<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Atieh Rabbani</title><link>https://virgool.ir/feed/@rabbani57</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 20:35:07</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4333752/avatar/avatar.png</url><title>Atieh Rabbani</title><link>https://virgool.ir/@rabbani57</link></image><item><title>کواکتیو و داستان مراجعم:</title><link>https://virgool.ir/@rabbani57/کواکتیو-و-داستان-مراجعم-f6ophvrw5nqs</link><description>چطور ترس شروع را به حرکت تبدیل کنیم؟ داستان اولین قدم یک مربی کودک با مدل کواکتیو کوچینگشروع کردن همیشه سخت است. گاهی نه به خاطر ناتوانی واقعی، بلکه به خاطر صدایی که در ذهنمان می‌گوید: اگر نتونم؟ اگر شکست بخورم؟ اگر دیگران قضاوت کنند؟این داستان یکی از مراجعان من است؛ زنی توانمند و علاقه‌مند به کار با کودکان که مدت‌ها آرزو داشت وارد حوزه مربی‌گری کودک شود، اما ترس از اولین قدم، او را متوقف کرده بود.در جلسه اول کوچینگ با مدل کواکتیو، به جای جنگیدن با ترس، با آن حرف زدیم. او گفت: «می‌ترسم چون هیچ‌وقت این کار را رسمی انجام ندادم. شاید خوب نباشم.» همین جمله نشان داد مشکل ناتوانی نیست، مشکل تردید است.در مدل کواکتیو، تغییر با قدم‌های کوچک شروع می‌شود. ما تصمیم گرفتیم او یک تجربه آموزشی کوچک و داوطلبانه در مدرسه دخترش انجام دهد. یک قدم ساده، بدون فشار و بدون تعهد سنگین.نتیجه شگفت‌انگیز بود. بعد از اولین تجربه گفت: «باورم نمی‌شد بچه‌ها دوستش داشتند. من هم لذت بردم. انگار خودم را پیدا کردم.» یک تجربه کوچک توانست سال‌ها تأخیر را جابه‌جا کند و اعتمادبه‌نفسش را فعال کند.کوچینگ قرار نیست کسی را تغییر دهد. کوچینگ کمک می‌کند توانایی‌های واقعی دیده شوند، ترس‌ها معنا پیدا کنند و قدم اول قابل‌برداشتن شود. گاهی فقط نیاز داریم یک نفر کنارمان بایستد و بگوید: می‌تونی. بیا امتحان کنیم.این مقاله داستان شروع یک مربی کودک با مدل کواکتیو کوچینگ است.اگر تو هم یک رؤیا داری که پشت ترس‌ها گیر کرده، شاید وقتش رسیده از خودت بپرسی: چه کاری را مدت‌هاست عقب انداخته‌ام؟ اگر همین امروز شروع کنم چه می‌شود؟ چه کسی می‌تواند کنارم باشد؟اگر دوست داری این مسیر را ادامه بدهی یا یک قدم اول امن و کوچیک برداری، می‌توانی با من در ارتباط باشیرشد_فردیتوسعه_فردیکسب_و_کارانگیزشیکواکتیو_کوچینگمن همیشه با عشق پاسخ‌گو هستم.</description><category>Atieh Rabbani</category><author>Atieh Rabbani</author><pubDate>Sat, 22 Nov 2025 14:30:50 +0330</pubDate></item><item><title>شنیدن و حضور در کوچینگ</title><link>https://virgool.ir/@rabbani57/چرا-با-وجود-گوش-دادن-واقعاً-نمی-شنویم-نگاهی-علمی-به-حضور-و-شنیدن-مؤثر-در-کوچینگ-wwwsf0kjukqi</link><description>مقدمهدر کوچینگ حرفه‌ای، حضور و شنیدن مؤثر قلب فرآیند است. کوچ نه راهنماست، نه مشاور، بلکه آیینه‌ای است که به مراجع اجازه می‌دهد خودش را با وضوح بیشتری ببیند. اما این آیینه زمانی شفاف می‌ماند که کوچ حضور واقعی (Presence) و شنیدن فعال (Active Listening) را در خود پرورش داده باشد.در نگاه روان‌شناسی ارتباطات، شنیدن مؤثر صرفاً انتقال صوت یا درک واژه‌ها نیست، بلکه یک فرآیند شناختی، هیجانی و وجودی است. حضور یعنی کوچ با تمام وجودش در لحظه‌ی اکنون، بدون قضاوت و بدون تلاش برای کنترل مسیر گفتگو، با مراجع باشد.