را برایتان آرزومندم و امیدوارم این متن برایتان مفید باشد. اگر سوالی بود در کامنت بنویسید یا اگر شما هم تجریه سفر با صاد را دارید، حتما در کامنت درج نمایید تا جستجو کنندگان از آن استفاده کنند. باتشکرحاجيمونحاجيمونSun, 08 Jun 2025 13:04:27 +0330https://virgool.ir/@rabbanizadeh.m/خشک-مقدس-های-ضد-دین-kqhrq7uyfem5روزی در خاطر دارم در سال ۸۴. من آن موقع حدود ۱۱ سال داشتم. حال و هوای انتخابات بود. دوره اول ریاست جمهوری احمدی نژاد. در خانه پدربزرگمان بودیم طبق روال بازدیدهای هر هفته که چه حال و هوایی داشت. فردی در آنجا بود، که وضعیت اقتصادی جالبی نداشت. از سیاست‌های دولت خاتمی (که منتهای آرزوی او در این سال‌هاست) ناراضی بود و از احمدینژاد به عنوان یک مرد برقرار کننده عدالت در جامعه دفاع میکرد.گذشت و گذشت.امروز آن فرد هنوز جزو ضعیفترین افراد در اوضاع اقتصادی است. او فهمید که احمدی نژاد شعار عدالت میداد ولی در واقعیت کاری که اگر خیانت عامدانه ننامیم، باید دوستی خاله خرسه بخوانیم، توزیع فقر بین همه بود. بیایید همه با هم فقیر باشیم. چرا گروهی غنی باشند. البته گروه غنی زورش همان موقع و بعد از آن به فقیر سازی رسید و میرسد. این فقرا هستند که فقیرتر میشوند وگرنه در شرایط تورمی اغنیا، غنی‌تر میشوند.اما با این اوصاف، من مطمئنم، امثال آن فرد در هر شرایط خوب یا بد مالی، هر پوزیشن شغلی، همین الان هم، اگر کسی بیاید و شعارهای احمدی نژاد را بدهد، باز به او رای میدهند چون اساسا در مغز ما چیزی به نام خلق ثروت وجود ندارد. ثروت در ذهن ما،‌ ساختنی نیست بلکه دادنی است و بهت میدن. امنیت دادنی است. رفاه دادنی است.اگر فکر کنیم چه شد که در مغز ما این مفاهیم غلط شکل گرفت، شاید برسیم به ادبیات اسطوره‌ محور، به سینمای اسطوره محور، به دین اسطوره محور. از بعضی اسطوره‌های ادبیاتی خودمون تا اسطوره‌سازی‌های سینماهای غربی و شرقی و خلاصه همه، یک چیز است. "ملت‌ها به تنهایی قدرتی ندارند و یک نفر باید بیاید تا ظلم را از بین ببرد".حال ادبیات و فیلم را بگوییم خیالپردازیست. با نسخه دینی آن چکار کنیم. او بیاید و بساط ظلم را برچیند. ما هم بنشینیم و چایی بخوریم و غر بزنیم. (غر غر غر. یعنی غر طعام هر روز ماست. حتی اگر نخواهی. انقدر غر زن هستند در واقعی و مجازی که نخواهی هم باید بخوری. وضع بد است. قطعا بد است. شکی در آن نیست. باید اعتراض کرد. هر کس نکند، عجیب است و باید دید چه شده که اعتراض نمیکند. ولی غر با اعتراض بسیار متفاوت است. مانند تفاوت زمین تا آسمان نقد و تخریب. گرچه شبیه به هم هستند. جالب اینجاست که غر را بیشتر کسانی میزنند که وضعشان بهتر است و اعتراض کمتر میکنند. چرا؟ چون سرمایه دارد. ایران بهشت است برای افراد کوتوله سرمایه دار. شب بخوابی بلند شوی ببینی پولت زیاد شده. ببینی فاصله‌ات با بقیه بیشتر شده. گرچه این افراد فهم این را ندارند که بفهمند توانشان بیشتر نشده. پس قطعا این افراد این نظم را تغییر نخواهند داد حتی اگر با رکیک‌ترین الفاظ بر آن فحش دهند. ولی در خفا حتی حاضرند پول خرج کنند تا نظم را حفظ کنند.) ولش کنیم. اگر قرار بود امام زمان بیاید و همه چیز را گل و بلبل کند، که خود پیامبر، که خود عیسی و موسی بر این کار تواناتر بودند. امتی تشکیل داده بودند و میرفتند و بقیه دنیا را هم با کمک خدا میگرفتند و تمام. دیگر نیازی به این همه امام، کربلا، زندان و غیبت و.... نبود. اما گویا قرار نیست که دیگر خدا بلد راه بفرستد. این مسیر تمامش قبلا نشان داده شده و تمامی علائم و هشدارهایش و حتی محل‌های حادثه خیزش علامت گذاری شده. دیگر کسی که راننده باشد باید مسیر را خودش برود."درست گام برداشتن"در این مسیر، برای رسیدن به هدف خاصی نیست بلکه خود هدف است. قرار نیست جایی برسیم. این جاده گویا دایره‌ای بی سر و ته است. نمرودش میرود، فرعون می‌آید. فرعون میرود، ظالم دیگری می‌آید. ابراهیمش میرود، موسی می‌آید. موسی می‌رود و گروه حق دیگری می‌آید. قیافه‌ها و ظاهر‌ها عوض شده ولی این دو گروه هیچ وقت سه تا نشده. حق و باطل. ایستادن در گروه بر حق و یاری نکردن ظالم "درست گام برداشتن است". بهترین شکافنده علوم قران و حدیث و توحید و... باش ولی سودی به حق نرسانی و ظالم را یاری کنی، در گروه باطلی. تشخیص این دو هم بسیار سخت نیست ولی انتخابش خیلی سخت است زیرا از خودگذشتگی بسیار میخواهد. گاهی فقط یک جمله که صفبندی تو را مشخص کند،‌ نقطه پایانی است در یک معامله پرسود، طردشدگی و... .گویی در گذشته داریم زندگی میکنیم و وقایع دوباره تکرار میشود. ابوموسی ‌ها،‌ خوارج‌ها، خشک مقدس‌ها،‌ کسانی که الله بر زبان دارند اگر نانشان را در خطر نندازد وگرنه برایت حدیث و ایه ردیف میکنند تا اثبات کنند ماست سیاه است. جالب است که هنوز، دعوای اصلی بین دین‌داران واقعی و دین‌داران ادعایی است. حداقل من دینامیک وضعیت بی‌دین‌های در تقابل حق و باطل را نمیفهمم. در نگاه اول از نگاه دین‌داران، همه آن‌ها در گروه باطل هستند ولی رخدادهای زمانه چیز دیگری را نشان می‌دهد. برای مثال آخرین مورد آن اهمیت میهن‌پرستی در اکثریت مردم است. چیزی که در درجه دوم اولویت دین‌دارها شناخته میشود. وقتی ترامپ ادعای عبارت جعلی برای خلیج فارس را شایع کرد (و در آخر هم مانند بسیار ادعاهای دیگر عملی نساخت)، دیدیم که کل ایران در یک نقطه به نام خلیج فارس در حال متحد شدن بودند مگر یک گروه. دین‌دارانی که می‌دیدند گروه دیگر دین‌دار که حاکمیت را در دست دارند،‌ این حرف را می‌زنند. یعنی بی‌دین با دین‌دار متحد شد ولی دین‌دار با دین‌دار، خیر. بسیار نکته ها در این شایعات نام خلیج فارس بود. یعنی یک بزنگاه بسیار سطحی که همه بایستی صف‌بندی می‌کردند. در زمان صف‌بندی، میدیدی گروه‌های بسیار متضاد،‌ با یکدیگر در یک جناح ایستاده اند. یعنی دین‌داران نان به نرخ روز خور ضد حکومتی با گروه‌های اپوزیسون شدیدا ضد دینی که هر دو در یک صف واحد قراردارند. این ها در مقابل قلدر‌ها و حکومت‌های ابرقدرت، اصلا تصوری از ابراز عقاید برای خود نمی‌بینند. چه برسد به اراده و خواست برای مخالفت با آن‌ها. یعنی تا دیروز به عرب میگفت سوسمارخور، ولی الان او را قبله آمال خود میبیند و در مغزش میترسد به این فکر کند که با آن‌ها مقابله کند. حالا بگذریم از آنکه خود ابرقدرتش که پدرخوانده همه اینهاست، وقتی با یمن لنگ‌پوش درافتاد، ۳ هواپیمای جنگی خود را در آب انداخت و هواپیمای مو به تن سیخ کن و کابوس شب F۳۵ را طبق گزارش نیویورک‌تایمز ،‌ به سختی توانسته از دست پدافند هوایی یمن! فرار کند.حاجيمونحاجيمونTue, 20 May 2025 11:56:42 +0330https://virgool.ir/@rabbanizadeh.m/چو-ايران-نباشد-تن-من-مباد-neizvhkv8skuالان 27 آذر سال 1403 است و اين متن را در حالي مي‌نويسم، كه بيشتر از هميشه، خطر را حس مي‌كنم. خطر پاره پاره شدن ايران. ويروس بي‌دولتي كه در حال شيوع در كشورهاي منطقه است. مي‌نويسم ولي نه اينكه حيران مانده و قفل كرده‌ام. راه هركس روشن است و تا پايان بايد برود. اما سرعت وقايع در اين يك‌ سال و اندي انقدر زياد بوده كه تاريخ بايد جلد مختص سال 1403 داشته باشد.