https://virgool.ir/feed/@quillقلمم، شاهد چیزهایی‌ست که نگفتم.fa2026-11-10 16:40:05https://files.virgool.ir/upload/users/4526030/avatar/PXDTv1.jpghttps://virgool.ir/@quillhttps://virgool.ir/@quill/در-خودم-گم-شده-ام-aiahyjifsifhمدتی است که نمی‌توانم چیزی بسازم. خب، (قادر نبودن)دروغ است بیشتر شبیه این است که نمی‌توانم... واقعاً نمی‌توانم کلمه‌ای برایش پیدا کنم، بنابراین سعی می‌کنم توصیفش کنم. (نمی‌توانم) بنویسم، (نمی‌توانم)هیچ طرحی بسازم. خودم را (قادر) نمی‌دانم و این را در چند ماه گذشته در خودم پیدا کرده‌ام.کلمه (نمی‌توانم) بار سنگینی را به دوش می‌کشد، چون حقیقت این نیست که من نمی‌توانم من کاملاً می‌توانم در حال حاضر که این را می‌نویسم، می‌توانم. اما هنوز خودم را ناتوان می‌بینم(می‌توانم)من، توانستن نیست.اخیرا وقتی می‌نویسم چیزی حس می‌کنم که درست نیست. به این معنا که چیزی در آن درست نیست به این معنا که نقصی نامرئی وجود دارد که حتی منِ هم نمی‌توانم آن را پیدا کنم. از آن زمان در دو ماه گذشته پنج مقاله را شروع و تمام کرده‌ام (یا شاید تمام کرده باشم)، و هیچ‌کدام از آنها خوب نیستند.بیخیال ایناخب ..آیا تا به حال روی صندلی نشسته‌اید که حتی با چشم هم قابل تشخیص باشد، اما وقتی روی آن می‌نشینید احساس گیجی کنید؟ تعادل شما به گونه‌ای به هم می‌خورد که تشخیص آن چندان آسان نیست، بنابراین مدام در حال پیچ‌وتاب خوردن تغییر شکل دادن تنظیم مجدد و تغییر موقعیت خود هستید تا احساس خوبی داشته باشید. فکر می‌کنید شاید وضعیت بدن شما اشتباه است شاید خیلی به پهلو نشسته‌اید یا شاید به دلیلی که فقط خدا می‌داند ناراحت هستید. هر چه که باشد باید حق با شما باشد؟ قطعاً نمی‌تواند مشکل از صندلی باشد درست است؟این را فهمبیدم،الا خودم را می‌شناسم. من کمال‌گرا نیستم، اما گاهی ان‌قدر درگیر نقص‌های کارم می‌شوم که انتشارش را به تعویق می‌اندازم. ابتدا فکر می‌کردم مشکل همین است اینکه بیش‌ازحد از خودم انتظار دارم. اما مسئله به این سادگی نیست. گاهی فقط از شروع دوباره خسته‌ام و نمی‌دانم چرا دیگر نمی‌توانم از چیزی که خلق می‌کنم لذت ببرم.شاید فرسوده‌ام اما می‌دانم خستگی تمام ماجرا نیست. کارم بی‌نقص نیست ولی ارزشمند است. می‌توانم خوبی‌هایش را ببینم،بااین‌حال دیگر نمی‌توانم آن را مثل گذشته دوست داشته باشم. از خودم می‌پرسم چرا چنین شده، اما پاسخی ندارم.من نوشتن را برای خودم شروع کردم برای اینکه صدایم شنیده شود و بتوانم چیزهایی را که درونم می‌گذشت بفهمم. نوشته‌هایم راهی برای کنار آمدن با جهان بودن جهانی که هنوز هم درکش برایم دشوار است.( که اینم کار چرندی بودش)اما حالا احساس می‌کنم میان کسی که امروز هستم و کسی که در نوشته‌های گذشته‌ام می‌بینم فاصله افتاده است. باورهایم تغییر کرده‌اند و شاید دیگر نتوانم خودم را در تصویری که قبلاً ساخته بودم پیدا کنم.مدت‌هاست در جست‌وجوی پذیرفته شدنم ( این یکی از همه بدتره)حتی در فضایی که برای خودم ساخته‌ام. گاهی آن‌قدر به نگاه دیگران وابسته می‌شوم که فراموش می‌کنم در ابتدا چه چیزی را برای خودم می‌خواستمتصویری که دیگران از من دارند هرگز تمام وجودم نیست. حتی خودم هم هنوز نمی‌دانم دقیقاً چه کسی هستم.منی که می‌بینید و می‌خوانید، با منی که در خودم می‌شناسم بسیار متفاوت است. تغییرات ایدئولوژیک و زندگی که در طول این سال‌ها تجربه کرده‌ام منی را که می‌شناسم تغییر شکل داده است و هنوز نفهمیده‌ام که این من فعلی کیست یا باید چه کسی باشد. اما حالا می‌بینم که تمام این نگرانی‌ها چیزی جز تفکرات بیهوده نبوده‌اند/:من هرگز در یک حالت ثابت و مطمئن از خود وجود نداشته‌ام. من در طول زمان هرگز همان شخص سابق نبوده‌ام و هرگز هم نخواهم بود. مطمئناً برخی چیزها اساساً در حالت وجودی من باقی مانده‌اند اما حتی آن‌ها نیز هرگز واقعاً یکسان باقی نمانده‌اند. اما صرف‌نظر از این یک چیز در مورد خودم و نحوه درک من صادق بوده است و آن این است که من وجود دارم. «من هستم» و تا زمانی که در آغوش شیرین بانوی مرگ نیفتم همچنان خواهم بود.تنها جنبه پایدار هویت و حس من از خودم طبق تصور من از من، این است که من وجود دارم که من هستم. هر کسی که در هر نقطه‌ای از وجود باشم هنوز من هستم. من کسی هستم که تغییر می‌کند. من کسی هستم که به وجود خود شک می‌کند و آن را زیر سوال بردن می‌برد. من کسی هستم که در مورد اینکه کیست و چگونه باید باشد بحث می‌کند. من وجود دارم بنابراین می‌توانم سوال بپرسم. تا زمانی که اینجا هستم فقط باید باشم و در آن وجود تشخیص دهم که وجود زودگذر من چه شکلی به خود خواهد گرفت. تا زمانی که وجود دارم، همیشه باید خودم را پیدا کنم و این اشکالی ندارد (فکر می‌کنم).این خوبه..پ.ن:وقتی دوباره نوشته‌هایم را در ویرگول مرور کردم، دلم می‌خواست همه‌شان را پاک کنم چون از بیشترشان خوشم نمی‌آمد و فقط دو سه مورد برایم قابل‌قبول بودند. بااین‌حال این کار را نکردم. پاکشان نکردم.اول اینکه چون می‌ترسیدم بعدها پشیمان شوم و راستش حس پشیمانی را دوست ندارم. دوم، چون متوجه شدم تغییراتی که در چند ماه گذشته تجربه کرده‌ام تا حدی در نوشته‌هایم منعکس شده‌اند. فکر کردم شاید بد نباشد بمانند تا بعدها دوباره به آن‌ها سر بزنم. فعلاً هم می‌توانم تا حدی نادیده‌شان بگیرم انگار اصلاً وجود ندارند.برای همین تصمیم گرفتم این آخرین نوشته‌ام باشدو تا یه مدتی هیچ کجا چیزی انتشار نکنم.شاید تا زمانی که کمی خودمورا بهتر شناختم و قلمم بهتر شد.قلمقلمFri, 30 Oct 2026 01:49:12 +0330https://virgool.ir/@quill/بزرگ-ترین-بخت-آزمایی-زندگی-تولد-ldqva7s4swbpتلخ‌ترین شکل بی‌عدالتی شاید این باشد که پیش از انکه زندگی را شروع کنیجغرافیا بخشی از سرنوشتت را نوشته باشد.اینکه جایی به دنیا بیایی که آینده‌ات هیچ‌وقت قابلپیش‌بینی نباشد، جایی که هر روز با نگرانی فردا بگذردو حتی ساده‌ترین خواسته‌ها هم دور از دسترس باشند.و تو از همان ابتدا، ناخواسته درگیر شرایطی باشی که هیچ‌وقت انتخابشان نکرده‌ای.مهم نیست چه کسی هستی، مهم این است که کجا هستی.قلمقلمMon, 19 Oct 2026 16:04:10 +0330https://virgool.ir/@quill/بخشی-که-مردم-تسلیم-می-شوند-hjiav1pofqvsوقتی به نهایت توانت رسیدی، ولی زندگی هنوز ازت می‌خواد ادامه بدی چیکار می‌کنی؟توی هر سفر سختی یه جایی هست که ادما تسلیم می‌شن. نه به این خاطر که ضعیفن یا نمی‌خواستن تا آخرش برن بلکه چون گاهی ادما فقط خسته می‌شن. ممکنه هر چیزی رو که بلد بودن ببخشن، هر راهی رو که در دسترسشون بوده امتحان کنن، خوش‌بین و منظم و امیدوار به (یه روز دیگه)بمونن، تا اینکه بالاخره دیگه چیزی برای دادن نداشته باشن.و لعنتییی! فکر می‌کنم من الان توی همون بخش هستم، فقط با این تفاوت که نمی‌تونم تسلیم بشم.از تجربه شخصی خودم می‌تونم بگم که گیر افتادن توی موقعیتی که دیگه کارت تموم شده، ولی نمی‌تونی تسلیم بشی یه جور جهنمه.وقتی شدیدا دلت می‌خواد از زندگیت استراحت کنی، ولی هیچ دکمه مکثی وجود نداره، چی کار می‌کنی؟وقتی از قوی بودن خسته‌ای ولی هنوز آدما، مسئولیت‌ها و چیزهایی هستن که بهت وابسته‌ان؟یه نوع خستگی خاصی وجود داره که از فهمیدن این موضوع میاد که حتی وقتی به نقطه شکستن رسیدی باز هم مسئولیت‌هات از بین نمی‌رن.زندگی فقط به این خاطر که تو به آخر خط رسیدی، متوقف نمی‌شه.گاهی حتی بیشتر ازت می‌خواد.مردم عاشق شنیدن داستان‌هایی درباره پشتکارن، وقتی از قبل پایانش رو می‌دونن.شنیدن داستان کسی که قبل از رسیدن به موفقیت تقریباً تسلیم شده کسی که همه‌چیزش رو از دست داده و دوباره ساخته، کسی که از یه اتفاق غیرممکن جون سالم به در برده و حالا می‌تونه بهمون بگه که ارزشش رو داشته خیلی راحت‌تره.اما هیچ‌کس به اندازه کافی درباره این حرف نمی‌زنه که پشتکار وقتی هنوز وسطش هستی چه حسی داره.همیشه الهام‌بخش نیست.گاهی پشتکار یعنی صبح با عصبانیت از خواب بیدار شی، چون صبح خیلی زود از راه رسیده، و یه کار دیگه رو شروع کنی که اصلا توان رسیدگی بهش رو نداری.گاهی یعنی گریه کنی، صورتت رو پاک کنی و دوباره برگردی سر همون کاری که باعث گریه‌ات شده.گاهی یعنی فقط حداقل کاری رو که می‌تونی انجام بدی چون واقعا تنها کاریه که ازت برمیاد.و گاهی پشتکار یعنی بفهمی که دست کشیدن نعمتیه که نداری.فصل‌هایی بوده که ادامه دادم چون باور داشتم یه چیز قشنگ اون طرف منتظرمه.امید داشتم و می‌تونستم اون رویا رو ببینم.ولی این بار فرق داره.این بار ادامه دادن بدون اون آدرنالین و قطعیت همیشگیه.ادامه دادن وقتی جمله‌های انگیزشی شروع می‌کنن روی اعصابت رفتن و یکی بهت می‌گه (خدا سخت‌ترین نبردهاش رو به قوی‌ترین سربازهاش می‌ده)، در حالی که تو آروم با خودت فکر می‌کنی اصلا روند استعفای رسمی از این جنگ وجود داره یا نه چون چرا بدون رضایت خودم هی برای جنگ ثبت‌نام می‌شم؟فقط به این خاطر که از قوی بودن به‌شدت خسته‌ام، واقعاً دلم می‌خواد برای سه تا پنج ماه یه ادم فوق‌العاده ضعیف باشم.و این فقط در صورتیه که درخواست یه سال کامل زیادی باشه.یه چیز عجیبی توی این هست که به خاطر زنده موندن از چیزهایی که از اول هم نمی‌خواستی زنده بمونی، مورد تحسین قرار بگیری.خیلی از این جمله‌ها رو می‌شنوم:تو خیلی قوی‌ای.تو همیشه یه چیزی پیدا می‌کنی.نمی‌دونم چطوری از پسش برمیای.قول می‌دم بهتر می‌شه.و خیلی جملات انگیزشی چرت و پرت..گاهی قدرت یه ویژگی شخصیتی نیست.تو قدرت رو کشف می‌کنی چون مجبور می‌شی کشفش کنی و کسی قرار نیست بیاد نجاتت بده.زنگ می‌زنی، ایمیل می‌فرستی، برای پیدا کردن راه‌حل فکر می‌کنی از همون چیزهای کمی که داری استفاده می‌کنی چند بار ناامید می‌شی، برنامه‌هات رو مدام تغییر می‌دی یا دوباره تنظیم می‌کنی و ادامه می‌دی.همه این‌ها اتفاق می‌افته نه به این خاطر که یه مخزن بی‌نهایت از قدرت داری که مدام ازش استفاده می‌کنی. بلکه چون عواقب متوقف شدن سنگین‌تر از خستگی ادامه دادن به نظر می‌رسه.این مدل بقا می‌تونه ازت ادم کاربلدی بسازه، ولی در عین حال می‌تونه تو رو در جاهایی خسته کنه که خواب هم بهشون نمی‌رسه.تا یه جایی می‌شه به همیشه یه راهی پیدا کردن افتخار کرد، قبل از اینکه از خودت بپرسی زندگی‌ای که توش همه‌چیز دائماً نیاز به پیدا کردن راه‌حل نداشته باشه چه حسی داره.گاهی نمی‌خوام بر چیزی غلبه کنم.یه جایی از خودت می‌پرسی واقعا یه آدم چقدر باید روی شخصیتش کار کنه؟مگه من تا الان به اندازه کافی رشد نکردم؟فکر کنم شخصیتم دیگه کاملاً رشد کرده و فقط دلم می‌خواد ولم کنن.شاید یه روزی به گذشته نگاه کنم و بفهمم این فصل چه چیزهایی توی من ساخته.شاید بفهمم چه چیزهایی بهم یاد داده و حتی بابت بخش‌هایی از وجودم که به خاطرش تبدیل بهشون شدم، ازش ممنون باشم.ولی دارم یاد می‌گیرم که لازم نیست همین الان وقتی هنوز وسط این ماجرا هستم، به زور براش معنا پیدا کنم.فکر می‌کنم مدت زیادی باور داشتم که پشتکار باید چشمگیر به نظر برسه اینکه اگر قراره ادامه بدم، باید با ظرافت، با ایمان، موثر، با نگرش مثبت و با یه جمله اماده و قشنگ ادامه بدم.شاید بتونم در حالی که همه‌چیز رو زیر سوال می‌برم، ادامه بدم.شاید بتونم هم از زندگی‌ام ممنون باشم و همزمان ازش خسته باشم.شاید بتونم باور کنم روزهای بهتری وجود دارن و در عین حال اعتراف کنم که امروز واقعاً افتضاحه.لازم نیست وقتی هنوز دارم درد می‌کشم دردم رو الهام‌بخش کنم.لازم نیست هر فصل سختی رو قبل از اینکه حتی ازش عبور کنم، تبدیل به یه درس کنم.بعضی وقت‌ها تنها داستانی که داری اینه:(این سخته.من خسته‌ام.نمی‌دونم بعدش چی می‌شه.