<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های رها.</title><link>https://virgool.ir/feed/@raahaa</link><description>سرزندگی/شنیدن/آدم‌ها/کلمه/جاری</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 22:10:33</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2625389/avatar/NC84HS.jpg</url><title>رها.</title><link>https://virgool.ir/@raahaa</link></image><item><title>من از رنج‌های نزیسته، لبریزم.</title><link>https://virgool.ir/@raahaa/من-از-رنج-های-نزیسته-لبریزم-ktv7stsbgmfz</link><description>در سری نامه‌هایی که به ادم‌ها می‌نوشتم اما هیچوقت تحویلشون نمی‌دادم از رنج او نوشته بودم، رنجی که هیچوقت تجربه نکرده‌م اما در سلول‌هام نفس می‌کشه. نوشته بودم که عزیزم، ما پر از نرسیدن‌هاییم و من می‌دونم که تو چقدر در برابر زمین و زمان ایستاده‌ای تا بلاخره چیزی که رویات بود واقعی شد و واقعیت، همون شب خراب شد. من پرم از تمام چیزهایی که هیچوقت تجربه نکردم. پرم از ارزوهای دفن شده‌ای که هیچوقت برای من نبودند. پرم از غربتی که تو کیلومترها کیلومتر دورتر، هر روز به دوش می‌کشی. پرم از این مایع سیاه لزجی که احساس نرسیدن هفت نسل گذشته‌ام هست. پرم از همه‌ی چیزهایی که در کتاب‌هام خوندم. از پیرمرد خنزر پنزری تا عشق هیث کلیف. از رویاهای انه شرلی تا سرکوب مستر هاید. اما مابین این‌ها چیزهایی هستن از جنس انچه من هر روز و با تمام وجود درک می‌کنم. چیزهایی مثل رنج ایدا. مثل ترس و عشق و شرم نوشا. مثل قدرت ای‌بانو. گاهی فکر می‌کنم که ایا رنج بشر روزی تموم میشه؟ روزی می‌رسه که رنج من فقط متعلق به من باشه و به بعد و بعدترها منتقل نشه؟ که انچه من رو کدر و تاریک می‌کنه فقط برای حال باشه و نه تمام انچه من هزاران ادم پیش از من تجربه کردن؟کاش در نهایت فکر کنم که این زندگی‌، هر چه بود، ارزشش رو داشت.</description><category>رها.</category><author>رها.</author><pubDate>Sun, 25 Jan 2026 01:03:34 +0330</pubDate></item><item><title>کلمات نجات دهنده‌اند.</title><link>https://virgool.ir/@raahaa/کلمات-نجات-دهنده-اند-oyld8llnggkx</link><description>به تمام آنچه از سر گذرانده‌ام نگاه می‌کنم و چیزی تکرار شونده مابین تمام این شب‌ها، می‌خزد؛ کلمات. کلماتم را باز هم قطار می‌کنم. تکرار و تکرار. مفاهیم تکراری را به شکل‌های مختلف می‌نویسم، همه‌ی واژه‌ها سر می‌خورند و در نهایت به امید می‌رسند. امیدی که شاید سال‌های گذشته، خود کلمات بودند و نه ردشان. کاغذهایم که از جوهر سیاه می‌شوند، بین سیاهی، حفره‌هایی را پیدا می‌کنم که نور می‌تابد.آخر می‌دانید که! آدمی به امید زنده است. و اگرچه حالا امید رنگ باخته ولی تمایل به زندگی و سرزنده بودن زبانه می‌کشد، ویران می‌کند و در نهایت ویرانی، امید است که می‌ماند.فروغ می‌گفت تنها صداست که می‌ماند. اما صدا هم نمی‌ماند، امیدی که در صداست می‌ماند. امیدی که می‌داند صدا خواهد  ماند. </description><category>رها.</category><author>رها.</author><pubDate>Sat, 24 Jan 2026 04:07:56 +0330</pubDate></item></channel></rss>