واقعا اسم دقيقي براي "طوفان الاقصي" انتخاب شد. عمليات چريكي كه بنظر مي‌آيد، همين جمله‌ي معروف يحيي السنوار ..."بايد در مسيری که شروع کرده‌ايم پيش برويم... يا بگذار کربلای جديدی رخ دهد".عدم آگاهي كامل به انتهاي آن را بيان كند. اينكه طوفان الاقصي در چه فضايي انجام شد،‌ قبلش چه بود و خلاصه درست بود يا غلط، حرف بسيار است. ولي هر چه بود، انجام شد و رخدادهاي بعد از آن را بايد ديگر با منش متفاوت ديد.‌ نتيجه‌ي آن در ميدان خون بود و ويراني اكثر مناطق غزه. بعد وارد شدن لبنان به اين ماجرا براي دفاع از فلسطين و ضربات سخت ترورهاي سريالي كه كسي در مخيله‌ي خودش هم گمان آن نمي‌برد. از فرماندهان درجه اول تا شخص سيد حسن نصرالله. سپس وارد كردن مستقيم ايران با ترور علني اسماعيل هنيه در تهران و در روز تحليف رييس جمهور جديد و حملات وعده صادق و حمله‌ي اسراييل به ايران. اينها در كنار كشته شدن رييس جمهور ايران در يك سانحه‌ي هوايي، همراه شد. البته در طرف اسراييلي نيز باشگاه ركوردشكني بود. بيشترين تعداد كشته شدگان در ادوار جنگ،‌ نفوذ به سرزمين اشغالي براي اولين بار. پيشروي تثبيت شده در حد صفر در مرز با لبنان. اولين و بزرگترين حمله‌ي موشكي و پهبادي. خالي از سكنه شدن سرزمين‌هاي شمالي. پيشي گرفتن مهاجرت معكوس يهوديان از اسراييل. حمله از خطوط فرامرزي مانند عراق و يمن به اسراييل.بالاخره انجام مذاكرات و آتش بس در مرز لبنان و اسراييل صورت گرفت. ولي اين آتش بس، گويا كدي براي شروع آتش در جبهه‌اي ديگر بود. گروه‌هاي تروريستي، گروه‌هاي معارض و هر گروه مخالف حكومت بشار اسد با پشتيباني چندين ساله تركيه و قطعا ديگر بازيگران غربي يا حتي عربي، اتاق عمليات واحدي را به نام مسلحين تشكيل دادند كه رهبري آن را فردي بزرگ شده در القاعده، ملحق شده به داعش و موسس جبهه النصره – همان گروهي كه بريدن سر را در داعش بنيان‌گذاري كرد – به نام ابومحمد الجولاني با يك ري‌برنديگ شاهكار، بر عهده داشت. كمتر از دو هفته، كار حكومت اسد تمام شد و از سوريه به روسيه گريخت. همان كسي كه تمام سران دنيا جمله‌ي "اسد بايد برود" را سرمي‌دادند و غولي به نام داعش با وحشي‌گري تمام به آن حمله مي‌كرد ولي در نهايت، بر جاي ماند. ولي زخم‌هاي اقتصادي برجاي مانده از جنگ و تحريم و خستگي حكومت و مردم از وضعيت جنگي و پشت كردن حكومت اسد به گروه‌هاي حامي او در جنگ براي گرفتن دلارهاي عربي، شد شكستي كه سرعت آن با حداكثر سرعت قابل پيمايش تويوتاهاي گروه‌هاي مسلح برابر است. براي گرگ زخمي صهيونيست اين بي‌صاحبي، حكم عروسي را داشت و آنچنان در حال كوبيدن است كه سوريه از اين پس به يك مملكت خرابي مثل ديگر مناطق بي‌دولت منطقه تبديل شود. مانند عراق،‌ ليبي،‌ افغانستان. كشورهايي كه آسفالت مهمترين امكانات زيربناييشان است. براي حد حمله اسراييل به سوريه همين دو نمونه كافيست كه حتي هواپيماهاي جنگي عهد عتيق روسي كه معلوم نيست اين‌ها ضايعات است يا هواپيما، را هم منهدم كرده و در تازه‌ترين حمله‌اش، بمبي را در طرطوس انداخته كه زلزله 3 ريشتري همراه با يك ابر قارچي ايجاد كرده. زلـزلــه و ابـر قـارچي. برخي تحليل‌گر‌ها،‌ هدف اين حملات را براي سوريه، زياده‌روي و آن را يك مانور نظامي براي حمله به تاسيسات هسته‌اي و نفتي ايران مي‌دانند.به داخل ايران بياييم. كشوري كه مانند سوريه، زخم‌هاي بسيار عميقي برداشته. از بي‌كفايتي كارگزاران، از بي‌كفايتي مسئولان، از بي‌كفايتي نمايندگان، از تحريم،‌ از دزدي،‌ از تورم،‌ از ناترازي‌هاي شديد در تامين انرژي، از بحران‌هاي زيست‌محيطي، از شكاف‌هاي عميق مردم و حكومت، از جهل.يعني اوضاع نا به سامان در داخل و خارج.***يكي از اولين تئوري‌هاي چرايي اين اوضاع، كريدورهاي اتصال شرق به غرب بود. اهميت اين كريدورها نيز به جنگ شديد اقتصادي چين و آمريكا برمي‌گردد. هر كس بر اين كريدور مسلط شود،‌ بر گلوگاه اقتصادي و متعاقبا قدرتي سلطه مي‌يابد.شاهراهي كه از شمال ايران بگذرد يا جنوب ايران. گرچه خود ايران بهترين راه است. ولي ما الان وسط يك ميدان مسابقه براي نهايي كردن كريدور هستيم بين كشورهاي جنوبي و شمالي. اعراب و ترك‌ها.با آنچه كه در سوريه رخ داد، تركيه گامي بزرگ و رو به جلو برداشت. مخصوصا بعد از طوفان الاقصي كه اهميتش اينجا مشخص مي‌شود كه تمام صلح‌ها و عادي‌سازي‌ها و طرح‌ ابراهيم و ... بين اعراب و اسراييل را از چندين جهت هوا كرد. هم بحث داخل شدن اسراييل در جنگي كه تمامي توانش در حال خرج شدن است و از طرفي خونريزي بي‌حدي كه شايد براي حاكمان مسلمان مهم نباشد ولي براي گروه‌هاي اجتماعي آنان و مردم مسلمان مهم است و نمي‌توانند آشكارا به سمت بدنامي بروند.در اينجا ترك‌ها از اردوغان تا علي‌اف و ديگر نژادهاي ترك خاور دور،‌ در روياي ساخت امپراطوري دوباره خود هستند. كليدي‌ترين قسمت اين پازل، زنگزور است كه اگر با حمله‌ي باكو به ارمنستان،‌ تكميل شود، كريدور تكميل شده و مرحله‌ي بعدي اين است كه چرا يك امپراطوري قدرتمند بايد بهترين سرزمين‌هايش دست ايران بماند، وقتي هم زور دارد و هم پول. آذربايجان ايران در خطر است.اين را بگذاريد در كنار چند تكه كردن سوريه و تشكيل كشور مثلا مستقل كٌرد و سپس كٌردهاي عراق و ايران. كريدور جنوبي نيز نياز به امنيت كامل دارد كه ايران با جزاير متعددش در چندين نقطه تنگه هرمز، مخل آن است. پس جزاير ايراني نيز بايد گرفته شود.اينجاست كه دقيقا مي‌توان حس كرد بين گله گرگ‌ها ايستاده‌ايم.اما همه‌ي اين‌ها هيچ است اگر داخل قوي باشد. چرا تٌرك مسلمان شيعي با آن حد از تعصب، برود با علي‌اف دست در دست اسراييل همراه شود. چرا كٌرد ايران، بايد فكر جدايي داشته باشد وقتي قدر مرزباني او شناخته شود و نيازهايش برطرف گردد. ولي حيف كه فساد عقلي و عملي مسئولين حكومت، ظلم‌هاي زيادي را روانه ملت كرده. از طرفي خاص‌ترين و بزرگترين تحريم اقتصادي تاريخ در اين حجم و وسعت بر ايران حاكم شده است و تورمي كه چند درصدش در ديگر كشورها به شورش منتهي مي‌شود، در ايران ساليان سال است با چهل و پنجاه درصد، مانوس شده. شكاف‌هاي بين مردم و حكومت نيز ديگر به دره شبيه است تا شكاف. يعني حرف حكومت ضد ارزش و عمل به عكس آن ارزش شده است. اين از دين گرفته تا قوانين و حتي مصرف انرژي،‌ ديده مي‌شود.