ولی من هنوز اینجام.)خب توی اون قسمتی که ادم‌ها تسلیم می‌شن، چی کار می‌کنی؟نمی‌دونم.و شاید این صادقانه‌ترین جوابی باشه که می‌تونم بدم.شاید باید دست از تلاش برای زنده موندن در تمام آینده‌ات، اون هم به‌صورت همزمان برداری.امروز رو زنده می‌مونی بعد فردا.گاهی فقط ده دقیقه بعد رو.به خودت اجازه می‌دی ناامید باشی، بدون اینکه تصمیم بگیری ناامیدی یعنی همه‌چیز تموم شده.هر وقت می‌تونی استراحت می‌کنی هر وقت لازم داری گریه می‌کنی و از نسخه‌ای از خودت که از قبل خسته‌ست، انتظار قدرت خارق‌العاده نداری.تو هم می‌تونی تعریف پیشرفتت رو از نو عوض کنی.بعضی روزها پیشرفت یعنی یه دستاورد دیگه یه موفقیت بزرگ یا حل کردن یه مشکل.ولی بعضی روزها نه.گاهی پیشرفت فقط یعنی نذاری خودت از زندگی خودت ناپدید بشی.و وقتی امید برات خیلی سنگین به نظر می‌رسه شاید برای مدتی یه چیز کوچیک‌تر رو به دوش بکشی.برای من این چیزها می‌تونن عادت‌های روزانه..مسئولیت، کنجکاوی و احتمال تغییر چیزی باشن حتی اگه هنوز نتونی تصور کنی چطور.فقط هر کاری رو انجام بده که کمک می‌کنه از اون لحظه عبور کنی.فصل‌هایی هست که به خاطر امیدواری به زندگی ادامه می‌دی و فصل‌هایی هم هست که فقط به خاطر زنده بودن به زندگی ادامه می‌دی.فکر می‌کنم من جایی توی دسته دومم.هنوز به نتیجه‌گیری قشنگی نرسیدم.نمی‌تونم بگم همه‌چیز درست شد، چون بعضی چیزها هنوز خیلی مونده تا درست بشن.نمی‌تونم این فصل رو توی یه قالب کوچیک و مرتب خلاصه کنم و دقیقاً بگم چه چیزهایی بهم یاد داده فقط به این خاطر که هنوز وسط ماجرا هستم جایی که تعداد سوال هاهنوز از تعداد جواب‌ها بیشتره.الان من توی همون مرحله‌ای هستم که مردم تسلیم می‌شن.و یه بخشی از من می‌فهمه چرا این کار رو می‌کنن.خسته‌ام.بارها و بارها خواستم همه‌چیز رو زمین بذارم اون‌قدر که دیگه نمی‌تونم بشمارمشون.ولی به دلایلی که هنوز کاملاً نمی‌فهمم هنوز اینجام.هنوز دارم تلاش می‌کنم.هنوز دارم چیزها رو کشف می‌کنم.هنوز دارم تبدیل می‌شم به چیزی.شاید یه روزی به این نسخه از خودم نگاه کنم و بفهمم قوی‌تر از چیزی بوده که فکر می‌کردم.اما لازم نیست امروز بهش بگم قوی.امروز فکر می‌کنم کافیه بگم:من هنوز اینجام.قلمقلمWed, 07 Oct 2026 01:21:47 +0330https://virgool.ir/@quill/مغالطه-هزینه-هدر-رفته-h6kbccyr4wsoخیلی به این فکر کرده‌ام که چقدر برای ادم‌ها سخته که چیزهایی رو که قبلا توشون سرمایه‌گذاری کردن رها کنن. منظورم فقط پول نیست بحث خیلی عمیق‌تر از این حرفاست. بحث زمانه، انرژیه، اعتبارته، حتی گاهی بحث هویتته. انگار وقتی یه مسیری رو انتخاب می‌کنیم و یه قدم اول رو برمی‌داریم یه جورایی با خودمون یه پیمان ناگفته می‌بندیم که باید تا آخرش بری. انگار که اگه وسط راه متوقف بشیم تمام اون تلاش‌ها، تمام اون شب‌های بیدار موندن‌ها و تمام اون هزینه‌هایی که کردیم، یهو می‌ره توی هوا و بی‌ارزش می‌شه.و دقیقاهمین‌جاست که این مغالطه، این هزینه از دست رفته، خیلی بی‌سروصدا میاد سراغمون. البته در روانشناسی بهش میگن مغالطه هزینه هدر رفتهدر واقع مثل یه صدای زمزمه که مدام تو گوشمون می‌گه نکن، اگه الان ولش کنی یعنی همه‌ی اون چیزهایی که قبلا دادی هدر رفته و این باعث می‌شه ما به حرکت در مسیری ادامه بدیم که دیگه واقعا بهمون چیزی نمی‌ده، فقط داره ما رو بیشتر تو خودش غرق می‌کنه.من کم‌کم دارم متوجه می‌شم که ترک کردن همیشه به معنای شکست نیست. اصلا این‌طور نیست. گاهی اوقات ترک کردن، استراتژیک‌ترین و هوشمندانه‌ترین تصمیمیه که می‌تونی بگیری. چون ادامه دادن به یه مسیر اشتباه تو رو متعهدتر نمی‌کنه بلکه فقط تو رو بیشتر تو دام می‌اندازه.خب اینم بگم یه سریا اینو با پشتکار اشتباه میگرن.. اصلا بهم نمی‌خورن.بین پشتکار و لجاجت یه مرز خیلی باریکی هست یه مرز که خیلی وقت‌ها با غرور و با اون ترس لعنتی از هدر دادن گذشته پوشیده شده. ما می‌ترسیم بگیم اشتباه کردیم، چون می‌ترسیم بقیه فکر کنن شکست خوردیم.این من رو یاد ماشین‌ها می‌اندازه. یه ماشین رو در نظر بگیر کل فلسفه‌ی وجودی اون اینه که حرکت کنه، جلو بره. اما اگه دقت کنی می‌بینی که ترمزها به اندازه‌ی موتور، حیاتی هستن. در واقع یه لحظه‌هایی هست که ترمزها باارزش‌ترین بخش کل سیستم هستن. چون اگه فقط موتور داشته باشی و نتونی کنترل کنی یا سرعت رو کم کنی، یا اگه دیدی مسیر اشتباهه متوقف بشی یا تغییر مسیر بدی، تهش فقط تصادفه. هیچ‌کس یه ماشین رو فقط به خاطر اینکه مدام داره با سرعت می‌ره جلو تحسین نمی‌کنه ،مردم به ماشینی ارزش می‌دن که می‌دونه کی باید بایسته، کی باید سرعتش رو کم کنه و کی باید فرمان رو بچرخونه و یه مسیر دیگه رو انتخاب کنه.این توی قمار هم هست ، البته تویی قمار این تله خیلی وحشیانه‌تر خودش رو نشون می‌ده. آدم‌ها وقتی می‌بازن دیگه برای بردن بازی نمی‌کنن، اونا فقط می‌خوان اون چیزی رو که از دست دادن جبران کنن. می‌خوان اون باخت رو پاک کنن. اما حقیقت تلخ اینه که گذشته گذشته‌ست. گذشته دیگه وجود نداره. و هر چقدر بیشتر بخوای دنبال گذشته بدوی تا جبرانش کنی، فقط داری خودت رو بیشتر توی اون چاله عمیق می‌اندازی.و این فقط تو قمارنیست این توی زندگی روزمره‌ی ما هم هست. من این رو توی کارها دیدم، توی بیزینس‌ها دیدم. دیدم چطور استارتاپ‌هایی هستن که می‌دونن مدلشون دیگه جواب نمی‌ده می‌دونن زیرساخت‌هاشون قدیمی شده و باید برن سمت مدل‌های جدید اما چون کلی هزینه کردن، نمی‌تونن رهاشون کنن. یا اون آدم‌هایی که سال‌ها با یه مهارت یا یه شغل خاص خودشون رو تعریف کردن و حالا که دنیا عوض شده و همه دارن با تکنولوژی‌های جدید و مدل‌های جدید مثل SaaS پیش می‌رن، اونا هنوز همون‌جا ایستادن. نه به این خاطر که مهارتشون بد بوده بلکه چون می‌ترسن از تغییر، می‌ترسن از اینکه قبول کنن اون چیزی که قبلا براشون تعیین‌کننده بوده، دیگه کار نمی‌کنه.امتناع از تکامل، گذشته رو حفظ نمی‌کنه بلکه فقط باعث می‌شه ارتباط آدم با زمان حال قطع بشه.حتی این موضوع توی خیلی از چیزهای کوچیک و روزمره هم پیش میاد. مثلا وقتی یه کیک می‌خریم و با اولین گاز می‌فهمیم که اصلاً طعمشو دوست نداریم، با خودمون می‌گیم حیفه، بذار بخورمش و اینکه براش پول دادم ! اما حقیقت اینه که خوردن اون کیک پول ما رو بهمون بر نمی‌گردونه، فقط باعث می‌شه بیخود و بی‌جهت کالری اضافه وارد بدنمون بشه، کالری‌ای که بعدا سوزوندنش به این راحتیا نیست. یا مثلا وقتی بیست دقیقه از تماشای یه فیلم گذشته و می‌فهمیم اصلاً با حال ما جور نیست، اصرار به دیدن بقیه‌اش فقط باعث می‌شه زمان بیشتری رو هدر بدیم،زمانی که می‌تونستیم اون رو صرف دیدن چیزی کنیم که واقعا ازش لذت می‌بردیم.واقعا می‌بینم که چطور آدم‌ها با احساس مسئولیت دروغین نسبت به گذشته‌شون، دارن آینده‌شون رو فدای چیزهایی می‌کنن که دیگه وجود ندارن. ما یاد گرفتیم که چطور برای اهداف بزرگ بجنگیم، چطور با تمام وجود رویمان بایستیم، اما یاد نگرفتیم چطور با تمام وجودرها کنیم.یه جور غرور خاصی با این جمله همراهه که من قبلاً خیلی براش مایه گذاشتم، دیگه نمی‌تونم دست از تلاش بردارم. اما کم‌کم دارم می‌فهمم که این جمله، بزرگترین تله‌ی منه. چون بعضی وقت‌ها، شجاعانه‌ترین کاری که می‌تونی بکنی اینه که با خودت روبرو بشی و اعتراف کنی مسیرم اشتباه بود. مهم نیست چقدر جلو رفتی، مهم اینه که الان داری کجا می‌ری.هر چقدر بیشتر منتظر بمونی تا شاید اوضاع عوض بشه بیشتر ضرر می‌کنی. و این ضرر فقط مالی نیست، بلکه ضرر زندگیه چون داری وقتت رو توی مسیر اشتباه هدر می‌دی. دارم یاد می‌گیرم که رشد، لزوما به معنای رفتن به جلو نیست گاهی رشد یعنی مکث کردن، یعنی فکر کردن، و حتی یعنی تغییر مسیر. قرار نیست هر چیزی رو که شروع کردیم، حتماً تا تهش بریم. بعضی تجربه‌هاها، بعضی آدم‌ها و بعضی مسیرها فقط برای این هستن که به ما یاد بدن کی باید بایستیم.و به طرز عجیبی یاد گرفتن اینکه کی باید کنار بکشیم، می‌تونه یکی از واضح‌ترین نشانه‌هایی باشه که نشون می‌ده واقعا داری رشد می‌کنی و داری به سمت جلو حرکت می‌کنی. یعنی به جای اینکه برده‌ی گذشته و تصمیمات اشتباه دیروز باشی، داری تبدیل می‌شی به ارباب اینده‌ی خودت. یعنی یاد گرفتی که ترمزت هم به اندازه‌ی موتورت قدرتمند باشه.قلمقلمThu, 17 Sep 2026 17:02:16 +0330https://virgool.ir/@quill/از-همه-چیز-قطع-امید-کن-و-راحت-زندگی-کن-uazk93hclyblWherever I go, I end up nowhereروزهایی هست که هیچ‌جا دقیقا ان جایی نیست که باید باشم.لحظاتی هست که اصلا نمی‌خواهم چیزی باشم. نه به این خاطر که دیگر به زندگی‌ام اهمیت نمی‌دهم، یا به این خاطر که دیگر رویایی برای رسیدن به ان ندارم بلکه به این دلیل که گاهی حتی زیباترین جاه‌طلبی‌ها هم وقتی هر ساعت بیداری ان‌ها را با خود حمل می‌کنیم، می‌توانند سنگین شوند. ما همیشه به سمت چیزی شبیه به نسخه‌ی دیگری از خودمان، یک ضرب‌الاجل دیگر یک مکالمه دیگر، یک وعده‌ی کوچک دیگر که به اینده داده‌ایم، حرکت می‌کنیم.نمیدانم شاید این حرکت خوب باشد.اما من به جای حرکت، به یک ایستادگی مطلق رسیده‌ام. ایستادگی در میانه‌ی یک خلا.در این ایستادگی متوجه شده‌ام که تمام تلاش‌های من برای رسیدن، تمام تلاش‌های من برای بودن در جایی، در واقع تلاش برای فرار از یک حقیقت ساده بوده‌اند:من به هیچ کجا تعلق ندارم. تمام ان نقشه‌ها، تمام ان نقشه‌هایی که برای ساختن یک من پایدار کشیده بودمتنها تلاش‌هایی بودند برای چسبیدن به زمین در حالی که زمین زیر پای من، همواره در حال لغزیدن است. ما از تعلق می‌ترسیم، پس برای خودمان مقصدی می‌سازیم، اما مقصد فقط یک توهم جهت‌دار است تا ما را از مواجهه‌ی مستقیم با بی‌وزنی وجودمان باز دارد.من دیگر نمی‌خواهم مقصد داشته باشم.من می‌خواهم ناپدید شوم.نه به معنای مرگ، نه به معنای پایان بیولوژیک، بلکه به معنای‌ فراگذشتن . می‌خواهم از لایه‌های این هویت کثیف و سنگین خارج شوم. می‌خواهم از این کالبد. معنایی که دنیا بر تنم کرده رها شوم.میل به ناپدید شدن در واقع میل به بازگشت به وضعیتی است که هیچ تضادی در ان نباشد جایی که دیگر نیازی نباشد برای اثبات حضور، با جهان وارد مذاکره شوم. جایی که دیگر نیازی نباشد کسی باشم تا بتوانم در جایی «حضور» داشته باشم.به نظرم این یک انتخاب منطقی است تا یک فروپاشی. وقتی می‌بینی که تمام مسیرها به یک نقطه‌ی بی‌انتها ختم می‌شوند، وقتی می‌بینی که هر کجا که انتخاب می‌کنی، در نهایت به همان هیچ‌کجا برمی‌گردد، تنها راه منطقی.. رها کردن جهت است.قطع امید کردن از مقصد، یعنی رها کردن ان سنگینی بیهوده‌ی حرکت.از همه چیز قطع امید کن و راحت زندگی کن.این راحتی که میگم از جنس شادی نیست از جنس تسلیم آگاهنه ست .راحتی‌ای که از پس ناامیدی عمیق می‌آید. وقتی دیگر به آینده‌ی خود وعده‌ای نمی‌دهی، وقتی دیگر برای رسیدن به نسخه‌ی بهتری از خودت تقلا نمی‌کنی، وقتی دیگر منتظر آن مکان درست یا آن حالت درست نمی‌مانی، بار از روی شانه‌هایت برداشته می‌شود.تو دیگر یک مسافر نیستی که نگران رسیدن به مقصد باشد تو تنها یک تماشاچی هستی که در میانه‌ی طوفان، ایستاده و به بی‌معنایی باشکوه جهان می‌خندد.من می‌خواهم دیگر وجود نداشته باشم‌ به این معنا که می‌خواهم از قیدِ بودن رها شوم. می‌خواهم در لابلای شکاف‌های هستی، در جایی که هیچ نام‌هیچ جایگاه و هیچ تقاضایی وجود ندارد، آرااام بگیرم.می‌خواهم فراز کنم، نه به سمت اسمان، بلکه به سمت درون خالی خودبه سمتی که هیچ چیزی برای از دست دادن وجود ندارد، چون هیچ چیزی از قبل برای من نبود.