https://virgool.ir/feed/@r.krimpour.71fa2026-11-11 16:54:55https://files.virgool.ir/upload/users/38428/avatar/53FkuU.pnghttps://virgool.ir/@r.krimpour.71https://virgool.ir/@r.krimpour.71/فردا-باید-برویم-fzekqjqoclmtفردا باید برویم. چشم هایم را بسته ام تا صورت هایشان را ببینم. فراموش کرده ام به تَک تَکِشان بگویم دوستشان دارم. چشم ها از صبح تا نیمه شب یک کله باز بوده اند و حالا می سوزند. انگار که حتی پلک هم نزده ام.خاطرات عزیزانم را می بینم. می خواهم بشمارمشان که مبادا خاطره ای گم بشود. اگر خاطره ای گم بشود، چگونه بفهمم؟ می گویند اگر چیزی را زیاد بشماری کم می شود. اگر خاطره ای کم بشود، کجا می رود؟چشم ها را که می بندم، در میان سیاهی، دایره ها و گل های سفید و نورانی پشت پلک هایم در می آیند. مثل برفک، یا برف. دکتر ها تحقیق کرده اند که این ها گلبول های سفید هستند که آدم می بیند. یا بهتر، مسیر حرکتشان را می بیند. تکه ای از خودش، در بی وزنی، روی هوا.خاطرات نزدیک را مرور می کنم. خنده ها را پشت برف می بینم. صدایشان را می شنوم. دکتر ها تحقیق کرده اند که صدا اولین خاطره ای است که فراموش می شود. برای همین پیش از اختراع تلویزیون، تلفن را اختراع کردند. بعد از برف رد می شوم و بغلشان می کنم. پاسخ بوسه ها را با بوسه می دهم. صورتشان را لمس می کنم. روی هوا. در بی وزنی. کسی توجه نکرده است که لمس کردن به یاد نمی مانَد.فردا باید برویم. می خواهم به عقب بروم، و پلک هایم را روی هم فشار می دهم. احساس می کنم چند قطره نور درون چشم هایم جا مانده اند، و خود را به پشت پلک هایم می کوبند. می خواهم عقب تر بروم، و پلک هایم را بیشتر روی هم فشار می دهم؛ نور های جا مانده با شدت بیشتری حمله می کنند.فردا باید برویم و حالا دارم خیال می کنم. از انتهای آخرین خاطره، جهانی موازی می سازم و داستانش را خودم می نویسم. خیال می کنم هر کدامشان چه می کنند، و چقدر و چه وقت خواهند خندید. دفعه ی بعدی را که خواهم دیدشان، خیال می کنم. روی هوا. در بی وزنی.دست اغلب از ذهن عقب می مانَد. دست های من مسیرشان را بین خاطرات و چشم هایم گم کرده اند.پلک می زنم تا نور های جا مانده، بروند.رضا کریم پوررضا کریم پورFri, 05 Apr 2019 03:48:30 +0430https://virgool.ir/@r.krimpour.71/و-ضرری-نداشته-است-mdn4gk6e7r44از کجا شروع کنم؟پدر گفت:« تو خیلی راحت نظرت را عوض می کنی! از بچگی همینطور بودی. همان موقع که بچه تر بودی ویژگی هایی داشتی که هنوز هم در تو باقی مانده. انگار در این سال ها با هیچ کس معاشرت نکرده ای و در هیچ جمعی رفت و آمد نداشتی. می دانم لاقل از همان بچگی خوره ی کتاب بودی. مثل خودم. بعضی وقت ها احساس می کنم از کتاب ها هم چیزی یاد نگرفته ای. یعنی نخواستی که یاد بگیری. بعضی ها را یاد گرفتی و انگار که بعضی دیگر را در شأن خود ندانستی که یاد بگیری. از موقعی که خواهش و التماست برای اسباب بازی خریدن شروع شد، و بیشتر اوقات آنقدر خوشگل بودی که دلمان نمی آمد برایت نخریم، تا دوست پیدا کردن هایت، تا حتی انتخاب رشته ات و تا همین الان که اینجا نشسته ای، می دانم که هنوز همانی و به وزش بادی تغییر مسیر می دهی.»بر خلاف شخصیت معمولم که شر و پر حرارت است و نمی خواهد هیچ حرفی را بی جواب بگذارد، سعی می کنم پیش روی پدر آرام باشم و تا مدتی سکوت برقرار می شود. می خواهم این گونه پدر را تحت تاثیر قرار دهم. می دانم که پدر این ویژگی مرا نیز خوب می شناسد و می داند که از مادر به ارث برده ام، و می خواهم با خرق عادت شوکه اش کنم. مخصوصا وقتی که -به عقیده ی خودم- بهترین ویژگیم را اینجور به باد نقد گرفته و دارد مطابق روال نصیحت هایش که بسیار به جا و قابل احترام و البته طولانی است، برایم سخنرانی می کند.گفتم:«قبول. همه ی حرف هایت درست است بابا. ولی من خلاف نظر شما فکر می کنم که این، قوتی است که من دارم و کم تر کسی از آن بهره مند است. درون من همیشه کسی خواسته بهترین تصمیم را بگیرد و بهترین مسیر را برود و در این راه از هیچ چیز نترسد. هر وقت که شک کرد، بایستد و هر وقت یقین کرد، انتخاب کند.در بند تعارف و رودربایستی و حرف و نگاه مردم نباشد. البته شما که پدر و مادر من هستید و من اگر بخواهم روزی به حرف کسی گوش کنم، آن کس شما دو تا هستید.»حین پاسخ دادن کودکیم را مرور می کردم و در می یافتم که خوشگل بودم، و مادر دوستم داشت. دیوانه ام بود، هنوز هم دیوانه ام است. من هم. و اسباب بازی هایی که خیلی هاش را هنوز هم دارم و آنقدر خوب نگهشان داشته ام که هنوز گاهی بچه های فامیل می آیند و با آنها سرگرم می شوند. و اسباب بازی هایی که نداشته ام. و پدر که در کنار دوست داشتن ها و بغل کردن ها و جنگیدن هایش برای من، کتک هایش و اشک هایم را هم در خاطراتم به ارث گذاشت. و من که همچنان دوستش داشتم، آمیخته با ترس. و هرچه بزرگتر شدم دوست داشتن بیشتر شد و ترس کم تر.از پاسخم راضی بودم. به بیشترش هم باور داشتم. اما همیشه در وجود آدم ها شیطان پررویی هست که چون نمی خواهد صاحبش کم بیاورد، بعضی چیز ها را سر هم می کند تا پشت طرف مقابلش را به خاک بمالد. حتی اگر آن طرف، پدرش باشد.پدر که می دانم خیر و صلاح مرا می خواهد و من نیز دوستش دارم - البته مادرم را بیشتر- کمی دیگر به سخنانش ادامه می دهد و مادر نیز گاهی حرف های او را تایید می کند و گاهی کم تر، حرف های مرا.تمام که می شود، به سیبی مشغول می شوم و فکر می کنم اقلش این است که با تنها زوج محبوب زندگیم ساعتی هم کلام شده ام. و ضرری نداشته است.رضا کریم پوررضا کریم پورMon, 01 Apr 2019 03:32:13 +0430