اما من معتقدم كه الان بحث اولويت است. موضوع ديگر زندگي با رفاه نيست و بحث وجود يا عدم وجود است. اينكه ايران باشد يا تبديل شود به ممالك بي‌صاحب اطرافمان. سوال شايد بشود، اينجا ايران است نه عراق و افغانستان. ايران هميشه بوده و خواهد بود و اگر اين حكومت سقوط نيز بكند، در بدترين شرايط حكومتي تشكيل مي‌شود كه دربست در اختيار غرب است و ما نيز مانند ديگر كشورهاي جهان به يكي از ابرقدرت‌ها ميچسبيم و او نيز ما را تامين مي‌كند. اما بعد از سقوط حكومت بعثي بشار اسد (كه حتي موافقين آن هم در شدت خونريزي و شكنجه‌گري و سركوب حكومت‌هاي بعثي ترديدي نداشتند)، ديده مي‌شود كه اسراييل از كوچكترين توانايي آن‌ هم صرف‌نظر نمي‌كند. كشوري كه تازه داراي پايگاه نظامي آمريكاست. كشوري كه آن را يكي از دستان جبهه مقاومت ايران مي‌دانند. يعني با شعبه‌اي از ايران اينطور مي‌كنند.حال فرض كنيد كه قدرت دفاعي ايران با سقوط حكومت از دست برود. اسراييل با اين سر مار كه او را در اين چندين دهه ديوانه كرده، چه مي‌كند. آمريكايي كه هر جا در اين منطقه وارد شده، از آنجا خارج نشده مگر مطمئن باشد كه حكومت قدرتمندي ديگر در آن جا بدون زيرساخت‌هاي حساس شكل نگيرد‌، با ايران چه مي‌كند. تركيه اين لاشخور اعظم. اعراب هميشه در رقابت با ايران. بنظر من سست عقلي است كه ايران بعد سقوط را با وضعيت بهتر از قبل سقوط بدانيم. بله اگر سقوط حكومت منجر به تشكيل سريع حكومت قدرتمند ديگري شود كه تماميت ارضي ايران را حفظ كند، بحث ديگري است. ولي نه وقتي بزرگترين دندان‌تيز كرده‌ي تشكيل حكومت، رضا پهلوي است. كساني كه بعد از اعتراضات 1401، به اين باور رسيدند كه كار تمام شده و وقت تقسيم غنائم است، در آمريكا با يكديگر درگير شدند و رسانه‌هاي طرفدار هر طرف مجبور به تعطيلي شدند. حال اين جماعت كه به يك اتحاد ظاهري هم نرسيده‌اند، چطور مي‌توانند سريع قواي دفاعي قوي تشكيل دهند كه اين قوا مانع از تخريب زيرساخت‌هاي كشور در برابر قدرتمندترين ارتش‌هاي دنيا يعني آمريكا و اسراييل و كشورهاي زخم برداشته از ج ا، شود. در بحث ويران كردن ايران توسط اسراييل شك نكنيد و اگر ميخواهيد مطمئن شويد، ببينيد كه اسراييل با غزه چه مي‌كند. مناطق شمالي غزه كاملا ويران شده. هيچ زيرساختي وجود ندارد. اما اسراييل اين كار را فقط با يك بهانه انجام مي‌دهد و آن هم مثلا فلان فرد حماس در اين ساختمان است. شما فرض كن در ايران سقوط كند و اسراييل بخواهد هر نيروي نظامي و غير نظامي جمهوري اسلامي را كه در كشور پراكنده شده‌اند را با خراب كردن آن ناحيه، از بين ببرد. گرچه اين‌ها همه شعر است. چشم بازي باشد خروار ويديوي تنفر اسراييلي‌ها از مسلمانان را مي‌بيند كه فقط هدفشان را نابودي كامل آن‌ها مي‌دانند. يا مثلا خاخام صهيونيستي كه در سخنراني مراسم ختم برادر كشته شده‌اش بي‌لكنت تمام گفت، ما حمله مي‌كنيم تا زنان و بچه‌هايشان را بكشيم. يعني اصلا خود را خسته نمي‌كند تا بگويد مردان را هم مي‌كشيم.پس الان، ‌بحث اولويت‌هاست. قبل اينكه بگوييم "مرگ يكبار، شيون‌ يكبار"، به سرنوشت سوري‌هايي كه راه را براي جولاني باز كردند نگاه كنند. البته جولاني تروريست در ليست سياه دولت آمريكا هم، در رسانه‌ها تبديل به رهبر مهربان شده استJ.بدتر از همه، خنجري است كه از پشت مي‌خوري. وقتي مي‌بيني، ايراني داريم كه منتظر آزادي بخشي توسط اسراييل است. اسراييلي كه قطعا از سوريه آزاد نيز حمايت مي‌كند، فقط فرقش اين است كه سوريه قبل از اين شايد نان نداشته باشد بخورد، ولي سوريه بدون حكومت، ديگر وجود ندارد، كه نان داشته باشد يا نداشته باشد.ما كساني در اين مملكت داريم كه دست به سمت جولاني براي آزادي دراز كرده اند كه مثلا مملكت "رونقي" بگيرد. ما ملت شعر خوان خوبي هستيم ولي به وقتي كار به عمل بيفتد ديگر ... . "چو ايران نباشد تن من مباد". اين چه شعاري است وقتي پاره پاره شدن وطن در صورت اهمال كاملا قطعيست، دست به سمت گرگ دراز مي‌كنيم؟حاجيمونحاجيمونTue, 17 Dec 2024 12:15:05 +0330https://virgool.ir/@rabbanizadeh.m/پیرامون-اعتراضات-۱۴۰۱-neg0oq5635vfمشکلات ایران تنها منحصر به حجاب و گشت ارشاد نیست. اعتراضات موجود هم تنها به این دلایل نیست.ج.ا در در ساختار سیاسی فعلی هیچ راهی برای به رسمیت شناخته شدن اعتراضات باقی نگذاشته؛ در حالیکه اینکار به وضوح در تضاد با قانون اساسیه.هفته گذشته، جمعی از عدالت‌خواهان تلاش کردند برای اعتراض مسالمت‌آمیز مجوز کسب کنن ولی نه تنها بهشون مجوز داده نشد بلکه احضار هم شدن!اعتراضات اخیر، با اعتراض به قانون حجاب و گشت ارشاد شروع شد ولی مردم علاوه بر حجاب، به نقش نداشتن در نظام سیاسی و تصمیم‌گیری ایران هم معترضن.ج.ا بارها نشون داده از اشتباهات گذشته خودش درس نمی‌گیره.*در ۴۰ سال گذشته تورم ایران دو رقمی بوده ولی دولت هیچ ساختاری برای اصلاحش درنظر نگرفته.*مشکل کسری بودجه سال‌هاست در دولت های مختلف وجود داره ولی ساختاری برای اصلاحش به وجود نیومده. *سربازی اجباری به زندگی خیلی از جوون‌ها آسیب جدی می‌زنه ولی با تجمع مسالمت‌آمیز علیه سربازی، برخورد سفت‌وسختی می‌شه.*مردم مطالبات مدنی زیادی دارن ولی ساختاری برای به نتیجه رسوندنشون پیدا نمی‌کنن، همین اتفاق منجر میشه که به مرور زمان، افراد بیشتری به اصل ساختار معترض بشن.پس دلیل به خشونت کشیده‌شدن اعتراضات، تنها اغتشاشگران نیستن (گرچه هیچ عقل سالمی نمیپذیرد که تجزیه طلب، بدخواه و ... هر گروه داخلی و خارجی در هنگام اعتراضات به گوشه‌ای می‌نشیند تا بعد از فروکش اعتراضات اقدامات خود را از سر بگیرد:-)‌ ) بلکه رفتار حاکمیت با اصلاح‌کنندگان هم اثر زیادی داره. در اعتراضات آبان ۹۸ طبق کمترین آمارها بیش از ۳۰۰ نفر از معترضین کشته شدن. در ایران نه تنها حقوق معترضین به رسمیت شناخته نمی‌شه بلکه اینترنت هم قطع می‌شه تا اعتراضات در نطفه خفه بشه.این طبیعیه که اگه حاکمیت و دولت راهی برای اصلاح خودش فراهم نکنه، مردم راه اصلاح رو در یه سیستم دیگه جستجو کنن.بسته شدن پنجره جمعیتیرشد منفی اقتصاد ایرانسربازیافزایش مهاجرت نخبگانآمار بالای ادراک فسادافزایش فاصله طبقاتیسختی شروع کسب‌و‌کارخشک‌شدن دریاچه ارومیه...این‌ها تنها بخشی از مشکلاتیه که دلسوزان کشور سال‌هاست به دنبال اصلاحشون هستن ولی راهی برای این کار پیدا نمی‌کنن.بهتره حاکمیت و دولت سریعتر راهی پیدا کنه تا بتونه ساختار رو اصلاح کنه و مطالبات درست مردم رو برآورده کنه، وگرنه روز‌به‌روز افراد بیشتری به اصل حکومت معترض می‌شن و در صورت تغییر حکومت، مشخص نیست وضعیت ما، مردم، بهتر خواهد شد یا نه.در پایان، از آنجا که شکل این اعتراضات و سناریو حکومت برای پایان دادنش و خارجی‌ها برای ادامه دادنش و نوع اعتراضات دقیقا مثل ۸۸، ۹۶ و ۹۸ است، بنظر یک موج احساسی است که صرفا هزینه‌های مادی و روحی برای جامعه ایجاد میکنه و تغییری در پی نداره. تا زمانیکه حکومت حق اعتراض به مردم ندهد و مردم اصول اولیه یک اعتراض مدنی را رعایت نکنند، این راه ادامه دارد...