گمان میکنم در این وضعیت، زندگی دیگر یک تلاش نیست، یک جریان است. بدون هدف، بدون اضطرار، و بدون نیاز به تعلق. تنها در زمانی که از تمام لنگرها قطع امید کنی خواهی توانست، واقعا، بدون هیچ وزنه‌ی اضافه‌ای حرکت کنی.هیچ‌کجا‌ یعنی رهایی از تمام ان کجاها که همگی، تنها، تلاشی بودند برای فرار از «اینجا».شما هم اگر دوست دارید در این چالش «هیچ کجا » شرکت کنید.قلمقلمFri, 04 Sep 2026 22:01:32 +0330https://virgool.ir/@quill/شطرنج-در-مدرنیسم-زیبایی-شناسی-وسواس-و-آوانگارد-wzyunflwncwpمن اخیراً زیاد شطرنج بازی کرده‌ام. ذهنم همیشه برای وسواس آماده بوده است، اما در چند هفته گذشته متوجه شدم که شطرنج ممکن است داروی بی‌نظیری برای یک مغز معتاد باشد. من اولین کسی نیستم که این را کشف کرده است. وقتی یک هفته پیش نظراتی رو خوندم که تعداد زیادی از مردم اعتراف کردند که دوره وسواس خود را پشت سر گذاشته‌اند، برخی هنوز تا به امروز در اعماق آن هستند.من همیشه شیفته‌ی شطرنج بوده‌ام، برادرم تو مسابقات شطرنج شرکت می‌کرد...هر چند که برنده نشد ،به هر حال وقتی خیلی کوچک بودم به منم یاد دادکه چگونه بازی کنم. این به هیچ وجه من را به یک نابغه تبدیل نکرد، مدتی یک فعالیت سرگرم‌کننده بود اما به یاد دارم که بیشتر به خلق روایت‌ها و بازی تخیلی با مهره‌های شطرنج علاقه‌مند بودم تا یادگیری مکانیسم‌های مناسب انها.من و دوستانم یه مدته در chess.com حساب کاربری ساختیم و یک سری بازی‌های نه چندان خوب، مستانه، اما سرگرم‌کننده انجام دادیم.شاید این واقعیت که من اصلاحات دکترای خود را ارسال کردم (و در حال حاضر منتظر روز قضاوت هستم) باعث شد که دوباره برنامه را با یک حساب کاربری جدید و صفحه پاک دانلود کنم . علت هر چه بود، بعد از چند بازی من معتاد شدم. من بیشتر وقت ازادم را صرف تماشای محتوای شطرنج، بازی شطرنج، رویای شطرنج و خواندن درباره شطرنج کرده‌ام. من کاملاً وسواس دارم، هیچ چیز به من این مقدار اضطراب، شادی، خشم، لذت و تحقیر را به طور همزمان نداده است.مطمئنا راه‌های بدتری برای گذراندن وقت وجود دارد، اما این موضوع مرا به فکر شطرنج، هنر و وسواس انداخت. بنابراین، با هدف به‌کارگیری وسواس جدیدم، بیایید نگاهی بیندازیم به اینکه شطرنج چگونه توسط هنر آوانگارد مورد استفاده قرار گرفت و چگونه توانایی حاد ان در مسموم کردن ذهن‌ها در مدرنیسم به کار گرفته شد.مارسل دوشان و سالوادور دالی در حال بازی شطرنج در طول فیلمبرداری فیلم «یک خودنگاره لطیف» ۱۹۶۶وقتی به هنر مدرن و شطرنج فکر می‌کنیم، مارسل دوشان اولین هنرمندی است که به ذهن خطور می‌کند. مارسل دوشان یکی از تاثیرگذارترین و مهم‌ترین هنرمندان قرن بیستم بود. دوشان در حالی که در برابر هرگونه هویت‌یابی با یک جنبش یا گروه خاص مقاومت می‌کرد، در دادا، سوررئالیسم و انبوهی از جنبش‌های هنری مدرنیستی نقش مهمی داشت. دوشان که به خاطر آثار آماده و اثر بحث‌برانگیزش چشمه شناخته می‌شود مفهوم هنر معنای آن (اگر اصلاً معنایی داشته باشد) و نقش هنرمند در فرایند خلاقیت را به چالش کشید.دوشان یازده ساله بود که برای اولین بار شطرنج را یاد گرفت. در ان زمان، شطرنج یک سرگرمی بی‌ضرر و راهی برای گذراندن وقت با خانواده بود. در ان برهه از تاریخ، شطرنج در اوایل قرن بیستم به اوج محبوبیت خود رسیده بود و دیگر سرگرمی مختص طبقه مرفه نبود. او در نوجوانی و اوایل بیست سالگی به بازی ادامه داد، اما در اوج دوران هنری‌اش بود که این وسواس کاملا در او ریشه دواند.دوشان از اروپای جنگ‌زده گریخت و در بوئنوس ایرس اقامت گزید، جایی که شطرنج را جدی گرفت و در نامه‌ای به دوستانش نوشت که در استانه تبدیل شدن به یک (دیوانه شطرنج) است. او شروع به مطالعه بازی‌های کاپابلانکا، تکرار موقعیت‌ها و بهبود بازی خود کرد. در اوایل سی سالگی او اساسا از هنر کناره‌گیری کرد و زندگی خود را وقف بازی شطرنج کرد هرچند همانطور که خواهیم دید، هنر و شطرنج انطور که به نظر می‌رسد از هم جدا نبودند.مارسل دوشان در مقابل شطرنجش (۱۹۵۲) اثر الیوت الیسوفونروزهایش با مسائل شطرنج پر می‌شد، تنها شطرنج بازی می‌کرد، با دوستانش شطرنج بازی می‌کرد، با غریبه‌ها شطرنج بازی می‌کرد در مهمانی‌های دنیای هنر شطرنج بازی می‌کرد به قول خودش:همه چیز در اطراف من شکل شوالیه یا ملکه را به خود می‌گیرد و دنیای بیرون هیچ جذابیت دیگری برای من ندارد جز تبدیل شدن به موقعیت‌های برد یا باخت.بدنام‌ترین داستان، داستان ماه عسل دوشان است. در سال ۱۹۲۷، پس از ازدواج با لیدیا سارازین لاواسور دوشان تمام هفته ماه عسلشان را صرف مطالعه مسائل شطرنج کرد. لاواسور با چسباندن تمام مهره‌هایش به تخته، انتقام او را گرفت. انها سه ماه بعد از هم جدا شدند.در حالی که بسیاری با عجله تلاش می‌کنند تا تعهد دوشان به شطرنج را به عنوان نفی حرفه او به عنوان یک هنرمند تلقی کنند، باید اشاره کرد که دوشان لزوما اینگونه به ان نگاه نمی‌کرد. رویکرد او به شطرنج بی‌شباهت به هنر نبود او نه تنها این بازی را در اثارش گنجاند، بلکه می‌توانیم این را در زبانی که او برای توصیف شطرنج به کار برد، مشاهده کنیم:بازی شطرنج یک چیز بصری و پلاستیکی است و اگر به معنای استاتیک اثر، هندسی نباشد، مکانیکی است زیرا حرکت می‌کند یک نقاشی است... در شطرنج چیزهای بسیار زیبایی در حوزه حرکت وجود دارد اما نه در حوزه بصری. در این مورد تصور حرکات یا ژست است که زیبایی را می‌سازد. این کاملا در ماده خاکستری مغز فرد است.در واقع وقتی یک بازی شطرنج دارید، کمی شبیه زمانی است که چیزی را طراحی می‌کنید‌ یا انگار در حال ساخت ماشین‌آلاتی هستید که باعث برد یا باخت شما می‌شود. جنبه رقابتی بازی بی‌ربط است، اما خود بازی بسیار انعطاف‌پذیر است، احتمالا همین ویژگی من را جذب کرده است.اولین اشاره به شطرنج در آثار دوشان نقاشی (بازی شطرنج )بود که در سال ۱۹۱۰، زمانی که دوشان بیست و سه ساله بود به پایان رسید. این نقاشی نقطه شروع سفر هنرمند به قلمرو شطرنج و همچنین کاوش در تجربه انجام این بازی را نشان می‌دهدبازی شطرنج (۱۹۱۰) مارسل دوشاندوشان شطرنج را نوعی هنر می‌دانست، او اعلام کرد که اگرچه همه هنرمندان شطرنج‌باز نیستند، اما همه شطرنج‌بازان هنرمند هستند:به نظر نمی‌رسد زیبایی در شطرنج مانند نقاشی یک تجربه بصری باشد. زیبایی در شطرنج به زیبایی در شعر نزدیک‌تر است؛ مهره‌های شطرنج الفبای بلوکی هستند که افکار را شکل می‌دهند و این افکار، اگرچه طرحی بصری بر روی صفحه شطرنج می‌سازند، زیبایی خود را به صورت انتزاعی، مانند یک شعر، بیان می‌کنند... هر بازیکن شطرنج ترکیبی از دو لذت زیبایی‌شناختی را تجربه می‌کند اول تصویر انتزاعی شبیه به ایده شاعرانه نوشتن، دوم لذت حسی اجرای اندیشه‌نگارانه ان تصویر بر روی صفحات شطرنجشطرنج هم از نظر زیبایی‌شناسی، هم از نظر فلسفه و هم از نظر مکانیسم‌هایش تصویرسازی مهمی برای هنرمندان داشت. در واقع در دهه ۱۹۴۰ تصویرسازی شطرنج در هنر بسیار قدرتمند بود تا جایی که هنرمندان شروع به طراحی مجموعه‌های خود کردند و مرزهای بین شطرنج و هنر را بیش از پیش محو کردند.شطرنج دست‌ساز مارسل دوشانطراحی مجموعه شطرنج من ریفرضیه‌ای مطرح شده است که شطرنج از چندین جهت، پس‌زمینه‌ای ثابت برای آوانگارد بوده است به عنوان یک فعالیت فکری برای اوقات فراغت در حوزه‌های خصوصی و عمومی، به عنوان یک استعاره اجتماعی، به عنوان بقایایی از دیدگاه مرسوم، به عنوان وسیله‌ای برای تامل در زبان، به عنوان تئاتری با ظرفیت بیان دراماتورژی آگاهی به عنوان یک بازی جنگی، و به عنوان صفحه‌ای برای به چالش کشیدن قوانین و قراردادهادوشان شطرنج را واجد تمام زیبایی‌های هنر می‌دانست، بدون هیچ جنبه‌ی تجاری. او استدلال می‌کرد که هیچ راهی برای کسب درامد از شطرنج وجود ندارد و بنابراین از نظر جایگاه اجتماعی‌اش، از هنر ناب‌تر است. ( روحت شاد دوشان، از سه‌شنبه‌های عنوان‌دار متنفر می‌شدی ).در سال ۱۹۴۴، دوشان نقش کلیدی در سازماندهی نمایشگاهی در گالری جولین لوی در شهر نیویورک با عنوان «تصویرسازی شطرنج» ایفا کرد . هنرمندانی که در این نمایشگاه حضور داشتند، تخته‌ها و مجموعه‌های متنوعی را در کنار آثار هنری تحت تأثیر بازی شطرنج طراحی کردند. این نمایشگاه نه تنها شامل آثار مجسمه‌سازان، طراحان گرافیک، عکاسان و نقاشان بود، بلکه نوید یک رویداد شطرنج با چشمان بسته را نیز می‌داد که در آن هفت نفر از هنرمندان شرکت‌کننده بازی‌های همزمانی را در مقابل جورج کولتانوفسکی انجام می‌دادند. در دعوتنامه آمده بود:جورج کولتانوفسکیقهرمان شطرنج چشم بسته جهانهمزمان با چشمان بسته ۵ نفر بازی خواهند کردبازی‌های مقابل آلفرد بار جونیور،مکس ارنست، فردریک کیسلرجولین لوی، دوروتیا تنینگ، ودکتر گرگوری زیلبورگپذیرش فقط با دعوتنامهمارسل دوشان .. داوررویداد شطرنج چشم بستهایده پشت این ایده ابتدا زمانی جرقه زد که جولین لوی و هنرمند سورئالیست مکس ارنست، به همراه شرکایشان، موریل استریتر و دوروتیا تنینگ، خانه‌ای در نزدیکی گریت ریور لانگ ایلند اجاره کردند. انها از اینکه متوجه شدند حتی یک مهره شطرنج هم در خانه وجود ندارد شوکه شدند. برای حل این مشکل، ارنست و لوی مهره‌های شطرنج گچی خود را اختراع کردند که به نوبه خود منجر به دعوت آنها از همه افراد در حلقه خلاق خود برای طراحی مهره‌های شطرنج و آثار هنری با موضوع شطرنج شد. این شامل نقاشی زیبای دوروتیا تنینگ نیز می‌شد.پایان بازی ـ دوروتیا تنینگادنگام (۱۹۴۴)دوروتیابازی شطرنج مارسل دوشان در اندازه واقعی (۱۹۵۶)زندگی یک استاد شطرنج بسیار دشوارتر از زندگی یک هنرمند است بسیار افسرده‌کننده‌تر. یک هنرمند می‌داند که روزی به رسمیت شناخته خواهد شد و پاداش مالی دریافت خواهد کرد، اما برای استاد شطرنج شناخت عمومی کمی وجود دارد و مطلقاً هیچ امیدی برای تامین مالی خود با تلاش‌هایش نیست. اگر بابی فیشر برای مشاوره به من مراجعه می‌کرد، مطمئناا او را دلسرد نمی‌کردم انگار هر کسی می‌توانست اما سعی می‌کردم به طور قطعی روشن کنم که او هرگز از شطرنج پولی نخواهد داشت، زندگی راهب‌مانندی نخواهد داشت و بیشتر از هر هنرمندی که تا به حال برای شناخته شدن و پذیرفته شدن تلاش کرده، طرد خواهد شد.-مارسل دوشانآخرین حضور عمومی دوشان در یک اجرای شطرنج در سال ۱۹۶۸ با آهنگساز جان کیج بود. در این اجرا با عنوان « تجدید دیدار» با حرکت هر مهره توسط هر بازیکن، قطعات الکترونیکی اجرا می‌شد و بدین ترتیب یک بازی شطرنج موزیکال خلق می‌شد. کیج اولین بار در دهه ۱۹۴۰ با دوشان ملاقات کرد و از دوشان خواست که به او شطرنج بازی کردن را بیاموزد، ظاهراً به عنوان راهی برای گذراندن وقت بیشتر با این هنرمند.پس از یک سری درس، کیج پیشنهاد داد که یک بازی عمومی انجام دهند که تخصص کیج را به عنوان یک آهنگساز موسیقی تجربی در خود جای داده بود. لوول کراس صفحه شطرنج الکترونیکی مخصوص این رویداد را ساخت. این صفحه دارای سلول‌های مقاوم در برابر نور بود که هر زمان بازیکن حرکتی انجام می‌داد، صداها و تصاویر را روی صفحه نمایش ایجاد می‌کرد.مسابقه شطرنج در تئاتر رایرسون در تورنتو برگزار شد...صفحه شطرنج لوول کراس از «ریونیون»، موسسه گوردون رایرسون، تورنتو، انتاریو، ۵ مارس ۱۹۶۸مارسل دوشان در حال بازی شطرنج با جان کیجدوشان در هنر به همان اندازه که در شطرنج موفق بود، موفق نیز بود. در سال ۱۹۳۱ او به عنوان نماینده فرانسه در فدراسیون جهانی شطرنج خدمت کرد در سال ۱۹۳۳ در المپیاد شطرنج در تیمی با الکساندر آلخین، که قهرمان آن زمان جهان بود، بازی کرد.