بخش اول: معنای حضور در کوچینگ«حضور» در کوچینگ یعنی بودن کامل در اینجا و اکنون نه در فکر جلسه‌ی بعد، نه در تحلیل ذهنی مراجع، و نه در ترس از اشتباه خود.بر اساس استاندارد کوچینگ، حضور مؤثر ترکیبی از آگاهی، شهود و پذیرش بدون قضاوت است. کوچ در این حالت به‌جای آن‌که به دنبال پاسخ باشد، با کنجکاوی و آرامش به تجربه‌ی زنده‌ی مراجع گوش می‌دهد.بخش دوم: شنیدن مؤثر؛ از سطح کلمات تا لایه‌ی معناشنیدن مؤثر در کوچینگ سه سطح دارد:۱-سطح اول شنیدنِ محتوایی: تمرکز بر آنچه مراجع می‌گوید (کلمات، اطلاعات، جزئیات).۲-سطح دوم شنیدنِ احساسی: تمرکز بر چگونه گفتن؛ لحن، مکث‌ها، احساسات پشت کلمات.۳-سطح سوم شنیدنِ وجودی: شنیدن آنچه مراجع هنوز نگفته است؛ انرژی، ارزش‌ها، باورهای پنهان.کوچ در سطح سوم، نه تنها گوش می‌دهد، بلکه با تمام حواس خود «احساس می‌کند» و از حضور خود به عنوان ابزار آگاهی استفاده می‌نماید.بخش سوم: سه تله‌ی پنهان که حضور و شنیدن را از بین می‌برند🔹 تله‌ی اول: «تلاش برای نجات دادن»کوچ ناخودآگاه وارد نقش ناجی می‌شود؛ می‌خواهد مراجع را از درد، سردرگمی یا اشتباه نجات دهد.در این حالت، کوچ از حضور خارج می‌شود و ذهنش به دنبال راه‌حل می‌گردد.درمان: اعتماد به فرآیند کوچینگ و توانایی‌های مراجع. کوچ یاد می‌گیرد به جای پاسخ دادن، فضا نگه دارد و باور کند که مراجع خودش منبع پاسخ‌هاست.🔹 تله‌ی دوم: «تحلیل، قضاوت و نیاز به اینکه کوچ خوبی باشم»کوچ ممکن است در حین جلسه درگیر دو جریان ذهنی شود:یکی تحلیل ذهنی مراجع («او از مادرش گفت، پس حتماً مشکلش وابستگی است!»)و دیگری صدای درونی خودش که می‌گوید: «باید سؤال خوبی بپرسم… باید ثابت کنم کوچ حرفه‌ای‌ام!»در هر دو حالت، کوچ دیگر نمی‌شنود؛ او در ذهن خودش گم می‌شود.درمان: پذیرش انسان بودن خودِ کوچ، تمرین حضور در لحظه و یادآوری اینکه کوچینگ، نمایش نیست بلکه رابطه‌ای اصیل و انسانی است.🔹 تله‌ی سوم: «درگیر شدن هیجانی یا هم‌ذات‌پنداری بیش از حد»وقتی کوچ تجربه‌ی مشابهی دارد، ممکن است ناخودآگاه با مراجع هم‌ذات‌پنداری کند و احساسات خودش را به جای احساسات مراجع بشنود.در این وضعیت، کوچ دیگر آیینه‌ی شفاف نیست، بلکه در مه غلیظ تجربه‌ی شخصی خودش غوطه‌ور است.درمان: آگاهی بدنی (Somatic Awareness) و تمرین بازگشت به تنفس و بدن برای بازیابی حضور و بی‌طرفی در فضا.بخش چهارم: راه‌های تقویت حضور و شنیدن مؤثر۱-تمرین مدیتیشن یا تنفس آگاهانه پیش از هر جلسه۲-نوشتن نیت جلسه: «من اینجا هستم تا با کنجکاوی، عشق و بدون قضاوت گوش دهم»۳-تمرین سکوت فعال و بازتاب دادن به جای پاسخ دادن۴-مرور جلسات و بررسی کیفیت حضور با سوپروایزر۵-مراقبت از بدن، خواب و ذهن برای حفظ انرژی شنیدن واقعینتیجه‌گیریحضور و شنیدن مؤثر، مهارت‌هایی نیستند که صرفاً با آموزش ذهنی به‌دست آیند؛ بلکه حالتی از آگاهی و اتصال درونی هستند.کوچ زمانی واقعاً می‌شنود که دیگر نیازی به «خوب بودن» ندارد فقط «بودن» کافی است.در این بودنِ اصیل، مراجع صدای درونی خودش را بازمی‌یابد، و همان‌جا کوچینگ به معنا می‌رسد.#کوچینگ#مهارت شنیدن#حضور ذهن#گوش دادن مؤثر#توسعه فردی# عطیه ربانی هستم، لایف کوچ و خالق دوره‌ی هیرو کوچینگ در اروپا.در مسیر رشد آگاهانه و زیستن با حضور همراهتان هستم🔗 برای آشنایی بیشتر:https://instagram.com/coach.ladyhero://t.me/Coach_ladyhero</description><category>Atieh Rabbani</category><author>Atieh Rabbani</author><pubDate>Mon, 03 Nov 2025 11:51:18 +0330</pubDate></item></channel></rss>