من به حق خودم هر گونه برخورد غیر لازم پلیس و نیروهای امنیتی با مردم که شماری از آن در حال دست به دست شدن است و هیچ توجیهی ندارد که به پنجره خانه شلیک کردن، پیرمردی را حین صحبت کتک زدن، چند زن میانسال را با باتوم مضروب کردن و ... را محکوم میکنم. از طرفی بسیاری از حرکات به قول معروف اغتشاش را واضحا کار مردم و افراد عادی نمیدانم (مانند سنگرسازی زیگزاگی جنگ شهری که به شخصه سال ۹۸ در چند خیابان تهران شاهد آن بودم) و کشته سازی و تخریب حساب‌شده را مربوط به دشمنان این مردم میبینم. حرکاتی مثل آتش زدن مسجد، پرچم ایران، هتک حرمت هیئت امام حسین و از سر کشیدن چادر و ... پا گذاشتن روی خط قرمز حداقل حداقل اکثریت مردم است و این اعمال در سکولارترین کشورهای دنیا محکوم است و مسامحه با این افراد خیانت به ملت است. طرح گشت ارشاد برای دیندار کردن مردم محکوم به فناست و سینه انسان از این همه بلاهت و حماقت تفکر پشت این موضوع بتنگ می‌اید. چه شد که دینداری برای برخی فقط در حجاب خلاصه شد و هیچ وقت برایشان سوال نشد و کاری نکردنند که چرا بسیاری و بی شماری نماز یومیه و همان ستون دین، را رها کرده‌اند. چرا این ابتکار به ذهن پیامبران و ائمه نرسید که با جلسه‌ای نیم ساعتی در محلی نظامی مردم را دیندار کنند؟! چرا نگاه دلسوزانه دین به سعادت مردم و اخلاق حسنه پیامبر خدا برای هدایت مردم تبدیل شد به این تفرقه و شکاف اکنی بین مردم. البته معلوم شد که، خواست خود حکومت نیز بود تا آرام آرام، این مسئله را جمع کند ولی فکر نمیکرد که دیر شود و بخواهد انقدر برایش هزینه دهد.امیدوارم که مسئولان حکومت و مردم با تغییر رویه خود و اصلاح ساختارهای غلط و برکنار کردن چاپلوسان بی فایده و فاسد و برگشتن به آموزه‌های واقعی قرآن و ائمه، این کشور را از شر بلایا و تفرقه و پاره پاره شدن نجات دهد.این متن با تغییرات از گروه چزار برداشت شده است.حاجيمونحاجيمونSat, 24 Sep 2022 12:17:30 +0330https://virgool.ir/@rabbanizadeh.m/تجربه-پادگان-آموزشی-شهدا-کرمانشاه-h02xxai5gueqنمی‌دونم جادی رو می‌شناسید یا نه. اگر تو حوزه برنامه نویسی و کامپیوتر جستجویی داشته باشید اسمش رو حتما میشنوید. فرد جالبیه و البته آموزش‌های کدنویسی خیلی خوبی داره. جادی تو یکی از فیلما به خنده میگفت: "پشت هر انسان موفقی که من تا به حال دیدم، یک کارت معافیت سربازی هست". شکی نیست که این جمله، قطعیت نداره و شاید بیشتر گزاره‌ای احساسی باشه با کلی کلی مثال نقض. ولی خیلی مثال‌های تایید زیادی هم داره?.سربازی اجباری یا همان خدمت به اصطلاح مقدس سربازی، مرحله‌ایه که ذهن هر پسری رو مشغول خودش می‌کنه. من به شخصه در مورد سربازی دو تا مواجهه داشتم. اول اینکه از سربازی و سختی‌هاش واهمه‌ای نداشتم و دوستانه بخوام بگم، سربازی الان خیلی خیلی با سربازی معروف دهه‌های قبل تفاوت پیدا کرده. ولی مواجهه دوم من اعتراض به این امر وارداتی از خارج کشور، آن هم در صد سال گذشته است که ابداع کنندگان خارجی آن، دیگر از این مدلش استفاده نمی‌کنند. به هر حال بسیار درود می‌فرستم به روح رضاشاه?. شاید بعدا بیشتر در مورد خود سربازی نوشتم.من بعد از دفاع ارشد و فارغ التحصیلی از دانشگاه، همزمان با کار، اقدام کردم برای اعزام. تو معاینه اولیه گفتم که نمره چشمم بالای سه هست و برای همین ارجاعم دادن به معاینات معافیت پزشکی. قطعا معاف نمی‌شدم ولی مسیر معاف از رزم شدن با معافیت دائم یکیه. رفتم بیمارستان امام سجاد نیروی انتظامی و یک معاینه ساده چشم، حدود دو ماه به طول کشید. مرحله بعد، ارجاع به کمیسیون پزشکی نظام وظیفه بود. پروسه رسمی داشت، یعنی علاوه بر پیامک، حتی نامه‌ای پست کردن به خانه که کی و کجا برم. روزی که رفتم کمیسیون، قاعده این است که سه پزشک پرونده را بررسی و نظر دهند ولی چیزی که در واقع بود، سه تا پزشک پشت پیشخوانی نشسته بودند و هر کدام دسته‌ای از پرونده‌های پزشکی را بررسی می‌کردند. بررسی پرونده من فکر کنم حدود 30 ثانیه طول کشید. یعنی دید و گفت معاف نمیشی و معاف از رزم زد که برای من مشخص بود. البته با خودم پرونده پزشکی هم برده بودم که سرعت کار انقدر بالا بود که نگاه هم نکرد. یک رویه فیلتر کردن وجود داره در کل. یعنی اگر مشکل داشته باشی خودت دوباره پیگیر میشی وگرنه رد میکنن بره. و این گرفتن معافیت از رزم، برای منی که می‌خواستم یکِ مهر اعزام بشم رو، سه ماه عقب انداخت و یکِ دی یا به ادبیات سربازی یک ده، سرباز شدم.دوره آموزشی پادگان شهدا کرمانشاهچهار روز قبل از اعزام برگه‌ای به سرباز می‌دهند معروف به برگه سفید اعزام. تو این برگه میزنه که آموزشی رو باید کجا بری. قصه‌ای مفصل داره که اینجا نمیگم. خلاصش اینه که من از یک ماه قبل با سرهنگ ارتشی در یک پروژه‌ی معدنی، برای گرفتن امریه هماهنگ شده بودم. اما صبحی که برگه سفید رو گرفتم متوجه شدم که سپاه افتادم. این هم به دلیل این بود که پروژه‌ی تحقیقاتی ناتمامی در معاونت مهندسی سپاه داشتم که به این دلیل نیروی سپاه در سیستم نظام وظیفه ثبت شده بودم. من 4 روز مانده به اعزام، فهمیدم از امریه شرکت معدنی در میرداماد و گذراندن دوره آموزشی در پادگان‌های شهر تهران، به سپاه کرمانشاه با گذراندن دوره دو ساله خدمت در پادگانی نظامی نامعلوم افتادم. این موضوع انقدر سخت بود که من همیشه بعد از اون جریان، تو دعاهام از خدا می‌خوام که دعای افراد مضطر رو اجابت کنه. مضطر شدن و اینکه هیچ راهی نداشته باشی خیلی سخته. امیدوارم هیچ وقت تو این موقعیت نباشید. اون روز گذشت ولی تجربه‌ای بزرگ برام به جا گذاشت. 4 روز تمام تلاش و رایزنی‌های ممکن رو کردم ولی چهارشنبه 6 صبح تو اتوبوس نظام وظیفه از میدان سپاه به سمت کرمانشاه به راه افتادم...من تا اون موقع کرمانشاه نرفته بودم. از بعد همدان، طبیعت و مخصوصا بافت سنگی کوه‌ها تغییر می‌کنه. یعنی بیشتر کوه‌ها از حالت رشته کوهی به مجموعه کوه‌های بلند صخره‌ای تبدیل شد. واقعا مناظر زیبایی بود. مخصوصا کوه‌های بیستون و خود کرمانشاه. بعد حدود 8 ساعت رسیدیم به پادگان یا به قول خودشون آموزشگاه رزم مقدماتی کرمانشاه. اینکه مخاطب این متن یک اعزامی پادگان کرمانشاه هست یا کسی که خاطرات من در مورد سربازی رو می‌خونه، برای خودمم مشخص نیست. پس نه خیلی ریز اتفاقات آموزشی را می‌نویسم نه صرفا تجربه‌ها و خاطراتم. اگر اعزامی اونجا هستید و سوالي داريد، من ايشالا تو قسمت نظرات، پيامهاي خودمو به بچه‌ها ميذارم.لطفا كساني هم كه ميروند و بسلامتي برميگردند، تجربشون رو بنويسندتو پادگان در بدو ورود، پس از بازرسی و تحویل گوشی و...