علاقه او به شطرنج پس از نقل مکان به نیویورک، جایی که با دیگر شطرنج‌بازان در حلقه آرنزبرگ، گروهی از هنرمندان و روشنفکران برجسته مدرنیست، آشنا شد، شدت گرفت. او به باشگاه شطرنج مارشال پیوست و تقریباً هر شب تا ساعت ۳ بامداد در آنجا بازی می‌کرد. در این مدت، او می‌نوشت.در مورد شطرنج؟ عالی، عالی! من در مسابقات همزمانی که مارشال برگزار می‌کرد، زیاد بازی کردم و همزمان روی ۱۲ تخته بازی می‌کردم. و دو بار مسابقه‌ام را بردم. طبیعتاً این بخشی از زندگی من است که از آن بیشترین لذت را می‌برم. من در شرف عرضه نوع جدیدی از مجموعه‌های شطرنج به بازار هستم. آنها از گچ ریخته‌گری مخلوط با چسب ساخته خواهند شد که آنها را به محکمی قطعات چوب می‌کند.هر کسی با شطرنج سروکار داشته باشد، ممکن است با این جمله مواجه شده باشد:توانایی بازی شطرنج نشانه یک جنتلمن است، اما توانایی خوب بازی کردن شطرنج نشانه یک زندگی هدر رفته.وقتی به دوشان فکر می‌کنم، این نوع اظهارات برایم خیلی منطقی به نظر نمی‌رسند. دوشان هنرمند بزرگی بود، او همچنین یک شطرنج‌باز فوق‌العاده بود. در حالی که برخی از مقالات اغراق‌ امیز اصرار دارند که او حرفه هنری خود را به خاطر وسواس شطرنج کنار گذاشت، زندگی و کار او کاملا برعکس آن را نشان می‌دهد. شطرنج و هنر اغلب نشانه‌ای از نبوغ دارند، اما لزوما اینطور نیست. سخت‌کوشی، فداکاری و اشتیاق، ویژگی‌های مهمی برای هر دو هستند، به خصوص شطرنج. دوشان تضمین کرد که می‌تواند زمان و فداکاری لازم برای پیشرفت در شطرنج را داشته باشد، اما فکر نمی‌کنم منصفانه باشد که بگوییم هنر او آسیب دیده است. همانطور که از کار او با لوی، کیج و همکاران مختلف می‌بینیم، اگر اصلا چنین چیزی وجود داشته باشد، شطرنج چشم‌انداز جدید و منحصر به فردی را برای این هنر ایجاد کرد. من به این نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم چقدر باورنکردنی است که بتوانیم دو اشتیاق را در یک مجموعه کار متمایز ادغام کنیم. چه راه زیبایی برای هدر دادن یک زندگی.(:وقتی به ساعت‌هایی که در چند هفته گذشته صرف بازی شطرنج کرده‌ام فکر می‌کنم، خودم را هنرمند بزرگی در مسیر تبدیل شدن به یک شطرنج‌باز حرفه‌ای نمی‌دانم. با این حال، چیزی که احساس می‌کنم این است که در زمانی که توجه ما دائما پراکنده است، خوب است که یک چیز واحد را به عنوان بخش فعال زندگی‌ام داشته باشم، چیزی که تمام توجه من را می‌طلبد، یک فعالیت واحد که باعث می‌شود تعداد زیادی از احساسات را تجربه کنم. نمی‌توان دوپامین شطرنج را در اینجا (به خصوص در مورد الو) انکار کرد، اما من معتقدم که می‌تواند مغز شما را به نوعی دوباره اموزش دهد. بله.. برنده شدن حس شگفت‌انگیزی دارد اما ان برد را نمی‌توان به عنوان یک دوپامین یک‌باره در نظر گرفت، شما باید برد خود را بررسی کنید قبل از رفتن به سراغ بعدی، برای بازی خود وقت بگذارید و ببینید کجا اشتباه کرده‌اید. همین را می‌توان به ویژه در مورد باخت گفت. باخت حس بدی دارد، اما با اموزش دادن به خودتان که ان را به عنوان بخشی از همه چیز، به عنوان یک درس، به عنوان یک ضرورت مطلق برای پیشرفت و بهتر شدن خود ببینید، ان فلسفه می‌تواند به آرامی، اما مطمئنااابه سایر حوزه‌های زندگی نفوذ کند. شطرنج فعالیتی است که هم منطق و هم خلاقیت خارق‌العاده آن را تقویت می‌کند و می‌تواند بحث‌ها و گفتگوهای شدیدی را برانگیزد، که شاید بخش مورد علاقه‌ی من در مورد این بازی باشد.لذت من از بازی به شهوت بازی تبدیل شد، شهوت بازی به اجبار بازی، به یک شیدایی، به یک خشم دیوانه‌وار که نه تنها ساعات بیداری‌ام را پر می‌کرد، بلکه به خوابم نیز هجوم می‌آورد. به هیچ چیز جز شطرنج نمی‌توانستم فکر کنم.- اشتفان زویگ، داستان شطرنجقلمقلمSun, 23 Aug 2026 16:29:48 +0330https://virgool.ir/@quill/چرا-یهودیان-هدف-شکنجه-و-نابودی-قرار-گرفتند-nzk3baku6mynنازیسم یک ایدئولوژی نژادپرستانه بود که هدف اصلی‌اش پاک‌سازی جامعه آلمان از گروه‌هایی بود که آن‌ها را نامطلوب می‌دانست. در مرکز این نفرت، یهودیان قرار داشتند. این دشمنی هیچ پایه واقعی نداشت؛ نه سند تاریخی، نه دلیل منطقی. هیتلر و نازی‌ها یهودستیزانی متعصب بودند که از یهودیان نفرت داشتند و این نفرت را تبدیل کردند به سیاست، قانون، تبلیغات و در نهایت نسل‌کشی.در سال‌های نخست قدرت‌گیری نازی‌ها، دو ادعای کاملا غلط به‌طور مداوم در تبلیغات رسمی تکرار می‌شد:اول اینکه یهودیان آلمانی در جنگ جهانی اول به کشور خیانت کرده و مسئول شکست آلمان بودند،دوم اینکه یهودیان عامل بحران اقتصادی دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بودند و اقتصاد آلمان را نابود کردند.این ادعاها هیچ سندی نداشت، اما تکرار مداوم آن‌ها باعث شد بخش بزرگی از جامعه آلمان آن‌ها را باور کند.در کنار این‌ها، افسانه بزرگ‌تری مطرح شد: «توطئه جهانی یهود». این دروغ قرار بود همه مشکلات را به یک دشمن خیالی نسبت دهد و نفرت را توجیه کند.در دوران رایش سوم، این باور تبلیغ می‌شد که( نژاد آریایی ناب)باید از آلودگی یهودیان پاک شود. این تلقین‌ها فقط یک شعار نبود تبدیل شد به سیاست رسمی دولت. مدارس، رسانه‌ها، کتاب‌ها، پوسترها و سخنرانی‌ها همه یک پیام را تکرار می‌کردند یهودیان خطرند.این پیام سنت‌های قدیمی یهودستیزی را دوباره زنده کرد سنتی که ریشه‌هایش در تاریخ اروپا بود.نفرت از یهودیان در اروپا سابقه‌ای طولانی داشت. در قرون وسطی، یهودیان بارها قتل‌عام و تبعید شدند.کلیسا آن‌ها را قاتلان مسیح معرفی می‌کرد و این تصویر قرن‌ها در ذهن مردم باقی ماند. در هنر و ادبیات، کلیشه‌های یهودستیزانه تکرار می‌شد و یهودیان به‌عنوان بیگانه و خطرناک نمایش داده می‌شدند. در قرن نوزدهم، این نفرت مذهبی با نظریه‌های نژادی ترکیب شدنظریه‌هایی که به‌جای عقیده، بر خون تاکید داشتند. نتیجه این ترکیب، یهودستیزی مدرن بود نفرتی که نه بر اساس رفتار، بلکه بر اساس هویت تعریف می‌شد.نازی‌ها این نفرت تاریخی را برداشتند و تبدیلش کردند به یک برنامه سیاسی. مرحله اول، حذف آرام بود قوانین نورنبرگ، محرومیت از کار، ممنوعیت تحصیل، مصادره اموال، جداسازی در گتوها. این اقدامات، جامعه را آماده می‌کرد تا یهودیان را غیرخودی ببیند. وقتی انسان‌ها از حقوق‌شان محروم شوند و تصویرشان در رسانه‌ها تحریف شود، کشتن‌شان آسان‌تر می‌شود.اما این حذف تدریجی مقدمه مرحله دوم بود: نابودی.نازی‌ها تصمیم گرفتند نفرت را تبدیل کنند به راه‌حل نهایی برنامه‌ای برای نابودی کامل یهودیان اروپا. این تصمیم، مرگ را صنعتی کرد. اردوگاه‌های کار اجباری و اردوگاه‌های مرگ ساخته شدند. قطارهای باری، انسان‌ها را در دسته‌های عظیم به این اردوگاه‌ها منتقل می‌کردند. در آشویتس، تربلینکا، بلزک و سوبیبور، کشتار با اتاق‌های گاز انجام می‌شد. اجساد در کوره‌ها یا گودال‌های روباز سوزانده می‌شدند. لباس‌ها، اشیای شخصی، حتی موی سر و دندان طلا جدا می‌شد تا هیچ نشانه‌ای از زندگی باقی نماند.رائول هیلبرگ، مورخ برجسته هولوکاست، این مسیر را چنین خلاصه می‌کند:کشیش‌های مسیحی گفتند: «شما حق زندگی در میان ما را ندارید.»حاکمان سکولار گفتند: «شما حق زندگی در کشور ما را ندارید.»و نازی‌ها در نهایت گفتند: «شما حق زندگی ندارید.»این جمله، خلاصه هزار سال نفرت است که در نهایت تبدیل شد به یک ماشین مرگ.هولوکاست نتیجه پیوستگی همین نفرت‌ها بود: نفرت مذهبی، نفرت نژادی، تبلیغات سیاسی، بحران‌های اقتصادی، و یک رژیم تمامیت‌خواه که تصمیم گرفت یک قوم را از روی زمین حذف کند.در ادامه، چند کتاب و فیلم درباره رنج یهودیان در دوران نازیسم معرفی می‌کنم؛ آثاری که دیدن و خواندنشان تصویر انسانی‌تری از این تاریخ می‌دهدانسان در جستجوی معنا — ویکتور فرانکلروایت یک روان‌پزشک یهودی که در اردوگاه‌های نازی زندانی شد و میان گرسنگی، تحقیر و مرگ، معنای زندگی را کشف کرد. فرانکل نشان می‌دهد چگونه امید و معنا می‌تواند انسان را در جهنم هولوکاست زنده نگه دارد. ترکیبی از تجربه زیسته و روان‌شناسی.خاطرات آن فرانک — دفترچه یک دختر یهودییادداشت‌های روزانه آن فرانک، دختر نوجوانی که دو سال در اتاقک مخفی از نازی‌ها پنهان شد. نوشته‌هایش ترس، امید، شوخی‌ها و رشد یک نوجوان را در دل تاریکی نشان می‌دهد. پس از دستگیری، آن در اردوگاه جان باخت و دفترچه‌اش سندی جهانی از رنج یهودیان شد.شب _ الی ویزل«شب روایت الی ویزل، نوجوان یهودی است که از آشویتس تا بوخن‌والد با گرسنگی، تحقیر، کار اجباری و مرگ پدرش روبه‌رو می‌شود. کتاب شهادتی خام و بی‌رحم از فروپاشی انسانیت در اردوگاه‌هاست جایی که امید می‌میرد و تنها زنده‌ماندن، یک مبارزه لحظه‌به‌لحظه است.فیلم سینمایی پیانیست — Roman Polanskiداستان واقعی ولادیسلاو اشپیلمن، نوازنده یهودی لهستانی که در میان ویرانی ورشو و خشونت نازی‌ها برای بقا می‌جنگد. فیلم سقوط شهر، گرسنگی، جدایی خانواده‌ها و تلاش فردی برای زنده ماندن را با واقع‌گرایی تکان‌دهنده نشان می‌دهد.زندگی زیباست (۱۹۹۷)— Roberto Benigniروایت پدری یهودی که برای محافظت از فرزندش در اردوگاه نازی‌ها، واقعیت تلخ را به شکل یک بازی خیالی تبدیل می‌کند. فیلم ترکیبی از طنز، عشق و تراژدی است و نشان می‌دهد چگونه امید می‌تواند در دل خشونت مطلق، انسان را زنده نگه دارد.جوجه خرگوشه (۲۰۱۹)— Taika Waititiداستان پسربچه‌ای عضو جوانان هیتلری که با پیدا کردن یک دختر یهودی پنهان‌شده در خانه‌شان، جهانش فرو می‌ریزد. فیلم با طنز تلخ نشان می‌دهد چگونه تبلیغات نازی کودکان را شست‌وشوی مغزی می‌داد و چگونه مواجهه با انسان واقعی می‌تواند نفرت را بشکند.قلمقلمFri, 07 Aug 2026 15:53:56 +0330https://virgool.ir/@quill/هزینه-ی-کوچک-کردن-خود-برای-پذیرفته-شدن-gjx1oeycdo4pچیزی عمیقاً تحقیرآمیز در مورد بیشتر خواستن از زندگی وجود دارد، در حالی که بخش زیادی از عمرت را صرف آموزش خود به کمتر نیاز داشتن کرده‌ای. این احساسی است که زیر همه چیز، زیر جاه‌طلبی، اخلاق کاری و استانداردهای غیرممکن، پنهان شده است: یک گرسنگی.عطشی که همه جا دنبالت می‌آید‌..در مکالمات، در روابط و در اتاق‌هایی که باید کامل به نظر برسند. در حالی که به نظر می‌رسد همه دیگر به جایی رسیده‌اند و می‌توانند استراحت کنند، تو هنوز نشسته‌ای و از خودت می‌پرسی که چرا هر نسخه‌ای از کافی بودن، هنوز برایت موقتی است.قبلاً فکر می‌کردم ایراد از من است. چون به چیزهایی می‌رسیدم که زمانی برایشان گریه می‌کردم، اما باز هم آن درد را زیر همه‌شان حس می‌کردم این حس که زندگی‌ام مدام با چیزی بزرگ‌تر برخورد می‌کند، بدون اینکه کاملاً به آن برسم. به آدم‌هایی که در شادی‌های معمولی فرو می‌رفتند حسادت می‌کردم/: کسانی که می‌دانستند چطور دست از جستجو بردارند. بارها سعی کردم مثل آن‌ها باشم سعی کردم خودم را متقاعد کنم که کمتر خواستن، مرا به انسان بهتری تبدیل می‌کند و دوست داشتنش را آسان‌تر. اما هیچچچ‌وقت جواب نداد.چون بعضی‌ها قبل از اینکه خودشان را بشناسند، بقا را یاد می‌گیرند. ما طوری بزرگ می‌شویم که در دیگران مسلط شویم قبل از اینکه زبان نیازهای خودمان را بدانیم، در حس کردن تغییرات انرژی و نرم کردن خودمان برای دیگران استاد می‌شویم.مردم ما را (بالغ) و (همدل)می‌نامند، اما کسی نمی‌فهمد که نیمی از این ویژگی‌ها، حاصل مطالعه‌ی دقیق دیگران برای بقا در کنارشان است.به همین دلیل است که جاه‌طلبی من، غم است. غم برای هر نسخه‌ای از خودم که رهایش کردم تا راحت‌تر کنار گذاشته شوم. غم برای سال‌هایی که باور داشتم بقا، برای زندگی کافی است. مردم از زیبایی جاه‌طلبی می‌گویند، اما از درد آن صحبت نمی‌کنند از دردِ اینکه وقتی از زندگی‌ای می‌آیی که به تو کمتر خواستن را آموخته، ناگهان بیشتر بخواهی. از آن احساس گناهی که وقتی از حالت بقا فراتر می‌روی بخشی از وجودت را در گذشته رها می‌کنی.