https://virgool.ir/feed/@raaviiروایت گر رنج های پرتکرارfa2026-11-10 16:43:25https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@raaviihttps://virgool.ir/@raavii/فصل-کیمیاگری-fi0f97671eryو بخشش از آنجا شروع شد که من به جای پدر نشستم. چشم جای چشم.. نفس جای نفس.. و قدم جای قدم هایش ...دردهایش را دیدم. انتخاب هایش را .. کارهای کرده و نکرده اش را.. بودن ها و نبودن هایش را.. تمام عمری که می خواست از ما مراقبت کند و خود را فدای وطن، همسر و فرزندانش کرد. نخورد تا ما غذایی داشته باشیم.. نپوشید که ما بپوشیم و نخوابید که ما آرام به خواب رویم. چیست این کیمیای بخشش که خشم  را به عشق تبدیل می کند... اینجاست که موهای سفیدش قلبت را به تلاطم می اندازد... با هر خم تر شدنش .. با هر از کار افتادگیش .. می میری و زنده می شوی.. آرام آرام با نیمه ای از وجودت که تاریک کرده بودی آشتی میکنی..و قدرت پدر را در جزء جزء زندگیت می یابی و زندگی میکنی... و با خودت می گویی:‌کاش زودتر بخشیده بودم ....#بخشش #نیمه_تاریک_وجود #پدر #روایتگریزینب آزادزینب آزادFri, 18 Sep 2026 01:06:08 +0330https://virgool.ir/@raavii/پدر-غایب-jdxoktjj3qmkبا سیلی برادرم برق از چشمانم پرید. منتظر بودم تا پدرم واکنشی نشان دهد. اما فقط سرش را پایین انداخت و رفت. این نارو خوردن ها یک بار با برادر بود،‌ یک بار با دوست،‌ یک بار با همکار و هزاران بار با پدر... پدری که می دید اما انگار نمی دید.. بود اما هیچ وقت نبود..   آرام آرام بزرگ شدم .. بی صدا .. بی حاشیه.. خاطره ای از بازی کردن با پدر ندارم. فقط سایه ای از ترس و افسردگی را در خانه می دیدم. هر جا کار جدیدی می کردم و با ذوق نشانش می دادم با خستگی می گفت: « برو یه کاری کن که پول توش باشه. »همیشه دنبال این بودم که یک روزی کاری کنم که پدر تایید کند. بگوید آفرین! این شد که مهندسی را انتخاب کردم و آن جا برق چشمانش را دیدم. هرچند که همیشه در ریاضی لنگ می زدم.. دوستش دارم.. می دانم که نمی خواست ضربه هایی را که خودش دید ما نیز تجربه کنیم. اما ...اما برای این تایید کوفتی چشم به دهان عالم و آدم دوختم. یک عمر کاسه گدایی تایید به دست گرفتم و نمی فهمیدم چرا. در رابطه هایی می رفتم که فرد غایب می شد. نمی دید. طرد می کرد. سرزنش می کرد و باز من آن رابطه را دوست داشتم و این طرد شدن حسی غریب و دیرآشنا به من می داد. حس شرم، خود کم بینی،‌ دوست داشتنی نبودن و بی ارزشی کلیتی بود که من در کنار گوشه ای از آن جا گرفته بودم...بعدها در مسیر درمان پس از تخلیه خشم نسبت به پدر، دنیا برایم رنگ عوض کرد. آن گره کور باز شد.. همسرم پذیرایم شد.. حس می کردم می شنود. افرادی وارد زندگیم شدند که خود واقعیم را می دیدند. و از همه مهم تر پدری که الان به من عشق می ورزد و من نیز به او. دستهایش را می گیرم. وقتی محکم بغلش می کنم می شوم آن عقابی که بر فراز آسمان ها پرواز می کند و دیگر هیچ تاییدی به چشمش نمی آید... و وقتی بخواهد صیدی کند در لحظه.. در آن واحد .. و تمام....#روان_درمانی#روایتگری #روانشناسی_یونگ #تیپ_شناسی #پدر_غایب #بخششزینب آزادزینب آزادWed, 16 Sep 2026 00:37:56 +0330https://virgool.ir/@raavii/انسان-آیینه-ی-شفای-انسان-rmutpf7xl0taاوایل بیشتر سکوت می کردم و حرفی نمی زدم... دوست داشتم بیشتر گوش کنم... قصه زندگی آدم ها را..در میان صحبت‌هایشان، ناگهان جمله‌ای یا لحن صدایی چون تیر می‌خورد وسط دردی که سال‌ها در وجودم داشتم و حواسم به آن نبود.به تدریج زخم های وجودم برایم روشن می شد. من در ظاهر همه چیز در زندگی داشتم. از نگاه بیرون هیچ چیز کم نداشتم. اما حال دلم خوش نبود. چیزی این وسط کم بود.من خودم را، دوستی با خودم را نداشتم. من خودم را مدفون کرده بودم. با دستاوردهای مختلف... با مدرک های جور واجور... با راضی نشدن از خودم‌‌.. با کمال گرایی.. با خوب بودن.. با مهربانی همیشگی... با راضی نگه داشتن همه... با جذب افرادی که مرا آزار می دادند... با سوگ از دست دادن جوانی ... با درد یتیمی ... و و و ...اینها گوشه ای از دردهای من بود که در جلسات گروه درمانی پیدایشان کردم. زخم هایم را به آغوش گرفتم. و والد خودم شدم. آنجا بود که دوست داشتم آنها را فریاد بزنم. با هر بار گفتنش گویا ذره ای از کوله بار دردم کم می‌شد. اما سخت ترین بخش گروه درمانی پذیرش مسئولیت خویشتن بود. آن خودی که زیر هزاران نقاب دفن شده... اینکه بایستی، تک تک دردهایت را ببینی.. سوگواری کنی... و خودت را باز پس بگیری. اینجا ایستادن و کم نیاوردن کار هر کسی نیست... لحظاتی می رسد که صدای خرد شدن تک به تک استخوان هایت را می شنوی...اما نتیجه... نتیجه ای که برای من داشت چیزی از جنس رهایی بود.. از جنس بخشش، دیدن خود و حرکت در مسیر استعدادی که در وجودم قرار داده شده ..گروه درمانی برای من تجلی ملموس نام " شافی " خداوند بود.. جایی که انسان‌ها آینه‌ی شفای یکدیگر می‌شوند.زینب آزادزینب آزادMon, 24 Aug 2026 01:02:12 +0330