، جداسازی افراد شروع میشه. معاف از رزما و تحصیل کرده و نکرده. اونجا به فوق دیپلم به بالا تحصیل کرده میگن. یعنی گردانِ یک که گردان تحصیلاتی بود، از فوق دیپلم حدود 20 ساله داشت تا دکتر 30 ساله و ما تنها گروهان معاف از رزم تحصیلاتی بودیم. معاف از رزم یعنی رژه ندارید، رزم انفرادی در حد بشینی و ببینی هست و از همه مهمتر میدون تیر و اردو نداره. به همین دلیل وقت آزاد و علافی نسبت به سایر سربازا بیشتره و تا اونجایی که من دیدم کارای نظافتی زیادتری هم قرار میدن تو برنامشون. یعنی ما هر روز آسایشگاه رو تمیز می‌کردیم ولی بقیه گروهانا اینطور نبود. اگر نیاز به وسیله خاصی نداشته باشید، نسبتا بقیه اقلامی که اونجا مورد نیاز هست رو میدن. از چند دست لباس زیر و رو تا شامپو و مسواک. چیز خاصی هم بخوایید بوفه داره. کلاس‌های ما یا صف جمع و اسلحه شناسی و رزم مقدماتی بود که در محوطه انجام میشد، حالا ایستاده یا میشستیم رو زمین. بقیه کلاسا تو مجموعه کلاس گردان بود که اکثرا کلاس‌ها عقیدتی بود. عقیدتی کلاس خیلی خوب جذاب داشت تا کلاسایی که بیشتر کمبود خواب رو جبران میکرد.سه تا بحث جالب برای من تو آموزشی کرمانشاه بود که می‌خوام در موردش کمی بگم: سرما، منظره کوه‌ها و بچه‌ها.سرماما دی ماه اونجا بودیم و کلا 28 روز. یعنی 28ام میاندوره سربازا بود ولی معاف از رزما و گروه "بیِ" بقیه گردان‌ها، ترخیص میشن. سرمای هوا مهمترین چیزی بود که حس می‌کردیم. از سرماخوردگی کل بچه‌ها تو هفته اول هم داشتیم تا گرفتن کرونا موقع برگشت برای خود من. سرما دو هفته اول واقعا اذیت کرد و با چنتا لباس و کلاه و دستکش، بیرون باز هم سرد بود. اضافه کنید پست دادن نصف شب تو این هوا یا تایم حموم ساعت 9 شب و وضو گرفتن برای نماز صبح و رفتن تا حسینیه. اما دو هفته دوم هوا بهتر بود تا روز آخر که برف زیادی بارید و هوا یکدفعه یخبندون شد که خداروشکر ما برگشتیم. منظره کوه‌هاشاید از معدود چیزهایی که اونجا دلمون رو خوش می‌کرد، صحنه‌ی کوه‌های رو به رو بود. هر روز و هر ساعت این تصویر تغییر می‌کرد و دقیقا مثل بک‌گراندهای عالی می‌شد. جالب اینجاست که ما تو این عصر، از هر چیزی که قشنگه، گوشیمون رو درمیاریم و عکس ازش می‌گیریم تا ثبت بشه برامون. ولی ما یک ماه اون صحنه‌ها و طبیعت رو دیدیم ولی تنها تو حافظه سرمون ثبت داریم. این یکی از نکات جالب این دوره هست. در کل روزای اول همه با این نداشتن گوشی خیلی مشکل داشتن.بچه‌هاگروهان ما حدود صد نفر بود. این صد نفر از ده تا گروه ده‌تایی تشکیل شده بود. من گروه دو بودم با کد 22. تو سربازی کد بندی سربازا بر اساس قدشون هست. یعنی نفر اول بلندترین قد رو داره. تمام کارهای نظافت، محل خواب، غذا و صف بندی سربازا با گروهش همراهه. پس ما یک ماه کامل با هم بودیم. سیر این روابط بین بچه‌ها خیلی جالب بود برای من. تو برخوردای اول شاید با یک دسته یا افرادی اصلا ارتباط نگیری یا خوشت نیاد و بالعکس. با آدمایی بسیار حال کنی. اما بعد از اینکه به اجبار هم‌گروهی یا هم دسته‌ای بشی، ارتباط دائمی باید با هم بگیری و تصورت کاملا عوض میشه. برای من تا حدی این اتفاق افتاد. البته من تو دانشگاه و محل کار و ... این تجربه را داشتم ولی در این سطح اصلا نبود. مخصوصا اینکه در جمع‌های دیگه شاید شما اشتراکاتی با هم داشته باشید ولی تو سربازی تنها اشتراک شما، مذکر بودنتونه. یعنی ما تو گروهمون منِ مهندس معدن بود، حسابدار، مدیریت گردشگری تا دکتر روانشناس. از مجرد و این رل تا متاهل چندین ساله. از 22 ساله تا 32 ساله. مدیریت اختلافات و تمرکز بر روی اشتراکات، یکی از مهارت‌هاییه که کسی تو سربازی نداشته باشه خیلی به مشکل میخوره. کما اینکه ما نسبتا هر روز شاهد درگیری لفظی افرادی با هم بودیم. در کل دوره آموزشی، دوره‌ی تحمیلی جالبیه. خیلیا میگن بهترین دوران عمرت هست. این افراد باید بنظرم ببینیم بقیه عمرشون چی هست که به سربازی میگن بهترین دوران عمرشون. تقدیر طوریه که باید این دوره را گذروند ولی تلاش باید کرد برای اصلاح صفر تا صد این قانون منسوخ شده تا جوونای کمتری سختی بکشن. تو بحث سربازی باورهای اجتماعی مهلکی وجود داره. مثل "مرد شدن بعد سربازی" یا "سربازی فقط پسرا رو تحت تاثیر خودش قرار میده". ایشالا تو یک نوشته دیگه بیشتر میگم تا در حد تلاش خودم آگاهی بخشی داشته باشم.پ.ن1. طبق قانون حفاظت نیروهای مسلح، اشتراک گذاری اطلاعات و عکس از محل نظامی ممنوعه و چون من هنوز سربازم و دوره سربازی باید مراقب باشی?، پس من عکسی یا اطلاعات زیادی از پادگان نگفتم.پ.ن2. اگر شما هم علاقمندید که در مقوله سربازی اصلاحی صورت بگیره، پیشنهاد میکنم حتما، ویدیوهای مربوط به سربازی صفحه چراز تو اینستاگرام یا یوتیوب رو ببینید تا عمق صدمه وارده به مملکت از سربازی اجباری را بیشتر درک کنید.حاجيمونحاجيمونFri, 04 Feb 2022 15:45:08 +0330https://virgool.ir/@rabbanizadeh.m/خودکشی-راحت-شدن-یا-حماقتی-ابدی-lzjlo7phwiihیک زمانی که روزگار بهم سخت گرفته بود و حال خوشی نداشتم، جمله‌ای را در گروهی خواندم که خیلی مناسب اون حال بود:)"ای کاش میشد مُرد بی آنکه مادر بفهمد"آرزوی مرگ کردن واقعا اگر نگوییم بهترین آرزوی دنیاست، حداقل یکی از بهترین آرزوهاست و نعمتی مانند مرگ شاید نظایر بسیار کمی داشته باشد. بیایید یک لحظه مرگ را از این دنیا حذف کنیم. شما نخواهید مرد و نامیرا هستید. نمیخواهم نظر خودم را تعمیم بدهم به همه. ولی حداقل من مغزم سوت می‌کشد از اینکه بخواهم تا ابد در این دنیا بمانم. فکر کن هر روز فکر نان و آب و خانه و ... زندگیت باشی. نگران تصاحب اموالت. جنگیدن برای عقب نیافتادن از اطرافت و تلاش برای بیشتر شدن. فرار از هیچ شدن و دویدن به سمت بقا. بشر همیشه به دنبال بقا بوده. یک سکانسی هست در فیلم شاهکار Interstellar، که مردم در حال فرار و مهاجرت هستند و داخل طوفان متوقف میشن. وقتی از مورف پرسیده میشه که اینا با این عجله و اضطراب دنبال چی هستن و کجا میرن؟ میگه "بقا". این جمله خیلی وقت‌ها توی ذهن من تکرار میشه. مثل صبح‌ها که مردم سوار بر ماشیناشون یا تو مترو با چنان سرعتی خودشون رو به ترافیک می‌کوبند که انگار نه انگار که چندین ساله این کار رو تکرار می‌کنن و بعد از ظهر دوباره همین قصه هست و هر روز و هر سال. یا مردمی که تو صف‌های بلند خرید دلار وایمیسن تا اموال خودشون رو نجات بدن. اونا و ما همگی به دنبال بقا هستیم. سکانسی از فیلم Interstellarاما چرا خسته نمی‌شیم از این همه تلاش برای بقا. بنظر من جواب سادست. چون ما همگی قبول داریم که میمیریم. یک مثال بزنم. در مسافرت‌های چند روزه حتما برای شما هم پیش اومده که می‌گیم اصلا فرصت نداریم و باید حداکثر استفاده را ببریم. برای همین برای هر لحظه‌اش بیشترین تلاش را می‌کنیم تا بیشترین استفاده از سفر کوتاه خود ببریم. حالا اون همه تلاش را چرا در شهر خودمون انجام نمیدیم. خب واضحه که چون ما سال‌ها در اینجا هستیم ولی اون سفر کوتاهه. بهتر بخوام بگم منظورم رو، ما خسته می‌شیم و توانایی این همه تلاش برای چند ده سال زندگی را نداریم. نتیجه بخوام بگیرم از دو بحث بالا یعنی "تلاش برای بقا" و "مقایسه تلاش در سفر در مقابل زندگی عادی"، اینه که این زندگی 70 ساله گرچه خیلی بلنده ولی باز خیلی کوتاهه در برابر بقا. پس ما تلاش می‌کنیم ولی هر تلاشی باید به نتیجه‌ای ختم بشه. کدام عاقلی تلاش را برای تلاش کردن می‌کند. تلاش باید جایی تمام شود یا به عبارت دیگر، به نتیجه برسد. مرگ بهترین جواب برای حل این مسئله است. اگر مرگ نبود تلاش شاید معنای خودش را از دست می‌داد. مرگ معنا دهنده به این دنیاست.