گاهی آرزو می‌کنم می‌توانستم از این همه خواستن دست بردارم. چون خواستن، زندگی را سنگین می‌کند و فاصله میان واقعیتت و روحت را آشکار می‌سازد. خواستن اجازه نمی‌دهد در روزمرگی بی‌حس شوی چون چیزی در درونت مدام به دیوارهای زندگی فشار می‌آورد و می‌پرسد: (آیا واقعاً برای همین ساخته شده‌ای؟)اما هر بار که سعی می‌کنم زندگی‌ام را قابل‌کنترل‌تر کنم، از خودم دور می‌شوم. می‌فهمم که بعضی از ما برای زندگی با تردید ساخته نشده‌ایم ما ترجیح می‌دهیم ریسک شکست را بپذیریم تا اینکه تمام عمرمان را صرف خیانت به آن بخشی از وجودمان کنیم که می‌داند بیشتری وجود دارد.من بیشتر می‌خواهم، اما نه به معنای سطحی نه پول یا ستایش، بلکه حقیقت، عمق و سرزندگی. می‌خواهم در وجود خودم حضور داشته باشم. روابطی که در آن‌ها مجبور نباشم خودم را کوچک کنم و زندگی‌ای که به جای تحمل، حس سکونت داشته باشد. می‌خواهم روزی بدانم که تمام عمرم را صرف پذیرفته شدن توسط کسانی نکردم که هرگز قرار نبود مرا درک کنند.قلمقلمFri, 31 Jul 2026 15:15:46 +0330https://virgool.ir/@quill/سخت-ترین-ماموریت-جهان-معمولی-به-نظر-رسیدن-است-so8buph6m9enسعی کردم افسردگی رو به تصویر بکشم.«هنر انتزاعی »افسردگی مثل بیدار شدن در بدنی است که دیگر به تو تعلق ندارد. پنج ثانیه طول می‌کشد تا بفهمی کجایی، و بعد موجی خاموش از اضطراب روی سینه‌ات می‌نشیندنه آن‌قدر شدید که تو را بشکند، نه آن‌قدر ضعیف که بتوانی نادیده‌اش بگیری.فقط حضوری ثابت، مثل سایه‌ای که از لحظه بیداری پشت سرت راه می‌رود و هر حرکتت را تماشا می‌کند.در افسردگی، جهان شکل خودش را دارد اما تو شکل خودت را از دست می‌دهی. چهره آدم‌ها آشناست، اما انگار از پشت شیشه‌ای مات نگاهشان می‌کنی.غذا مزه خاک می‌دهد، رنگ‌ها کم‌نور می‌شوند، و هر کار ساده ..شستن صورت، درست کردن قهوه، باز کردن یک پیام تبدیل به ماموریتی می‌شود که انگار باید برایش از کوه بالا بروی.افسردگی تو را مجبور می‌کند نقش بازی کنی لبخند بزنی، سر تکان بدهی، وانمود کنی که حضور داری. اما درونت، چیزی آرام فرو می‌ریزد. تو با بدن کار می‌کنی، اما با ذهن نمی‌توانی. مطالعه، کار، حرف زدن همه تبدیل به تلاش برای فرار از سایه‌ای می‌شود که کنارت نشسته و منتظر لحظه مناسب است تا تو را متوقف کند.با این همه، در اعماق این بی‌حسی خاکستری، چیزی در تو هست که هنوز نفس می‌کشد چیزی که کوچک است، پنهان است، اما هنوز نمرده. گاهی در یک لحظه‌ی کوتاه صدای باران، گرمای لیوان قهوه یا خطی از نورخورشید ان شیشه‌ی مات برای یک ثانیه پاک می‌شود. همان یک ثانیه کافی است تا یادت بیاید که تو، فراتر از این سایه، فراتر از این تنهایی، جایی در این جهان وجود داری و این مه هرچقدر هم غلیظ، تمام حقیقت تو نیست.قلمقلمTue, 21 Jul 2026 15:01:13 +0330https://virgool.ir/@quill/می-خوام-از-همه-چی-محو-بشم-hzkhcgj8ajlaمی‌خوام از همه چی محو بشم.نه فقط برای مدتی بروم، نه فقط به تعطیلات بروم، نه فقط سر و صدا را خاموش کنم، می‌خواهم کاملاااً ناپدید شوم. می‌خواهم خودم را از نقشه خاطرات مردم، از مخاطبین تلفن، از عکس‌هایی که چهره‌ام در گوشه آنها قرار دارد، پاک کنم. می‌خواهم از مکالمات محو شوم، از داستان‌ها بیرون بیایم، در زندگی هایی که زمانی به آنها تعلق داشتم، یک روح باشم.نه اینکه از همه متنفر باشم. حتی از خودم هم متنفر نباشم. فقط از سنگینی شناخته شدن احساس خفگی می‌کنم. هر چهره‌ای که به من سلام می‌کند، خاطره‌ای از من، یک نسخه‌ی قدیمی، یک انتظار، یک ایده‌ی ثابت از اینکه چه کسی هستم را با خود حمل می‌کند. و من زیر سنگینی آن نمی‌توانم نفس بکشم « اغراق نیست..جدی میگم». نمی‌خواهم فقط به این خاطر که تماشاگران فکر می‌کنند متن را می‌دانند، در نمایش زندگی‌ام همان شخصیت را بازی کنم. می‌خواهم کاملاً از تئاتر بیرون بیایم.گاهی اوقات، در خیال پردازی‌هایم، فراتر می‌روم. زندگی جدید را با جزئیات دردناک و ظریف تصور می‌کنم.در خیال هایم، همیشه با یک قطار شروع می‌شود. اولین قطاری که اسم مقصدش را نمی‌دانم. سوارش می‌شوم از پنجره شهرهایی را نگاه می‌کنم که هیچ خاطره‌ای از من ندارند. در ایستگاهی ناشناس پیاده می‌شوم، در خیابان‌هایی قدم می‌زنم که هیچ‌کس حتی یک‌بار هم مرا ندیده. وارد کافه‌ای کوچک می‌شوم، جایی که بوی قهوه با صدای آرام فنجان‌ها قاطی شده و هیچ‌کس نمی‌پرسد از کجا آمده‌ام.فقط یک غریبه‌ام، آزاد از تمام انتظارها.بعد یک آپارتمان کوچک پیدا می‌کنم؛ پنجره‌ای رو به یک جاده شلوغ، کتریی که آرام روی اجاق نفس می‌کشد، میز دست‌دومی که صبح‌ها پشتش می‌نشینم و بدون مزاحمت صبحانه می‌خورم.عصرها کنار پنجره می‌نشینم و عبور مردم را نگاه می‌کنم آدم‌هایی که هیچ‌وقت نمی‌فهمند من کی هستم یا چرا اینجا زندگی می‌کنم. این ناشناختگی، این بی‌تاریخی، مثل یک نفس عمیق است.در آن زندگی تازه، گذشته‌ام مثل سایه‌ای دور می‌شود. هیچ نقشی نیست، هیچ پرسشی نیست، هیچ انتظاری نیست. صبح‌ها نان تازه می‌خرم، روی نیمکت پارک می‌نشینم، برای رهگذران زندگی‌های خیالی می‌سازم.شب‌ها کتاب می‌خوانم، زیر جمله‌هایی خط می‌کشم که هیچ‌کس هرگز نخواهد دید. می‌خوابم بدون اینکه کسی منتظر باشد بداند کجا بوده‌ام.زیستن بدون گذشته، بدون وزن نگاه‌ها، بدون خاطراتی که آدم را عقب می‌کشند…زیستن در جایی که هیچ‌چیز نمی‌تواند مرا پیدا کند.می‌خواهم خودم را از یاد ببرم. صدای اسم خودم را فراموش کنم. ببینم در دنیایی که هیچ‌کس مرا تماشا نمی‌کند، جایی که هیچ‌کس از من انتظار ندارد شجاع، مهربان، بامزه، باهوش، موفق باشم، تمام کلماتی که مردم برای گیر انداختنم مثل پروانه روی تخته استفاده می‌کنند، چگونه حرکت خواهم کرد. می‌خواهم قبل از اینکه سنجاق به من برسد پرواز کنم و بروم.بعضی وقت‌ها از خودم می‌پرسم: آیا این خودخواهی است؟ اینکه بخواهم افرادی را که دوستم داشته‌اند..کسانی که تکه‌هایی از خودشان را در من سرمایه‌گذاری کرده‌اند، رها کنم؟ اینکه بدون هیچ توضیحی ناپدید شوم و سوالات بی‌پاسخی را پشت سر بگذارم؟ اما بعد فکر می‌کنم شاید خودخواهانه‌تر این باشد که بمانم. اینکه به زندگی کردن نسخه‌ای از خودم ادامه دهم که مثل یک نمایش به نظر برسد، فقط به این دلیل که برای بقیه راحت‌تر است. شاید حقیقی‌ترین مهربانی که می‌توانم به خودم ارائه دهم آزادی باشد، حتی اگر برای دیگران مثل رها کردن به نظر برسد.شاید روزی این کار را بکنم. شاید روزی بلیط را بخرم، یک چمدان ببندم و در زندگی‌ای که آرزویش را داشتم ناپدید شوم. شاید روزی از قطار پیاده شوم و به گمنامی قدم بگذارم و احساس کنم زنجیرها از سینه‌ام جدا می‌شوند. شاید روزی دیگر خودم را تسخیر نکنم.تا ان زمان، من اینجا با درد، با اشتیاق، با رویای بی‌پایان ناپدید شدن زندگی می‌کنم. من آن را مانند شعله‌ای مخفی حمل می‌کنم که بی‌صدا در درونم می‌سوزد. و شاید به طرز عجیبی، خود همین اشتیاق است که مرا زنده نگه می‌دارد. این آگاهی که زندگی دیگری ممکن است، حتی اگر هرگز ان را تجربه نکنم. این زمزمه که همیشه مجبور نیستم بمانم.می‌خواهم از همه چیز ناپدید شوم. و اگر نتوانم، آنقدر در موردش می‌نویسم تا خود کلمات برایم حکم راه فرار را داشته باشند.قلمقلمSat, 18 Jul 2026 15:32:25 +0330https://virgool.ir/@quill/چیزی-به-اسم-فهمیدن-همه-چیز-وجود-ندارد-nv4k7xtahil4مدت‌ها بود که با یک نوع خستگی خاص در سر می‌چرخیدم؛ خستگی ناشی از تلاش برای چیدن قطعاتی که قرار نبود کنار هم قرار بگیرند. انگار تمام انرژی زندگی‌ام را صرف این می‌کردم که برای هر اتفاقی، یک چرا پیدا کنم. اگر چیزی خراب می‌شد، اگر کسی از زندگی‌ام می‌رفت، یا اگر حتی روزی بد می‌گذشت، تمام ذهنم را به یک دادگاه تبدیل می‌کردم تا دلیلش را پیدا کنم.فکر می‌کردم اگر بفهمم، آرام می‌شوم. فکر می‌کردم اگر منطق پشت هر درد را کشف کنم، آن درد دیگر نمی‌تواند من را بترساند.اما حالا می‌بینم که این تلاش، فقط نوعی از مقاومت بیهوده بوده است.حقیقت ساده و کمی ترسناک این است: چیزی به اسم «فهمیدن همه‌چیز» وجود ندارد.ما سعی می‌کنیم زندگی را مثل یک معادله‌ی ریاضی حل کنیم، در حالی که زندگی بیشتر شبیه به یک موسیقی است گاهی ملایم، گاهی پر از تضاد و گاهی هم بی‌معنی، اما هیچ‌وقت قرار نبود با منطق خشک اعداد، قابل پیش‌بینی باشد.بخش زیادی از اضطراب ما، از این «نخواستن ندانستن» می‌آید. از این ترس که اگر کنترل داستان را نداشته باشیم، اگر معنای پشت پرده‌ها را نفهمیم، پس چه چیزی ما را در مسیر نگه می‌دارد؟اما تجربه‌ی اخیرم به من نشان داده که وقتی دست از تقلا برای «فهمیدن» برمی‌دارم، فشار سنگینی از روی سینه‌ام برداشته می‌شود.آن فضای خالی که قبلاً با چرا های بی‌پاسخ و نگرانی پر شده بود، حالا با نوعی از پذیرش پر شده است. پذیرشی که برخلاف تصور، به معنای بی‌تفاوتی نیست؛ بلکه به معنای اجازه دادن به زندگی است که همان‌طور که هست، جریان داشته باشد. بدون اینکه من مدام بالای سرش بایستم و بخواهم برای هر قدمش، یک برچسب منطقی بچسبانم.لازم نیست بدانم چرا این فصل از زندگی‌ام این‌قدر سرد و مبهم است تا بتوانم از آن عبور کنم. لازم نیست بدانم فردا چه نقشی برای من دارد تا بتوانم امروز را با آرامش نفس بکشم.وقتی از تلاش برای «فهمیدن همه‌چیز» دست می‌کشی، یاد می‌گیری که:از ابهام نترسی.از بی‌نظمی لذت ببری.و اجازه بده زندگی، با همان سرعت و همان آشفتگی خودش، جریان پیدا کند.تو نیازی نداری که تمام قطعات پازل را در همین لحظه در جای خود قرار دهی.گاهی پازل فقط زمانی کامل می‌شود که تو از نگاه کردن به آن، دست بکشی و فقط بخشی از تصویر باشی.چیزی به اسم فهمیدن همه‌چیز وجود ندارد.و این، زیباترین خبری است که زندگی می‌تواند به تو بدهد.چون وقتی دیگر نیازی به دانستن همه‌چیز نداری،بالاخره می‌توانی شروع کنی به دیدن همه‌چیز.قلمقلمSat, 11 Jul 2026 17:13:00 +0330https://virgool.ir/@quill/آدم-هایی-که-دیگر-با-آنها-حرف-نمی-زنم-yybqupfsmoncقبلاً باور داشتم که سخت‌کوش‌ترین آدم‌ها سزاوار پاداش‌اند.معتقد بودم که اگر به اندازه کافی محکم بمانم، به اندازه کافی در دسترس بمانم، خودم را به اندازه کافی ثابت کنم، در نهایت چیزهایی که می‌خواهم، مرا دوباره انتخاب خواهند کرد. فکر می‌کردم همه چیز به تلاش بستگی دارد. به عملکرد بستگی دارد. به نشان دادن اینکه به جهان هستی نشان دهم که اماده هستم. و وقتی چیزی از دستم می‌رفت، آن را به عنوان شکست می‌دیدم. خودم را به خاطر کافی نبودن سرزنش می‌کردم.اما لحظه‌ای آرام و تقریبا فراموش‌شدنی فرا می‌رسد که متوجه می‌شوی نمی‌توانی چیزی را که قرار نیست در زندگی‌ات ریشه بدواند، به زور جا بدهی. می‌توانی به ان آب بدهی، به ان نور خورشید بدهی، دنیای اطرافت را از نو بچینی، و همچنان پژمرده شدنش را تماشا کنی. ان لحظه دردناک است، اما تو را آزاد هم می‌کند. چون می‌بینی حمل چیزهایی که قرار نبود بمانند چقدر طاقت‌فرسا است.مردم به اندازه کافی درباره‌ی واکنش بدن وقتی چیزی با شما همسو نیست صحبت نمی‌کنند. تنش. فکر کردن بیش از حد. مقایسه مداوم. این حس که باید مدام ارزش خود را ثابت کنید. وقتی چیزی واقعا برای شما در نظر گرفته شده باشد نه نمی‌کنید یک تکه شیشه شکننده در دست دارید که اگر اشتباه نفس بکشید، ممکن است خرد شود.خب..