********************************خب با این مقدمه طولانی برم سر موضوع خودکشی. اگر مرگ انقدر خوبه چرا زودتر نریم استقبالش؟ چرا منتظر وایسیم تا بیاد؟قطعا یکی از مهمترین دلایل اینکه، بشر هیچ وقت خودکشی را بین خودش رایج ندیده، دلبستگی‌هاست با هزاران مثالش. دلیل دیگر شاید همین موضوع بقا باشه. دلیلی علمی و ثابت شده از تداوم ذات ما وجود ندارد. هیچ دو دو تا چهار تایی اثبات نکرده که عالم دیگری است. عالمی با هر اسمی. آخرت، سرای جاویدان و اسامی خارجیش که من بلد نیستم. پس عقل می‌گوید نقد را بچسبیم و دلخوش به نسیه نشویم.ولی یک بحثی است. من فطرتا ً در خودم می‌یابم که آن چیزی که به آن "من" می‌گویم هیچ وقت عدم نمی‌شود. ترس از عدم فکر کنم برای همه رخ داده باشد. اینکه دیگر منی وجود نداشته باشد، دیوانه کننده ‌است. بحث دیگر در مورد اینکه بیابیم که ما با مرگ تمام نمی‌شویم. بسیار عقلانی و منطقی به دنیا نگاه کنیم، یک چیزی بسیار بدیهی به نظر می‌رسد. از آن بدیهی‌هایی که اصلا شاید متوجه هم نشده باشیم. نیازها این دنیا چه از دید خداباورانه چه از دید مادیگرایی به ما می‌گوید که نیازهایی وجود دارد و هر نیازی یک رفع کننده نیازی دارد. تشنگی، با آب. خستگی با خواب و... . پس شاید بتوان این را قانون این دنیا دانست که یک سری نیازها وجود دارد و برای هر نیاز رفع کننده‌ای. بالاتر گفتم که بقا یک نیاز است، که هر کداممان وجدانی آن را می‌یابیم و نیاز به دلیل و استدلال ندارد. پس یک رفع کننده‌ نیازی هم باید باشد. اما مرگ در این دنیا یک چالش جدیست. من نمی‌دانم وجود عالَمی دیگر را بزرگان اثبات کرده‌اند یا نه. حال در هر آیینی. ولی اگر به فیلسوفان، دانشمندان، بزرگان هر دوره‌ای رجوع کنیم اکثرا وجود عالم دیگر را قبول دارند. حداقل شاید بتوان به احترام آن‌ها که برگزیدگان دوره خود بوده‌اند این عقیده را قبول داشت تا زمانیکه دلیلی محکم برای عدم وجودش پیدا شود تا اینکه دلیل علمی بر وجودش پیدا کنیم. نمی‌دانم این مثال تا چه حد درست است ولی من با آن خیلی ارتباط برقرار می‌کنم. ما قبلا مرگ و ساقط شدن را خودمان تجربه کرده‌ایم. ساقط شدن دنیای جنینی و جهانی به پهناوری شکم مادر. یک لحظه خودتان را در شکم مادر تصور کنید. چه تصوری از این دنیا ما می‌توانیم داشته باشیم. از دنیایی که غذای ما با رگ به ما وصل بود به دنیایی وارد شدیم که باید دنبال غذا می‌رفتیم. از دنیای فردی به دنیایی اجتماعی. ما اصلا درکی از آن نداشتیم و خارج شدن از آن را قاعدتا مرگ می‌نامیدیم. در حالیکه صرفا سفری از یک دنیا به دنیای دیگر بود. حال بگذریم از این بحث که چیزی که ما هراسش را داشتیم، چقدر بهتر از آن جهان جنینی هست. پس تجربی و طبیعی ما یافته‌ایم که شاید در ظاهر مرگی باشد ولی نیاز بقای انسان بی پاسخ نمی‌ماند. البته نظر شخصی من در مورد دنیایی در پس این دنیا، این است که با توجه به علم فطری به مسئله عدم ناپذیری وجود، می‌بایست دنیایی ابدی در پیش باشد چه اینجا یا هر کجای دیگر. من عدم نمی‌شوم چون وجود دارم و وجود یعنی چیزی که هست و "عدم" یعنی چیزی که حتی به آن نمی‌توان گفت نیستی است.حال که نیاز به بقا را گفتیم پس به نوعی ابدیت وجود انسان را بیان کرده‌ایم. بقایی که بخواهد انتها داشته باشد، بقا نیست حال اگر صد دنیا را بمیریم و زنده شویم. "ما ابدیت در پیش داریم"این جمله آنقدر سنگین است که می‌توان در آن غرق شد، فارغ شد از تمام هیاهوها. سبک شد از تمام سختی‌ها. در ابتدای مطلب گفتم که مرگ بزرگترین آرزوی ما می‌تواند باشد. حال به دنیای ابدی نگاه کنیم که مرگی دیگر در آن وجود ندارد. اگر بگوییم مثل همین دنیاست که واقعا عذاب آور است. من ایده‌ای جز ایده‌ی دین در مورد این جهان و جهان پس از آن ندارم فعلا. ولی در قالب ادیان اگر بهشت و جهنم به عنوان محلی برای ابدیت انسان‌ها درنظر بگیریم، نبود مرگ بزرگترین نعمت در بهشت است و نبود مرگ بزرگترین عذاب در جهنم. بهشت و جهنم را هم نیازی نیست با تعابیر خاص بیان کنیم. صرفا کافیست با همان صحبت سقراط که در پست قبلی‌ام آوردم، ببینیم.حال به خودکشی کمی از بالاتر نگاه کنیم. منی که خودکشی می‌کنم، صرفا خودم را از دنیایی فانی وارد دنیایی ابدی نموده‌ام. بذارید با مثالی منظورم را برسانم.اگر شما قرار باشد در کاری شریکی انتخاب کنید، آیا کسی را انتخاب می‌کنید که در شراکت قبلی‌اش از خودش ناامید شده و خودش و شریکش و آن کار را به فنا داده است. آیا به دوستی که در هر لحظه مهمی و انتخاب سختی جا می‌زند، میایید برای پروژه‌ای بزرگ پیشنهاد همکاری بدهید. آیا با مردی یا زنی که مثلا مطمئنید در زندگی قبلیش تاب سختی‌ها را ندارد و جا می‌زند ازدواج کنید؟ من بعید می‌دانم. حال این شخصی که جا زده و خودکشی را نماد این جازدگی در انتخاب، فهم یا هرچیز دیگری بدانیم، سرنوشت آن در دنیایی که دیگر راه فراری به نام مرگ ندارد چگونه است. مخلص کلام. خودکشی، راحت شدن یا راه فرار اگر هم باشد، آنقدر موقتی است که ارزش دیده شدن هم ندارد. باز به آن صحبت سقراط اشاره می‌کنم که هرکسی وارد جایی می‌شود که مثل خودش است یا افراد شبیه به او.********************پ ن1: افراد زیادی خودکشی می‌کنند و هر یک دلیلی برای خود دارند. من تمامی آن‌ها را از کسانی که مثلا در شکست عشقی خودکشی می‌کنند تا فلان فیلسوف و دانشمند به یک شکل نمی‌بینم. گرچه در کلیت ماجرا تفاوتی ندارد ولی من اصلا و ابدا با عینک قضاوت نگاه نکردم و ننوشتم.پ ن2: این متن سلسله استدلال پشت سر هم نیست گرچه اینطور بنظر می‌رسد و صرفا نظر شخصی و افکار و نتیجه آن‌هاست که نوشته‌ام. پس اگر جایی از آن را قبول ندارید به من هم بگویید تا ذهنم بازتر شود و اگر فهمیدم اشتباه می‌کنم، اصلاح یا کلا نظرم را عوض کنم.پ ن3: من یک مسلمان در جامعه مسلمانانم پس بدیهیست که افکارم هم طعم و مزه مذهبی بودن بدهد، اما این متن را سعی کرده‌ام به سبک بحث‌های دانشگاه و کلاس‌ها، با رویکرد عقلانی بنویسم. البته علم را نمی‌دانم اصلا در این موارد نظری دارد یا خیر ولی من به اینکه سرنوشت خودم را معطل علم بکنم تا ببینم آیا کشف می‌شود یا خیر، علاقه‌ای ندارم. در زمان عطش شدید از تشنگی، آب رو باید خورد، نه اینکه به آزمایشگاه فرستاد تا تایید کند و جواب تایید و عدم تایید را روی سنگ قبر حک کرد:-) حاجيمونحاجيمونWed, 29 Sep 2021 18:46:32 +0330https://virgool.ir/@rabbanizadeh.m/قرآن-کلمه-هایی-برای-تفکر-یا-بی-منطق-fvvuqmn5n0maمتن جالبی در اینستاگرام دیدم. این پست آن فرد کنایه‌ای بود به تعبیرات اسلام در قرآن به ویژگی‌های بهشت و جهنم. البته جک‌های زیادی در مورد آن رود پر از عسل با گرانروری فیزیکی پایین یا نبود رودی از آب تا توجیهات عقلی و ... ساخته‌اند.ابتدا بگویم به نظر من این سخن سقراط بسیار قشنگ و درست است و تا آنجا که من پای کلام اسلام شناس درست و حسابی بوده‌ام، با اسلام نیز منطبق است. با یک مثال معروف از منبریی توضیح میدم که می‌گفت بهشت، جهنم آدم حسوده. خیلی زیباست این جمله. فرض کنید حسود، که از دارایی دیگران به ستوه میاید را، بگذار در بهشتی که بهشته با آن ویژگی‌ها. حال، این آدم حسود با دیدن افراد با دارایی‌های بزرگ، آیا حال از درون منفجر شدن ندارد. او در جهنم خودش است اما در بهشت.خب حالا برگردیم به طعنه آن دوست از این مطلب. با یک مقدمهاگر امروز گروهی به گروه دیگر هجمه می‌برند در اعتقادات یا این موجی که نمیدونم قبلا هم بوده یا نه. اگر بوده قوی تر بوده یا ضعیف تر. که من به وجود خدا اعتقاد ندارم. یا من مسلمان نیستم. یا شیعه یک سری اعتقادات خرافی است و... . من معتقدم دلیل تمام این‌ها، جامعه‌ی مذهبی یا همان کسانی هستند که اگر اسلام، مسلمان، شیعه را می‎‌خواستی نگاه کنی باید آن‌ها را نگاه می‌کردی. چون آن‌ها خودشان را چسبانده‌اند به دین و گروهی از آن‌ها حتی سودشان در این چسباندن خود به دین بود و جلو دست‌ترین موارد برای مشاهده عینی، این افراد بودند. اما رفیق این بی انصافی نیست که حسن بن علی را با من بشناسی؟! اسلام را با ج ا مقایسه کنی و گناه این را پای آن بگذاری؟آیا این گزاره نادرستی است که در هر کسوت و جامعه‌ای نخاله هم وجود دارد و نباید به پای تمام آن جمع نوشت. متاسفانه غول بی شاخ و دم بی کفایتی و بی مسئولیتی و بی شرفی در این مملکت و حتی از صدر اسلام و حتی در ادیان دیگر، همیشه برای توجیه خود دست به یک کار برده است. تقدیسمقدس کردن خود یا انتساب خود به یک جای مقدس، دهان بندی است بر نقد و نظر دیگران برای توجیه خربکاری‌هایت. با این مقدمه بلند که چرا ما باید در جامعه مسلمان انقدر کج فهمی از اسلام داشته باشیم، نظر خودم را در مورد ویژگی‌های بیان شده در قرآن برای بهشت و جهنم بیان می‌کنم.- شما رنگ صورتی را برای من کور لطفا شرح دهید.واژه هرچقدر هم در دستان ادیبی بزرگ باشد باز، ناتوان از بیان حس ساده مشاهده یا لمس است. چطور به کودکی بگوییم که کشش جنس مخالف چیست. چطور ابدیت را می‌توان حس کرد. بیان قرآن مثل بیان ما به بچه ایست که میخواهیم لذت جنسی را شرح دهیم و بیشترین لذت آن بچه مثل داشتن فلان اسباب بازی بزرگ را در نظر او به تمثیل میگیریم. خدا هم برای ما انسان‌ها بیشترین لذت را در روابط عاشقانه مرد و زن تمثیل می‌کند یا ملک اختصاصی بزرگی و از آن طرف بزرگترین دردی که انسان شاید درک کمی از آن داشته باشد را مانند آتش گرفتن با جهنم خود تمثیل می‌کند.بنای اسلام در قرآن تفکر استحالا شاید بگویی که چرا همین صحبت اقای سقراط در قرآن نیامده یا نظایر آن در موضوعات دیگر. من نه قرآن پژوهی خاصی کرده‌ام نه صاحب علمم اما در اندک همنشینی با قرآن متوجه شدم که هدف از ارسال قرآن و کلا دین اسلام تفکر و در نتیجه آن انتخاب است. به نوعی هر عملی از انتخابی با یک علمی انجام گرفته است. پس وقتی از حسابرسی صحبت می‌کنیم داریم از حسابرسی اعمال، در نتیجه حسابرسی انتخابها صحبت میکنیم و اهمیت نقش علم ناشی از تفکر اینجا مشخص می‌شود. در قرآن چندین بار گفته می‌شود که ما قادر بودیم شما را همگی هدایت یافته میافریدیم. اما نعمت و لذت انتخاب، تفکر دیگر جایی نداشت. پس قرآن به نوعی صحبت می‌کند که با تفکر می‌توان به نتیجه رسید. البته قران معما نیست. با بیان نص قرآن هم میتوان هدایت یافت ولی از معجزات قران این لایه داری و بی انتهایی عمقش برای اهل تفکر است. هر کس به اندازه ظرفش قابلیت برداشت دارد. همانطور که علمای واقعی با همین کلماتی که همه می‌خوانند و بی منطق می‌دانند به جمله سقراط رسیدند، همه از قرآن می‌توانند با تفکر به معنای آن برسند. حاجيمونحاجيمونMon, 27 Sep 2021 20:08:09 +0330https://virgool.ir/@rabbanizadeh.m/معمای-زمینه-سازان-ظهور-در-تشکیل-حرکت-عظیم-اربعین-aotocntbyobyاربعین دو وجهه دارد به نظر من. یکی همان بحث عزاداری‌ و سوگواری است به مناسبت ورود جابر بن انصاری اول زائر حضرت سید الشهدا به کربلا و به نقل‌هایی ورود کاروان اسرای کربلا به محل مزار شهدا که به هر دو صورت آتش و حرارتی است که جاودانه خواهد بود و عاشقان امام شهید را گرد هم می‌آورد.وجه دوم این حرکت بزرگ است که چندین سال است مرزهای این حرکت را از عزاداری بسیار فراتر برده و اگر عزاداری بنامیم صرفا پس گردهمایی‌های روز عاشورا و تاسوعا را چه باید بنامیم. اربعین دو وجهه دارد به نظر من. یکی همان بحث عزاداری‌ و سوگواری است به مناسبت ورود جابر بن انصاری اول زائر حضرت سید الشهدا به کربلا و به نقل‌هایی ورود کاروان اسرای کربلا به محل مزار شهدا که به هر دو صورت آتش و حرارتی است که جاودانه خواهد بود و عاشقان امام شهید را گرد هم می‌آورد.وجه دوم این حرکت بزرگ است که چندین سال است مرزهای این حرکت را از عزاداری بسیار فراتر برده و اگر عزاداری بنامیم صرفا پس گردهمایی‌های روز عاشورا و تاسوعا را چه باید بنامیم. بنظر من اربعین گردهمایی بزرگ شیعیان تمام جهان است. شاید کنگره بنامیم بهتر است. مثل کنگره فناوری، علمی و ... که متخصصان و اهالی آن موضوع دورهم در یکجا جمع میشوند. اربعین کنگره بزرگ مسلمانان شیعه جهان است که با جاذبه حسین بن علی در کربلا انجام میشود. خب در بزرگی اربعین همین بس که دوست و دشمن بر رویدادهای بزرگ اخلاقی درون آن اذعان می‌کنند. از هر کسی با هر تفکری. حال اگر بیاییم از بالاتر ببینیم، شیعیان معتقدند که امامی دارند در غیبت که خواهد آمد. حال از این بحث بگذریم که باید نشست تا بیاید یا باید محیط را مهیا کرد برای فرماندهی او. اما یک گزاره قطعی است که او خواهد آمد تا عدل را مستقر سازد و ظالمان و متکبران را پایین کشانند. خب اگر در نظر بگیریم که انسان منتظر باید خود را آماده کند برای زمینه‌سازی ظهور، بدون شک این کنگره مسلمانان شیعه که منتسب به همان امام منتظر است، نقشی کلیدی در حکومت دوره ظهور داراست.حال مشکلی پیدا می‌شود. شیعیان عراقی و کشور عراق را من اطلاعات دقیقی ندارم و شاید دو ریشه را بتوان گفت. یک اینکه حرکت اربعین گویا به این شکل عظیمش سبقه حدود ۲۰ ساله داشته باشد و این فوران کنونی به دلیل بسته بودن راه زیارت امام در سال‌های دیکتاتوری صدام و حزب بعث باشد که در حرکتی مردم عراق به تعداد ۳۰ هزار نفر تصمیم به زیارت اربعین از داخل نخلستان‌ها میگیرند که بسیاری از آن‌ها دستگیر و مجازات سنگین می‌شوند و البته بسیاری در دم اعدام، که بدون شک اجری بسیار بسیار بزرگ هر ساله می‌برند بر سر سفره خاندان کرامت و نبوت که از بازکنندگان این مسیر میلیونی بوده اند و ان‌شاءالله شفیع ما. ریشه دوم در مورد عراق هم می‌توان گفت، هر جنگی جبهه اهل حق را جلا می‌دهد و ایمانشان به خدا را تقویت. می‌توان گفت جنگ با داعش و آمریکا و بعثی‌ها در این چندین سال، نوعی زندگی مجاهدانه را در آن‌ها پرورش داده است.