تصور کنید که از پله‌ها پایین می‌روید و یک سیب برمی‌دارید. این میوه ساده سفری پیچیده را در پیش دارد. این میوه از یک دانه کوچک شروع شد، توسط یک کشاورز پرورش یافت و اصلاح شد، در طول فصل‌ها و سال‌ها با دقت از آن مراقبت شد. رشد کرد، برداشت شد و در سرزمین‌ها و اقیانوس‌ها سفر کرد و در طول مسیر خود از موانع بی‌شماری عبور کرد. با دقت دسته‌بندی و به سوپرمارکت تحویل داده شد و در نهایت، راه خود را به خانه شما پیدا کرد. هر قدم بخشی از سفر مقدر شده آن به سوی شما بود. در فرش باشکوه زندگی، آن سیب همیشه قرار بود مال شما باشد و به ما یادآوری می‌کند که آنچه واقعا برای ما در نظر گرفته شده است، همیشه راه خود را پیدا خواهد کرد.من قبلا دنبال چیزهایی می‌رفتم چون فکر می‌کردم خواستن آنها مدرکی است که نشان می‌دهد قرار است مال من باشند. اما بیشتر ما آن چیز را نمی‌خواهیم، ما آن نسخه از خودمان را می‌خواهیم که فکر می‌کنیم آن چیز به ما می‌دهد. ما اعتبار می‌خواهیم. ما قطعیت می‌خواهیم. ما یک میانبر برای رسیدن به احساس کافی بودن می‌خواهیم. و به همین دلیل است که رها کردن، احساس شکست می‌کند‌‌ چون ما ان چیز را از دست نمی‌دهیم، بلکه خیال‌پردازی وابسته به آن را از دست می‌دهیم.حقیقت این است که آنچه برای تو در نظر گرفته شده قایم‌موشک بازی درنمی‌آورد. سیگنال‌های درهم‌وبرهم نمی‌دهد. باعث نمی‌شود خودت را جمع و جور کنی یا ساکت شوی یا بیش از حد خودت را درگیر کنی. چیزهایی که برای تو در نظر گرفته شده‌احساسی شبیه آسودگی دارند. مثل بازدم. مثل بازگشت به خانه بعد از اینکه خودت را مجبور به ماندن در جایی کردی که به آن تعلق نداری.یاد گرفتم که زندگی کمتر درباره‌ی (لیاقت داشتن) چیزهاست و بیشتر درباره‌ی بودن در مکان مناسب، زمان مناسب، با نسخه مناسب از خودت. بعضی وقت‌ها چیزی هنوز برای تو مقدر نشده است. نه چون بی‌لیاقتی، بلکه چون نسخه‌ای از تو که بتواند آن را بدون از دست دادن خودت نگه دارد، هنوز در حال ساخته شدن است.و این بخشی است که هیچ‌کس درباره‌اش هشدار نمی‌دهد: زمان‌بندی. ما از این ایده که زمان‌بندی مهم است متنفریم، چون یعنی کنترل کامل نداریم. اما رشد برنامه دارد. وضوح برنامه دارد. حتی نعمت‌ها هم برنامه دارند. چیزهایی هستند که اگر زودتر می‌رسیدند نابودت می‌کردند، و چیزهایی که اگر دیرتر می‌رسیدند خسته‌ات می‌کردند.اعتماد به آنچه برای تو مقدر شده، خوش‌بینی کور نیست. بلکه پذیرفتن این است که لازم نیست برای جایگاهت بجنگی. لازم نیست برای ثبات تلاش کنی. لازم نیست توضیح بدهی چرا ارزشمندی. چیزهای درست فقط چون رهایشان می‌کنی، از دست نمی‌روند.وقتی چیزی از زندگی‌ات خارج می‌شود یک شخص، یک فرصت، یک نسخه از خودت اولین غریزه این است که بپرسی چه اشتباهی کردی. اما گاهی اشتباهی نیست. گاهی خروج، محافظت است. گاهی بسته شدن در هدایت است.و.. بله، بعضی فقدان‌ها حتی وقتی برای تو مقدر نشده‌اند، هنوز دردناک‌اند. حق داری برای تقریبا همه چیز سوگواری کنی. حق داری برای چیزهایی که به آنچه امیدوار بودی تبدیل نشدند، ناامید شوی. اما اهمیت موقت را با هدف دائمی اشتباه نگیر. بعضی چیزها فقط آمده‌اند تا یاد بدهند چه چیزی را دیگر تحمل نخواهی کرد.وقتی از برخورد با همسویی مثل راز دست برداری و آن را احساس بدانی، بهبودی شروع می‌شود. وقتی چیزی درست است، لازم نیست برای ثبات التماس کنی. لازم نیست لحن کسی را رمزگشایی کنی یا هر حرکتش را بررسی کنی. لازم نیست خودت را به قطعات کوچکتر تقسیم کنی. فقط خودت را نشان می‌دهی و همه‌چیز طبیعی آشکار می‌شود.دارم یاد می‌گیرم که کائنات چیزی را گم نمی‌کند. آنچه برای تو مقدر شده، سالم‌تر و آرام‌تر، از طریق افرادی که ارزشت را زیر سوال نمی‌برند، برمی‌گردد. اگر چیزی واقعا به زندگی‌ات تعلق دارد، از دست دادن موقت پایانش نیست. و اگر قرار نبوده بماند، محکم نگه داشتنش هم بی‌فایده است.یه آرامش فوق‌العاده‌ای در دنبال نکردن چیزی هست. اینکه بذاری زندگی نیمه‌راه بهت نزدیک بشه. اینکه باور کنی اجازه داری منتظر چیزهایی باشی که می‌خوان برگردن. این آرامش از اعتماد میاد، نه از به‌دست‌آوردن.لحظه‌ای که دست از تحمیل کردن چیزها برداری زندگی‌ات نرم‌تر می‌شود. انتخاب‌هایت تغییر می‌کند. دیگر به سردرگمی راضی نمی‌شوی. دیگر (تقریباً عشق)و (تقریباتلاش) را نمی‌پذیری. دیگر برای بی‌تلاشی دیگران بهانه نمی‌آوری. و ناگهان، بدون هشدار، همه‌چیز به‌جای خستگی، با راحتی وارد زندگی‌ات می‌شود.آنچه برای تو مقدر شده، هرگز از تو نخواهد گذشت، نه چون زندگی بی‌نقص است، بلکه چون هم‌ترازی برای ماندن اجازه نمی‌خواهد. می‌ماند چون متناسب است. می‌ماند چون به تو تعلق دارد. و هرچه بیشتر اعتماد کنی کمتر از دست دادن می‌ترسی. چون در اعماق وجودت می‌فهمی: آنچه واقعی است از دستت نمی‌رودقلمقلمWed, 01 Jul 2026 13:48:37 +0330https://virgool.ir/@quill/آدمی-می-تواند-به-هر-چیزی-عادت-کندحتی-به-زندگی-ای-که-از-آن-بیزار-است-kscxxsddgqj2آدمی می‌تواند به هر چیزی عادت کند؛ حتی به زندگی‌ای که از آن بیزار است.امروز هم مثل تمام روزهای دیگر، همه چیز عادی بود. بوی قهوه‌ی سرد شده، صدای تیک‌تاک ساعت روی دیوار، و ان لیست طولانی از کارهایی که باید انجام می‌شد. ایستاده بودم و داشتم به بازتاب خودم در شیشه‌ی پنجره نگاه می‌کردم، همان نگاهی که انگار متعلق به من نیست.یاد ان روز افتادم، روزی که فکر می‌کردم اگر چیزی از زندگی‌ام خراب شود، با یک فریاد یا یک گریه‌ی بلند، آن را درست خواهم کرد. اما حقیقت خیلی بی‌صداتر از این حرف‌هاست. حقیقت در این است که ادم‌ها به تدریج، لایه به لایه، با چیزهایی که از ان‌ها بیزارند هم‌زیستی می‌کنند.مثل وقتی که دیگر برای تفاوت بین (زندگی کردن) و (فقط ادامه دادن) فرقی نمی‌بینی. انگار یک لایه‌ی نازک و خاکستری بین تو و دنیایت کشیده شده است.تو می‌دانی که این مسیر، این آدم‌ها، و این روتین‌های تکراری، دیگر آن چیزی نیستند که زمانی می‌خواستند، اما دیگر نه برای تغییر دادنشان انرژی داری و نه برای اعتراض کردن، میلی.این یعنی رسیدن به ان نقطه‌ای که حتی از نفس کشیدن هم بیزار می‌شوی، چون حس می‌کنی داری هوای یک زندگی‌ای را تنفس می‌کنی که دیگر متعلق به تو نیست. اما با این حال ..باز هم صبح‌ها بلند می‌شوی، لبخندهای از یاد رفته را سر جایش می‌گذاری و با همان آدم غریبه‌ای که در آینه می‌بینی راه می‌روی.ترسناک‌ترین قسمت ماجرا، نه آن بیزاری اولیه است، بلکه این است که دیگر درد را حس نمی‌کنی. وقتی درد به عادت تبدیل می‌شود، دیگر خشم هم از بین می‌رود. و در نهایت تو فقط یک تماشاگر می‌شوی کسی که با تمام تنفرش از این زندگی به آرامی در میان آن، گم شده است.قلمقلمTue, 30 Jun 2026 15:55:41 +0330https://virgool.ir/@quill/قبلاً-رویای-خیلی-چیزها-را-داشتم-حالا-فقط-رویای-غمگین-نبودن-را-دارم-pwcmcbli0tufفکرش را نمی‌کردم روزی برسد که رویاهای رنگارنگم، جایشان را به یک آرزوی کوچک و تلخ بدهند..اولین آرزویی که داشتم بادبادک بازی بود.اینو خیلی خوب یادمه...دلم می‌خواست تماشای فرار چیزی از چنگال خودم را بکنم. برایم شگفت‌آور بود که چیزی به این ترسناکی چطور می‌تواند به راحتی از هم بپاشد، اما در عین حال آنقدر محکم بایستد که فرار کند. قبلاً فکر می‌کردم که یک روز، آن روز من خواهم بود.می‌خواستم به چیزی تبدیل شوم که بدون تردید از زمین بلند شود.بعد می‌خواستم خلبان شوم. بعد آرزو داشتم نویسنده شوم. بعد آرزو داشتم روان‌شناس شوم .بعد آرزو داشتم بی‌نهایت شوم.من قبلا ادمی بودم که رویاهای زیادی در سر داشت.حالا رویای یک چیز را دارم: دیگر غمگین نبودن.من رویای روزی را می‌بینم که یک ساعت آفتاب در شب قابل مشاهده نباشد و تاریکی پس از غروب فرا نرسد.من رویای چیزهای بیشتری را در سر دارم. رویای از دست ندادن چیزها را دارم. رویای از دست ندادن خودم را دارم...حالا که در ورطه‌ی بدبختی هستم، شکل قلبم را فراموش کرده‌ام. آنقدر بی‌حس و حالم که دیگر نمی‌توانم طرح کلی رویاهایم را تشخیص دهم. نمی‌توانم منی را که مصمم بود، تشخیص دهم، زیرا عزم و اراده شبیه افسانه‌ای است که زمانی برای زنده ماندن از یک زندگی متفاوت ساخته بودم.می‌خواهم بیشتر باشم. اما چگونه می‌توانم بیشتر باشم وقتی بیماری‌ای درونم هست که مرا به سنگینی بازمی‌گرداند و هر چیز امیدوارکننده‌ای را که لمس می‌کنم، آلوده می‌کند؟از روزی می‌ترسم که رویاهایی که زمانی آنقدر با دقت در نظر می‌گرفتم، برایم ناآشنا شوند، انگار چیزی شوند که دیگر نتوانم بدون شک به آنها دست پیدا کنم، یا چیزی که فقط می‌توانم از دور به آنها نگاه کنم.غم و اندوه، نگاه مرا به زندگی تغییر داده است. هر روز، از خواب بیدار می‌شوم و آرزو می‌کنم به خودم برگردم. به خودم می‌گویم امروز متفاوت خواهد بود. به خودم می‌گویم حرکت خواهم کرد، تلاش خواهم کرد، دوباره شروع خواهم کرد. اما صبح‌های معمولی مه‌آلود به نظر می‌رسند و من بیشتر از آنچه که می‌خواهم، بی‌حرکت دراز می‌کشم، انگار بدنم از دنبال کردن آنچه ذهنم زمانی باور داشت که ممکن است، امتناع می‌کند.خنده‌دار است چون وقتی رویای بادبادک‌بازی را در سر می‌پروراندم، نمی‌توانستم روزی را تصور کنم که قدم زدن تا پارک و رها کردن بادبادک در آسمان، برایم دردناک باشد. در سکوت آن شادی می‌یافتم.نمی‌دانم آن ادم که زمانی بودم کجا رفت. تنها چیزی که می‌دانم این است که هنوز دارم دنبال تکه‌هایش می‌گردم..قلمقلمThu, 18 Jun 2026 14:41:05 +0330https://virgool.ir/Novira/گاهی-اوقات-در-مورد-ناپدید-شدن-خیال-پردازی-می-کنم-ep1zrjgxy9rzگاهی اوقات در مورد ناپدید شدن خیال‌پردازی می‌کنم. نه از روی ناامیدی بلکه از روی اشتیاق. اشتیاقی برای شروع دوباره، نه به معنای دراماتیک بلکه به ملایم‌ترین شکل ممکن.نوع دیگری از زندگی. زندگی‌ای که در آن با طلوع خورشید از خواب بیدار می‌شوم و نه با صدای اعلان‌ها.جایی که اسم پرندگان بیرون پنجره‌ام را می‌دانم. جایی که زمان کش می‌آید به جای اینکه در سینه‌ام فرو بریزد.فکر می‌کنم قرار بوده ما کندتر از این زندگی کنیم. واقعا همین‌طور است. و وقتی می‌گویم (ما) منظورم انسان‌هاست..نه فقط رمانتیک‌ها یا رویاپردازان یا افرادی که از سختی خسته شده‌اند، بلکه همه‌ی ما.فکر می‌کنم فراموش کرده‌ایم که زندگی قرار بود چه حسی داشته باشد. جایی در این مسیر، ایده‌ی (شروع دوباره) با شکست گره خورد در حالی که شاید صادقانه‌ترین نوع امید باشد.ما هرگز قرار نبود این‌طور زندگی کنیم.آدم‌هایی را می‌بینم که در حال حرکت‌اند همیشه در حال حرکت اما به هیچ‌جا نمی‌روند. همه خسته‌اند. همه دنبال آرامشی مبهم‌اند، اما هیچ سرنخی ندارند که کجا پیدایش کنند. و شاید آزاردهنده‌ترین بخش این باشد که ما این وضعیت را عادی کرده‌ایم آن را بزرگسالی نامیده‌ایم، موفقیت نامیده‌ایم، و زندگی را طوری ساخته‌ایم که انگار راه دیگری برای وجود داشتن وجود ندارد.خیلی به این موضوع فکر می‌کنم. توی صف‌ها، توی آسانسورها، توی ترافیک. الان می‌فهمم چطور از کنار هم رد می‌شویم. چطور عجله می‌کنیم، حتی وقتی جایی نیست. چطور یک استراحت کوتاه برای نوشیدن قهوه تبدیل به یک دویدن ده‌دقیقه‌ای با تلفن‌هایمان شده، بدون مکث .ما برای این نوع سرعت ساخته نشده‌ایم. برایم مهم نیست فرهنگ شلوغی به ما چه می‌گوید‌ سیستم عصبی ما داستان متفاوتی می‌گوید. ما برای جاه‌طلبی بی‌وقفه ساخته نشده‌ایم. ما برای ریتم، برای فصل‌ها، برای استراحت ساخته شده‌ایم. و با این حال، جایی در این مسیر، استراحت تبدیل به یک امر لذت‌بخش شد چیزی که باید آن را به دست می‌آوردیم، نه چیزی که شایسته‌اش به دنیا آمده باشیم.