اما ایران به عنوان دومین جمعیت بزرگ در این کنگره عظیم. ایرانی که انقلاب کرده از نوع اسلامی و آرمان خودش و انقلابش را آماده کردن و پا به عرصه ظهور گذاشتن می‌داند. اما بر کسی پوشیده نیست که چه‌ها از نظر سقوط اخلاقی در جامعه ایران در حال رخ دادن است. جامعه‌ای که تمام هدفش سود است و سود. حمایت و همدلی در آن چندان دیده نمی‌شود مگر اندک. انصاف بین مسئولینش گوهری نایاب است. و مردمی که صفای دهه‌های قبلی خود را چندان ندارند. بگذارید بگویم من هم با سبک زندگی غربی در ایران مخالفم. آن‌ها نسخه‌ای برای خود نوشته‌اند و عمل می‌کنند و موفق‌اند بنظر من چه اخلاقی و چه مالی. اما این نسخه در ایران عمل می‌شود درحالیکه تناسبی به ما ندارد. در یک کلام بخواهم بگویم، دنیاگرایی برای مسلمانان سم مهلکی‌ است که تمام دستورات و موازین اسلام را بی اساس می‌سازد. دینی که بر پایه توحید بنا شده و دستور به حرکت داده با یکجانشینی تناسبی ندارد. اما متاسفانه این بلا دامنگیر جامعه ایران شده و دوگانه‌ای ساخته شده از گروهی که جز اسم مسلمانی سهم دیگری از اسلام ندارد و اسلام‌نماهایی که دین خدا را آنچنان می‌خوانند که ضرری به آنها نرسد یا ضرر وارده به دشمنشان بیشتر از ضرر وارد به خودشان باشد. اینجا مغفول مظلوم همان دستورات اسلام است. دستور واژه‌ی خوبی بنظر من نیست گرچه در دین، سعادت را در گرو عمل به‌ آن‌ها می‌داند ولی خط مشی، رهنمود یا سیاست شاید واژه‌های بهتری باشد. رهنمود‌هایی که هر عقل سلیم و انسان آزاده‌ای بر حقانیت آن‌ها صحه می‌گذارد و شیفته‌اش می‌شود مثل حرمت کم فروشی، حق الناس، حقوق برابر انسان‌ها از بیت المال‌، دروغ نگفتن، ربا نخوردن، تجاوز به حقوق دیگران نکردن و... . در بالا گفتم که اسلام مجموعه‌ای از دستورات است برای رسیدن به سعادت. اینها همان دستورات است و معمای بسیاری از مردم که چرا مثلا سوییسی که نه خدا می‌شناسد نه قران و انجیل و... ، اما برکت واقعی و آرامش را در زندگیشان می‌شود دید به طور مثال. چون آن‌ها به این دستورات عمل می‌کنند و این از سنت‌های این عالم است که خداوند اراده کرده طعم نحوه زندگی خود در دنیا را نیز بچشند. برگردیم به دستورات اسلام متوجه می‌شویم چرا آخرین دین الهی یعنی اسلام با ورود چندنفر تاجر مسلمان به اندونزی کنونی، بزرگترین کشور مسلمان را تشکیل می‌دهد. یا در ایران و مناطق روم که ترکیه کنونی باشد و آفریقا. البته بحث جنگ‌ها جای خودش باید بررسی شود زیرا اسم جنگ بوی کشورگشایی میدهد چه اسلام به روم چه روم با ایران و... . از این رو در زمامداری پیامبر و حضرت علی جنگی به دستور آنان رقم نخورد بلکه از معاویه و بنی عباس باید متعجب می‌گشتیم که با نیروی تازه نفس مسلمانان جنگ‌های مختلف برای کشورگشایی درست نمیکردند و البته بزرگانشان.بحث شاخ و برگ داد. دوباره بگویم. که چطور ملتی دچار بی اخلاقی و انحراف از دستورات اسلام، می‌تواند داعی زمینه‌سازی ظهور باشد؟اگر نمی‌توانند پس چرا در این کنگره بزرگ نقش بسزایی دارند و البته همه بر خدمت مخلصانه و به امید کرم ارباب، در آن شرکت و خدمت می‌کنند. چگونه می‌توان در اربعین زمینه‌ساز بود در حالیکه در شهر خود خون مردم را در شیشه کرده‌ایم، دروغ میگوییم، ربا میخوریم، فقرا و درماندگان از سفره‌ها هیچ سهم خاصی ندارند و حتی مذهبیون هم شبی با اشفتگی به خواب نمی‌روند از این همه ظلم.اعوذ بالله من المذهبیون. من یک مذهبی هستم در عرف جامعه. به شما می‌گویم که در قرآن خداوند، تمام انحراف جامعه مسلمین را به مذهبیون ارجاع می‌دهد. بله. ویل للمصلین. وای بر نماز گزاران. نه به این تعبیر که ظلم علنی می‌کنند ، ربا بخورد، حق خوری کند، دروغ بگوید علنا. خیر. وای بر مذهبی‌ها به این دلیل که آن‌ها آگاه بودند ولی به آنچه می‌دانستند عمل نکردند. الذین هم فی صلاتهم ساهون. فردی از سادات حسنی به نام ادریس از عربستان متواری می‌شود به مراکش. خلاصه کنم، این فرد به دلیل اخلاق کریمه خود و امانتداری و در یک کلام عمل به دستورات اسلام، مردم او را حاکم خود می‌کنند. این فرد خارجی را. و جالبتر آنکه بنی عباس بالاخره او را مسموم می‌کند و می‌کشد و او فرزندی در شکم مادر داشته. مردم این فرزند را بزرگ می‌کنند و دوباره او را با نام ادریس ثانی حاکم خود می‌گردانند. حال ملتی مسلمان که جمعیتی زیاد خود را ذوب در اسلام می‌دانند، دچار مرضی شده که از بین کشور‌های جهان بر اساس معیارها و موازین اسلامی کشور صد و شست و نمیدانم چند شده. این یک تحقیق علمی است در همین ایران که من منبع اصلی را پیدا نکردم ولی مشهور است و عکسی از خلاصه‌ آن می‌گذارم. دوباره می‌گویم.چطور مردمی دور شده از راه، خود را زمینه ساز ظهور می‌توانند بدانند؟مهر 1400حاجيمونحاجيمونMon, 27 Sep 2021 19:01:21 +0330https://virgool.ir/@rabbanizadeh.m/ما-تنهاییم-t06gojfsareiجای عجیبی است. بنظر من همه آدما به دنبال یک چیزی هستن که پرستشش کنن. از دو جهت میشه نگاه کرد به این موضوع.اول اینکه اونا فهمیدن که از دوران غار نشینی حتی تا همین حال، دنیا جای دو دو تا چهار تا نبوده. همیشه در اوج آسمان بودیم که با مخ خوردیم زمین یا جایی که فکر کردیم باید تسلیم شد و چاره‌ای نیست، که یکدفعه همه چی برعکس شده. پس قدرت‌هایی گویا فراتر از قدرت تعقل انسان وجود داره. یاد اون جمله جوکر تو فیلم کریستوفر نولان افتادم که میگفت، "اونها در حال برنامه‌ ریزی‌اند تا همه چیز رو کنترل کنن، اما این دنیاست که بدون هیچ برنامه‌ای عمل می‌کنه و اونا رو کنترل می‌کنه". (سکانس گفتگوی قبل از منفجر کردن بیمارستان)دوم هم اینکه پرستش توی ذات انسان هست. اگر با دقت نگاه کنید، افرادی که حتی مخالف وجود تفکر پرستش معبودی هستند، در واقع تفکری دارند و در حال پرستیدن آنند، حال تفکر علمی یا هر چیزی. واضح تر از اون اینکه فردی مادی گراست ولی در حقیقت او خدایی به نام مادی‌گرایی دارد که مثل بقیه خداها در حال عبادت شدن است. حال نوع عبادت فرق داره فقط.چند روز پیش شخصی در استرالیا رفته بود پیش یک دکتر چینی. خلاصه کنم که در آخر اون دکتر چینی بهش میگه: " برو این کارها رو انجام بده تا بعدش ببینیم کائنات چی در نظر میگیرن برامون".خیلی منطقی هم در نظر بگیریم چون حس پرستشی در انسان است، پس معلولِ علتی است به نام وجود معبود. یا بگیم پرستش کردن مثل آب خوردن یک نیاز است برای بشر. پس باید رافع نیازی وجود داشته باشه. حالا من میگم آب و دیگری میگه لیموناد و... .حالا که پرستش می‌کنیم، کدوم خدا رو برای پرستیدن انتخاب کنیم؟حاجيمونحاجيمونSat, 03 Apr 2021 13:28:33 +0430