قرار بود چیزهایی بکاریم...گوجه‌فرنگی، بله، اما همچنین صبر، همچنین روابط.قرار بود پیاده‌روی‌های طولانی بعدازظهر را بدون هیچ جای خاصی برای رفتن انجام دهیم. قرار بود گاهی به آسمان خیره شویم و احساس گناه نکنیم. قرار بود گریه کنیم بدون اینکه بابت آن عذرخواهی کنیم. قرار بود با مردم بنشینیم بدون اینکه صدای تیک‌تاک ساعت در پس‌زمینه باشد. گوش دهیم بدون اینکه قصد پریدن وسط حرف‌هایشان را داشته باشیم، بدون اینکه اشتیاقی برای پر کردن سکوت داشته باشیم. قرار بود زندگی را پرورش دهیم، نه اینکه فقط آن را بهینه کنیم. زندگی خودمان و زندگی یکدیگر را.به این فکر می‌کنم که بچه‌ها قبل از اینکه بهشان یاد بدهیم عجله کنند، چطور زندگی می‌کنند. چطور متوجه مورچه‌ها می‌شوند. چطور با سایه‌ها بازی می‌کنند. چطور داستان‌ها را تکرار می‌کنند نه به این خاطر که فراموش می‌کنند، بلکه به این خاطر که می‌خواهند دوباره آنها را تجربه کنند. به این حساااادت می‌کنم. من هم قبلا این‌طور زندگی می‌کردم. شاید همه‌ی ما این‌طور بودیم. قبل از اینکه شروع کنیم به سکون بگوییم تنبلی. قبل از اینکه شروع کنیم به گره زدن ارزش خودمان به تقویم‌ها و شاخص‌های کلیدی عملکرد. جایی در این مسیر، ما شگفتی آهسته را با تا یید سریع عوض کردیم و چیزی در درونمان شکست. ما شروع کردیم به دنبال حس خود بودن به بیرون نگاه کنیم، به جای اینکه به درونمان برای حس آرامش نگاه کنیم.خب..از خودم می‌پرسم که آیا زندگی مدرن فقط شکلی زیبا و مبدل از غم و اندوه است؟ غم و اندوه برای آنچه که مجبور بودیم پشت سر بگذاریم تا جدی گرفته شویم. غم و اندوه برای ساعت‌هایی که به جای بودن، اجرا را از دست دادیم. غم و اندوه برای نسخه‌هایی از خودمان که هرگز از حالت (مولد)فراتر نرفتند. قرار بود در کارها بد باشیم و هنوز هم آنها را انجام دهیم. خارج از ریتم آواز بخوانیم. خطوط لرزان بکشیم. شعرهای نامرتب بنویسیم و خارج از ریتم برقصیم و با دهان پر بخندیم. اما در عوض، ما گزینش می‌کنیم. ما کامل می‌کنیم. ما اجرا می‌کنیم. و فراموش می‌کنیم که زندگی هرگز قرار نبود یک رزومه باشد. ما برای چیزهای اشتباه سوگواری کرده‌ایم برای نقاط عطفی که از دست دادیم، به جای بخش‌هایی از خودمان که برای رسیدن به آنها دفن کردیم.قرار بود نزدیک زمین زندگی کنیم. آن را لمس کنیم. خاک در حال تغییر را زیر پایمان حس کنیم و بدانیم که فصل‌ها قرار است ما را تغییر دهند. قرار نبود این‌قدر تمیز، این‌قدر استریل و این‌قدر کارآمد باشیم. قرار بود کمی وحشی باشیم. روی ایوان بنشینیم و طوفان‌ها را تماشا کنیم. با کسانی که دوستشان داریم سوپ بخوریم. تمام بعدازظهرها را در مکالمه‌ای بگذرانیم که به جایی نمی‌رسد، اما به نوعی همه‌چیز به نظر می‌رسد. قرار نبود هرگز بی‌دردسر باشیم قرار بود احساس شویم.دلم برای آن نوع زندگی تنگ شده، هرچند هنوز آن را به طور کامل زندگی نکرده‌ام. گاهی اوقات تکه‌تکه به ذهنم برمی‌گردد. طعم میوه‌های گرم‌شده با آفتاب. سکوت صبح‌های زود قبل از بیدار شدن دنیا. راحتی سکوت مشترکی که چیز بیشتری نمی‌خواهد. لطافت روزهایی که هیچ اتفاق ((مهمی))نمی‌افتد اما قلبت هنوز پر از احساس است. و آیا این عجیب نیست ..چطور چیزی که به سختی لمسش کرده‌ای هنوز می‌تواند مثل خانه باشد؟فکر نمی‌کنم قرار بوده ما به شکلی که الان دنبال موفقیت هستیم، دنبال موفقیت باشیم. فکر می‌کنم قرار بوده دنبال ارتباط، حضور و شگفتی باشیم. نه به شیوه‌ای رمانتیک و فانتزی بلکه به شیوه‌ای عمیقاً انسانی و مبتنی بر حافظه‌ی سلولی. فکر می‌کنم اجداد ما کندتر زندگی می‌کردند چون چاره‌ای نداشتند.و در آن کندی، چیزی ساختند که ما از دست داده‌ایم (صمیمیت با خود زندگی). آنها ثروت را در با هم بودن می‌سنجیدند، نه در بازه‌های زمانی یا فوریت.و منظورم این نیست که آنها راحت زندگی می‌کردندنه، نه اصلااا.اما ریتم داشتند. مراسم داشتند. مکث‌هایی در آنها وجود داشت: طلوع نان، غروب خورشید، انتظار برای برداشت محصول.همه‌چیز اکنون فوری است و به نوعی، این همه‌چیز را بی‌معنی کرده است (حالم بهم میخورد ¬_¬ )ما بیشتر از آنچه می‌توانیم احساس کنیم مصرف می‌کنیم. سریع‌تر از آنچه می‌توانیم پردازش کنیم حرکت می‌کنیم. از کنار زیبایی عبور می‌کنیم زیرا می‌ترسیم برای زندگی‌ای که حتی درخواستش را نکرده‌ایم دیر شود. شاید مسئله کمبود وقت نباشد مسئله این است که فراموش کرده‌ایم چگونه در آن زندگی کنیم.بعضی وقت‌ها دلم می‌خواهد دست‌هایم را روی زمین فشار دهم و به یاد بیاورم. می‌خواهم چیزی بکارم و رشد آهسته‌اش را تماشا کنم. می‌خواهم به جایی بروم که هیچ‌کس از من نپرسد چه کار می‌کنم بلکه از من بپرسد چه حالی دارم. می‌خواهم زندگی‌ای داشته باشم که ارزشم به این نباشد که چقدر می‌توانم یک ساعت خالی را به‌طور موثر پر کنم. جایی که کسالت تهدید نباشد بلکه یک دعوت باشد. جایی که بتوانم یک روز را بگذرانم و احساس نکنم که دارم با سرعت می‌دوم. و شاید در این نوع زندگی، جایی برای تمامیت وجود داشته باشد جایی برای نفس کشیدن، برای سکون، برای صرفا کافی بودن.من جوابی ندارم//: من هنوز در همان دنیایی زندگی می‌کنم که تو زندگی می‌کنی. هنوز هم خیلی زیاد ایمیل‌هایم را چک می‌کنم. هنوز هم خودم را در حال عجله برای صرف صبحانه، و با عجله برای شادی می‌بینم. اما دارم یاد می‌گیرم. یا شاید، به یاد می‌آورم که ما برای چیزی بیش از این ساخته شده‌ایم. یا شاید کمتر. سر و صدای کمتر، سرعت کمتر، تلاش کمتر. و در آن کمتر، به نحوی، هر چیزی که برایش درد کشیده‌ایم بالاخره جایی برای ظهور پیدا می‌کند. و وقتی این اتفاق می‌افتد باشکوه یا بلند به نظر نمی‌رسدشبیه آرامش است (اوه ᵕᴗᵕ) مثل ضربان قلب خودت که بالاخره شنیده شده است.زندگی لازم نیست تماشایی باشد تا معنادار باشد. فقط باید حقیقی باشد. بی‌تکلف، ریشه‌دار و از درون به بیرون حس شود. نه نمایشی، نه صیقلی، نه برای تشویق پخش شود. فقط زندگی کنیم با هر دو پا روی زمین. با صبح‌های آرام و بعدازظهرهای معمولی. با شادی‌های کوچکی که نمی‌خواهند ثبت شوند. با احساساتی که بدون توضیح اوج و فرود می‌آیند. زندگی‌ای که به‌آرامی آشکار می‌شود نه برای نمایش بلکه به این دلیل که متعلق به شماست. به‌آرامی نرم و به روشی که همیشه قرار بوده زندگی کنیم. و شاید آزادی واقعی همین باشد...قلمقلمTue, 16 Jun 2026 13:37:26 +0330https://virgool.ir/@quill/شناخت-اختلالات-روانی-نگاهی-دقیق-به-پیچیدگی-های-ذهن-انسان-u3tcauzstjwdمقدمهدر مواجهه با رفتارهای انسان، همیشه آن‌چه می‌بینیم تمام حقیقت نیست. بسیاری از واکنش‌ها، سکوت‌ها و تغییرات خلقی ریشه در تجربه‌هایی دارند که از بیرون قابل‌تشخیص نیستند. اختلالات روانی بخشی از همین واقعیت پنهان‌اند؛ مفاهیمی که تنها نام نیستند، بلکه روایت‌هایی از پیچیدگی ذهن انسان‌اند. بسیاری از این تجربه‌ها در سکوت ادامه پیدا می‌کنند، چون زبان مشترکی برای توضیحشان نداریم. در ادامه، هر اختلال را جداگانه و دقیق توضیح داده‌ام و برای هرکدام یک نقاشی که خودم کشیدم قرار داده‌ام تا تصویر روشن‌تری از جهان درونی انسان ارائه شود.Schizophrenia disorderروان‌گسیختگی، اسکیزوفرنی یا شیزوفرنی :یک اختلال روانی است که با دوره‌های مداوم یا عودکننده روان‌پریشانه مشخص می‌شود. علائم اصلی شامل توهم (غالبا توهم شنیداری)، هذیان و اختلال تفکر است. علائم دیگر عبارتند از کناره‌گیری اجتماعی، کاهش ابراز عواطف و بی‌تفاوتی.Trichotillomaniaمیل شدید و تکرارشونده برای کندن موهای بدن (سر، ابرو، مژه). این رفتار برای کاهش تنش انجام می‌شود یا گاهی بدون آگاهیDissociative Disorderگسستگی در حافظه، هویت یا آگاهی. فرد ممکن است دوره‌هایی را به یاد نیاورد یا احساس کند «خودش نیست». شدت آن از خفیف تا شدید متغیر است.OCDوسواس فکری–عملیافکار مزاحم و ناخواسته + انجام رفتارهای تکراری برای کاهش اضطراب. مثال: شستن زیاد، چک کردن، تکرار کردن. فرد می‌داند رفتار غیرمنطقی است اما نمی‌تواند جلویش را بگیرد.Factitious Disorderفرد بیماری را جعل می‌کند یا عمداً علائم ایجاد می‌کند تا نقش «بیمار» را بگیرد و توجه دریافت کند. انگیزه اصلی جلب توجه است، نه سود مالی.Separation Anxiety Dis orderترس شدید از جدا شدن از یک فرد مهم. این ترس بیش از حد طبیعی است و با نگرانی مداوم همراه می‌شود.ptsdاختلال استرس پس از سانحه (ptsd) یک اختلال روحی و روانی است که با تجربه یا مشاهده یک رویداد آسیب‌زا ایجاد می‌شود. این اختلال می‌تواند افرادی که از حوادثی مانند جنگ نظامی، تجاوز جنسی، بلایای طبیعی یا حوادث جدی رنج می‌برند را تحت تأثیر قرار دهد.Panic Disorderحمله‌های ناگهانی ترس شدید همراه با تپش قلب، لرز، تنگی نفس و احساس مرگ. بدون هشدار رخ می‌دهد و بسیار ترسناک است.Social Anxiety Disorderترس از قضاوت شدن در جمع. فرد از موقعیت‌های اجتماعی اجتناب می‌کند و ممکن است دچار لرزش، سرخ شدن یا تپش قلبشود.Picaخوردن مواد غیرخوراکی مثل خاک، گچ، یخ، کاغذ یا رنگ. در کودکان، زنان باردار یا افراد دچار کمبود تغذیه‌ای دیده می‌شودPostpartum Depressionافسردگی شدید پس از تولد نوزاد. با غم عمیق، خستگی، بی‌علاقگی، احساس گناه و دشواری در ارتباط با نوزاد همراه است.Obsessive compulsive disorderاختلال وسواس فکری-عملی (OCD) حالتی است که در آن فرد افکار مزاحم و تکرارشونده‌ای دارد و برای کاهش اضطراب، رفتارهای اجباری مثل شستن مداوم، چک‌کردن یا مرتب‌کردن انجام می‌دهد. این افکار و رفتارها معمولاً وقت‌گیر بوده و زندگی روزمره، کار و روابط را مختل می‌کنند.Munchausen by Proxyنوعی کودک‌آزاری؛ مراقب کودک عمداً او را بیمار نشان می‌دهد یا بیمار می‌کند تا توجه یا کنترل به‌دست آورد.Misophoniaواکنش شدید به صداهای خاص مثل جویدن، تیک‌تیک، تنفس یا ضربه زدن. فرد ممکن است دچار خشم، اضطراب یا تنش شدید شود. این صداها برای دیگران معمولی‌اند اما برای فرد آزاردهنده .Mentationبه جریان افکار، پردازش ذهنی، تخیل و فعالیت شناختی اشاره دارد. اختلال نیست؛ یک مفهوم روان‌شناختی است.Major Depressive Disorderافسردگی شدید و طولانی‌مدت که عملکرد روزمره را مختل می‌کند. علائم شامل ناامیدی، بی‌انرژی بودن، بی‌علاقگی، تغییر خواب/اشتها و کاهش تمرکز است.Insomniaمشکل در خواب رفتن، ماندن در خواب یا خواب با کیفیت. باعث خستگی، تحریک‌پذیری و کاهش تمرکز می‌شود.Dissociative disorderاختلال تجزیه هویت یا هویت‌پریشی (که سابقاً اختلال شخصیت چندگانه هم خوانده می‌شد) یکی از شکل‌های اختلال‌های تجزیه‌ای و گسستگی می‌باشد. عبارت است از وجود دو یا چند هویت یا شخصیت متمایز که به تناوب رفتار را کنترل می‌کنند. معمولاً این شخصیت‌ها نام و سن و مجموعه‌ای از خاطرات و رفتارهای ویژه خود را دارند.Depersonalization Disorderاحساس جدا شدن از بدن یا ذهن؛ انگار فرد خودش را از بیرون نگاه می‌کند. فرد واقعیت را می‌فهمد اما «احساس واقعی بودن» ندارد. این حالت معمولاً با اضطراب شدید همراه است.Bulimia Nervosaپرخوری‌های دوره‌ای همراه با رفتارهای جبرانی مثل استفراغ عمدی، روزه‌داری یا ورزش افراطی. فرد پس از پرخوری احساس گناه و شرم دارد. این اختلال با تصویر بدنی و کنترل احساسات مرتبط است.Avoidant personality disorderاختلال شخصیت دوری‌گزین یا اجتنابی ..نوعی اختلال شخصیت متعلق به اختلال‌های گروه سی است. افراد مبتلا به این اختلال الگویی از پرهیز اجتماعی، احساسات بی‌لیاقتی، حساسیت شدید به ارزیابی منفی و اجتناب از تعامل اجتماعی، با وجود میل شدید به نزدیکی به دیگران از خود نمایش می‌دهند.Alice in Wonderland Syndromeاختلال ادراکی نادری که باعث می‌شود اندازهٔ اشیا، بدن یا فاصله‌ها اشتباه دیده شود. فرد ممکن است احساس کند دست‌ها بزرگ شده‌اند، اتاق کوچک شده یا زمان کندتر/سریع‌تر می‌گذرد. این حالت معمولاً کوتاه‌مدت است و در میگرن، تب شدید یا خستگی شدید دیده می‌شود. تجربه‌ای بسیار عجیب و گیج‌کننده است.Borderline Personality Disorderشدت بالای احساسات، روابط ناپایدار، ترس از رها شدن و رفتارهای تکانشی. فرد سریع عاشق می‌شود و سریع ناامید. احساسات بسیار شدید و عمیق تجربه می‌شوند. این افراد معمولاً حساس و آسیب‌پذیرند.Agoraphobia(گذرهراسی) ترس شدید از قرار گرفتن در مکان‌هایی که فرد احساس می‌کند «راه فرار یا کمک گرفتن سخت است». این ترس می‌تواند شامل خیابان‌های شلوغ، مترو، اتوبوس، صف‌ها، پل‌ها یا حتی بیرون رفتن از خانه باشد. فرد ممکن است به‌مرور دچار «خانه‌نشینی» شود. این اختلال معمولاً با حملات پانیک همراه است و باعث محدود شدن شدید زندگی روزمره می‌شودAlexithymiaناتوانی در ابراز هیجان‌هافرد نمی‌تواند احساساتش را تشخیص دهد، نام‌گذاری کند یا توضیح دهد. ممکن است بگوید «نمی‌دانم چه حسی دارم». این حالت باعث می‌شود روابط عاطفی دشوار شود، چون فرد نمی‌تواند نیازهای احساسی‌اش را بیان کند. این اختلال بی‌احساسی نیست؛ ناتوانی در بیان احساس است.Body Integrity Disorderفرد احساس می‌کند بخشی از بدنش «متعلق به او نیست». ممکن است میل به قطع عضو سالم داشته باشد. این اختلال نادر است و به تصویر ذهنی بدن مربوط می‌شود.Bipolar disorderاختلال دوقطبییک اختلال روانی و یکی از انواع اختلالات خلقی است که در گذشته به آن شیدایی افسردگی می‌گفتند. فردی که به این حالت روانی مبتلا باشد، حالات مختلفی از دوره‌های شیدایی و فرازهای احساسی (مانیا و‌ هایپومانیا) و دوره‌های افسردگی و نشیب‌های روانی (دپرسیون) را تجربه می‌کند.Autism spectrumطیف اتیسم که عموماً به آن اتیسم یا درخودماندگی می‌گویند، یک اختلال عصبی تکوینی با وجود مشکلات جدی در تعاملات اجتماعی، و ارتباطات کلامی و غیرکلامی و وجود رفتارهای تکراری و علایق محدود فرد است.Antisocial Personality Disorderبی‌توجهی به حقوق دیگران، رفتارهای آسیب‌زننده، فریبکاری، پرخاشگری و فقدان احساس گناه. این افراد قوانین را نادیده می‌گیرند و رفتارهای خطرناک انجام می‌دهند. این اختلال با «تنهایی» یا «خجالتی بودن» فرق دارد. معمولاً از نوجوانی شروع می‌شود و اگر درمان نشود، پایدار می‌ماند.Attention deficit hyper activity disorderاختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی در فرهنگ عامه بیش‌فعالی و به اختصار ADHD، یک اختلال عصبی رشدی است که با اختلال عملکرد اجرایی و علائمی همچون نقص در توجه و تمرکز، بی‌احتیاطی، بیش‌فعالی و تکانشگری که فراگیر، مخرب و در عین حال برای سن فرد غیرطبیعی هستند مشخص می‌شود.جمع بندیدر نهایت، هدف از این مجموعه فقط نام‌بردن اختلالات نبود بلکه تلاش برای ساختن تصویری روشن‌تر از تجربه‌هایی است که بسیاری از انسان‌ها هر روز با آن‌ها زندگی می‌کنند. شناخت، نخستین قدم در فهمیدن و کنار گذاشتن قضاوت‌های شتاب‌زده است. امید دارم این توضیحات بتوانند سهم کوچکی در افزایش آگاهی و دیدن دقیق‌تر جهان درونی انسان داشته باشند؛ جهانی که اغلب پیچیده‌تر از آن است که از بیرون به نظر می‌رسد.۱۰ ژوئن 2026.(:قلمقلمWed, 10 Jun 2026 01:39:06 +0330https://virgool.ir/@quill/استعفای-روح-در-باب-وحشت-دوستی-sejssbvriv97اولین چیزی که باید بفهمی اینه که دوستی یه چیز طبیعی نیست. اگه طبیعی بود، خب منم یه توده خزه می‌شدم. خزه که رفیق نداره... خزه فقط پهن می‌شه سرد و بی‌تفاوت، و گاهی یه خزه دیگه اون اطراف پهن می‌شه و با هم باتلاق درست می‌کنن، بعد باتلاق یه اسب رو می‌بلعه. ولی تو حیف که خزه نیستی. تو یه آدمی ..اره و آدم‌ها اگه تنها باشن می‌پوسن. آدم بودن یعنی حیوونی که باید یکی شاهدش باشه. یکی باید ببینه داری غذا می‌خوری. یکی باید اونجا باشه که وقتی یه جوک بی‌مزه می‌گی، بخنده. وگرنه شروع می‌کنی به لرزیدن توی جمع شروع می‌کنی به غر زدن سر فروشنده تو سوپرمارکت. شروع می‌کنی به دردسر درست کردن. همون کابوسی که بهش می‌گیم تنهایی.اما دوست پیدا کردن… امتحانش کردی؟؟؟ اوووه، چه چیزهای وحشتناکی. شبیه اینه که بخوای برای یه شغل درخواست بدی، با این تفاوت که این پروسه هیچ‌وقت تموم نمی‌شه و اون شغل اصلا وجود نداره. هی می‌پرسی: خب....چیکار می‌کنی؟ می‌گی: چه آهنگی گوش می‌دی؟ کل این بوروکراسی زشت خودخواهی، پر کردن فرم‌هایی با تکه‌های کوچیک از وجودت، فقط برای اینکه بتونی درست تو ذهن یکی دیگه ثبت بشی. و اغلب اوقات، درخواستت رو رد می‌کنن. تو رو پس می‌زنن. می‌گن: باید یه وقتی همدیگه رو ببینیم، که تو زبون دوستی یعنی: کاش زودتر بمیری.با این همه، باز هم آگهی می‌فرستیم و در صف انتظار تایید دیگران می‌ایستیم. نه چون به معجزه باور داریم، بلکه چون ترس از خزه شدن و در سکوت مطلق دیوارها پوسیدن، از درد این تحقیرهای زنجیره‌ای بیشتر است. ما تن به این بوروکراسی حقیر می‌دهیم تا فقط یک نفر پیدا شود که گواهی دهد ما هنوز زنده‌ایم حتی اگر این گواهی را در ازای تکه‌تکه کردن غرورمان صادر کنند. ما نه در پی دوست که در پی یک آینه‌ی زنده هستیم تا در آن، وحشت تنهایی‌مان را نبینیم..قلمقلمSat, 23 May 2026 03:41:49 +0330https://virgool.ir/@quill/میان-خواب-و-بیداری-fwrvpd7zff3qاز خواب خسته‌ام. نه خستگی جسم، که خستگی از خود این نمایش تکراری بیداری. به چیزی بیشتر از خواب نیاز دارم؛ به بیهوشی طولانی. سکوتیییی مطلق، خاموشی چرخه. کااااش می‌شد سه سال، شش سال، نه سال، در این عدم مطلق فرو رفت و بعد چشم گشود. اما نشد. نشد که بشود. و همین نشد است که از هر دردی، جان‌کاه‌تر.چون وقتی بی‌عدالتی، مثل موریانه، تار و پود امید را می‌جود، وقتی اعتماد آب می‌شود و شوق رنگ می‌بازد، ذهن به جای اعتراض، شروع می‌کند به به‌هم‌ریختن . نه شکست ناگهانی، که فرسایشی تدریجی.اتاق روح، سال‌هاست که گرد و غبار گرفته و هیچ‌چیز سر جای خودش نیست. نه آشفتگی بیرون، که آشفتگی درونی. درد، آرام‌آرام بخشی از هویتت می‌شود. دیگر نه برایش می‌جنگی، نه اشک می‌ریزی. فقط حملش می‌کنی؛ بار سنگین لگدمال شدن‌ها، نادیده گرفته شدن‌ها. این خستگی، نه از زندگی، که (تلاش بیهوده برای پیش رفتن در مسیری که مقصد ندارد یا پر از مانع است)از ادامه دادن. از این‌که هر بار زمین خوردی، دوباره بلند شوی، با زخمی تازه، با روحی خراشیده‌تر.وووو تو می‌مانی و این دنیای پر از باید و نباید که هیچ‌کدام برای تو نوشته نشده. یک قرارداد نانوشته، تو را محکوم کرده به تحمل، به سکوت. پذیرش این‌که حق و حقیقت، شیشه‌هایی درخشان در میان گل‌ولای هستند که هیچ‌کس جرئت دست زدن به آن‌ها را ندارد. تو، که روزی خواستی آن شیشه را برداری، حالا فقط خسته‌ای. خسته‌ی از جنگیدن برای چیزی که به کرسی نمی‌نشیند. خسته‌ی از تنهایی در میان جمعیت. و تلخ‌تر از همه، این‌که می‌دانی این چرخه، این بی‌عدالتی خاموش، قرار نیست تمام شود. فقط آرام‌آرام، تو را هم مثل خزه، در باتلاق فراموشی غرق می‌کند.قلمقلمSun, 17 May 2026 10:10:50 +0330https://virgool.ir/@quill/پدر-عشق-بسوزدسید-مهدار-بنی-هاشمی-ernlo3jtyqyhتا به حال شده کتابی را فقط از روی اسمش قضاوت کنید؟ از آن نام‌هایی که در نگاه اول، یک مسیر ذهنی برایتان می‌سازند، اما وقتی وارد متن می‌شوید، می‌بینید با جهانی کاملاً متفاوت روبه‌رو هستید؟ پدر عشق بسوزد دقیقاً از همان کتاب‌هاست؛ عنوانی که شاید آدم رو به اشتباه بیندازد، اما در دل خود یک رمان طنز آموزشی پنهان کرده؛ روایتی درباره‌ی ازدواج، انتخاب همسر و معیارهای درست زندگی مشترک.داستان حول شخصیت موسیو شیخ می‌چرخد؛ مردی با روحیه‌ای متفاوت، نگاهی خاص و حال‌وهوایی که بیش از آنکه شبیه آدم‌های معمولی امروز باشد، به شخصیت‌های عارف‌مسلک و خیال‌پرداز نزدیک است. ماجرا از یک خواب عجیب آغاز می‌شود؛ خوابی که در ظاهر ساده است، اما درست از همان‌جا، همه‌چیز وارد مسیر دیگری می‌شود. انگار قرار است از دل یک خواب وارونه و غیرمنتظره، حقیقتی آشکار شود که به زندگی واقعی ربط دارد. همین نقطه‌ی شروع، کتاب را از یک روایت معمولی جدا می‌کند و به آن رنگی از شوخی، رمز و کشف می‌دهد.آنچه پدر عشق بسوزد را خواندنی‌تر می‌کند، فقط قصه‌ی آن نیست، بلکه شیوه‌ی روایتش است. نویسنده با استفاده از نثری کهن و آرکائیک، فضایی ساخته که یادآور متون کلاسیک فارسی است؛ زبانی که ممکن است در نگاه اول غریب به نظر برسد، اما در کنار ماجرایی امروزی، ترکیبی تازه و خوش‌خوان می‌سازد. این تضاد جالب میان زبان قدیمی و موضوع معاصر یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های کتاب است.در نهایت، این کتاب فقط برای خندیدن نوشته نشده است. طنز در آن وسیله‌ای است برای اینکه مخاطب، بی‌آنکه احساس کند در حال شنیدن یک نصیحت مستقیم است، با مسئله‌ای جدی روبه‌رو شود چطور برای ازدواج، انتخاب درستی داشته باشیم؟ همین ویژگی است که باعث می‌شود کتاب هم سرگرم‌کننده باشد و هم کاربردی هم لبخند بیاورد و هم ذهن را درگیر کند.پیشنهاد می‌کنم این کتاب را بخوانید، مخصوصاً اگر دوست دارید از دل یک روایت متفاوت، هم بخندید و هم به انتخاب‌های مهم زندگی دقیق‌تر فکر کنید.برای خواندن رمان پدر عشق بسوزد می‌توانید به اینجا سر بزنید.اگر نظری در مورد کتاب دارید ،برای نویسنده ارسال کنید .قلمقلمSat, 16 May 2026 00:41:26 +0330https://virgool.ir/Mlpjvbj/نامه-برای-جان-فدایان-uf4laiq4kynoدر سوگ ان که هرگز نرسیداینجا، در این نفس حبس شده میان دیروز و امروز،جایی که گاهی هوا هم سنگین می‌شود از بار نبودن‌ها،برای کسانی می‌نویسم .که مسیرشان به روشنایی فردایی که ندیدند، نرسید.نه مقصدی از جنس وعده‌های عادی،که مقصدی از جنس حق؛آنچه که ایستادن برایش،در عوض همه چیز،چشم‌ها را به خاک دوخت.آن‌ها رفتند.برای راهی که می‌خواستند درست باشد،برای حقی که باید تاوانش را می‌داد،برای نوری که تصور می‌کردندبعد از رفتنشان،دست‌کم اندکی راه ما روشن‌تر می‌شود.اما چه تلخ…چه تلخ‌تر از تلخی خود رفتن.پس از آن،هیچ چیز بهتر نشد.انگار زمان نه ترمیم کرد،نه التیام دادفقط زخمی تازه روی زخمی قدیمی گذاشت.انگار هر صبح،فقط یک روز دیگر بود برای اینکهیاد آن‌ها،مثل سنگی روی سینه بماند.آن‌ها رفتند،و جهان همان ماند که بودحتی شاید سنگین‌تر.لبخندها دیرتر آمدند.دل‌ها زودتر خالی شدند.و ما ماندیمبا آن حفره‌ای که هیچ کلمه نمی‌تواند پرش کند؛حفره‌ای که به جای جواب،فقط اشک می‌ماند.در سوگ شما،نه تنها فقدان می‌کشیمنمی‌کشیم، می‌جوشد.زخم نبودنتاندر لابه‌لای هر روزراه خودش را پیدا می‌کندو دوباره می‌خواهد ما را بشکند.ما دنبال چیزی می‌گردیمکه شاید اسمش را نتوانیم بگوییم:اینکه چرا باید حق،چنین بی‌رحمانه تأیید شود؟چرا باید برای روشن شدن راه،میان تاریکی،چراغ خاموش شود؟احترام ما،فریاد نیست.اعتراف ماست به اینکهشما رفتید و ما هنوز همدر شوک همین هیچ چیز عوض نشد زندگی می‌کنیم.و در سکوت سنگین بعد از شما،فهمیدیم بعضی نبودن‌هاتا آخر عمر می‌مانند.در سوگ آنکه هرگز نرسید…ما هنوز داریم با نبودنتانبه صبح می‌رسیم،ولی صبح راکسی از ما دیگر کامل نمی‌بیند.برای ادای احترامیکه در توان واژه‌ها نیست.برای شما،که دیگر نیستید،اما همیشههستید...پ.ن:چالش نوشتن نامه «گنجشک »قلمقلمTue, 12 May 2026 16:10:55 +0330